Herinneringen

 Volgens mij heb ik dit bijna allemaal al eens op "Punt" verteld, maar omdat dat helemaal weg is plaats ik het hier ook nog maar eens..... mocht ik het ooit allemaal niet zo goed meer weten dan kan ik het hier weer lezen (of voorgelezen worden) Enkele dingen staan misschien ook al ergens anders op blogspot.

Als klein ukkiepukkie wilde ik graag alles zelf doen "Kan ut zalluf" schijn ik dan gezegd te hebben. 
Op een keer wilde ik "zalluf"  mijn naam ergens op schrijven, maar ik was nog een jonge kleuter of misschien een peuter.... in elk geval had ik dat nog niet geleerd. Broer deed het voor en ik deed gelijk mee..... ik maakte precies dezelfde bewegingen, echt waar...... trok hij de pen naar zich toe dan deed ik het ook!  
Wat was ik kwaad toen hij lachend riep dat er snA stond..... en andere broer rolde ook al over de grond van het lachen. Het was volgens mij onmogelijk, want ik had echt hetzelfde gedaan..... maar met mijn linkerhand en broer deed het met rechts..... ik spiegelde dus, maar dat snapte ik niet. Linkshandigen zijn vaker goed in spiegelen, ik kan ook goed in spiegelbeeld lezen, dat schijnt er niet automatisch bij te horen.. 
Jarenlang werd ik er door de broers mee geplaagd...... en ik was dan witheet! Dat vonden de broers juist leuk, want als ik kwaad was sprong ik uit nijd omhoog en liet mij vervolgens plat op mijn billen neerkomen..... hoe kwader ik werd, hoe harder zij lachten. Ik heb dat afgeleerd door een keer op de manier op mijn nieuwe zonnebril te landde....... net gekocht, voor een kwartje bij Ploeger aan de overkant wat verderop in de straat.  Ik had toen een schort aan met een grote zak, daar zat de zonnebril in, maar op de één of andere manier zat het schort scheef en daardoor kwam ik bovenop de bril terecht.
Zonnebril had dat geweld natuurlijk niet overleefd....... en ik had door dat het mijn eigen schuld was. Ik deed dat uit pure drift, ik dacht er niet bij na..... maar na die tijd werd ik toch voorzichtiger.
Later leerde ik zelfs mee te lachen met de broers en niet meer kwaad te worden (daar gingen heel wat jaren overheen), dat werd een stuk gezelliger..... ze kregen mij niet snel meer kwaad en een kwaad zusje was nou juist zo leuk. 

Ze hebben mij ook jarenlang gepest met  Kotje......  ik zat toen al op de 'grote school' en had leren lezen..... van de zondagschool kreeg ik met Kerst het boek Ko-tje en het Kerstfeest (W.G van der Hulst jr.). Ik had al geleerd hoe dat zat met zo'n streepje en zei keurig 'Kootje en het Kerstfeest', maar toen de broers het zagen zeiden ze dat er Kotje stond. Kwaad roep ik dat het Kootje was maar ze bleven maar roepen "Kotje...Kotje...Kotje" Vele jaren later draaide één van de broers het verhaal om en wist te vertellen dat ik nog niet goed kon lezen en dat IK Kotje had gezegd....... huh?  Ik vroeg het andere broer en mijn moeder..... zonder mijn verhaal te vertellen, want ik wilde dat ze hun eigen herinnering gebruikten. Beiden vertelden het verhaal zoals het ook in mijn geheugen stond, gelukkig, mijn geheugen was dus nog goed! 

Die boeken van van der Hulst waren over het algemeen wel leuk, behalve "Ik.... ben een oude juffrouw" ....daar vond ik niets aan..... daar was een kat aan het woord, dat was de oude juffrouw. 

Ik kreeg ook wel eens met Kerst een boek van een andere schrijver...... meestal minder geslaagd, behalve het laatste boek dat ik kreeg (tijdens het laatste Kerstfeest op de zondagschool kregen we altijd een dikker boek), het laatste boek was "Rondom de Westertoren" , dat vond ik prachtig.... het speelde zich af rond de Amsterdamse Westertoren.... ik heb het vaak herlezen.  
Ik zag dat het nog steeds te koop is, maar ik heb het nog..... misschien nog maar eens herlezen, ik vraag mij af of ik het nu nog steeds zo goed vind.  

Als kind las ik erg veel..... ik had een stel pockets van de Kluitman jeugdserie..... heerlijk, steeds opnieuw las ik ze. Via mijn vaders werk kreeg ik van Sinterklaas 'Kruimeltje'......geweldig! Mijn broers hadden bijna alle boeken van Pietje Bell en die las ik ook en later las ik alle Arendsoog-boeken van de broers. Er zijn een paar boeken die ik erg goed vond die ik ben kwijtgeraakt.... uitgeleend en nooit teruggekregen, zo jammer! Ik herinner mij "Als je een negermeisje bent" (volgens mij uitgeverij De Kennemer), ik vond dat heel indrukwekkend! Als ik dat boek tegenkom op een rommelmarkt dan koop ik het meteen! Ik wil dat graag nog eens lezen. 
In die tijd vond ik "Dubbele Lotje" ook heel leuk.... ook uitgeleend en nooit teruggekregen. Er zijn meer boeken op die manier weggeraakt, ik mis ze niet allemaal meer, maar van sommige boeken vind ik het echt jammer! 

Als kind hadden de dagen voor mij een kleur.... nee, dat heeft niets te maken met (kleuter-)school waar de dagen vaak in kleur worden aangegeven, want dat was toen nog niet! Bovendien waren er een paar dagen die dezelfde kleur hadden en dat zou te verwarrend zijn. 
Ik zag die kleur echt bij die dagen. Ik begreep niet dat anderen dat niet zagen. 

Het verdween, ik denk omdat het nooit begrepen werd, dus ik verdrong het een beetje. Ik vergat het zelfs, tot ik er een jaar of wat geleden ineens weer aan dacht. Ik bleek alle kleuren nog te kennen..... en ging eens zoeken op internet. Ik weet nu dat dat synesthesie heet, er zijn veel vormen van bekend.

Zingen op school..... in de eerste klas herinner ik mij dat we "Hoe zachtkens glijdt ons bootje" zongen en "Toemba toemba" 
Wat we in de tweede klas zongen weet ik niet meer, misschien dezelfde liedjes, geen idee, ik weet wel dat de juf daarbij op een melodica (blaaspiano) speelde. Mooi vond ik het niet, maar wel een leuk instrument, dat wilde ik zelf ook wel. 
In de derde klas hadden we een boekje met liedjes..... vaak mochten we zelf kiezen en ik herinner mij dat er vaak gekozen werd voor "Een jongeheertje ging uit jagen" waarbij de hoogste noot extra nadruk werd geven, misschien omdat hij te hoog was.... dat weet ik niet.... maar ik hoor het nog in gedachten... "hoe PRETtig was zo'n jagerij, zo'n ja ja jagerij..." 
Juf speelde op een blokfluit en zij had een boek met heel veel liedjes (tekst en muziek) dat ik van haar mocht lenen. 
Wij leerden op school ook het Wilhelmus en vaderlandse liederen als "Merck toch hoe sterck", en "Wij leven vrij, wij leven blij". 
In de vierde en vijfde klas had ik dezelfde meester..... hij was in mijn herinnering niet zo van het zingen, hij hield meer van toneelspelen. Maar we zongen wel.... hij had grammofoonplaatjes met aan het kant het gezongen lied en aan de andere kant alleen de begeleiding. 
Het waren leuke en vrolijke liedjes..... volgens mij waren er maar 2. 
Ik herinner mij: "Vakantie is weer in het land":

(Dit is groter te klikken)

En  het andere liedje was Sisisi sardines: 

Er waren meer coupletten, maar die ben ik vergeten......  komt misschien wel weer een keer 'bovendrijven'. 

Van de 6de klas kan ik mij geen liedjes meer herinneren.

Op de MULO (die vanaf de klas onder mij ondertussen MAVO was geworden) leerden wij in de tweede klas: "Op de mimamoemavo dat gigagoegaatzo, daar wiwawoeword je een vivavievent' en we hadden meerdere coupletten die op deze manier verder gingen. De leraar die de tekst schreef vond het zelf erg leuk.  

Van mijn moeder leerde ik veel kinderliedjes, zoals ' Jarig Jetje', "Guusje zag een negerjongen', Ons Jantje een klantje....'., 'Droomventje' en nog veel meer. ik zong altijd met haar.
Met mijn vader zong ik "Ozewiezewo, Nottebellemargarineta en toen ik ouder weg zongen we tijdens de afwas tweestemmig het duet uit de Parelvissers... maar mijn vaders favoriet was: 

 Deze laatste zong ik ook met opa Martis.

Met oma zong ik vooral 'Heel veel jaren geleden op de diligence' (hiervan had ze de tekst in de door opa gemaakte naaidoos (met veel houtsnijwerk), die naaidoos is nu in mijn bezit) en '2 reebruine ogen'.

Veel liedjes zijn voor mij herinneringen aan mensen uit het verleden.

Muziek

Op faceboek zie ik uitdagingen voorbij komen over muziek....10 dagen achter elkaar een album plaatsen dat invloed had op mijn muzieksmaak of een foto van een persoon die invloed op mijn muzieksmaak had. En dan zonder tekst verder.

Vooral bij het plaatsen van personen vind ik dat wat tekst dingen verduidelijken kan, want ik zou als eerste mijn vader plaatsen. Hij was altijd bezig met muziek, waardoor mijn belangstelling vanzelf kwam. Hij hield van klassieke muziek herinner ik mij, hoewel hij andere muziek ook vaak mooi of gezellig vond, hij zong of floot regelmatig. Mijn moeder zong ook vaak......als mijn moeder bijv. in de keuken aan het zingen was deden mijn vader en ik vanuit de kamer mee.....maar mijn moeder had de gewoonte om als ze ergens mee bezig was af en toe te stoppen, dan had zij haar aandacht blijkbaar ergens anders voor nodig. Automatisch zongen mijn vader en ik verder.....en ineens viel mijn moeder weer in....zij ging verder waar zij gestopt was....altijd......dat klopte dan niet meer met ons gezang en wij keken elkaar dan aan en schoten in de lach. Ook maar een foto van mijn moeder dan.
Mijn vader hield ook van marsmuziek..... niet onlogisch, dat speelde hij zelf vaak in de fanfare. Ook heel veel andere muziek..... veel mensen denken dat een fanfare alleen maar marsmuziek speelt, maar dat zijn mensen die een muziekkorps (fanfare of harmonie) een keer voorbij zien lopen en nooit bij een concert geweest zijn. Er is geen speciale fanfaremuziek.... op een concert wordt van alles gespeeld.  Ik denk dat de muzieksmaak van mijn vader heel breed was. Fanfare is een combinatie van bepaalde instrumenten en Harmonie is weer een andere combinatie
Op straat inderdaad marsmuziek, want hoe wil je anders lopen op muziek?
Er is wel een mogelijkheid om op een wals te lopen, maar dat is niet gebruikelijk en ook niet zo eenvoudig met een grote groep, het wordt sneller slordig.  Ook versnellingen en vertragingen in muziek zijn lopend niet te doen....zie je het voor je?
Lopen op de sabeldans...... rennen dus....nee, asjeblieft niet.

Bij zo'n concert hoorde ik "Teddybears picknick" en vanaf dat moment wist ik dat je muziek ook kan zien! In gedachten zag ik de beertjes lopen (toevallig schreef ik hier kort geleden al over), dat zal zeker van invloed zijn geweest op mijn muziekinteresse.


Toen ik klein was hadden we nog geen tv of platenspeler e.d., we hadden alleen een radio.
Mijn oudste broer wilde altijd Veronica aan..... die zond uit vanaf 18 april 1960, dus toen was ik 5. De eerste uitzending zal niet aangestaan hebben, maar hij had deze zender snel ontdekt.
Dat zorgde weer voor veel andere muziek...... dus ook zijn foto zou ik plaatsen.
Mijn oudste broer heeft ooit nog ventieltrombone gespeeld en mondharmonica en was tamboer, maar heeft dat niet zo lang volgehouden..... hij speelde liever zomaar wat uit zijn hoofd.

Mijn jongste broer werd ook muzikant (trompet en tamboer en later sax, maar ook wel ventieltrombone en andere instrumenten als dat nodig was) en heeft mij later overgehaald om saxofoon te gaan spelen, waarbij hij mij op weg hielp. Ik speelde al blokfluit (de eenvoudige versie van de sax..... de basis is hetzelfde!!!) en bamboefluit....die had ik zelf gemaakt, een sopraan en een alt bamboefluit. Na 'het snijden en bespelen van de bamboefluit' kreeg ik mijn diploma nadat ik had laten horen wat ik kon.
Ik werd met dat diploma leerling van het Nederlands pijpersgilde en elke keer als ik dat heel serieus vertelde schoot er altijd wel iemand in de lach..... nog steeds trouwens 😂
Ook een foto van mijn jongste broer dus.

Nou het wordt dus een foto van het hele gezin.....ik heb er niet veel waar we allemaal op staan.

Ik denk dat de Beatles ook wel van invloed waren.... die waren zo anders dan ik gewend was..... dat heeft zeker mijn muzieksmaak verrijkt.

Mijn eerste single was "San Francisco" van Scott McKenzie.

Ik hield/houd van Boudewijn de Groot, Ramses Shaffy, Beach Boys, Beatles, Heintje (tot verdriet van mijn broers 😂), Kamahl, Operette, Musical, Robert Long, Dave Berry, Bee Gees,  en nog veel meer....... nog steeds is er veel muziek waar ik van hou..... er is alleen maar meer bij gekomen, zoals jazz, metal en Bach.  Afhankelijk van mijn stemming heb ik voorkeuren.  Ik heb geen idolen.....  ik vind gewoon veel goed!

Ik deed op facebook dus niet mee.... veel foto's lijken zonder uitleg niet logisch.

Ik zong altijd het liefst de hele dag.....maar moest vaak mijn mond houden omdat bijna niemand het kon waarderen. Uiteindelijk zorgde dat er wel voor dat ik ook als ik alleen ben minder vaak zing....het is geen automatisme meer. Jammer, ik vond het altijd heerlijk. Nou scheen ik al niet best te zingen, ik merk dat mijn stem ook nog eens achteruit gaat, dat hoor ik zelf! Misschien omdat ik minder vaak zing.  Meezingen doe ik nog wel vaak.....als ik iets bekends hoor zing ik vanzelf mee! 

Donderdag 30 april 2020:

Dag van de eerlijkheid
Internationale dag van de jazz


Quote van de dag:

2de Paasdag 2020

Heeft iedereen een leuke 1ste paasdag gehad?

Voor veel mensen zal het anders dan anders geweest zijn i.v.m. de coronamaatregelen, maar anders kan ook goed zijn! Voor mij was het vooral een luie dag.....er was even geen fut! Kan gebeuren......waarschijnlijk toch iets teveel gegeten.....waardoor mijn suiker stijgt, waardoor...nou ja, enz.  Geen melkchocolade meer deze Paas 😂

Deze mooie paashaas vind ik toch zonde om op te eten (wel pure chocola, daar is over nagedacht door de gulle gever..... dat is veel beter voor mij!!!).
Hij mag nog even heel blijven!

Ik heb van huis uit meegekregen dat je dat soort dingen niet meteen moet opeten (deed ik ook niet, ik heb hem al bijna 2 maanden, maar heb hem eerst in de zak bewaard).......dit is chocola waar je eerst naar moet kijken! Zo zonde als dat meteen naar binnen gaat!
Edwin hoefde ik dat niet te leren, want die lustte het toch niet hahaha, dat is makkelijk opvoeden!
Maar als hij het wel op zou willen eten had het van mij niet gemogen....... en deed hij het toch dan voortaan geen mooie chocola meer voor hem....hooguit een reep....hij kijkt er toch niet naar!
Jawel, streng zijn, de beuk erin! 😂
Maar echt, als ik vroeger wel eens leuke paas- sint- of kerstchocola gaf aan een kind en het ging meteen naar binnen, dan kreeg dat kind dat nooit meer van mij!

Ik schreef het al vaker (wie het verhaal al kent slaat het maar even over) , maar jaaaaaaaren geleden had ik keurig mijn paaschocolade bewaard, ik had dan altijd een "paastafel" ......alles bij elkaar op mijn speeltafeltje, mooi wit kleedje erop, wat andere paasspullen erbij....helemaal leuk.
We zaten aan het paasontbijt en mochten dan zoveel eieren eten als we wilden.
Mijn vader vertelde dat je een rauw ei niet breken kan als je het bij de beide polen vasthoudt....je kan knijpen wat je wil, maar dat lukt niet.
Broer Jan wilde dat wel eens proberen en mijn moeder keek al bezorgd....als dat maar goed gaat.
Maar pa zei dat er echt niks gebeuren kon, het was onmogelijk om het zo stuk te knijpen.
Maar het lukte toch!
Misschien speelde hij vals, misschien zat er al een breuk in, geen idee, maar het ei spatte uit elkaar en het werd een vieze bende! Alles zat onder het eierstruif, niet te geloven hoeveel er uit 1 ei kan komen.
Het witte tafelkleed, moeders nieuwe witte vest, mijn paastafel....... alles ei!
Mijn moeder werd kwaad: "Jij ook altijd met je malle streken, het kan niet stuk...moet je nou zien!!!"
Broer Mart besloot van tafel te gaan....... en ging op de bank zitten met een krant.....in de hoop dat mijn moeder niet zou zien dat hij verschrikkelijk moest lachen.
Daar zat hij op de bank.... de bank schudde mee van het lachen.... de krant op z'n kop.....ineens zag mijn moeder het en toen moest ze ook lachen....... de boze bui was snel over! 

Deze 2de paasdag ben ik van plan om actiever te zijn......gaat vast lukken!

Maandag 13 april 2020:

2de paasdag
Scrabbledag
Rock 'n Rolldag
Plantenwaarderingsdag
Dag van het landschap
Week van het jonge kind


Quote van de dag:

Driftkikkertjes

Als kind was ik heel erg verlegen en een driftkikker. Buiten de deur won mijn verlegenheid het van mijn drift, maar als ik dan weer thuis was hoefde er maar iemand 'boe' de roepen of ik ontplofte.......de kwaadheid die ik had ingehouden kwam er dubbel zo sterk uit.
Mijn broers vonden het leuk om mij kwaad te maken en dat begrijp ik ook wel, want ik deed raar als ik kwaad was......ik sprong dan omhoog en liet mij op mijn billen vallen....dat vinden grote broers natuurlijk prachtig. Die rare gewoonte ging over toen ik bij de 'landing' op mijn nieuwe zonnebril terecht kwam.....stuk! Ik dacht daar eens over na en begreep dat ik dat zelf deed......ik moest dat zien af te leren....en dat lukte!

Oudste broer vertelde dat kwaad in het Russisch 'Woetsk'  was en leerde mij dat te zeggen als ik kwaad was. Het lukte...... ze wisten mij kwaad te maken en ik riep dat ik woetsk was. Die 2 broers van mij rolden gierend van het lachen over de vloer......dat maakte mij nog kwader! Ik riep nog eens dat ik woetsk was, want ze moesten natuurlijk wel weten dat ik echt heel kwaad was! Natuurlijk kwamen ze toen helemaal niet meer bij van het lachen!

Ik had die driftbuien al vroeg...... als baby van een paar dagen werd ik helemaal blauw....in paniek werd de dokter gehaald.....die paniek was begrijpelijk, het eerste kind van mijn ouders werd na 2 dagen blauw en stierf, dus de schrik was groot toen ik ook blauw werd. De dokter kwam en constaterde: "Driftbuien"

Zoonlief had die driftbuien ook..... als baby al. Hij vergat dan adem te halen en werd blauw....... om ineens weer heel diep in te ademen....hij was er weer.
Hij zat eens bij een kennis achter in de auto.....die haalde hem op uit het AMC waar ik bij Ed op bezoek was. Hij kwam ook even op bezoek en nam Edwin dan mee naar huis.......daar bleef hij dan tot ik hem weer ophaalde. Hij ging daar ook naar bed....prima geregeld!
De eerste keer dat hij hem ophaalde waarschuwde ik hem: "Als hij kwaad wordt vergeet hij adem te halen en wordt hij blauw.....schrik niet, hij komt vanzelf weer bij......hij is nog nooit buiten bewustzijn geweest, maar als dat gebeurt ontspant hij zich en gaat vanzelf weer ademen".

Onderweg keek hij eens in de binnenspiegel naar Edwin.......die was blauw! Hoewel hij geen paniekerig type is schrok hij zich hier drie slagen in het rond van! Hij stuurde zijn auto de vluchtstrook op....... liep snel naar de andere kant om de deur open te maken......en Edwin haalde weer adem!

Neefje Ron vond het prachtig om Edwin kwaad te maken.....Edwin ging dan met zijn voeten trappelen.....heel snel deed hij dat en dat zag er gek uit!

Toen Edwin wat ouder was werd het steeds vaker duidelijk of er een reden was om kwaad te worden.... als er reden voor was dan vond ik het niet zo erg, maar als hij zonder goede reden zo tekeer ging moest hij de gang in.....hij mocht terugkomen als het over was. Na een tijdje ging dan de deur open en zei hij nog nasnikkend: "Ik kan weer normaal doen hoor!"

Een keer waren we boven toen hij een driftbui kreeg zonder duidelijke reden...... dan maar de badkamer i.p.v. de gang. Ik wilde hem niet naar zijn kamer sturen, want het leek mij niet goed als dat een strafplek werd....hij had er al zo'n hekel aan om naar bed te gaan..... hij zou het dan misschien ook nog als straf gaan zien.  In de badkamer ging hij flink tekeer.....toen het wat afzakte begon hij hardop te mopperen "Ik ga de politie bellen en zeggen dat ik een heel gemene moeder heb!"

Hij had een keer een dag met vele driftbuien....... hij viel van de bank....zo te zien niks aan de hand, maar wel gillen en schreeuwen.....het werd mij teveel en ik werd ook kwaad......pas later voelde ik de buil op zijn hoofd......hij was dus toch harder gevallen dan ik dacht!

Bij het ouder worden riep hij in zijn drift wel eens dingen naar mij waar hij zelf van schrok en waar hij dan ook onmiddellijk zijn excuses voor aanbood. Ik snapte dat wel..... als ex-driftkikker.  Hij was toen de face van gillen en huilen voorbij, maar bij drift moet je je toch op de één of andere manier uiten.....en zolang hij er zelf nog van schrok vond ik het niet erg.

Hij was niet verlegen, dus hij liet zijn kwaadheid overal duidelijk zien.... en hij was snel kwaad, want alles moest gaan zoals hij dacht dat het moest. En als hem gezegd was dat iets op een bepaalde manier moest gebeuren en dat bleek dan anders te gaan dan werd hij kwaad!

Ook met hem kwam het goed...... we hebben het allebei nog wel een beetje, maar niet zo snel meer en we kunnen ons gewoonlijk wel inhouden. Geen onbeheersbare drifbuien meer, maar gewoon kwaad zijn!

Ja, Edwin lijkt in veel opzichten op zijn vader, maar de driftbuien heeft hij van mij....niet van Ed....die was altijd kalm! Buiten die driftbuien om (die er dus nauwelijks meer zijn) was (en is) Edwin ook heel kalm......."Komt wel goed!".....hij maakt zich nooit ergens zenuwachtig voor van tevoren, hij weet nauwelijks wat zenuwen zijn!

7 maart

Dag van de brandweergeschiedenis
Dag van de erectie
Landelijke dag vlinderstichting
Museumnacht 010
Dag van de dwerg
Open data day
Dag van de cornflakes
Week van de hoogbegaafdheid
Boekenweek

Quote van de dag:

Lang geleden...verhalen over mijn broers

Heel lang geleden, ik bestond nog niet eens....zat mijn moeder achter een kop koffie bij een broer en schoonzus in het Noordeinde, hier in Monnickendam. Mijn broers speelden lekker in de tuin achter het huis.....het hek was dicht, daar konden die ukkies nog niet uit. Blijkbaar wist mijn moeder toen nog niet dat oudste broer een soort Houdini was die vaker rare stunts uithaalde, want ze zat rustig te kletsen.

Ineens had ze door dat er iets aan de hand was, rennende mensen, verschrikte geluiden....aan de voorkant.....daar wilde ze meer van weten! Ze liep de deur uit en daar kwamen tot haar verbazing de gebroeders aanlopen.....Martje hield Jan vast en meldde: "Hier mam, hier is Jan, hij heb onder de tram gelegen, maar hij is nog niet dood!"  Het duurde even voordat duidelijk was wat er was gebeurd...... de broertjes waren uit de tuin ontsnapt en hadden de tram weg willen duwen maar dat lukte iets te goed want de tram ging rijden....... Jan viel en kwam onder de tram terecht waar hij heen en weer rolde, elke keer als er een wiel aankwam rolde zijn hoofd weer terug. Het schijnt dat er iemand flauwgevallen was van schrik, maar zelf was hij niet zo onder de indruk.



Maar Martje (eigenlijk Matthijs) had beter stuntman kunnen worden, want hij haalde meer uit.
Op een mooie zomerdag lagen de broers lekker in bed .... te slapen (werd aangenomen). Het schuifraam stond op een kier...... Mart kroop op de vensterbank en hielp Jan daar ook op te komen, hij kroop door de kier en liet zich op straat zakken en even later kwam Jan er achteraan. Wij woonden in een soort steeg langs het sluishek van de Middendam en op de brug stonden altijd mannen te kletsen....die zagen het gebeuren en spraken af niet in te grijpen zolang het niet gevaarlijk was....ze hadden er lol om.
Mijn vader en moeder zaten in de kamer en hoorden ineens een stemmetje "Ikke is lekker buiten" .....dat leek Martje zijn stem wel, maar dat kon niet, die lag lekker te slapen in het achterkamertje..... maar even later klonk het weer: "Ikke is lekker buiten". Het was hem echt, ze rende naar de voordeur en ja hoor..... daar liep het stel! De mannen op de sluis vertelden hoe ze het gedaan hadden.

Een andere keer, in hetzelfde kamertje...... mijn moeder wilde ze uit bed halen en trof een paar glimmende vette kinderen aan. Een heel flesje babyolie was over hun hoofden gegaan. Dat flesje stond bovenin een kast, de deur sloot met een haakje....... hoe Martje dat gedaan had zal altijd een raadsel blijven, maar het was hem gelukt! Glimmend van trots (en babyolie) zei hij: "Mooi hè?"

Martje was 3 toen hij met zijn oom mee mocht in de auto.....ome Cees was wat vergeten en liep even snel weer naar binnen terwijl Martje in de auto achterbleef. Toen hij terug kwam hing de auto met alleen de achterwielen nog aan de kade.....en Martje zat voorin. Met een takelwagen werd het geheel weer op de kant gehesen en toen kon Mart eruit. In de krant was later te lezen: "Parmantig stapte het ventje uit"
Erg geschrokken leek hij niet, zijn reactie was: "Ik wou naar 't voetballen, maar hij ging de verkeerde kant op!"

Mijn moeder was in de keuken en ineens een harde knal en dreun..... alles was donker, de stoppen lagen eruit.... snel naar de kamer, daar was Martje, als met hem maar alles in orde was.....op de tast kreeg ze hem te pakken......samen met de lamp waar hij aan was gaan hangen en mee naar beneden was gevallen.

Beide broers hebben heel wat keren in het water van de haven gelegen....tot ze konden zwemmen, toen gebeurde het niet meer.



Mijn vader had ooit een klasgenoot gehad met op zijn rapport vier 10-en, voor gedrag, vlijt, orde en netheid..... dat was wel erg braaf en mijn vader wilde niet graag dat zijn eigen kinderen zo werden, dus hij zei toen ze klein waren: "Als jullie maar nooit met een 10 voor gedrag thuiskomen".  Dit onthield Mart wel...... toen hij zijn eerste rapport kreeg stond hij te juichen voor het raam: "Ik heb een 3 voor gedrag" ...... dat scheen toch ook niet helemaal de bedoeling te zijn!

Het zijn allemaal verhalen die ik vaak gehoord heb.....ik was er niet bij....ik kwam pas toen Jan 5 1/2 was en Mart 7, dus hooguit bij het laatste verhaal zou ik misschien al geboren kunnen zijn..... maar dan lag ik nog in de wieg!

17 januari

Dag van de jonge uitvinder
Wereld fetisjdag
Dag van taal, kunsten en cultuur
Dag van het Jodendom

Venerdi 17, in Italië is vrijdag de 17de een ongeluksdag
Dag van de helden (gisteren en vandaag) nationale feestdag(en) in Congo


De quote van de dag is:

Vroeger

28-10-2011

Wij hadden thuis een heel duidelijke regel: "Ja is ja en nee is nee!"

Zeuren had dus geen zin, alleen met heel goede argumenten zou het een keer mogelijk kunnen zijn dat het standpunt wijzigde, maar dat gebeurde niet zomaar.

Verder mocht er eigenlijk wel veel, er werd alleen nee gezegd als daar ook een goede reden voor was.

Als er een keer iets lekkers verdeeld moest worden tussen mijn broers mocht de één delen en de ander kiezen! Dat leverde een uiterst nauwkeurige verdeling op, want niemand wilde tekort komen, zo vaak was er niet iets lekkers.

Op een keer meldde mijn moeder dat ze een blikje knakworst in huis had.... mijn vader en broers kregen gelijk een hongerige blik in hun ogen, mjammie, knakworst!

Mijn oudste broer zou het klusje wel even klaren. Hij bekeek de inhoud van het blik eens..".hm, 8 worstjes voor drie personen, hoe los ik dat op?"

Hij hoefde nooit zo lang na te denken, meestal deed hij eerst en dacht dan pas, maar dit keer wist hij echt wel wat hij deed toen hij de kamer in kwam met de warme worst en luidkeels riep: "Wie wil er twee worstjes?" Broer nummer twee riep natuurlijk: "JA, IK!" 

"Mooi zo" was de reactie van broer 1: "Dan hebben wij er drie!" 

 

Mijn vader zat vroeger bij iemand in de klas die 4 tienen op zijn rapport had: voor vlijt, orde, netheid en gedrag. Pa vond dat niks, dat was te braaf, dus zei hij vroeger tegen mijn broers: "Waag het niet met een 10 voor gedrag thuis te komen!!"

Mijn oudste broer had dat iets te goed begrepen, hij kwam een keer juichend thuis met zijn rapport en riep buiten al: "Ik heb een 4 voor gedrag!"

 Dat bleek toch ook niet helemaal de bedoeling te zijn!

 

Zo af en toe moest ik afwassen, daar was geen schema voor, maar soms moest het gewoon!

Ik had een hekel aan afwassen, nog niet eens aan het afwassen zelf, maar meer aan het tijdstip waarop dat moest gebeuren, want natuurlijk was er dan net iets op tv of er was een andere reden om het uit te willen stellen. Nee, uitstellen mocht niet, het moest meteen!

Ik sputterde dus altijd tegen, maar mijn vader zei niet dat ik moest afwassen, die zei: "Zal ik je helpen met afwassen of doe je het alleen?" Nou, eigenlijk wilde ik helemaal niet afwassen, maar die keuze zat er niet tussen! Dan maar met hulp van pa, dan werd het nog een beetje gezellig, want van mijn vader mocht ik zingen, hij was de enige die het leuk vond als ik zong en tijdens de afwas zongen we dan tweestemmig. 

Pa zat vol kattenkwaad, als mijn moeder weg was ging hij stiekem met mijn broer voetballen in ons veel te kleine huis. Dat ging natuurlijk een keer mis, de theepot lag in scherven op de grond. Mijn vader bekeek het eens en zag dat het maar een paar scherven waren, grote stukken, die met wat geduld best netjes in elkaar te zetten waren.

Het lukte, na een tijdje stond de theepot weer keurig op de plank! 

Mijn moeder kwam thuis en wilde thee zetten, pa stond grijnzend te kijken hoe ze de theepot wilde pakken en alleen het oor in haar handen hield, terwijl de rest in elkaar stortte.

Na even verbaasd te hebben gekeken begreep ze wat er gebeurd was natuurlijk.

 

Ik had een hekel aan belletjetrek/deurtjebel, want er was een keer iemand achter mij aangekomen om te vertellen dat zijn vrouw nauwelijks kon lopen en dat het dan zo erg voor haar was als ze voor niks naar de voordeur strompelde. Dat maakte indruk op mij en ik wilde het nooit meer doen. Nou was ik volgens mij toch nogal braaf, maar goed, hier was dus een reden voor!

Op een keer liep ik met mijn vader door Monnickendam toen hij ineens ergens aanbelde en zei: "En nou lopen!" Poeh, dat was schrikken, ik ging er als een haas vandoor!!

Na een tijdje vroeg ik mij af waar mijn vader bleef en keek eens om: Pa stond daar nog steeds! Hij stond te praten met de mensen die daar woonden, hij moest daar gewoon zijn!!!

 

Mijn vader kon 's morgens niet wakker worden, dat was echt een ramp! 

Hij sliep door alle wekkers heen en als hij al iets hoorde of als mijn moeder hem trachtte wakker te maken, draaide hij zich gewoon om en sliep weer verder!

Hij begreep zelf wel dat er iets gebeuren moest! Gelukkig was hij best wel handig en hij knutselde een soort van elektrische wekker in elkaar  (50 jaar geleden bestonden die nog niet). Hij sloot een gewone wekker op de één of andere manier aan op de deurbel, zette het geheel boven op de kapstok en daar kon hij alleen bij als hij op een stoel of trap stond.

Als nu de wekker ging was het echt oorverdovend, maar belangrijker was dat het niet meer stopte! Hij moest dan een stoel uit de kamer pakken en erop klimmen om hem uit te zetten!!

Tegen de tijd dat hij die klus geklaard had was hij redelijk wakker! 

 

Ik was graag met mijn vader op stap, ik ging vaak met hem mee. Als hij werk had waar ik bij mee kon, of als hij een boodschap ging doen, we waren heel vaak samen. 

Ik ben zelfs een keer bij hem achter op de brommer naar Bolsward geweest en dat is op een brommertje een heel eind.

 

Toen ik al op het zwembad werkte, moest ik eens onverwachts overwerken, er was iemand ziek geworden. Hoewel ik dichtbij woonde, had ik geen tijd om thuis te eten, maar mijn vader zou wel wat brengen. 

Even later zag ik hem tot mijn stomme verbazing voorbij komen met een stok over zijn schouder waar hij een rode zakdoek aan geknoopt had, met daarin mijn eten! Ik schaamde mij dood, het leek wel een zwerver hahahah (de schaamte duurde niet zo erg lang hoor, al snel kon ik er om lachen, maar op dat moment nog even niet). 

Herinneringen

10-10-2017

Na 2 verjaardagen en een reünielunch zijn er weer heel wat herinneringen opgehaald. Met mijn broer vooral herineringen aan mijn vader die vol kattenkwaad zat. Het voetballen van pa en mijn broers in ons kleine huis (nu de souvenierwinkel naasr de VVV) en de theepot die daarbij sneuvelde. De grote scherven zette pa keurig in elkaar en het wachten was op ma..... ze kwam thuis, zette water en en pakte de theepot...... alleen het oor hield zij in haar handen, de rest stortte in elkaar....... en pa: "Nou Wil, wat doe je nou met die mpooie theepot?"....... moeder was ook niet gek en wist gelijk dat er een voetbal tegenaan gekomen was. 

De familie had het er over dat alles kon bij tante Wil...... iemand hier hield een feestje, veel familie woonde te ver weg om 's avonds nog naar huis te kunnen en dus sliepen die allemaal bij ons..... op de grond! Het schijnt een gezellige boel geweest te zijn..... ik weet er zelf niet van.... als ik er al was dan was ik te klein om dat nog te weten. 

Een nichtje dat vroeger vaak bij ons was en wel eens op mij paste...... bij thuiskomst van mijn ouders vertelde ze trots dat ze een speelpakje voor mij had gemaakt van "die ouwe lap" die op zolder hing. Het bleek mijn moeders beste jurk te zijn. 

Natuurlijk werd er ook weer gelachen om het verhaal van mijn vader die deur het keukenraam van onbekende mensen kroop (i.p.v. bij mijn broer....dit verhaal is eeerder geplaatst)

Bij de reünie kwam het verhaal van een nichtje dat meeging op vakanite. Wij gingen nooit op vakantie, maar die keer huurden wij een huisje op de Veluwe. Nichtje kreeg van haar moeder wat eetwerk mee in blikken......  en 's avonds in bed zei ze tegen mij.... "Ga eens kijken of ze niet alles zonder ons opeten!" Zij schaamt zich er nog voor.... net als voor het andere voorval daar: ..... het was de hele week slecht weer en de regen druppelde door de vele gaten in het dak naar binnen......overal stonden emmers en pannen om het water op te vangen. Het was koud! Mijn moeder vond dat pa wel iets extra's verdiende en kocht een klein flesje vieux, daar kon hij van doorwarmen. Hij dronk dat met veel suiker, wat hij er langzaam uitlepelde, dat was genieten! Nichtje was net verhuisd naar een mooi nieuw huis en mijn moeder zei dat zij dat ook wel zou willen, waarop nichtje de onvergetelijke woorden sprak: "Nou, als Ome Cor niet zo dronk zou u ook een huis kunnen kopen!" Het werd een wonderlijke vakantie...... waarbij we ook nog 's nachts inbrekers aan de deur hadden..... mijn moeder sliep in de kamer (mijn nchtje en ik in het bed in de ene slaapkamer, mijn vader en broers in de andere)........ en zag de deurkruk bewegen..... zij wilde geen paniek zaaien en pakte haar zaklantaarn en scheen naar buiten.... het was duidelijk, er was iemand wakker en de inbrekers dropen af..... de volgende ochtend bleek bij veel huisjes te zijn ingebroken. 

Met broer kwam natuurlijk het beroemde knakworstverhaal weer boven: Er was een blikje knakwordt en pa en broers hadden daar wel trek in.... het mocht van ma...... maar ja, hoe verdeel je 8 knakworstjes met 3 man? Broer Mart wist het..... hij kwam de kamer in en riep: "Wie wil er 2 knakworsten?" Jan stak meteen zijn vinger op "Ja ik!" "Mooi, dan hebben wij er 3!"

En dan die keer dat ik met pa door Monnickendam liep en pa ergens aanbelde en tegen mij zei "en nu rennen!" Ik had een hekel aan belletjetrek, gevolg van die keer dat ik aanbelde bij iemand die slecht ter been was en haar man ons kwam vertellen hoe moeilijk het voor haar was om bij de voordeur te komen. Maar goed, ik ging er als een haas vandoor.... rare vader die belletjetrek deed..... ik mopperde inwendig al.... maar vroeg mij af waar hij bleef, want hij kon best hard lopen..... ik keek om en zag hem daar praten met de bewoners..... hij moest er gewoon zijn !!! Toen werd ik nog veel kwader. 

Toen mijn moeders moeder (opoe van der Horst) wat ouder werd werd haar verjaardag vaak bij ons thuis gevierd..... mijn moeder had 3 broers en 3 zussen en die hadden samen heel wat kinderen!!!! Hoewel die er niet altijd allemaal waren, was dat toch een flinke groep en dan nog de andere familie en de kennissen..... het kon allemaal (we woonden toen ondertussen wel in een eengezinswoning). Als er een familielid om wat voor reden dan ook niet goed in zijn of haar vel zat stond er een bed voor die persoon klaar..... ook dat kon! 

Mijn wandelingen laat op de avond met pa waren ook altijd leuk. Ik werkte bij het zwembad, in de kassa en moest als ik 's avonds werkte de geldcassette naar de kluis brengen...... dat vonden pa en ma niet zo'n  fijn idee, maar pa had wel zin in een wandeling (ik had wel door waarom, maar vond het wel gezellig) en zo gingen we samen regelmatig naar de bank 's avonds laat. Er gebeurde regelmatig wat! We keken in de etalage bij de juwelier en net toen ik iets aan wilde wijzen dat ik mooi vond ging het alarm af en wij er vandoor! Bij een kledingzaak even in de etalage kijken...... toen de speeltoren 12 uur sloeg zag ik uit een ooghoek de etalagepop die in een stoel zat opstaan en weglopen!"...... het was de moeder van de eigenaar..... ik vermoed dat ze niet kon slapen en daarom maar even daar was gaan zitten. We ontdekten een brand op de vuilnisbelt en zochten een telefooncel op om de brandweer te bellen. Ook een keer stormde het hard en omdat er veel dakpannen van de daken woeien liepen we waar het mogelijk was op afstand van de woningen. Op de terugweg bij de hefbrug aangekomen zagen we dat één van de slagbomen naar beneden was gewaaid.... wij wilden de brugwachter waarschuwen, maar die bleek niet thuis te zijn, zijn kinderen probeerden hem al te bereiken...... het was gevaarlijk, want bij die brug gingen auto's met een haakse bocht de hoek om en daar was die slagboom al.... van tevoren viel het niet op, alleen voor de mensen die Monnickendam uit gingen. Pa en ik hebben dus de wacht gehouden bij die slagboom en waarschuwden de automobilisten .... totdat er hulp was en wij naar huis konden. Het was nooit saai! 

Ook leuk waren de Nootkreetavonden.... de Nootkreet was ons clubblad (Noot met een T, want het ging om muzieknoten). Het blad was een groot succes.... niet alleen bij onze muzikanten, maar ook bij vele andere Monnickendammers.... ik geloof dat we meer dan 600 abonnees hadden op het laatst. Jarenlang werd dat blad bij ons thuis gemaakt..... pa en oudste broer schreven veel van de verhalen (ook anderen, maar zij schreven veel), broer Mart tekende, het stencillen (toen nog met de hand) was in de huiskamer en dan moest het nog geniet worden. Met dat stecillen kwamen ook veel blanco bladen mee en dat moest dus ook uitgezocht worden. De kamer zat dan vol met helpers en wijzelf en overal kwamen we stencilinkt tegen. Op een keer was er weer een hele ploeg aanwezig...... ook mijn oma zat er want die was bij ons in huis.... zij wist het allemaal niet zo goed meer en deed daarom wel eens vreemde dingen, zoals haar rok helemaal tot boven aan toe oprollen en dan weer glad strijken. Mijn toekomstige schoonzus was er met een hoofd vol krulspelden, broer Jan had griep en zat in zijn kamerjas met zijn voeten in een bak heet water.... en toen ging de bel..... iemand kwam langs voor een enquête en mijn vader liet haar binnen.... vroeg nog wel even of het lang duurde... "een kwartiertje" was het antwoord...."O dat is lang genoeg om de griep van mijn zoon over te nemen!" Naar mijn idee deinsde ze van schrik terug toen de kamerdeur open ging, want het was natuurlijk een gigantische chaos. De vragen bleken over apparatuur te gaan: "Heeft u een bandrecorder?" "Ja, die heb ik!" "Heeft u die ter vervanging aangeschaft of is het uw eerste?" "Nou, onze papegaai was dood en toen...." Ja hoor, dat was zo ongeveer het startsein voor de anderen om mee te doen.... iedereen bemoeide zich met de antwoorden en toen het klaar was vertrok de enquetrice zo snel dat ze haar papieren vergat mee te nemen..... wat hebben we gelachen die avond. Net als die keer toen iemand van de hulptroepen de deur opendeed toen er gebeld werd. Er stapte een meisje binnen, deed in de gang haar schoenen uit, stapte de kamer in en zei dat ze wel een kop koffie lustte. Wij dachten dat het een vriendin was van degene (ook een Jan) die haar had binnengelaten, maar hij dacht dat het een kennis van ons was. Haar wonderlijke verhalen dat ze wijwater voor ons mee zou nemen uit Lourdes en dat ze al meerdere keren levendig dood was geweest verbaasden ons wel en wij gebaarden: "Jan... wie is dat?"  "Weten jullie dat dan niet?"...... we lagen in een deuk en de "nieuwe vriendin" wilde niet weg. Een oom en tante kwamen langs en herkenden haar.... ze woonde in hun woonplaats en ze boden haar een lift aan..... ze wilde niet mee: "Ik zit hier goed!" ..... uiteindelijk is het gelukt haar mee te krijgen..... had ik al gezegd dat het bij ons nooit saai was? 

Van ons gezin zijn alleen broer Jan en ik nog over...... maar we hebben herinneringen genoeg, onuitputtelijk!