Lekkerkerk

Zondag hadden we een optreden met de Gouwzeekapel in Lekkerkerk. We waren daar al eens eerder geweest in die bijzondere zaal. Deze keer was het 'Oktoberfest met een knipoog'. 🎵🎷🎶🎵🎺
We reden zoveel mogelijk met elkaar mee, ik zat met nog 3 personen in een busje.....een gezellig ritje. We vertrokken om 1 uur, het was druk op de weg.....ook doordat er afsluitingen waren. Zo was bijv. de IJtunnel dit weekend weer afgesloten....maar we waren er keurig op tijd.

De zaal was afgeladen vol!
Het accordeonorkest (dat het organiseerde) zat in de zaal en wij daarachter op het toneel. Het was de bedoeling dat wij daar ook bleven zitten als het accordeonorkest speelde.....ik denk omdat de zaal al erg vol was en er daar voor ons dus geen plaats was.

 Eerst de accordeons 25 minuten, dan wij en dan zij weer...steeds 25 minuten....tussendoor nog wat mededelingen....... een hele zit. Nou maakt het natuurlijk niet zo heel veel uit of je in de zaal of op het toneel zit, alleen val je op het toneel veel meer op. Nadat wij gespeeld hadden waren we behoorlijk dorstig..... bijna allemaal blaasinstrumenten, dan is wat drinken af en toe wel nodig (ik had wel een flesje water mee...en ik was niet de enige). Bovendien was het daar boven erg warm....tropisch!  We hadden allemaal een bon gekregen voor een drankje, maar om nou om beurten naar de bar te lopen vanaf het toneel......ook wat rommelig. Uiteindelijk werd opgeschreven wat er nodig was en dat ingeleverd, samen met alle consumptiebonnen.....en het werd gebracht. Ondertussen had ik worst (cervelaat) gepakt, ook lekker. Eerder was er al chocola rondgegaan en later was er nog iemand met leverworst.....we kwamen dus niks tekort.  Dat gebeurde dus allemaal gewoon op het toneel, terwijl de anderen speelden.

Ik was blij dat ik mijn lessenaarlamp mee had, want het was erg donker op het toneel.... de voorste rij had wel goed/redelijk licht, maar ik zit tegenwoordig achterin en daar had ik geen licht.....ik had mijn lamp echt nodig!

Na een pauze startten de accordeons weer en daarna mochten wij weer. Ondertussen werden de broodjes worst met zuurkool uitgedeeld....daar hadden wij ook een bon voor......het was al 5 uur geweest, we kregen trek, maar wij waren nog niet aan de beurt. Bij blaasinstrumenten word je dus sneller dorstig, het kost veel adem, maar ook de lipspanning (embouchure) wordt moeilijker naarmate je langer speelt. Daar heeft natuurlijk niet iedereen even snel last van, maar na verloop van tijd wordt het daardoor gewoon steeds moeilijk om te spelen, er goed geluid uit te krijgen. We besloten nog 3 nummers te spelen en dan te stoppen en op de broodjes worst aan te vallen! Het was heerlijk! Daar waren we echt aan toe!
Ik kijk graag om mij heen, ik kijk graag naar mensen...... dat levert wel eens leuke dingen op, waarbij ik het jammer vind dat ik geen camera in mijn handen heb. Op  de tafels in de zaal lagen tafelkleedjes, van dat geblokte theedoekenspul. Ik zag iemand heerlijk van zijn broodje genieten en vervolgens zijn mond afvegen aan het tafelkleedje....... leuk om dat net te zien! 😂😁😀
Nog even wat drinken en napraten.....veel complimenten gekregen.....het was een gezellige middag!
Het is altijd leuk als de muziek zich leent om mee te zingen, klappen, dansen, deinen of wat dan ook..... prettiger dan  stilzitten, zeker als het lang duurt. Mijn camera had ik niet mee, maar wel mijn foon...... die maakt minder scherpe foto's en ik ben met mijn foon gewoon wat onhandiger, maar iets is meer dan niets!

Terug namen we een andere route.....die zou sneller zijn..... nou, niet echt! In kilometers was het iets verder en in tijd maakte het weinig uit.


Tegen 8 uur was ik weer in huis.....en viel al snel op de bank in slaap 😴😴😴....de tv stond aan...ik heb nauwelijks iets gezien. Het was ook een drukke week....wel heel leuk, maar druk. Komende week elke dag minimaal 1 afspraak en verder ook nog genoeg te doen, maar vandaag even rustig aan.....ik had geen wekker gezet, was wel vroeg wakker maar niet actief.

Soms komen herinneringen boven.....

...herinneringen van lang geleden.

Vandaag moest ik denken aan een optreden van de Gouwzeekapel, ik denk eind 70-er jaren. We gingen naar Doesburg...... naar een camping en we mochten blijven slapen, er waren caravans voor ons. "Aanhang" mocht mee, het zou een groot feest worden.  Ed was ook mee, ik denk dat we net getrouwd waren....of net niet....in elk geval was hij erbij en mijn broer had vrouw en kinderen mee en schoonfamilie, mijn vader en moeder waren mee (mijn vader was toen nog de kapelmeester) en nog veel meer, het kon allemaal, plaats genoeg!
.
We waren op de plaats van bestemming, onze slaapplaatsen werden gewezen, niks caravans, het was een soort van stal. Daar lagen allerlei soorten matrassen en luchtbedden, een bed op wielen en 2 banken. We wisten nog niet of we dit wel wilden, maar ja, we lieten in elk geval ons plezier er niet door bederven.... en we installeerden ons. De twee banken werden tegen elkaar geschoven, iedereen vond dat dat voor mijn ouders moest zijn........  in het midden tafels en er omheen alle soorten bedden, het leek wel een jeugdherberg.

Het optreden was heel gezellig, het werd een dolle boel. Ed werd geroepen toen onze grote tromslager even niet kon trommelen (hij had denk ik een optreden tussendoor met zang, maar dat weet ik niet precies meer)....Ed kon geen muziek lezen, geen instrument bespelen, maar had wel maatgevoel. Als hij nou gewoon elke maat een klap gaf dan kwam het wel goed. Hij was net als Edwin nu is..... hij deed het gewoon en het ging goed.  Er kwam een doedelzak-orkest binnenwandelen..... oorverdovend, maar wel leuk! Wat een feest!

Uiteindelijk bleek het tijd om naar bed te gaan.
Voordat iedereen lag waren we zeker een uur verder, maar van slapen kwam nog niet veel...... steeds als het stil dreigde te worden had wel iemand weer iets geks te melden. De man die op het bed met wieltjes lag had een slechte keus gemaakt......de poten zaten niet aan de kant, maar een stuk naar het midden toe....als hij zich omdraaide en iets teveel naar 1 kant rolde kieperde het bed om en meestal landde hij dan bij zijn vrouw die een stuk lager lag. Zij iedere keer mopperen en wij lachen.
Voor de wc moesten we eerst naar buiten toe.......heel zachtjes probeerde  af en toe iemand de deur open te doen...dat leek te lukken, maar buiten lag een metalen rooster waar je op moest stappen en de straat eronder was bij de deur verzakt....zodra iemand één voet buiten de deur zetten zakte dat rooster daar naar beneden en twee stappen verder kwam de andere kant dan met veel lawaai weer naar beneden......iedereen weer wakker. Toen echt iedereen bijna sliep nam de voorzitter het woord, hij scheen met de zaklantaarn op zijn gezicht en zei heel droog: "Gaat u maar rustig slapen, de voorzitter waakt over u!" Iedereen weer wakker. Als die man iets zei was het altijd lachen, zo is hij nog steeds...... je weet nooit of hij serieus is of dat het weer onzin is. Ooit vertelde hij over iemand die een vogeltje in een kooi had....dat beest was zo sterk, niet normaal meer..... tot zover geloofde ik het verhaal.....maar hij vervolgde met " Als hij op zijn stok zat en zijn vleugels uitsloeg vloog hij zo met kooi en al door de kamer!" .....dat soort verhalen...... zodra hij zijn mond opendeed begonnen we vaak al te lachen, dus toen hij daar midden in de zaal zat lag iedereen weer in een deuk.  Die nacht was er maar één die tot onze verbazing overal doorheen sliep........die heeft niks gemerkt..... en daarom moesten we ook weer lachen. In caravans had het nooit zo gezellig kunnen zijn! Op het laatst moesten we echt overal om lachen. En ik ben vast nog wel het één en ander vergeten,

De volgende dag had ik een knallende koppijn en ik zal vast de enige niet geweest zijn, maar ik had het er graag voor over, ik had die nacht niet willen missen.

Het stof uit je schoenen spelen.

Vrijdagmiddag was het weer tijd voor de (bijna) jaarlijkse vismaaltijd in verzorgingshuis Swaensborch.
De Gouwzeekapel wordt dan altijd gevraagd om wat gezellige nummers te spelen en dat doen wij graag! Alleen....... we misten nogal veel mensen (vakantiegangers e.d.)......het zou toch jammer zijn als het niet door kon gaan!
We vonden een oplossing.....onze tromboniste Hilde zou trompet spelen en dirigeren..... met trompet is het eenvoudiger om dan mee te spelen dan met een trombone..... haar plaats op trombone werd ingenomen door een oudlid van ons, Jan...... we misten een heel stel trompetten/bugels, maar Hilde was er extra bij en trompettist/bugelist Hans uit Muiderberg wilde ook wel helpen en op kleine trom was Marien een prima invaller....... gelukkig, het kon doorgaan, nog wel met minder mensen dan anders, maar zo moest het lukken! Het was wel even schuiven, want we hadden nu 6 mensen op de tweede rij en daar moesten de beide slagwerkers ook nog naast, want erachter lukte niet..... de voorste rij had er maar 3.....ik ben dus maar naar voren gegaan..... dan is er een betere verdeling.

Wij vinden het zelf leuk, maar de bewoners ook en die rekenen er eigenlijk al een beetje op.

De vis wordt altijd geschonken door de visboer en hij zorgt met zijn familie en een stel andere vrijwilligers dat het eten bereid wordt en op tafel komt. Alles wordt geschonken, al het eten en drinken, het ijsje toe, het leuke zakje chocola (om in stijl te blijven...er zat o.a. een chocolade vis in)

.....en ook de gehaktballen (voor de mensen die geen vis lusten).......die waren een cadeau van de slager...... welke slager? Nou, die gestopt is.....winkel dicht. Uhhhh, hoe oud zijn die ballen dan? Iemand wist "valt wel mee hoor, ze schijnen nog van dit jaar te zijn!"  Onzin natuurlijk, ze waren vers en lekker begreep ik!!!
 Maar ja, dergelijke meldingen zorgen ervoor dat onze fantasie op hol slaat en hoe gekker hoe beter! Serieus zijn we pas als het echt nodig is......niet vaak dus 😂😄

Heel leuk geregeld allemaal ..... de bewoners hebben een leuke middag en heerlijk eten, de vrijwilligers hebben er zin in  en de kapelleden met invallers ook!
Er zijn altijd mensen die elke keer een tafel zoeken dichtbij de kapel, vaste fans,
We speelden lekker, gezellige muziek, ook muziek waarbij meegezongen kon worden...... er was nog iemand die zonder muziek nog een leuk lied kende......kortom, een oergezellige middag. Er kwam toast langs met paling....... heerlijk..... even pauzeren, we kunnen niet spelen met onze mond vol.

Er was wel iets raars aan de hand...... wolken zwarte stof vlogen in het rond.......  het leek wel of die wolken precies in de maat kwamen....hoe kan dat nou???
Na afloop werd het duidelijk.......onze accordeoniste Tiny (die helemaal uit Waddinxveen komt) vroeg om een stoffer en blik....... rond haar stoel leek allemaal modder te liggen.......het was alleen geen modder.......het waren stukken van haar schoenzolen! Ze dacht dat ze geen zwarte schoenen meer had, maar vond nog een paar achter in de kast.....alleen die bleken aan het ontbinden te zijn.
Ze tikt de maat altijd mee met haar voet en dat was blijkbaar te veel voor die schoenen...... de zool verpulverde helemaal! Het verhaal van de stofwolken was natuurlijk overdreven, maar ik overdrijf niet als ik zeg dat er echt heel veel zwarte troep rond haar stoel lag.  Op die schoenen kon zij niet meer lopen, tenzij er iemand achter haar aan zou lopen met een een stoffer en blik.....dus de schoenen gingen uit....Tiny ging op blote voeten verder.  Tiny speelde dus het stof uit haar schoenen! (weer eens iets anders dan het vuur uit je sloffen lopen).

Als iedereen te eten heeft mogen wij stoppen.....en krijgen wij ook te eten.....heerlijk.
Het is altijd erg lekker, maar ook heel gezellig met z'n allen aan tafel.
De vis was dit keer gestoofde scholfilet......jammie........en traditioneel met gekookte aardappelen en rode kool......eet smakelijk....en dat deden we ook!
Nog gezellig even napraten en bij het naar huis gaan lukte het velen van ons niet om meteen naar buiten te lopen omdat we veel bewoners tegenkwamen die nog iets te vertellen hadden...... vooral mensen die we kennen, maar soms ook mensen die we niet kennen die nog even wilden bedanken...... het is dus een dankbare klus!

Buiten was het heerlijk koel....het had geregend, maar nu was het weer droog, ik liet mijn jas (die ik voor alle zekerheid meegenomen had) in mijn tas, blij met de frisse lucht. Het is daar binnen altijd zo verschrikkelijk warm..... niet normaal, al snel voelde ik het zweet mijn oor in druppelen....een heel vervelend gevoel.
Als ik zeg dat het daar zo warm is krijg ik meestal als antwoord dat dat is omdat die mensen de hele dag stilzitten....ik zeg dan vaak: "Met die hitte laten ze het ook wel uit hun hoofd om te bewegen!"
Ik denk toch dat er een middenweg moet zijn...... in de kamers kan het voor iedereen verschillend zijn hoe warm het moet zijn, maar de gezamenlijke ruimtes zouden naar mijn idee wat minder kunnen..... mag best iets warmer zijn dan bij mij thuis, maar tropische temperaturen lijken mij ook niet gezond.
Het spoort zo ook niet aan om te bewegen. Ik zal het wel helemaal verkeerd zien hoor, ik heb er niet voor geleerd, gevalletje de beste stuurlui..... 
Maar als ik daar ooit in terecht kom denk ik dat ik het niet lang zal volhouden..... echt..... mijn kamer komt dan snel weer vrij, bezweken door de hitte......geen euthanasie meer nodig!

Iedereen bedankt, het was weer leuk..... bedankt invallers, vrijwilligers, sponsoren en iedereen die ik vergeet......maar natuurlijk ook Hilde die het toch maar aandurfde om ons te dirigeren!

De foto's zijn van Hilde en haar oudste dochter....het licht was niet optimaal voor foto's, maar ik ben er toch blij mee!