Schoolherinneringen.

Linkshandig ben ik    en ik  mocht gelukkig op school ook met links schrijven!
Als kleutertje wilde ik al eens mijn naam ergens op schrijven en vroeg hulp aan een broer......en echt.....ik deed exact hetzelfde met mijn linkerhand als hij deed met zijn rechterhand.......ik trok dus de letters naar mijn hand toe. Wat was ik trots....ik had zelf mijn naam geschreven..... de trots duurde niet lang.....broers lagen in een deuk en riepen "Er staat snA!" Dat kon natuurlijk niet....ik had hetzelfde gedaan, dus ik werd kwaad.....en flink kwaad ook, want ik was in die tijd een driftkikker.
Tsja.....door dezelfde beweging te doen schreef ik in spiegelbeeld, dus er stond echt snA. Jarenlang noemden ze mij Sna.....en dan werd ik weer kwaad. De kwaadheid zakte, de naam Sna hoorde ik niet veel meer...... totdat broer het op de muziekvereniging aan één van de jongeren vertelde.....het werd toen weer mijn bijnaam......in die tijd noemden vrijwel alle jonge personen van de club mij zo. Nu zijn het er nog een paar....de nieuwe lichting weet het niet. Ik vind het niet erg....kan er niet kwaad meer om worden.

Ik ging naar de "grote" school en leerde schrijven....links!
Dat ging prima in de eerste klas, toen schreven we met potlood......maar in de tweede klas werd het moeilijker....met losse inkt. In de penhouder (jaja, opoe vertelt, in die tijd hadden we ook een vloei en een inktlap en op je partijtje kreeg je vaak een schoolpakket 😁), maar goed....in die penhouder zat een pen die alleen voor rechtshandigen geschikt was. Nee geen kroontjespen....die hebben een soort kroontje -vandaar de naam- en een kroontjespen is aan beide zijden gelijk! Dus voor links- en rechtshandigen gelijk.
Natuurlijk had een linkshandige het nadeel van met de hand over de nog natte inkt gaan, maar verder was het gelijk. De pennen die wij hadden waren bij de punt naar 1 kant afgeplat....zoiets als bij kalligrafiepennen (waar ik dan weer wel mee overweg kan, maar op mijn eigen manier!)......en dat afgeplatte stuk zat aan de kant die voor rechtshandigen perfect was.....als ik schreef was het op dat akelige scherpe puntje dat bij rechtshandigen aan de bovenkant van dat platte stukje zat (ik dat nog te snappen? 😂). Bij mij bleef dat scherpe stukje steeds in het papier hangen en dan pats....schoot het weet los...met de nodige inktspetters! Juf werd een beetje boos....ze vond dat ik mijn best niet deed, want ik kon in de eerste klas wel goed schrijven, dus moest ik het nu ook kunnen. Ik wist niet dat die pen voor rechtshandigen was, maar wist wel dat ik er niet mee overweg kon....ik kon het haar niet uitleggen, maar vond juf niet aardig (waarschijnlijk was ik de enige, want ik hoor nog steeds van iedereen dat ze zo lief was.....stiekem ben ik het er niet mee eens!). Ook vond ik dat ze mijn naam raar uitsprak...... ik hoor dat wel meer mensen zeggen (maar toen had ik dat nog nooit gehoord) bij sommige mensen veranderd de klank van de A in woorden als Ans, dans, kans e.d. als het een verkleinwoord wordt. Zoals zij Ansje uitsprak heette ik niet.....ik vond haar niet alleen niet aardig....ik vond haar een beetje raar.....want hoe moeilijk kon het zijn om mijn naam goed uit te spreken?
Mijn antipathie werd pas echt erg toen ik om de verkeerde redenen moest schoolblijven. ....
We zaten heel stil te werken en voor mij zat een meisje dat haar potlood moest slijpen......bij juf aan tafel met de puntenslijper met de slinger 😂. De punt was scherp. erg scherp.....ze liet het voelen aan het meisje naast haar, dat zich prikte en verschrikt haar hand terugtrok. Ik zag het gebeuren en schoot in de lach......en gelijk hoorde ik: "Ànsje.....nablijven..... je praatte". Ik had geen woord gezegd (en ook bij het lachen nauwelijks geluid gemaakt, naar mijn idee zelfs helemaal niet)....hoewel ik heel verlegen was waagde ik te zeggen: "Ik praatte niet Juf!" "Je lachte toch?" Ik knikte...."Nou dan? Nablijven!" . Ik sprong uit mijn vel..... wat een onrecht! Nablijven voor praten terwijl ik geen woord gezegd had! En dan moest ik nog stil blijven ook in de klas......ik wond mij steeds meer op en van pure nijd zat ik na schooltijd bijna te huilen.....ik deed mijn uiterste best het niet te laten merken, maar dat zal niet helemaal gelukt zijn.  Thuisgekomen kwamen alle tranen eruit...... en het verhaal natuurlijk. Broers vonden het geweldig.....en wat was ik een suf zusje....huilen omdat ik moest schoolblijven. Zij begrepen mij ook al niet!
Ik hoorde later wel eens dat juf iedereen nog herkende die bij haar in de klas zat......nou, mij niet! Is niet erg, want het is vrijwel onmogelijk om iedereen nog te herkennen na jaren en ik ben duidelijk nogal veranderd, maar ook daarover denk ik dus anders dan de anderen. Sorry, ik ben waarschijnlijk de enige die niet gek op haar was! Ze leeft nu niet meer...... ze is behoorlijk oud geworden.
Ik ben natuurlijk al lang niet kwaad meer (stel je voor zeg, dan zou ik al bijna mijn hele leven kwaad zijn om zoiets "onbenulligs")...... maar kan het gevoel van toen nog zo terughalen! Als ik had moeten nablijven omdat ik gelachen had was het heel anders geweest!!!

Overigens kregen we later wel pennen voor linkshandigen..... wat een uitvinding!!! Ik zat toen in de vierde of vijfde klas.....een jaar later gingen we over op "ballpoints" .

PS......woensdag heerlijk een half uurtje gewandeld in de zon....niet ver, niet snel, maar het ging goed, veel beter dan dinsdag! Dat was dus gewoon een dag die ik beter had kunnen overslaan!

6 februari

Dag van het veilige magazijn
LED (Landelijke Econometristen Dag)
Dag van nultolerantie tegen vrouwelijke genitale verminking

Quote van de dag: