Waarom?

 Donderdag 29 januari kwam dan eindelijk de nieuwe printer.... 10 dagen na de geplande datum. Ik had wel mailtjes gekregen over de verlate levering, dus prima geregeld verder. 
Ik had woensdag 2 mailtjes van ze gekregen.... 1 ervan zag ik over het hoofd omdat ze er hetzelfde uitzagen... maar het ging erover dat het om logistieke redenen in 2 leveringen zou komen. Tsja, ik had ook maar alvast nieuwe cartridges gekocht. 
Maar goed, later kwamen de meldingen dat ik alles donderdag zou ontvangen. 
Prima.... ik zorgde al vroeg dat de afgesproken plek in orde was.... en wachtte het af. De cartridges zouden met DHL komen en de printer met Postnl. 

Zoals altijd was Postnl vroeg en zette het keurig op de afgesproken plek. Die is eigenlijk bedoeld voor als ik niet thuis ben, maar ik vind het geen probleem als ze het meteen doen, scheelt veel tijd voor de bezorgers. 
Op de mail zag ik later dat DHL ook geweest was.... ik had het niet gemerkt, dus heeft hij niet gebeld, maar dat is niet erg als het op de afgesproken (droge) plek staat. Ik was in de kamer en de deur naar de gang stond open, dan hoor ik de bel echt wel! 
Hij bleek het gewoon voor de deur gezet te hebben. In de sneeuw! En het doosje was stuk!
De afgesproken plek is hooguit 1 stap meer.... echt, geen enkel probleem voor ze als ze het daar neerzetten, het staat daar ook nog uit het zicht....veel beter. Ik heb bij DHL al meerdere keren aangegeven dat de afgesproken plek wat anders is dan voor de deur! Maar ik denk dat ze daar chauffeurs hebben die dat niet lezen kunnen. Waarom dan toch voor de deur en zonder te bellen? Als het voor de deur staat wil ik het daar zo snel mogelijk weghalen.... dus dan graag even aanbellen. En als ik niet thuis ben wil ik het helemaal niet voor de deur en ook niet als het regent of sneeuwt.... is dat nou zo moeilijk te begrijpen? Maar goed, ondanks dat de verpakking zo stuk was dat ik alles er uit kon halen zonder het verder open te maken bleek alles er wel in te zitten, inclusief de gratis pennen. 

Oké, we hebben ooit een chauffeur gehad die nog erger was..... maar dat is lang geleden. 
Wat een verschil met Postnl, daar hebben we tegenwoordig een erg aardige man die altijd ruim op tijd is en het wel gewoon op de afgesproken plek zet.... hij is er blij mee, het werkt snel voor hem. Een enkel keer een andere... ook goed, maar die ene is een echte topper! 
DHL zet het vaker voor de deur, maar meestal bellen ze dan wel.... maar zo snel kan ik niet bij de deur zijn of ze zijn al uit het zicht, dus als ik niet thuis ben blijft het voor de deur staan en dat wil ik niet. 

Waar ik heel blij mee ben zijn mijn tulpen..... ze staan al 8 dagen en zijn nog steeds prachtig.
Het waren er eigenlijk 50.... 5 bosjes van 10, dat was de enige mogelijkheid. Beetje veel, dat red ik niet met één vaas .... ik kan meerdere vazen neerzetten, maar ik vond het leuker om 2 bosjes weg te geven. 
Dan zijn er meer mensen blij!
Ik heb ze vaker gekocht bij deze leverancier.... ze zijn altijd prima en niet duur. Van tevoren bestellen en dan op zaterdagochtend ophalen..... meestal heeft hij een paar keer per jaar zoiets.... ik ben fan!

Perfect? Nee, dank u.

 

Wel vaker zeg ik dat ik interieurs waar alles perfect op elkaar afgestemd is meestal niet gezellig vind. Vaak zijn er geen herinneringen te vinden en vaak is het ook te netjes.... alsof je in een toonzaal bent. 
Ik hou ook niet van een 'kaal' huis. Het werkt wel prettig, je bent zo klaar, maar ik vind het niet gezellig, ik hou van leuke dingetjes overal en het mag een beetje rommelig zijn. Ik vind het gezellig als ik veel boeken zie en tekeningen of knutselwerkjes van kinderen, of veel foto's. Als er ergens een krant ligt of folders.... nog niet opgeruimd .... in zo'n huis voel ik mij thuis. Ook dingen waar een herinnering aan zitten zie ik graag... zelfs als ze lelijk zijn... het zijn dingen met een verhaal! 
Als het erg netjes is en er nergens overbodige dingen staan (alles moet functioneel zijn) dan voel ik mij vaak niet echt thuis, dan durf ik nauwelijks te gaan zitten want misschien gaat er dan een kussentje scheef liggen. Bij de meeste mensen pak ik gewoon wat kussentjes voor in mijn rug want de zittingen zijn altijd te lang waar door ik erg onderuitgezakt zit ... of op het puntje zodat ik met mijn benen goed bij de grond kan. Met kussentjes gaat dat vaak beter! Soms maakt het niet uit of trek ik mijn benen onder mij en dan zit ik ook goed. Maar in die perfecte huizen durf ik de kussentjes niet altijd te pakken.... dan verstoor ik de perfectie. Daar zijn kussentjes alleen voor de sier meestal... bij mij zijn het gebruiksvoorwerpen en daarnaast mogen ze er ook leuk uitzien. 

Het hoeft van mij ook niet steeds vernieuwd te worden... wat ik heb is mijn smaak dus zolang het nog goed is ben ik er blij mee! Mijn kast en salontafel zijn bijna 50 jaar oud, mijn eethoek een jaar of 2 jonger.... heel stevige meubels.... ik kan op de tafels staan! Die gaan echt niet weg. Natuurlijk moet er wel eens iets vervangen worden.... banken gaan meestal geen leven lang mee en het ziet er allemaal echt niet meer zo uit als toen ik net getrouwd is.... maar een paar belangrijke meubelstukken heb ik dus nog steeds. Toen een jaar of wat geleden een bank echt af was heb ik gele stoelen daarvoor in de plaats gekocht en eerder had ik al een andere bank op de rommelmarkt gekocht. Maar alles in één keer veranderen is niks voor mij! 

Een tijdje geleden zag ik dat iemand een boeket bloemen aanbood..... gratis af te halen omdat het niet bij het interieur paste! Zo jammer....... ik snap best dat je voorkeur hebt voor bepaalde bloemen en/of kleuren, maar een bos bloemen wegdoen omdat het niet bij het interieur past vind ik wel ver gaan. We zijn allemaal anders, dat blijkt wel weer en ieder moet zelf weten wat hij doet, maar ik vermoed dat ik de inrichting daar niet gezellig vind! Te precies, te perfect. Een huis is om in te leven vind ik en dat mag zichtbaar zijn. Logisch dat je probeert dat dingen een beetje bij elkaar passen, zeker als je alles nieuw koopt..... maar de bloemen.....  
Over dat soort dingen denk ik verder na...... in gedachten zie ik de kinderen een tekening maken...." Nee Keesje, je mag alleen blauw en grijs gebruiken, anders hangt mamma het niet op".  Cadeautjes zullen vaak niet in de smaak vallen..... kleurt niet.

Ik ben niet zo'n liefhebben van orchideeën.... ik heb er geen hekel aan (en de ene orchidee is de andere niet) maar zo'n grote bijna te mooie bloem op zo'n iel steeltje dat aan alle kanten ondersteund moet worden zal ik zelf nooit kopen. Maar krijg ik er één dan gaat hij echt niet weg..... dan ben ik er toch blij mee en probeer ik hem goed te verzorgen. 

Zelf hou ik  niet van blauw in huis.... ik vind het een kille kleur! Maar het is echt niet zo dat blauwe handdoeken, boeken met een blauwe kaft, blauwe bloemen en blauwe M&M's de deur uit moeten. Ik vind blauw meestal niet lelijk, maar het is mijn kleur niet... niet in huis. Blauwe kleding heb ik wel. 
Geel is echt mijn kleur.... in combinatie met groen vind ik dat gezellig, vrolijk en knus. Maar dat zal lang niet iedereen met mij eens zijn 🤣.

Het groen is ook noodgedwongen.... toen ik hier kwam wonen lagen er donkergroene plavuizen in huis en de toenmalige woningbouwvereniging vond het woningverbetering dus de vorige bewoners hoefden ze er niet uit te halen. Ik hoefde geen plavuizen en al helemaal geen donkergroene, maar ja.... eruit halen was niet zo simpel. Ze zijn erg donker.... maar met een geel kleed valt het mee. Ik heb geen hekel aan groen, maar ik vond dit echt niet mooi, maar heb mij er op aangepast. Als Ed was blijven leven zouden ze er wel een keer uitgegaan zijn.... maar nu liggen ze er nog in. 
Ik hou ook van rood, maar in huis is mij dat snel teveel van het goede, geel is dan rustiger en zeker in combinatie met groen. Mijn bank is wel rood... niet felrood maar een mooie kleur rood (vind ik), ik noem het wijnrood.

Toen hij geleverd werd kwam er net een stortbui en alles was nat.
Dus toen het zonnetje even later weer doorkwam gingen alle kussen naar buiten. 

Toeval die kleur.... ik was aan een nieuwe bank toe en zag deze op een rommelmarkt... incl. thuisbezorgen 40 euro..... ik vond hem mooi en hij was betaalbaar.... zag eruit alsof er nog nooit iemand op gezeten had! Ik heb hem al ruim 6 jaar en kan merken dat hij gebruikt wordt... ik vind het ook een heerlijke bank om op te slapen (niet voor langere mensen) en hij wordt dus vaak gebruikt .... hij ziet er nog steeds goed uit, maar de kussens zijn wat minder strak geworden.... wat mij betreft mag hij nog jaren blijven! Ik vind dat het best past bij het vele (oker-)geel in huis (maar minder bij de groene plavuizen). 

Smaken verschillen en dat zal altijd zo blijven..... maar sommige smaken begrijp ik gewoon niet. 
Maar ja... anderen zullen mijn smaak niet begrijpen. 
Die begrijpen niet dat ik een beetje rommelig juist gezellig vind (oké...oké ... vaak is het een beetje TE rommelig... ik geef het toe.... maar ik heb er geen probleem mee! Liever te rommelig dan te netjes!)
 

Dit gele huisje heeft de winter niet overleefd.... nee, geen aardbeving of ontploffing.... gewoon ingestort na de vorstperiode. Het zal wel volgelopen zijn met water tijdens een regenbui en dat ging uitzetten toen het vroor en daardoor zal het gebarsten zijn.... toen alles ontdooid was stortte het in. 
Ach, het was een leuk bloempotje maar er zijn erger dingen! 

Prettig weekend!

Printerellende

 Met printers heb ik altijd ruzie. Het ligt vnl. aan mij omdat ik er gewoon onhandig mee ben, ik ben bijvoorbeeld maandenlang bezig geweest om te ontdekken hoe ik hem open moest maken om er een nieuwe cartridge in te doen.... terwijl Edwin mij dat al eens had voorgedaan. 
Eindelijk was het mij gelukt..... en toen gaf hij aan dat er geen papier in zat.....  ik deed het er opnieuw in en weer knipperde het lampje.... na eindeloos proberen gaf ik het op, Edwin mocht er naar kijken.... en toen knipperde het lampje niet meer. Vol goede moed wilde ik niet lang daarna iets printen..... en jawel, bij mij knipperde hij wel! Toen Edwin deze kant op kwam mocht hij dus weer kijken en constateerde dat de papierdoorvoer niet meer werkte. 

Een nieuwe dan maar..... maar ja... welke? Niet te duur. Lang getwijfeld, regelmatig gekeken.... hm... misschien die.... de link naar Edwin gestuurd 'kijk jij even of dit wat is voor mij' .. die het vervolgens vergat. Kan gebeuren, meestal is hij snel met die dingen, dus ik wachtte het even af en stuurde uiteindelijk een herinnering. Hij keek meteen en kwam met een andere suggestie, die leek hem beter. Mooie prijs.... die bestelde ik. Toen ik wilde betalen stonden er allemaal betaalmethodes die ik niet had. Heel klein zag ik nog ergens Paypal staan, maar die deed het niet. Dan maar annuleren. Edwin kwam weer met een link.... dezelfde printer, maar ietsje duurder een nauwelijks verzendkosten.... aha, daar had ik wel vaker wat besteld, dat moest goed komen. Meteen maar cartridges erbij want wat erin zit stelt meestal weinig voor, die zijn snel leeg. Betalen en klaar.... en hij zou de volgende dag (maandag 19 januari) al komen. Ergens las ik dat dat het streven was en soms niet lukte, maar even later stond op de factuur toch echt dat 19 januari de levering in de planning stond.  Hij kwam die maandag niet.... ach, het zou ook wel erg snel geweest zijn... dinsdag niet ... woensdag niet....  vrijdag een mail met info.... hij was niet op voorraad, het kon nog even duren.... maandag een soortgelijk mail.... het is nu 27 januari en hij is er nog niet. Het komt wel goed, maar ik heb hem eigenlijk nu nodig om mijn nieuwe muziek te printen. Ook dat wordt opgelost... vanavond wordt dat netjes voor mij uitgeprint zoals de laatste tijd al zo vaak is gebeurd. Tegenwoordig krijgen we dat via de mail... veel handiger natuurlijk dan elke keer dat uitdelen en weer innemen, mensen die muziek kwijt  zijn en dus niet inleveren of veel te laat inleveren wat extra werk oplevert voor de mensen die dat allemaal verzorgen.... maar ja, ik zet ze nu extra aan het werk door het voor mij te laten printen door hen. 

 Als het nu 'uit de map' gaat mag het weggegooid worden. Zelf bewaar ik het keurig op alfabet, ik ga al dat papier niet weggooien... het meeste spelen we echt later wel weer een keer. Zolang ik er geen hele boekenplank voor nodig heb vind ik het geen probleem om te bewaren...... een paar ordners vind ik geen probleem... we zullen zien hoe snel de voorraad groeit.  Sommige mensen hebben het op een tablet staan... dat is ook handig, maar dan wil ik wel een grotere dan de meeste mensen hebben.... zo klein is voor opoes oogjes geen goed idee. Er hoort dan ook een aparte standaard bij, want op een gewone lessenaar ligt een tablet niet stevig. En een voetpedaal om om te slaan .... want omslaan tijdens het spelen is vaak lastig.... dat is met papier ook zo, maar dan kan je 2 bladzijden naast elkaar leggen en met wat knutselen kan ik het keurig met drie naast elkaar doen. Als ik aan het eind van een bladzij een paar maten rust heb heb ik alle tijd om om te slaan, maar dat is helaas niet altijd het geval.... soms moet ik wel eens knippen en plakken omdat het omslaan op een onmogelijk moment is. 

Als we een buitenconcert hebben (altijd de laatste repetitie voor de zomervakantie) weet ik niet of ik dat op een tablet nog kan lezen als de zon er op schijnt.... en het moet niet gaan regenen (ik denk dat die dingen daar niet tegen kunnen)..... dus ik ben zover nog niet.... even doorsparen en nadenken of ik het waard vind. En eerst weer beter leren spelen, want ik ben nog lang niet waar ik was. Daarom heb ik ook nog geen andere sax gekocht.... die stond wel op mijn verlanglijstje, maar ik moet eerst beter spelen! 

Als ik weer een printer heb en er mee om kan gaan (ook belangrijk!) dan kan ik wat doen aan de dubbelgeschreven partijen..... die zijn soms heel onhandig en ik heb er zelfs één waarbij een deel zelfs met 3 brillen niet leesbaar is omdat het heel veel noten dicht op elkaar zijn... zowel naast elkaar als boven elkaar en dan ook nog allemaal kruizen en mollen en herstellingstekens.... dat is echt met geen mogelijkheid te lezen, het is niet te zien wat waar bij hoort. Ik kan proberen wat ik niet moet spelen weg te lakken.... maar zelfs dat zal moeilijk zijn omdat het zo dicht op elkaar staat (en ik zie een beetje dubbel, valt alleen op bij muzieklezen en precisiewerk). Dat zal dus wel eens mis gaan en dan moet ik het opnieuw kunnen uitprinten.... dus eerst een printer hebben voor ik daar aan begin!

Moeilijk....

 Soms kunnen mensen veel verpesten voor een ander. Het ergste is als ze het zelf niet snappen of niet willen snappen. 
Ik had bijvoorbeeld een leraar die dagelijks tegen mij zei dat ik mijn best niet deed en niet oplette etc., dat riep hij dan luidkeels zodat iedereen het hoorde. Net als de 'halve punten voor de moeite omdat een nul  zo zielig was' die ik kreeg voor repetities.... ook dat moest iedereen horen. Ik had hem voor 2 vakken, Engels had ik moeite mee en dat maakte hij nog erger (ik sloeg dicht zodra ik hem zag.... nog steeds!), maar ik deed echt mijn best wel ... Nederlands had ik weinig moeite mee en dat waren dus bijna altijd voldoendes, maar zelfs dan moest hij blèren dat hij zo blij was dat hij eindelijk een voldoende voor mij in zijn boekje kon schrijven. 

Ik werd gek van die man. Toen dacht ik dat een leraar dat soort dingen mocht zeggen.... maar dagelijks is natuurlijk niet normaal meer en later had ik door dat het pure pesterij was. Maar ja.... toen was ik al van school af. Ook werd ik achtervolgd door de Mammoetwet waardoor ik niet mocht blijven zitten en ondanks mijn achterstand toch door naar de derde klas moest. Dat ging dus niet, de achterstand was te groot en in  de derde moest ik kiezen.... terug naar de eerste klas of van school af. Ik vond die stap terug te groot.... en door die leraar had ik een hekel aan school gekregen dus ik ging van school af. Jammer, maar onder dezelfde omstandigheden zou ik nu dezelfde keuze maken. Toen ik een jaar van school was werd ik flink ziek en lag 5 1/2 week in het ziekenhuis.... daar kreeg ik te horen dat mijn lever al jaren ziek was en dat dat de oorzaak was van mijn leerachterstand... dat hoorde erbij. Op dat moment dacht ik aan die leraar... eigenlijk triest, maar toen wilde ik dat hij erbij was en dat kon horen! Zie je wel.... ik kon er niks aan doen!
Ik denk dat hij niet eens besefte wat hij mij aandeed.... zulke mensen bestaan!
Maar behalve dat treiteren van hem was er nog iets gebeurd, toen zat ik in de derde klas en had gelukkig geen les meer van hem. 

Hij begon een schoolbibliotheek.... dat was mooi, ik was gek op lezen. Omdat we in een noodgebouw zaten en op verschillende andere locaties was er geen plaats voor een bibliotheek maar we konden invullen wat we wilden lezen en dan zou hij het brengen. Dat was dus wel goed van hem! (iedereen heeft wel iets goeds!). Wie mee wilde doen moest 2 gulden betalen en een jongen in onze klas zou dat innen. 
Ik had toevallig 2 gulden bij mij en betaalde meteen. Later vulde ik in welk boek ik wilde lezen en wachtte af. 
Tijdens een aardrijkskundeles vloog de deur open.... de 'nachtmerrieleraar' stormde naar binnen en schreeuwde mijn naam. Timide vroeg ik zacht: "Ja meneer?" en hij brulde "YES SIR!!!"  dat sloeg nergens op, hij was niet alleen mijn leraar Engels geweest, maar ook leraar Nederlands .... bovendien spraken we hem nooit met 'sir' aan, we spraken onderling nooit Engels. Op dat moment hadden we ook geen Engels.... dus waarom? Maar goed, ik durfde niet te weigeren en herhaalde zijn woorden zachtjes. Vervolgens schreeuwde hij dat ik een boek besteld had maar niet betaald!!!! 
Ik zei natuurlijk dat ik wel betaald had en de jongen die het geld geïnd had beaamde dat, maar hij bleef brullen dat ik niet betaald had (ik vermoed dat toen ik betaalde die jongen nog geen briefje gemaakt had ervoor en later mijn naam vergeten was op te schrijven... dus dat die man dacht dat ik niet betaald had begrijp ik nog, maar dat hoeft dan niet op deze manier behandeld te worden). 
"Ze heeft NIET betaald en dat zal ik bewijzen ook!!! Steek allemaal je vinger op.... WIE hebben er betaald. 
Natuurlijk stak ik ook mijn vinger op.... hij telde en riep toen triomfantelijk: "Zie je wel.... 9 ..... en ik heb maar 18 gulden ontvangen!!!"  

Wat er toen gebeurde vind ik nog steeds prachtig.... onze aardrijkskundeleraar die het allemaal met verbazing had aangehoord zei op spottende toon: "Nou meneer X .... ik denk toch dat 9x2 18 is hoor".
De schreeuwlelijk keek verbaast om zich heen met grote wilde ogen.... beende met grote stappen de klas uit en smeet de deur zo hard dicht dat het hele noodgebouw stond te trillen (en ik ook... nou ja, ik zat). 

Wat mij nu het meest steekt van dit alles ..... die man was overdreven gesteld op nette manieren.... maar hij heeft hier nooit meer iets over gezegd! Hij hoeft niet op zijn knieën zijn excuses aan te bieden, maar even laten merken dat hij doorhad dat hij te ver gegaan was zou toch wel wenselijk geweest zijn. 
Al had hij maar gezegd dat hij een rotdag had en daardoor erg kwaad werd.... dat was voor mij voldoende geweest.  Als je fout zit praat het dan uit.... even laten merken dat je snapt dat het niet goed was is genoeg! Doordat hij er nooit meer wat over gezegd heeft heb ik er nog steeds moeite mee..... is hij nou echt zo dom dat hij niet snapt dat hij verkeerd bezig was? Die keer was heel extreem, maar daarvoor was hij ook al vreselijk en heeft mijn schooltijd volledig verpest. Die aardrijkskundeleraar kon ik wel zoenen! De manier waarop hij zijn collega voor schut zette was geweldig en het was mij daardoor wel duidelijk dat hij het er ook niet mee eens was! 
Als ik die horrorleraar een enkel keertje wel eens tegenkom krijg ik kippenvel en sla ik dicht.... de laatste keer groette hij mij en ik zei niks terug, ik staarde hem alleen maar aan .... dat had ik pas door toen hij uit het zicht was. 

Maar het gebeurt vaker dat mensen hun fouten niet willen toegeven en als het om iets onbenulligs gaat vind ik dat niet zo heel erg (alleen niet netjes), maar als het ernstiger is dan heb ik er echt moeite mee als er nooit meer iets over gezegd wordt. Zelf er over beginnen voelt als een excuus eisen.... dat kan ik niet en bovendien.... als er nooit meer iets over gezegd is ziet de ander waarschijnlijk niet in dat het fout was (en dan ben je echt dom!) en ik ben dan bang dat het opnieuw begint, ik wil een smeulend vuurtje niet aanwakkeren .... dat is nog erger! (misschien smeult dat vuurtje alleen bij mij). Ik denk dat ik daarom dichtsla als ik die leraar zie... ik zou hem zo graag iets horen zeggen wat betekent dat hij het snapt, maar als ik erover begin (wat ik bij hem echt niet durf) begint hij misschien weer. Dat is dus vaker zo..... degene die fout zat moet erover beginnen, sorry hoeft niet eens, maar zolang ik het gevoel heb dat het niet gesnapt wordt kan ik het niet loslaten en durf er ook zelf niet over te beginnen. 
Gelukkig komen dergelijke dingen niet vaak voor! Maar mensen kunnen dus meer kwaad doen dan ze vaak zelf beseffen. En pesten gebeurt echt niet alleen door kinderen en ook volwassenen worden gepest.

Dan zijn er nog de kleine gemene pesterijen (gebeurt mij ook niet vaak)..... daar kan ik tegenwoordig goed tegen al hangt het er wel vanaf wie het is. Vooral als iemand het vaker doet besef ik heel goed.... 'hier sta ik ver boven, dit zegt meer over jou dan over mij.... je komt jezelf nog wel eens tegen... iets met karma!'
En dan heb ik zelfs binnenpretjes.

Ik heb het nu natuurlijk wel over echte pesterijen, het treiteren en niet over plagen. Je hebt mensen die dat niet kunnen laten. Het is er in vele vormen.... een ander voor schut zetten, negeren, kwaadspreken, overslaan, hatelijke dingen zeggen etc. 
Sommige mensen zijn er goed in.... ach ja, je moet ergens goed in zijn!
 Maar als iemand het vaak doet gaat het anderen ook opvallen.... dan keert het gepest zich tegen je... je wordt niet meer serieus genomen en je zet alleen jezelf voor schut. 

Sommige dingen wil ik wel vergeten, maar er zit geen uitknop in mijn geheugen.... jammer! 

Er zijn ook nog andere pesters.... die laten het vooral doen. Die 'fluisteren' anderen woorden in en die worden dan door domme mensen overgenomen. Ook dat komt eens uit.... echt waar. Vooral als die uitingen in niet gangbare bewoordingen zijn en ze ook door de persoon zelf geuit worden.....  en dan later exact in dezelfde bewoordingen door een ander.... als dat vaker gebeurt is het overduidelijk waar het vandaan komt. 

Toen Edwin op school zat was er één jongen die Edwin wel eens pestte in de vorm van slaan e.d.
Het was een jongen die het zelf waarschijnlijk moeilijk had want hij had geen eenvoudig leven achter de rug en Edwin besefte dat. Het kwam maar weinig voor gelukkig en Edwin kon verder wel goed met hem opschieten, maar af en toe was het dus niet leuk als er zo'n uitbarsting was. 
Toen Edwin al jaren van school was ging de telefoon en Edwin nam op.... het bleek die jongen te zijn.... hij bood alsnog zijn excuus aan..... dat vond ik echt TOP! Zo kan het dus ook! 
Edwin had er geen probleem mee en aanvaarde de excuses natuurlijk. Het was ook niet vaak genoeg gebeurd om een hekel aan die jongen te hebben... alleen op die momenten. En gezien zijn achtergrond was afwijkend gedrag wel te begrijpen, vooral omdat hij toen nog jong was. Als je ouder bent heb je meestal genoeg verstand om te kunnen nadenken. Maar de kunst is om dat verstand ook te gebruiken. 
Ik heb wel eens het idee dat sommige mensen bang zijn het te gebruiken, bang dat het slijt! 
Maar helaas, door het niet te gebruiken roest het vast.... dat is waarom pestkoppen vaak dom zijn! 

 

Ik was nog jong.....

 en onervaren.
Soms doe je wel eens dingen waarvan je achteraf denkt: 'Hoe heb ik zo dom kunnen zijn?'

Ik was een jaar of 11 toen een orthodontist 2 knobbels in mijn onderkaak onder mijn tong ontdekte,  2 kiezen waar geen ruimte voor was. Die zouden er ooit uit moeten. 

De jaren daarna merkte ik dat de knobbels omhoog kwamen en uiteindelijk kwam er onder een kies een wit puntje tevoorschijn. Ik maakte een afspraak met mijn tandarts en ondertussen kwam er aan de andere kant ook een wit puntje. Hij stuurde mij naar de kaakchirurg.... die moest maar kijken of de onderste of de bovenste kiezen eruit moesten. 
Ik ging er naartoe met het idee 'even kijken en over 6 weken terugkomen' .... want dat was mijn ziekenhuis ervaring. 
Maar nu ging het anders.... ik kreeg meteen een groen laken over mij heen met een gat bij mijn mond en de vraag of ik eerst links of eerst rechts wilde. Ik kreeg meteen een verdovingsprik..... en ik wist niet wat ik er van denken moest..... dit werd dus een operatie.... maar.... maar..... is dit een plaatselijke verdoving of een narcose? Ik had nog nooit een narcose gehad en wist eigenlijk niet hoe dat ging. Maar als ik in slaap moest vallen dan was dat niet gelukt.... en dat konden ze niet zien omdat ik onder dat laken lag. 
Hoe moest ik ze laten weten wat ik klaarwakker was? Misschien was het wel de bedoeling dat ik wakker was, maar wat als ik flauwviel? Dat zouden ze dan ook niet merken.
Ik besloot kreunend te gaan ademhalen.... echt waar..... daar zouden ze aan kunnen horen of ik bij kennis was of niet! Achteraf vraag ik mij af wat ze daar gedacht hebben van mijn gekreun. Het was ook allemaal zo plotseling.... ik had dit nog niet verwacht en wist zo snel niet wat er allemaal gebeurde. En ik had daarna al snel door dat dit natuurlijk geen volledige narcose was... al had ik dat nooit gehad, ik wist eigenlijk echt wel dat dat niet met een prik in de mond gebeurde, maar ik had geen tijd om logisch na te denken.... het ging te snel! 

Een week of 6 later was de andere kant aan de beurt.... toen deed ik niet zo raar.

Hij haalde de onderste kiezen eruit.... hij kon er slecht bij omdat ik een kleine mond heb dus mijn mond stond echt verder open dan hij ooit geweest was. 

 Eén van die keren heeft mijn kaak een week op slot gezeten, volgens mij de eerste keer .... half open, heel weinig beweging zat erin. 
Sinds die tijd staat hij af en toe 'op slot' .... ik krijg hem altijd wel weer goed... en vaak gaat het vanzelf maar dan maakt het een knappend geluid.... luid en duidelijk. Later heeft een kaakchirurg mij verteld dat het knappen geen slijtage was omdat het dan al erger had moeten zijn, het was waarschijnlijk die keer veroorzaakt door de kaakchirurg. Mijn sterke kaakspieren hielden de boel bij elkaar en die waren waarschijnlijk zo sterk doordat ik saxofoon speelde!

 Er was toen van tevoren naar mijn gezondheid gevraagd en ik vertelde over mijn leverprobleem een paar jaar eerder. 
Beide keren kreeg ik een wagonlading pijnstillers mee.... genoeg om wekenlang de maximale dosering te nemen..... en ik was stomverbaasd toen mij de tweede keer gevraagd was of ik nog over had.... ja natuurlijk had ik over.... dat spul kan nooit gezond zijn dus ik neem het alleen als het echt nodig is.... het zijn geen snoepjes.  

Een paar jaar later las ik in de krant dat die pijnstiller uit de handel was gehaald.... het was vooral erg slecht voor de lever en er waren al mensen aan overleden!!!! Ben ik even blij dat ik er maar heel weinig van genomen had! 

Nog altijd neem ik weinig pijnstillers.... vaak is het gewoon niet nodig, ik ga wel even slapen dan is het daarna misschien minder. Ik mag wel wat voelen, meteen naar de pijnstillers grijpen maakt dat je ook steeds minder pijn hebben kan.  Pijn is ook een waarschuwing.... bij sterke pijnstilling is die waarschuwing weg, wordt niet gevoeld! Het is mooi dat er pijnstillers bestaan, maar ik ben er heel zuinig mee. 
Ooit kreeg mijn vader een spuit morfine van de huisarts.... dat was een wondermiddel en hij vertelde de huisarts dat hij dat spul wel vaker wilde.... waarop de huisarts grijnzend zei: "Ik geef het niet snel... de pijn is snel weg en daardoor ook de waarschuwing.... de patiënt gaat lachend de hemel in!" Ik ben dat nooit vergeten.

En zo zijn we alweer over de helft van januari... voor je het weet is het weer Kerst!

 Zo deze week is ook weer voorbij, we zijn al over de helft van januari en de dagen worden duidelijk langer. 

Van de week op de muziekvereniging kwam er een nieuwe altsaxofoniste naast mij zitten, leuk! Ze speelt al langer sax, maar nooit in een groep, dus dit is wennen voor haar. 
De andere saxofoniste was er niet.... omdat ik duidelijk achteruit gegaan ben had ze aan mij minder steun dan ze aan die andere gehad zou hebben, maar een voordeel was dat we allemaal nieuwe stukken speelde en dan moet vaak iets over en soms alleen een bepaalde groep en is het voor haar ook wat duidelijker. Daardoor speelde ik minder (doordat er vaker iets over moest en meer uitgelegd werd) en het ging nog goed, dus ik besloot na de pauze ook mee te spelen.... dat was prettiger voor haar en ik hoopte het te redden.  Het ging... maar op het laatst werd het toch wel moeilijk, maar oké.... het viel niet tegen. 
Thuis was ik echt helemaal af.... het is duidelijk dat ik dit niet aldoor kan doen nog, maar het was toch even lekker. Als we de stukken beter kennen spelen we meer achter elkaar door, dat kan ik zo lang echt nog niet spelen. 
Mijn nieuwe buurvrouw was blij dat ik bleef .... hoewel die anders wel geholpen zou zijn door de tenorsaxofonisten, maar toch.... ze vond het prettig dat ik bleef. 

Nu hopen dat ze het leuk vond en blijft! Hoe meer zielen hoe meer vreugd! 
In een orkest is het anders dan alleen..... je moet op de dirigent letten zodat je wel overal op tijd mee bent, vaker stukken met verschillende maatsoorten, soms dubbelgeschreven (kan heel irritant zijn... 2 partijen op één notenbalk! Als de één alleen lager is dan de andere valt het nog mee, maar als het ritmisch ook verschillend is weet je soms niet welke noot waarbij hoort!) en zo zijn er wel meer dingen waardoor het echt even wennen is. Maar.... samen muziek maken is wel erg leuk!

🕿🕿🕿🕿🕿

Telefoon.... tsjonge.... ik chatte op 7 november dat ik bij geleverde opbergbakken geen deksels had ontvangen.... ze vroeg toen of dat naar hetzelfde adres gestuurd kon worden.... dat was goed, dus ik verwachtte ze. 3 weken (28/11) later heb ik het e-mailadres van de klantenservice opgezocht en een mail gestuurd want ik had nog niks ontvangen ..... eerst kreeg ik een automatische mail, daarna één met de melding dat zij mijn vraag nog niet konden beantwoorden. Op 31 december een soortgelijke mail en op 14 januari een telefoontje.... ze worden verzonden! Ik zei dat ik vond dat het lang geduurd had en ze zei: "Ja, we hebben het druk"... "Nou ik hoop niet met allemaal klachten want dan is het niet best!" 
Het kan natuurlijk zijn dat ze ze niet meer in voorraad hadden, maar zeg dat dan .... nu was het wachten zonder dat ik wist of ik ze ooit nog zou krijgen. 2 dagen later kwamen ze binnen exact 10 weken na de bakken zelf, zeer creatief ingepakt.... creatief met karton en vooral plakband.... heel veel plakband 🤣😂, maar het is gelukt het uit te pakken met schaar en grof geweld zonder schade aan de deksels te veroorzaken! 
Ik had tot nu toe daar niks meer besteld. Wel had ik opbergboxen (MET deksel) ergens anders besteld en die bevallen mij erg goed, dus die ga ik vaker bestellen! 

Naar de diabetesverpleegkundige geweest..... ze was tevreden ook al was het minder goed dan de vorige keer. Het was verklaarbaar en zoveel slechter was het ook niet. Ze is niet zo moeilijk.... ze snapt best dat het wel eens wat minder kan zijn, dat er in december wat minder opgelet wordt en ik had nog extra feestjes die maand (ook al doe je nog zo je best.... je krijgt op feestjes en tijdens de feestdagen wel eens gewoon wat voor je neus gezet waarbij het erg moeilijk en onaardig is om het terug te geven! En de restjes die ik zelf overhield... tsja... weggooien is zonde!), dat je in de zomer ook wel eens trek hebt in een ijsje .. ze snapt het.

Zolang je je verder aan de regels houdt mag er zo nu en dan best wat. Als zij tevreden is dan ben ik het ook natuurlijk. Bloeddruk was top..... vrij laag maar niet te laag.... eigenlijk perfect! 

Komt er 's avonds een pakje van een bedrijf waar ik die dag (donderdag) al een pakje van gehad had.... vreemd.... zat dan niet alles in het eerste pak? Ik pakte een schaar en begon het pak te openen.... maar stopte omdat ik dacht 'dit kan niet.... het is een te groot pak! Het komt vaker voor dat het in 2 pakketten komt, ik weet niet altijd uit mijn hoofd of alles erin zit, maar zoveel als in dit pakket zit zou ik gemerkt hebben!' .... Ik keek naar de adressering..... voor de buren! Gelukkig had ik het nog niet opengemaakt, een heel klein stukje maar. 

Een berichtje over een verjaardag die dit weekend gevierd werd.... oké, ik zal er zijn. Even later een mail voor iets anders diezelfde dag waar ik anders ook naartoe gegaan zou zijn, maar zo ongeveer op dezelfde tijd en in verschillende plaatsen.... dat red ik niet. Dus die tweede sla ik over.... de eerste afspraak gaat natuurlijk door. 

Deze week kwam ook de brief van het bevolkingsonderzoek borstkanker.... alles was weer goed, altijd weer prettig om te lezen dat het in orde is. Ik ben nooit bang voor de uitslag, ik verwacht dat de kans dat het goed is groter is dan dat het slecht is. En als het wel mis is..... dan ben ik er waarschijnlijk op tijd bij..... ik doe altijd mee met de onderzoeken waardoor de kans kleiner is dat het er al langer zit.... maar toch . Garantie is er nooit.... is het goed fout dan zien we dat wel weer..... dan wil ik weten wat mijn kansen zijn en hoe zwaar de behandeling waarschijnlijk wordt. Hoe ouder ik ben, hoe groter de kans dat ik zal afzien van behandeling. Er moet een redelijk kans op genezing zijn en ik moet de behandeling nog wel aan kunnen, als het teveel is voor mijn ouwe lijf dan hoeft het niet meer. Dat wordt gewoon zwaarder bij het ouder worden en als het een jarenlang traject wordt met weinig kans op genezing dan geef ik de pijp aan Maarten! Wat Maarten met die pijp moet weet ik ook niet maar dat zoekt hij zelf maar uit.

Maar echt.... nu ben ik 71 en als ik nu goede kans heb dat ik genees binnen een redelijk tijd dan kan ik nog wat mooie jaren hebben..... ben ik 85 en de kans is veel kleiner dat het goed komt en als een behandeling jaren kan duren ..... hoeveel tijd heb ik daarna dan nog? Net genezen en dan ergens anders aan dood gaan? 

Nee.... er zijn grenzen voor mij.... niet onbeperkt doorploeteren! Het leven moet leefbaar zijn! 
Maar het is zeker niet zo dat ik niet meer behandeld wil worden.... het hangt er vanaf hoe of wat! En ik zal de beslissing goed overdenken, niet hals-over-kop .... altijd eerst alles even laten inwerken! 
Toen ik 30 was zou ik alles aangepakt hebben, want dan kunnen er nog heel veel goede jaren overblijven.... maar hoe ouder, hoe groter de kans dat ik afhaak! Voor mij sowieso dan beter, geen eindeloze lijdensweg .... maar ook minder belastend voor de nabestaanden (even slikken en wennen aan het idee, afscheid nemen en klaar!), een stuk minder ziektekosten (yes, de premie kan omlaag als ik er niet meer ben!) en er komt weer een huurhuis vrij! Nou.... voordelen genoeg! 

Eindelijk de garage gebeld voor de APK-keuring.... ik vergat het steeds, dacht er telkens 's avonds pas aan en dan zijn ze gesloten.... ik wist dat ik te laat belde om de afspraak nog op tijd te kunnen krijgen, maar ach.... ik rij toch weinig, ik kan wel een paar weken zonder auto, dat zei ik zelf al toen ik belde. 
Tot mijn verbazing was er nog een plekje vrij 3 dagen voor de uiterste datum... hij was er zelf ook verbaasd over. Helemaal top dus! 
Een paar jaar geleden was er altijd nog wel een plekje maar ze krijgen het steeds drukker, dus ik was van plan om in november al te bellen, maar ja.... het schoot er bij in, maar goed... ik had geluk. 
Het autootje wordt dit jaar 19.... en ik heb altijd gezegd dat dit mijn laatste auto is tenzij ik een grote prijs win of een rijke vent trouw..... allebei die kansen lijken mij klein dus is het gewoon mijn laatste! 
Ik ga niet lenen voor een auto (die ik bovendien weinig gebruik), ik geef er sowieso mijn laatste centen niet aan uit.... ik wil geen auto die onbetrouwbaar wordt en ik wil ook geen kapitalen uitgeven aan reparaties. Als het op is is het op! Jammer, ondanks weinig rijden zal ik hem dan missen, maar het is niet anders. Over 4 jaar moet ik zelf gekeurd worden om mijn rijbewijs te mogen verlengen, dus dat is ook maar afwachten of ik daar door kom.... nee.... op=op! Ook een auto heeft niet het eeuwige leven en ook dat moet geen 'lijdensweg' worden. 

Maar.... ik heb nooit problemen met 't otootje, dus ik verwacht dat hij nog goedgekeurd wordt.... en ik heb een goede garage, die denken mee! Dus toen ik een paar jaar geleden nieuwe banden moest hadden ze zelf al bedacht dat voor dit autootje dat meer voor de deur staat dan rijdt en al op leeftijd was er niet de meest superdeluxe banden gekocht moesten worden. Toen hij er over belde (ze bellen altijd als er extra onkosten zijn) zei ik dat het niet de duurste hoefden te zijn en het antwoord was: "Snap ik.... ze zitten er al om, de veiligste banden van een goedkopere klasse!"  Dat is meedenken! Net als die keer dat hij zei dat er iets bijna aan vervanging toe was, maar met mijn rijgedrag kon dat nog wel een jaar wachten. Topgarage!  Ze doen wat nodig is en maken het niet onnodig duur. 

Brief van de burgemeester over babbeltrucs en hoe je het beste kan handelen. 
Het komt steeds vaker voor, vooral bij bejaarden.... ook via de telefoon. Ik heb het zelf ook meerdere keren gehad, maar trapte er niet in. Eén keer zei ik "O, die ken ik al" en toen hingen ze zelf op.
Nepagenten, daar heb ik ook al heel wat berichten over gelezen.... er staat in de brief waar je bij de legitimatie op moet letten en meer nuttige dingen. 

Volgens mij doen ze deze truc vooral via de vaste telefoon en ik vermoed dat dat is omdat ze dan de grootste kans hebben een bejaarde aan de telefoon te krijgen. Jongere mensen hebben vaak geen vaste telefoon meer. 


En we kregen er een sticker bij om bij de bel te plakken! Mensen met verkeerde bedoelingen weten dan in elk geval dat ze bij iemand zijn die gewaarschuwd is.... misschien snappen ze dan dat het in de meeste gevallen zinloos is of dat ze in elk geval meer hun best moeten doen..... maar dat kost meer tijd en dan is de kans groter dat een buur even komt kijken of alles wel in orde is. Vooral als we allemaal zo'n sticker hebben, dan lopen ze hopelijk toch maar even door. 

Altijd goed om extra te waarschuwen..... en die sticker is natuurlijk prima, ik heb hem al onder de bel geplakt. 


Zaterdag arriveerde er een pakket... een cadeautje.... ik wist dat het eraan kwam. Vriendin P. is haar zolder aan het opruimen en kwam een ingepakt cadeautje tegen.... het voelde alsof er 2 boeken inzaten, maar ze had geen idee was... het leek haar leuker om het niet zelf uit te pakken maar het naar mij door te sturen.... samen met grote lappen geel en zwart vilt dat ze vond en een bol gele 'wol' (ik noem alles wat op zo'n knot zit wol)... ik knutsel graag, dus dat kan ik wel gebruiken ... en dan ook maar een schaar erbij.... ook een opener voor draaidoppen en deksels en het boek 'zwemmen met droog haar'  van Kees van Kooten. Het werd dus een verrassingspakket want behalve het vilt en het cadeaupakje wist ik niet dat er meer in zat.
Toen het ingepakte cadeau.... heel nieuwsgierig pakte ik het uit:

Boek 1 ..... 'Mijn tante Coleta' .... ik las de eerste bladzijde .... o, tante Coleta zwemt altijd naakt.... nou word ik benieuwd naar de rest van dit boek en wat het andere boek is....

Ik had al een stevige grijns op mijn gezicht maar bij het volgende boek begon ik hard te lachen:

Boek 2: .... 'Op een oude fiets moet je het leren' ....: Erotische verhalen over seksuele relaties tussen vrouwen en jonge meisjes en jongens. 

Dat lijkt mij nou echt een boek om in de trein te lezen.... en dan erboven mijn 'oude fiets-kop' die daar aandachtig in zit te lezen.... als ik zoiets zie zou ik er een foto van maken! 

Ik heb P. ondertussen gesproken en zij lag ook in een deuk.... ze weet echt niet meer voor wie ze dat lang geleden gekocht heeft. Misschien komt ze er nog achter.... belt er iemand en dat zij tijdens het gesprek denkt: "Daar was die oude fiets voor!" 

Net iets voor haar.... altijd gekke invallen, altijd lachen! En altijd gezellige lange telefoongesprekken, veel gekkigheid maar ook serieuze onderwerpen komen aan de beurt. 

Deze week de gewone routine weer opgepakt met vriendin die kwam theedrinken en vrijdag weer gezwommen. 

En dan vandaag (zondag) nog een verjaardag..... dat was weer heel gezellig kletsen en lachen. Ik ging met de bus er naartoe maar vanwege omleidingen stopte hij bij een tijdelijke halte verder weg.... ik wist wel in welke richting ik ongeveer moest lopen, maar verder was ik daar totaal onbekend. Ik heb het gevonden (waarschijnlijk niet de kotste route) en kwam gelijk aan met een neef met zijn gezin. Met hun reed ik later mee terug, hij brengt mij vaker thuis, TOP! 

Thuis eindelijk een printer besteld.... even advies aan Edwin gevraagd..... en we zijn eruit. Niet te duur want het moet wel leuk blijven. Nu hopen dat ik alles snap als hij komt zodat ik hem meteen kan gebruiken. Hij komt morgen al.

Alles bij elkaar best een rommelige week... maar heel gezellig!  


Ik kwam nog iets tegen dat ik 13 jaar geleden schreef:

😂😃😄😀😅😉😊

 

 

In het nieuws

 De laatste jaren lees ik erg veel reacties van mensen die alles denken te weten.... ze oordelen en veroordelen. 
Als ik een artikel lees waar dergelijke reacties onderstaan dan scroll ik al snel door maar heb dan net weer genoeg gelezen om mij af te vragen of mensen nog kunnen nadenken! Gelukkig staan er altijd ook wel normale reacties bij. 
De laatste week waren er 2 van dergelijk berichten.... één over de man die sleetjes wilde uitdelen en die over de bejaarde man (verstandelijk beperkt las ik ergens) die een kind mee naar huis nam dat in de kou liep en hem aansprak. 
In allebei de gevallen is geoordeeld dat ze niets kwaads van plan waren. 

De sleetjesman wilde van zijn sleetjes af en bood ze aan kinderen aan... 'loop maar even mee'.... die kinderen sloegen alarm. Prima dat die kinderen dat deden, heel goed! Die man had niet nagedacht.... had ze beter gewoon op straat kunnen uitdelen of naar een school brengen of zoiets, maar ik kan het mij wel voorstellen.... je wil van die dingen af omdat je de schuur wil opruimen, ziet een paar kinderen lopen en denk... 'o ja, die sleetjes'.  Dat kan! 
De politie heeft echt wel verder gekeken....en als er geen aanleiding is om te denken dat hij andere plannen had dan is hij gewoon onschuldig. 
Nu beweert naar mijn gevoel half Nederland dat het een vieze vuile pedofiel is en dat is zo ongeveer het netste wat ik las (buiten de normale opmerkingen om). 

De andere man kwam het meisje op straat tegen, het was erg koud.... zij sprak hem aan. 
Hij nam het kind mee naar huis..... ze mocht de hond uitlaten, op de bank slapen etc. 
Natuurlijk had hij politie of ouders moeten bellen.... maar waarschijnlijk wilde hij alleen maar helpen... dat kan! Politie oordeelde ook dat hij geen kwaad van plan was... en hij had inderdaad moeten bellen, hij had haar niet zomaar een nacht in zijn huis moeten laten, dat is onttrekken aan het ouderlijk gezag .... maar verder niet. 
Als de man inderdaad verstandelijk beperkt is snap ik best dat hij er niet aan dacht om de politie te bellen. Hij zit wel al een paar dagen vast.... dat lijkt mij wel genoeg straf voor wat in zijn ogen waarschijnlijk alleen maar goed was. Natuurlijk is het vreselijk dat de ouders van het kind in angst zaten, maar achteraf gezien was dit beter dan dat ze de hele nachts op straat had gezworven!
Hier stonden soortgelijke berichten onder.... ze wilden die man al iets aandoen en de taal die er gebruikt werd was echt schandalig. 

Je kan je twijfels hebben, dat mag... je mag dat uiten ook, maar dan wel graag op een normale manier. 
Schreeuw niet van de daken dat je zeker weet dat het een viezerik is e.d. .... als je het zo zeker weet moet je de politie bellen met bewijzen of duidelijke aanwijzingen, maar om als een kip zonder kop beschuldigingen te schrijven met allerlei verwensingen erbij is onnodig. 

Er gebeuren veel nare dingen en het is goed om op te letten, maar niet iedereen die niet volgens het boekje handelt heeft kwade bedoelingen! 
Veroordeel niet iemand die misschien wel dom geweest is maar heel goed goede bedoelingen gehad kan hebben en die nooit eerder met de politie in aanraking is geweest en waar de politie ook van oordeelt dat er geen verdere bedoelingen waren. 

Juist die schreeuwers die dat allemaal beter weten, schunnige taal schrijven en bedreigingen uiten vertrouw ik niet! 
Door schuttingtaal te gebruiken zet je je woorden echt geen kracht bij, ik vind het alleen maar ongeloofwaardiger worden als dat de enige woorden zijn die je foutloos kan schrijven.

Door alles wat ik gelezen heb zou ik bijna adviseren.... loop met een boog om kinderen heen, ook als ze hulp nodig hebben, want half Nederland veroordeelt je en wil je wat aandoen ook al ben je niks verkeerds van plan. 
Huilt een kind? Rustig laten huilen! Valt een kind? Rustig laten liggen! 
Ik denk niet dat ik dat kan, mijn eerste reactie zal zijn dat ik wil helpen en ik ben blij dat ik nog wel zo ben, ook al zal ik het misschien niet altijd op de juiste manier aanpakken. 

Natuurlijk ben ik er niet bij geweest en weet ik ook niet alles, maar de verhalen komen op mij niet ongeloofwaardig over.... ik ken mij voorstellen dat het zo gebeurd is als ze zeggen! En als de politie die mening ook heeft moet je ze niet veroordelen. Ik denk toch dat iedereen wel eens iets gedaan of gezegd heeft zonder er verder over na te denken, iets onschuldigs waar je achteraf van denkt 'dat had ik toch anders moeten doen'  

Naar de "grote school"

 Wat weet ik het nog goed.... ik was geen kleuter meer en mocht naar de 'grote school' .... de openbare lagere prof.dr. Ph. A. Kohnstammschool (vaak kortweg O.L.S. (openbare lagere school) genoemd)
Ik was een late leerling, iedereen die voor 1 oktober zes werd mocht dat jaar naar de eerste klas, maar ik ben van 9 oktober en moest dus een jaar wachten. Geen probleem..... een jaar later was ik er ook echt klaar voor. Liever een jaar langer kleuteren dan misschien te jong beginnen en dan op je tenen moeten lopen om het bij te houden. 
Edwin was ook een late leerling, ik vond het geen probleem.... hij wilde wel al leren lezen en dat heb ik hem met een leesplankje geleerd, hij pakte het snel op.  

De eerste klas.... dat was bij juf Klaver..... die heeft bijna altijd voor de eerste klas gestaan.... maar toen mijn moeder op die school zat 30 jaar eerder had ze deze juf in de derde klas...... maar dat is nu meer dan 90 jaar geleden, ik denk dat ze daarna steeds les gaf aan de eerste klas en er zullen niet veel mensen meer zijn die op die school niet van haar leerden lezen en schrijven. 
Ze woonde dichtbij de school. 
Leren lezen met aap, noot, mies...... we kregen allemaal zo'n leesplankje met een doosje letters. 

Schrijven met potlood dat eerste jaar en ik mocht met links schrijven! Dat mocht toen op veel scholen nog niet. 
Ik vond het leuk om te leren lezen en ook de andere lessen vond ik leuk. 
Met Kerst kon ik al aardig lezen en toen ik bij het kerstfeest op de zondagschool het boek "Ko-tje en het Kerstfeest" kreeg wist ik dat je dat als Kootje moest uitspreken..... maar mijn broers hielden van 'kleine zusje pesten' en zeiden dat het Kotje was. Dit driftkikkertje sprong uit haar vel van woede toen ze bleven volhouden en ze hebben mij er nog lang mee gepest. 
Een keer vroeg juf aan mijn moeder of er iets met mij aan de hand was..... ik had zoveel fouten in mijn dictee, rare fouten en normaal was ik er juist heel goed in. 
Toen mijn moeder mij er later naar vroeg noemde ik de naam van een klasgenoot en vertelde dat ik het zo zielig vond dat zij altijd als enige zoveel fouten had en dat ik daarom ook maar veel fouten had gemaakt, dan was ze niet de enige! 😂🤣

Dat schrijven werd in het 2de jaar lastiger met pen en inkt, want hoewel veel klasgenoten van toen zullen beweren dat we met kroontjespennen schreven was dat beslist niet het geval! Niet elke pen die in een penhouder past is een kroontjespen! De echte kroontjespen is te herkennen aan het kroontje!

Een kroontjespen is links en rechts gelijk, net als bij de (meeste?) vulpennen..... dat waren de pennen die wij hadden dus niet. Deze waren voor rechtshandigen en ik schreef links..... dat was niet te doen..... nou ja, uiteindelijk vond ik wel een manier, maar dat heeft heel wat inktvlekken gekost en gemopper van mijn juf in de tweede klas omdat ze van mening was dat als ik in de eerste klas netjes kon schrijven met potlood ik dat ook moest kunnen met pen en inkt! Maar er zat een extra schuin vlakje aan die pennen bij de punt, daar schreven rechtshandigen mee, maar voor mij zat dat aan de verkeerde kant! Ik schreef met het puntje van dat vlakje en dat haakte steeds in het papier! 

Zo ongeveer zag het verschil tussen een links- en rechtshandige pen eruit,
er werd met dat platte vlakje geschreven (dat was kleiner dan op de tekening), 
maar ik schreef dus met dat laagste puntje! De linkshandige pennen kregen wij pas veel later! 

Ik vond deze juf niet aardig... ik denk dat ik de enige was, want ik hoor nog steeds dat iedereen haar zo lief vond.... nou.... ik niet .... sorry! 

2de klas

Toen ik ook nog een keer ten onrechte moest nablijven was ik witheet..... dat uitte zich in tranen, want ik was te verlegen om er tegenin te gaan.  Ik had al heel voorzichtig gezegd dat ik niet gepraat had, maar zij had een andere mening... ik had gelachen en dus had ik ook gepraat en dus moest ik nablijven! (ik zag iets gebeuren waarom ik moest lachen, maar had echt geen woord gezegd). Ik vond dat zo onrechtvaardig.... van nijd kwam ik huilend thuis.... tot plezier van mijn broers die het maar raar vonden dat ik moest huilen omdat ik moest nablijven.... maar ja.... het was niet het nablijven, maar het 'grote onrecht' waarom ik huilen moest. 🤣😂
Ik ben die juf dus nooit aardig gaan vinden. Ik herinner mij nog wel dat zij melodica speelde, dat vond ik een erg interessant instrument, ik had het nog nooit eerder gezien. Erg mooi vond ik het niet, maar wel leuk! 

In de derde klas een jonge juf..... juf de Roos.  Zij speelde blokfluit 🎶🎵... dat vond ik leuk. 

We zongen ook vaak en ze had een boek met heel veel liedjes (tekst en muziek), ik vond het prachtig en mocht het een keer lenen (rode kaft als ik het mij goed herinner). Haar naam stond er voorin geschreven en daardoor wist ik haar voornaam en ook hoe je het schreef. 
Toen ik jaren later op facebook een reactie zag van iemand met die voornaam op dezelfde manier geschreven maar met een andere achternaam viel mij dat meteen op..... toen in haar reactie stond dat ze in Monnickendam juf op een lagere school geweest was kon het voor mij niet meer missen.... dit moest juf de Roos zijn.... en dat bleek te kloppen. Toen ik later EHBO-er was tijdens een visdag kwam ze naar mij toe... zij logeerde toen in Monnickendam. Leuk! 

Als we  netjes schreven mochten we soms met gekleurde inkt schrijven (volgens mij een stempel als het netjes was en bij 3 stempels mochten we met gekleurde inkt ... zoiets), ze had meerdere kleuren en we mochten dan zelf kiezen ..... dat was leuk. 
We kregen nog handwerken op school en in de tweede klas was ik met breien begonnen.... dat ging eerst heel moeizaam.... maar Juf Klaver leerde het mij en hield er rekening mee dat ik links was. 
Het eerste breisel was geen succes... en in de derde klas vroeg ik aan juf of ik met iets anders mocht beginnen, ik had de slag ondertussen wel te pakken. Ze vroeg verbaasd wat het moest voorstellen.... het was een poppensjaaltje! Maar ja.... toen het nog niet goed lukte maakte ik er steeds per ongeluk steken bij.... ik begon met 10 steken en eindigde met 31 .... het zag er niet uit! Ik mocht wat anders maken.... volgens mij was dat het poppentasje.... lichtgroen met een gehaakt koordje eraan.  En daarna een bal in meerdere kleuren.... die vond ik erg leuk en dat was met 4 pennen... wow! 
In die klas moesten we een keer een opstel maken over 'de leukste dag op school' ..... ik kreeg een prijs omdat ik het beste opstel had.... volgens mij een reep chocola! 

Ik won vaker wat.... regelmatig kwam de dominee bij ons op school, ondanks dat het een openbare school was is het natuurlijk niet verkeerd om toch iets over het geloof te leren. Wat verhalen uit de bijbel..... waarom niet? Veel mensen weten veel over mythologie en daar geloven ze toch ook niet in?
Zolang er niet gezegd wordt dat je het moet geloven vind ik het goed als je de verhalen leert. 
 En ook vind ik dat je de normale bekende kerstliedjes moet leren en niet alleen liedjes als 'Tiereliere boom versieren'. 
Dat leerden wij dus.... wij schreven de teksten in een schrift en mochten dat versieren. Dominee zocht de 3 mooiste schriften eruit en wij mochten (volgens mij tijdens schooltijd) naar de 'Nimo'  om een boekje uit te zoeken. Hij schreef er bij mij in 'Voor je mooie schrift' 

In de vierde en vijfde klas had ik meneer Bakker voor de klas (30 jaar later had Edwin hem in groep 7 en 8).  Van hem heb ik heel veel geleerd.... vaak dingen die niet in het boek stonden.... ik herinner mij dat hij uitlegde waarom we in de winter vaak de waterleiding moesten afsluiten en vertelde hoe dat moest.... ik weet het nog steeds en heb het ook wel eens gedaan, ik had het goed onthouden! Dat zijn nuttige dingen om te leren en dat waren extra dingen, daarom weet ik dat nog zo goed. Ik heb in elke klas natuurlijk veel geleerd, maar dit was speciaal. Van de gewone vakken weet ik echt niet meer in welke klas ik precies wat leerde. 

4de klas

We kregen pennen voor linkshandigen, dat schreef veel beter!!! Een jaar later kregen we balpennen, dus ik heb er maar kort plezier van gehad. 
Meneer Bakker kon nogal sarcastisch zijn maar dat vond ik wel leuk. Hij kon prachtig voorlezen.... uit de boeken van  'Pim Pandoer, de schrik van de Imbosch'.  Hij legde het boek een keer op mijn tafel terwijl hij zelf op zijn bureau ging zitten.... ik draaide mijn hoofd om mee te lezen....  hij zag het en draaide het boek om en las gewoon door..... ik kon nu goed meelezen en hij las het net zo gemakkelijk op z'n kop. 

Hij haalde soms gekke dingen uit, zette de klas op stelten maar als hij zei dat we weer stil moesten zijn dan waren we dat ook. Knap! 
Aan hem heb ik de meeste herinneringen, maar ja.... ik had hem dan ook 2 jaar achter elkaar. Er ontging hem niet veel..... toen hij een keer kwaad was en brulde "ik ben wel goed maar niet gek!!!" zei ik heel zachtjes in mijzelf  "ik dacht andersom" en meteen zij hij "het kan ook andersom zijn natuurlijk 'wel gek maar niet goed'" .... oeps, hij had het dus gehoord, ik kon wel door de grond gaan! Maar hij zei er verder niks over gelukkig.  

Edwin kon later ook goed met hem opschieten! Maar ook hij was wel eens verbaasd dat meester Bakker alles door had. 

5de klas

Ik heb heel goed Nederlands van hem geleerd, daar was hij heel streng in.... als we bijvoorbeeld zeiden 'dat klopt als een bus' verbeterde hij dat meteen, want het was ' het klopt als een zwerende vinger' of 'het sluit als een bus'.... ik ben het nooit vergeten. Hij deed dat met veel dingen, als iemand leggen zei i.p.v. liggen vroeg hij 'leg jij eieren?'  En 'dat kost duur'.... mochten we ook niet zeggen.... 'het kost geld!' ... met duur kon je niet betalen.  Door hem kan ik het woord onmiddellijk ook niet verkeerd schrijven.... zodra hij het woord 'onmiddellijk zei klopte hij twee keer dubbel.... dat was niet alleen met een dictee, het was met alles.... en hij klopte op zijn bureau, de deur, het raam of wat er maar het dichtst in de buurt was.... het betekende 'dubbel d, dubbel l'  Als ik dat woord schrijf hoor ik hem nog kloppen. Ik denk dat hij mijn liefde voor de Nederlandse taal heeft aangewakkerd! 

Het zesde jaar was met meneer Strick..... in mijn herinnering heb ik dat jaar het minste geleerd.... maar misschien heb ik dat mis, is dat alleen in mijn beleving zo.  Ik had altijd het idee dat hij mij een beetje voortrok... dat wilde ik niet. 

6de klas

We hadden op school aan het eind van het jaar altijd een toneelstukje met de eerste 5 klassen, elke klas iets anders.... voor het afscheid van de 6de klas.  Ik herinner het mij nog goed.... in de eerste klas was ik een bloem en moest gelijk met iemand anders zeggen "en wij ook.... allebei!" spannend. 
In de tweede klas was ik een pop. Ik liep voorop en juf had gezegd dat poppen zich stijf en stram bewogen, dus ik kwam op met stijve benen.... houterig.... helemaal fout, ik moest trippelen.... een ander meisje moest het voordoen en die mocht gelijk mijn plaats innemen en ik moest naar achteren. Huh? Trippelen? En de poppen moesten zich stijf bewegen! Ja, weer die juf die door iedereen aardig gevonden werd... behalve door mij. Ik kan het ook niet helpen, het was toch echt zo. 
In de derde klas speelde ik elfenprinsesje en ging trouwen met de kabouterkoning (zou Cor (mijn kabouterkoning) het nog weten?) .... geweldig, dat vond ik zo'n prachtige rol..... mijn mooie jurk, de vleugeltjes.... geweldig! 
In de vierde klas had ik een bijzondere rol vond ik..... we speelden een tv-avond, elke klas speelde een ander tv-programma...... en ik was de tv-omroepster, ik mocht alles aankondigen, geweldig! 
In de vijfde klas moest ik samen met iemand een 'neuzenpraatje' houden.... we kregen een gekke neus op en hielden een gesprek waar steeds het woord neus in voorkwam. Ik vond het niet zo heel leuk, maar dat maakt niet uit.... ik deed wel weer mee. 
In de 6de klas was er voor ons geen toneelstukje, want wij namen afscheid. Maar wij niet alleen, ook juf de Roos en meneer Strick (het hoofd der school) vertrokken en de 6de klas mocht een ABC  opzeggen voor meneer Strick. Ik had de F..... van fietsen (de 6de klas ging altijd met schoolreisje 3 dagen op de fiets naar Schoorl). Ik weet nog steeds wat ik zeggen moest, al twijfel ik wel of het 3 of 4 dagen waren: 
'De f is van fietsen, slechts 4 dagen per jaar 
361 dagen staat de auto voor u klaar.
4 dagen fietsen zonder het zitvlak te bezeren
dat is iets dat we echt wel in u kunnen waarderen'. 

Overigens was ik ziek vlak voor dat schoolreisje.... het was niet zeker of ik wel mee kon. Meneer Strick kwam langs en zei dat ik mee moest, desnoods bij hem achter op de fiets. Dat zag ik niet zo zitten, dus ik heb gefietst, maar er is voor mij wel een extra stop ingelast! 
Hij keek mij toen blijkbaar diep in de ogen, want wat nog nooit iemand opgevallen was zag hij.... mijn ene oog is/was wat donkerder van kleur dan het andere. 

Ik weet niet zeker meer in welke klas het was, maar ik weet nog dat we één lied vaak zongen, dat was favoriet: 'Een jongeheertje ging uit jagen op een mooie dag en schoot op ieder ding dat hij van ver maar zag.... ei ei, ei ei, hoe prettig is zo'n jagerij, zo'n ja ja jagerij... aaaal op de Drentse hei'.... of zoiets en dan nog een stel coupletten...... daar vond ik op youtube iets van: KLIK  

Later kregen we nieuwe liedjes waar grammofoonplaten van waren.... volgens mij aan de ene kant met zang en de achterkant met alleen begeleiding.... prachtig vond ik dat! 'De schooldeur is op slot dus zet je boeken maar in de kast' .... en verderop 'vakantie, vakantie, klinkt door heel het land, we trekken naar de bossen naar de hei en naar het strand en ga je logeren, kamperen in caravan of in tent, dan zing je maar, dan fluit je maar een liedje dat iedereen kent, lalalala een liedje dat iedereen kent'.  Ik kende niet de hele tekst meer, maar vond het HIER
En een ander lied met grammofoonplaat was 'Sisisi sardines' dat zing ik ook nog wel eens, daar kende ik de tekst nog wel van, maar toch even opgezocht of het nog klopte.... ik bleek een couplet vergeten te zijn.
 

Ik heb vooral goede herinneringen aan mijn lagere schooltijd. Natuurlijk was er wel eens iets niet leuk, maar dat is normaal.... en eigenlijk wel goed ook! Het is niet goed als er nooit iets tegenzit, als alles altijd alleen maar leuk is! Het leven is nou eenmaal niet altijd leuk en als je daar mee om leert gaan (en vaak gaat het op die leeftijd nog om kleine dingen zoals onterecht nablijven 🤣) kan je later er ook beter mee omgaan. Iedereen krijgt er mee te maken.... vroeg of laat, ernstig of minder erg, maar iedereen komt ooit aan de beurt en als je dan nog nooit zelfs maar iets kleins hebt meegemaakt dan valt het extra zwaar. Daarom moet je een kind ook niet altijd laten winnen met spelletjes..... dat kan wel een keertje, maar niet aldoor. ... het zal toch moeten leren dat verliezen er ook bij hoort! 
Een kind moet ook wel eens 'nee' te horen krijgen!
Echt ernstige dingen heb ik zelf in die tijd niet meegemaakt en al helemaal niet op school..... alleen de gewone dingen die er nu eenmaal bij horen en zolang het bij dergelijke dingen blijft is het alleen maar goed op z'n tijd.   

Ik heb veel herinneringen aan die tijd, maar ik kan best wel eens iets door elkaar gehaald hebben, het is lang geleden, maar volgens mij klopt het meeste/alles wel..... en zo niet: Wie het beter weet of aanvullingen heeft mag het zeggen.... graag zelfs!

Vele jaren later, ik woonde al in dit huis....Edwin was naar school en ik wilde een stukje fietsen.... richting Broek in Waterland. Oei, wel veel tegenwind.... zou ik maar teruggaan? Ineens zag ik wie de fietser voor mij was..... juf Klaver.... ondertussen stokoud en zij fietste onverstoorbaar door. 
Dat kon ik  niet op mij laten zitten, dan moest ik ook door! Ik weet niet hoe oud zij toen was, maar als mijn moeder haar al als juf had..... Edwin 60 jaar jonger was dan mijn moeder en  toen al op school zat (geen kleuter meer) dan moet zij echt al behoorlijk op leeftijd zijn geweest!