Van alles wat over de afgelopen dagen.

 De winterjas kan aan de kapstok en de bikini kan aan. Berg de winterjas niet op..... want je weet het maar nooit, dit is Nederland met soms 4 seizoenen op één dag! 

Vrijdag naar het theater geweest naar Lisa Ostermann .... GEWELDIG! 
Daarvoor lekker bij B. gegeten..... er is heerlijk voor mij gekookt: Een zeer smakelijke uiensoep vooraf, vervolgens een heerlijke pasta met tonijn en ijs toe! Jammie. 

Zaterdag kwamen de Arnhemmers...... het was voor ons moederdag! Weer mooie cadeaus gekregen waaronder 2 mooie hangplanten voor buiten die Edwin meteen opgehangen heeft. Meteen een paar nieuwe solarlampions opgehangen.... en een touwtje langs alles gespannen om de kans op wegwaaien te verkleinen.
Mijn printer schijnt toch te kunnen printen..... hoera! Nu moet ik het zelf ook kunnen. 
Mijn telefoon hebben Edwin en Wesley samen klaargemaakt voor gebruik als mijn abonnement ingaat....er lukte iets niet en uiteindelijk kreeg Wesley het voor elkaar. 
Ik was blij met ze! Het was weer heel gezellig...... maar meer klussen dan de bedoeling was. 

Helaas later op de dag droevig nieuws. 

Toen ze vertrokken waren heb ik nog wat onkruid uit de tuin gehaald, dat was hard nodig, dit jaar had ik nog niet veel gedaan.... de griep is dit keer de schuldige, echt, dat bleef maar nasudderen! Ik hoor van meer mensen dat het dit jaar zo'n vervelende griep was.... dus het is echt zo. Vanaf nu weer regelmatig de tuin in.... er is nog genoeg te doen.
Mijn zonnebloemen komen ook goed op.... nu nog binnen (ik kreeg met Pasen van afdeling Arnhem een soort zak met 2 vakken met potgrond en zonnebloemzaadjes).... maar binnenkort kunnen ze naar buiten!

Mijn wc blijft een heel klein beetje doorlopen.... dus ik moet op zoek naar een loodgieter. Ik heb zal maar niet bellen tijdens Pinksteren.... gelukkig is het maar een beetje..... het was zo weinig dat ik zaterdagavond dacht dat het gestopt was.... maar hoewel ik naar mijn idee erg goed keek ontdekte ik 's morgens pas dat hij toch nog doorliep. Edwin had er ook nog even naar gekeken, maar hij is geen loodgieter en heeft er ook geen gereedschap en materiaal voor. 

Zondag rustig alles weer opruimen voor zover ik dat zaterdag nog niet gedaan had en even wat 'gerommeld' op Edwin zijn kamer.
's Middag voor het huis wat onkruid weggehaald.... daar staat veel minder maar dat moet ook weg. Even goed geveegd daar en meteen maar een doekje over de stoeltjes gehaald. Er moet nog een steviger schoonmaakbeurt volgen, maar het losse vuil is weg, ik kan gewoon zitten.... even een kussentje erop en klaar. Lekker 's morgens in het zonnetje als het nog niet te warm is een kop thee drinken daar. Later op de ochtend is het nu te warm.... en 's middags is het in mijn tuin te warm, maar 's avonds bij de ondergaande zon is het heerlijk .... en daarom heb ik 's avonds achter ook nog wat onkruid weggehaald! 

Morgen wordt het batterijendag! Ik heb 3 klokken in  de kamer (jawel.... ik ben bij de tijd!) en één ervan staat al lang stil, dat is ook de klok waar ik het minst op kijk. Dan is er nog een klok waar ik op kijk als ik voor het raam zit omdat ik dan de meestbekeken klok niet kan zien. Daar zijn de batterijen al een paar weken van leeg. En vandaag vond ik de tijd zo langzaam gaan.... ik had al van alles gedaan en had nog zeeën van tijd over. Die batterijen zijn ook bijna leeg.... de klok loopt heeeeel langzaam ..... hij staat nu bijna 3 uur achter. Dus morgen allemaal batterijen vervangen. 

Een drukke en minder blije week, maar natuurlijk zijn er altijd wel positieve dingen.

  Mijn derde week van dit jaar.... van 15 t/m 21 januari ... maar we zitten nu al in week 4 .... dat krijg je als januari midden in de week begint, dan is dat al week 1. 
Daarom zal de komende 'blije week' wat korter duren.... van woensdag t/m zondag.... dat vind ik handiger, dan kan ik er ook een weeknummer bijzetten, dan klopt het weer. 

Woensdag 15 januari: Alweer halverwege de maand. Het was mistig buiten. Ik werd weer wakker op een fatsoenlijke tijd (7.30).... dat is de laatste tijd nogal wisselend. De ene keer kan ik dag en nacht slapen, de andere keer kan ik niet slapen. Van onbedwingbare slaap tot klaarwakker zijn en beide soms dagen achter elkaar. Soms slaap ik lang, soms kort.... heel onlogisch. Maar ja, zelfs dat kan van mijn medicijn komen.... ik geef toe dat het medicijn overal de schuld van krijgt en misschien wel eens ten onrechte, maar het hoort wel bij de bijwerkingen.
Meteen maar even glucose meten en bloeddruk..... dat moet ik af en toe (nou ja, moet.... het is een advies!) , gewoon om het in de gaten te houden. Allebei prima, dat is goed om te weten voor de controle van morgen.... als het dan minder goed is kan ik dit melden... het zijn momentopnames. 
Verder maakte ik er een tutteldagje van.... stilte voor de storm! Dat werd dus een voetenbadje, nagels vijlen en lakken, even een maskertje voor mijn gezicht.... dat soort dingen, heerlijk. 
Verder alvast mijn aanmelding voor de poli morgen in orde gemaakt (kan 24 uur van tevoren thuis via de computer, anders donderdag bij aanmeldzuil in ziekenhuis), papieren die ik mee moet nemen klaargelegd. Even gecontroleerd of mijn buskaart er nog is en meer van dat soort dingen. Tas gevuld met leeswerk voor in de wachtkamer.... geld en pinpas mee.... kleding klaarleggen (geen lange mouwen i.v.m. bloeddrukmeting, broek die snel aan en uit te trekken is voor bij de gynaecoloog, schoenen die niet alleen snel uit, maar ook snel aan te trekken zijn (in Purmerend zag ik een keer een schoenlepel in de kleedkamer, dat vond ik een topservice..... zoiets kleins kan heel fijn zijn!) .... overal rekening mee houden.

Er kwam ook een goed bericht binnen.... iemand die na een gebroken heup moest revalideren is nu weer thuis. Super. Hij is behoorlijk op leeftijd en dan zijn dit soort dingen toch vaak moeilijk. Maar hij is altijd positief en vrolijk ..... heerlijk.... die man kan zichtbaar zo genieten van leuke dingen. Dit zal toch best moeilijk voor hem geweest zijn! 

Ik las een bericht dat per januari matrassen niet meer door het grofvuil opgehaald worden.... we moeten het zelf naar de milieustraat brengen in Purmerend..... hm..... hoe krijg ik een matras in mijn Peugeot 107? Een wiegmatrasje zal nog lukken, maar veel groter moet het niet worden. Geen probleem, want ik heb geen matras die weg moet en ik kan altijd iemand vragen, maar toch ... . Toevallig heb ik wel iemand dat dat wil en kan doen, maar er zijn natuurlijk meer mensen die dat zelf niet kunnen ....... dus niet handig. 
Ook mogen er geen dingen meegegeven worden die langer zijn dan 2 meter (dat heb ik ook nooit begrepen. Het komt er op neer dat ze alleen op komen halen wat ik ook zelf weg kan brengen.... wat groter is dan in mijn autootje past kan ik dus niet wegbrengen en komen zij ook niet halen. Het is al heel lang zo.... daar heb ik al eerder problemen mee gehad..... maar het is mij toen gelukt dat het toch gehaald werd en de man die het haalde vond het onzin.... de wagen was groot genoeg en hij kon het er zo in takelen. Als ik ooit een nieuw zonnescherm aanschaf zal ik het in 4 delen moeten doen, 4 kleine zonneschermen .... als het dan stuk is komen ze het in elk geval ophalen! 

Donderdag 16 januari: 's Morgens naar de diabetesverpleegkundige hier in Monnickendam en 's middags naar de gynaecoloog in Hoorn..... drukke dag.
In de eerste wachtkamer werd het nog gezellig.... er kwam een vrolijke man binnen die van alles te vertellen had.... lachen! 
Bij de diabetesverpleegkundige ging het goed, ze was tevreden. Ik biechtte haar op dat ik zelf de medicijnen afbouwde en vertelde haar waarom.... en ook waarom ik het niet met de neuroloog overlegd had. Ze gaat natuurlijk niet zeggen dat ze het goedkeurt, maar dat ze het begreep voelde al goed. 

En toen de gynaecoloog. Lekker met de bus naar Hoorn, de chauffeur weet de weg 🤣. Hoef ik geen parkeerplek te zoeken en ik heb alle tijd. Als het uitloopt zou het anders moeilijk kunnen worden omdat ik niet in donker kan rijden. Waarschijnlijk ben ik ruim voor die tijd klaar, maar niks is zeker (tot nu toe is het nooit uitgelopen, ik ben zelfs al eens ruim een half uur eerder geholpen). 
Als ik na afloop nog lekker ergens een cappuccino wil drinken (daar trakteer ik mijzelf wel vaker op) of even naar een winkel wil gaan (is allemaal dichtbij) dan kan dat ook als ik met de bus ga..... dan hoef ik niet op de tijd te letten. Ik hou er niet van om te gaan rekenen.... ik rij er een half uur over.... over 40 minuten gaat het donker worden dus ik moet nu terug naar de auto, dan kan het net .... dat vind ik niet prettig.... als er onderweg wat tegenzit ben ik dan niet op tijd..... en echt, dan zoek ik een parkeerplek en ga daar slapen! Ik wil geen anderen in gevaar brengen en mijzelf natuurlijk ook niet.... maar als anderen (doordat ik tegen beter weten in in het donker rij) gewond raken of erger vergeef ik het mijzelf nooit! Dan hoop ik dat ik zelf goed in de kreukels lig.... voor straf! 
De chauffeur wenste iedereen die uitstapte steeds 'nog een prettige dag'.... dat klinkt altijd aardig. 
De liftdeuren bij het treinstation (waar de bus stopt) gingen net dicht, ik drukte snel op de knop, maar ze weigerden weer open te gaan...  dan die hoge trap maar. Dat kan ik wel, maar ik ben geen held op trappen die ik niet gewend ben en loop dan heel voorzichtig. De lift naar beneden liet mij wel toe... zo, ik was over het spoor heen.  Dan nog even het parkeerterrein over en dan ben ik er al. Terug deed alles het weer gewoon. 

Ik was weer lekker vroeg en ging beneden even mensen zitten 'mensen kijken', altijd leuk. 
Een half uur van tevoren ging ik naar de poli, checkte in en ging zitten. Al snel kwam mijn gyneacologe eraan en riep mij. Ze vroeg nog of het een probleem was dat het deze keer in Hoorn was. Nou nee, ik was alleen verbaasd.  Ze is best scherp en heeft aan een half woord genoeg: 
"Hoe gaat het?" 
"Ik mag niet mopperen". 
"Mag niet mopperen? ....Maar? 
"Nou ja, ik mopper wel eens" 
"En waarop dan?"
"Het epilepsiemedicijn!" 

Ze ging er vorige keer vanuit dat dit de laatste controle was..... oorspronkelijk was het plan om het een half jaar later nog eens te bekijken, maar hij zag er zo 'perfect' uit dat ze niet dacht dat het nodig was. De vorige keer leek hij zelfs iets kleiner te zijn.
 Dus.... even kijken. Ze wees weer aan: "kijk maar.... hier letten we altijd op, maar het is egaal zwart, dus het is alleen vocht" en zo ging ze even door en ik vulde aan: "Ja.... en de rand is glad". 
Even later toen ik mij weer aan het aankleden was riep ze naar mij of ik soms een medisch beroep had gehad.... nou nee. "O, omdat u zo goed wist van die gladde rand". Mijn eerste reactie was: "Maar het interesseert mij wel en ik wil alles weten dus ik zoek alles op!" Dat klopt, maar pas toen ik alweer buiten liep realiseerde ik mij dat zij mij dat zelf had uitgelegd toen ik de eerste keer bij haar was hahaha. Het valt mij op dat ze ook let op andere dingen, niet alleen focus op de cyste... dat komt prettig over. 
Het is echt een lieverdje.... al van tevoren waarschuwt ze mij dat ze wat harder moet duwen en biedt daar bij voorbaat vaak al haar excuses voor aan, dat hoeft natuurlijk niet.... waarschuwen dat het vervelender kan zijn is fijn, maar excuses zijn natuurlijk niet nodig..... maar wel heel lief. Ze is echt heel voorzichtig. Ze is ook heel precies en noteerde dat ik veel bijwerkingen van het epilepsiemedicijn had. 
Na afloop vertelde ze dat de cyste nu groter leek dan de vorige keer. In mijn herinnering leek dit meer op de eerste keer. Tsja.... het ding is wel rond, maar niet als een bal, op de ene plek is hij wat breder dan op een andere plek.... het is denk ik hoe je meet, maar het verschil was wel duidelijk ..... geen millimeter of zo, maar meer... we zagen hem ook een beetje bewegen. Als hij van vorm verandert is de meting ook anders. Ik denk zelf aan een zak met water, die kan ook van vorm veranderen. 
Hoewel hij overduidelijk goedaardig is wil ze nu toch dat ik over een halfjaar terugkom, want hij moet niet te groot worden en als hij duidelijk groeit wordt het een operatie.  Geen probleem, dat zien we dan wel weer. Als hij te groot wordt kan hij in de weg gaan zitten, dat snap ik. Hij is nu al groter dan een tennisbal. Wat moet dat moet... daar heb ik geen moeite mee! Het is mij wel duidelijk dat ze alleen opereert als ze echt denkt dat het nodig, dus als ze dat evt. een volgend keer toch wil doen hoef ik daar niet verder over na te denken.... doe maar! 
Ook weer gehad.... net als bij de diabetesverpleegkundige over een halfjaar terugkomen. Ze zei nog: "Als de afspraak niet uitkomt gewoon verzetten hoor!" Juli wordt dus ook weer een medische maand.

Op naar Bagels & Beans ..... ah, ik kon buiten zitten..... zo in het hoekje met een scherm erboven was het best lekker, frisse lucht is altijd goed. Ik wist al wat ik wilde.... en bestelde.... pech.... er was een nieuwe kaart, mijn bestelling hadden ze niet meer. Ze ging vast de cappuccino maken, dan kon ik op mijn gemak wat anders uitzoeken. Het werd de 'bagel tuna melt' ... zo lekker, tonijnsalade met gesmolten cheddar erover en kappertje en uiensnippers....jammie. Ik had gekozen voor een volkoren bagel. Voor herhaling vatbaar. En een zakje met lekkere chocolade koffieboontjes (de beans???) bij de cappuccino. 
Even de hoek om was een Action..... toch maar even er naartoe.... heerlijk... maar toen was ik wel af. Veel kon ik niet meenemen in mijn kleine tasje.... ik vond het wat ver gaan om met mijn boodschappentrolley naar de gynaecologe te gaan.
Naar het busstation.... hm... over 14 minuten komt er een 314... dan is er net één weg, want ze rijden elk kwartier (ik weet niet of dat de hele dag zo is, maar om die tijd wel).  Hé, daar is hij al... we mochten er wel in, maar...... "Ik rij niet verder dan Edam" Het bleek dat hij niet veel verder kon, hij was leeg, de accu moest geladen worden. Ik neem aan dat hij naar het laadstation in Purmerend moest, dat is het dichtstbij en volgens mij ook het grootste laadstation. Dan komt hij langs het busstation in Edam, dus dat was het handigste om als eindhalte te nemen. Hij kon wel iets verder (ik hoorde hem melden hoeveel km. hij nog kon rijden)...hij kon naar Monnickendam en/of Broek in Waterland rijden, maar hij moet dan ook weer terug om naar het laadstation te kunnen (die route is vlakbij Edam).... dat word te krap. Iemand vroeg of hij Edam wel redde en ik riep "Nee, we moeten duwen!" 
 Handig hoor, die elektrische bussen.
In Edam kon ik dan evt. ook de 316 nemen (die bleek net weg te rijden toen wij aankwamen). Die rijdt een rondje Volendam voordat hij naar Monnickendam gaat, dus het duurt wel langer maar binnen is het droog en warm... maar ja, die misten we.
Maar.... ik mopper wel eens op EBS omdat er zoveel bussen te laat zijn en erger.... helemaal niet komen, maar dit was goed geregeld..... een paar minuten nadat ik in Edam uitstapte stond er een nieuwe 314 achter. TOP! 
Toch blij dat ik met de bus was.... het was al behoorlijk donker en mistig.... ik had om deze tijd niet kunnen rijden... als ik met de auto was had ik dus niet naar Bagels & Beans gekund en de Action.... dit vond ik prettiger. Ik vind het lekker als ik niet op de tijd hoef te letten, gewoon lekker even wat eten en drinken en even winkelen.... zolang ik nog fut had!
Thuis was het snel onder mijn dekbedje op de bank.... uitgevloerd! Maar toch een prima dag..... goede uitslagen (die groei van de cyste hoeft geen probleem te zijn), een duidelijk gesprek met de gyneacologe, een goed gesprek met de diabetesverpleegkundige.... gewoon alles goed dus.


Vrijdag 17 januari: Eindelijk weer eens zwemmen, heerlijk. Met de auto.....want ik fiets nog even niet.
 O, dan kan ik gelijk wat boodschappen halen, ik ben er dichtbij. Autopapieren mee.....uh.... dan moet ik geld of pinpas mee ... maar dat hele mapje pasjes is wat veel van het goede. 
Ik was vroeg genoeg om nog 5 minuten te zwemmen, daarna 30 minuten oefeningen en daarna weer even zwemmen en aquajoggen.... zo lekker'! Je zou zeggen dat al dat water je brein ook helder en fris wast .... maar even later in de winkel.....ik keek in mijn tasje.... oeps, geen mapje met pasjes. Dan moest ik snel naar huis. Ik zocht een plek om mijn winkelwagen tijdelijk achter te laten en kwam een medezwemster (en tevens oud-collega) tegen. Ik was haar al een paar keer tegengekomen daar, want het is een kleine winkel, zo klein dat je elkaar niet eens zou kunnen ontlopen. Ik vertelde het haar en zij wilde voor mij pinnen....TOP! Ik had allemaal lekkere dingen in mijn winkelwagen... veel dingen die ik  niet vaak koop... omdat ze niet echt gezond zijn of te duur... maar ik had nu een bui dat mij dat even niks kon schelen.... nou ja, er zaten ook normale gezonde dingen bij maar ook veel alleen omdat ik het lekker vond.  Ineens kreeg ik een ingeving...... ik keek nog eens goed, pakte mijn autopapieren en daar zat mijn pinpas tussen..... omdat ik het mapje teveel vond had ik het daar tussen gestopt, ik wist het ineens weer.... sukkel! Dus snel even gemeld dat ik zelf kon betalen. 
Daarna lekker naar huis.... lunchtijd. Moe van het zwemmen, maar dat is lekker moe! 
Al snel sliep ik.... om half 4 werd ik wakker..... oeps, mijn natte badpak en handdoek zaten nog in mijn tas! Snel even een sopje gegeven, ook weer klaar. 
Het blijft maar mistig deze week.... zo somber. Maar..... binnen is het prima, een kop cappuccino maakt veel goed! 
's Avonds zat ik lekker een film te kijken toen er ineens een storing was. Mijn superwifi ging herstarten en bleef herstarten. Op mijn laptop had ik wel wifi, maar ik had geen tv (waar die wifiversterker voor is). Herstarten dan maar...... en nog eens en nog eens. Meestal is het lampje groen, soms knipperend groen als hij aan het herstarten is (meestal 's nachts), als dat 's morgens nog zo is moet ik hem zelf herstarten weet ik ondertussen.... hij kan langzaam en snel knipperen. Helder groen en zachtgroen zijn of rood, maar na alles gehad te hebben werd het nu rozig/paars.... niet echt rood. Zucht... ik wordt hier altijd zenuwachtig van. Dan maar naar het modem kijken. Kratten met schoenen opzij... materkast open.... gewoon groen. ... nee, nu ineens rood .... bij alle stekkers even gekeken of ze er niet wat uitgegleden waren.... en herstarten..... het duurde even, maar het was weer groen. De superwifi had nog steeds die rare kleur, ook maar weer herstarten dan. Ik wachtte nu wat langer met weer aanzetten en keek ook voor ik de knop weer indrukte of het in de meterkast nog groen was.... yes.... aanzetten dan maar. Nou... nee... het werkte nog niet... modem was wel groen, maar opzij knipperde een blauw lampje. Weer uit en aan zetten..... zo krijg je mij wel gek! 
Maar... op mijn laptop had ik wifi..... als ik een bericht verstuurde werd het wel verlaat verzonden, maar het werkte! 
Ik gaf het op.... daar ging mijn lekkere tv-avondje! En ik kreeg zin om alle apparatuur in de container te gooien..... dan weet ik tenminste dat ik niks heb.... nu heb ik van alles maar het werkt niet! 

Ook triest nieuws, er kwam bericht dat het met iemand van mijn mans familie (en dat zijn er maar weinig) heel slecht gaat. Daar schrok ik van. Ik zag het bericht helaas pas laat..... ik was eerst zwemmen en boodschappen doen en toen een groot deel van de dag geslapen.... en daarna gewoon niet op mijn phone gekeken.  

Zaterdag 18 januari: Ik ging naar een verjaardag, gezellig. Cadeau is moeilijk.... dat werd dus geld. Tsja, een jongen die 16 wordt en die ik niet heel vaak zie..... geen idee wat hij leuk vindt. Het was er weer heel gezellig, veel gelachen en ik bleef best wel lang weer. Buiten was het koud, het vroor. Gelukkig had ik een tasje mee met een warme muts en handschoenen, die had ik nu wel nodig. 
Er gingen minder bussen dan normaal op deze route omdat er dit weekend werkzaamheden zijn aan de brug bij Broek in Waterland.... dus is de weg daar afgesloten. Er worden andere routes gereden, met een flinke omweg gaan de bussen (en auto's) naar Amsterdam. Ik moest de andere kant op en had er minder last van, alleen gingen er minder bussen. Maar het was raar om te zien dat de bus naar Amsterdam precies de andere kant op ging... tsja... als ze om moeten rijden krijg je dat. Ik had nu wel gekeken hoe laat de bussen terug gingen, want ik had geen zin om lang te wachten in het donker in de kou. En weer keurig een lampje mee om aan te geven dat ik mee wilde. Ze vragen dat tegenwoordig, of je met het licht van je mobiel wil laten zien dat je er staat.... maar met mobiel vind ik niet handig, dus ik heb een lampje. Even zwaaien met het lampje als de bus eraan komt en hij weet dat er iemand staat die mee wil. Vooral met donkere kleding zijn mensen in het donker soms pas laat te zien, dus ik vind het een prima oplossing.... ook als de halteplaats niet echt donker is. 
En thuis deed de superwifi nog steeds niks.... het modem leek het goed te doen, maar de wifiversterker was nog roze/paars. En dus geen tv. 

Ik viel weer snel in slaap en toen ik 's nachts even wakker was las ik het bericht dat het familielid van Ed was overleden.  Moeilijk..... dood hoort bij het leven, maar komt vaak te vroeg. Aan de andere kant zien we ook niet graag mensen lijden en gunnen we ze hun dood. 
Maar we missen ze vooral zoals ze vroeger waren toen ze nog gezond waren. 


Zondag 19 januari: Mijn moeder zou vandaag jarig zijn geweest.... ze zou 101 geworden zijn. We zeiden vroeger altijd als mijn moeder jarig was 'nu kan je echt zien dat het langer licht wordt!' ... en dat zeg ik nog steeds! 
Ik had geen wekker gezet..... het was een rommelige week geweest en dan mag ik best uitslapen evt.  Ik was wel vroeg wakker, maar viel een uurtje later weer in slaap tot half 12. 
Daarna kwam ik niet erg op gang, dus weinig gedaan..... maar ik was wel lekker uitgerust!
 Ik kwam tot de ontdekking dat KPN ook op zaterdag telefonisch te bereiken is.... te laat dus, dan maandag maar bellen.

Maandag 20 januari: Deze nieuwe week startte met moed verzamelen om KPN te bellen.... ja echt, ik word daar zo zenuwachtig van....ik vind het zelf kinderachtig, maar ja.... wat doe je eraan? 
Meestal moet je dan van alles doen via hun aanwijzingen en ik ben altijd bang dat ik het dan net verkeerd doe.... maar om 11 uur was ik er voor klaar. 
Het lampje brandt paars (niet roze 🤣) weet ik nu en dat betekent dat hij terug is gegaan naar de fabrieksinstellingen. Dan moet er een kabel naar het modem.... en zo'n lange kabel heb ik zelf niet. Die kunnen ze opsturen en dan bellen voor instructies. Nou..... ik koos voor optie 2.... een monteur! En die kon 's middags al.... tussen 2 en 4.  Er kwam meteen een  mailtje binnen met de bevestiging... top! Het contract bleek ook op de verkeerde naam te staan, maar dat is niet erg.... kan veranderd worden maar dat moeten we dan zelf doen ... Edwin en ik samen ... het contract blijkt op zijn naam te staan, heel raar. Ik dacht nog op de naam van mijn man. Zelfde voorletters, dat wel, maar de rest klopt niet.  Schijnt geen probleem te zijn, dus dat veranderen komt wel. 
Echt, ik was vroeger nog redelijk handig.... toen alles nog mechanisch was (dat snapte ik vaak wel) en toen je gewoon een stekker in het stopcontact kon stoppen om een apparaat aan te zetten zonder dat dat eerst allemaal gegevens moet laden. En als het apparaat het niet deed dan was het gewoon stuk.  Resetten? In die tijd nooit van gehoord. Toen je nog gewoon zelf een stekker aan een snoertje kon zetten en ik heb heel wat schakelaars aan snoeren gemaakt. Maar nu..... stekker- en knoppenangst!  
Hij kwam mooi op tijd, belde eerst dat hij er aankwam. Erg aardige man.... heel rustig..... en hij kreeg het voor elkaar! Ik hoefde niets te betalen, het viel onder garantie.
Pfffff... heeeeel blij!

Dinsdag 21 januari: 's Middags naar de neuroloog in Purmerend .... jawel, als je wat mankeert dan zie je nog eens wat van Noord-Holland .🤣
Ik was blij dat ik er eindelijk naartoe kon..... ik vind dat dit veel te lang duurde. Al 8 1/2 maand die medicijnen gebruiken met veel bijwerkingen zonder enige controle terwijl ik geen epilepsie bleek te hebben (weet ik al 7 maanden) vind ik erg lang. En tussendoor naar de poli bellen omdat de medicijnen op raakten en ik niet kon bijbestellen via de apotheek..... dan heb ik toch het idee dat het logischer was geweest als ik daar naartoe moest net voordat het op was, maar nu, ik moest 1 1/2 maand later en dat is ook nòg een maand later geworden! Dus blij, want dan zou ik eindelijk officieel mogen afbouwen. Oké.... ik ben zelf al begonnen af te bouwen en bij elke stap naar minder voelde ik mij na verloop van tijd beter! Haaruitval stopte (het viel met plukken tegelijk uit), niet meer dagelijks hoofdpijn, het lopen ging beter en meer dingen stopten of verbeterden, maar niet alles en dat ben ik zo ondertussen wel zat, vooral omdat ik mij niet kan voorstellen dat ik zo lang dezelfde dosis zou moeten blijven gebruiken (en dat doe ik dus niet! Zonder die bijwerkingen zou ik wel gewoon doorgegaan zijn, maar het werd te erg en omdat ik niet het gevoel had dat het zin had het hem te vragen nam ik zelf het besluit).
Ik zag er ook wel een beetje tegenop..... moest ik hem vertellen dat ik al aan het afbouwen was? Het is een wonderlijke man, ik weet niet hoe hij dan gaat reageren. Het zou mij ook niks verbazen als ik ineens niet mag afbouwen.... want hij heeft wel meer dingen gezegd die later anders bleken te zijn, ik zie hem zelfs in staat om de dosis te verhogen, echt. 
Daarom is dit zeker niet mijn favoriete arts ... ik heb  geen hekel aan hem (nog niet.... hangt ervan hoe dit bezoek verloopt denk ik), maar ik weet gewoon niet wat ik aan hem heb! Ik liet het maar van het gesprek afhangen of ik het hem vertelde. Ik kan het niet laten om dergelijke gesprekken van tevoren te oefenen en vaak nog hardop ook. Ik heb daar zelden iets aan, want gewoonlijk lopen de gesprekken heel anders..... maar toch deed ik het weer... noem het maar een afwijking. 

Maar goed... ondertussen ben ik geweest.... en  het verliep goed. Ik bekende dat ik 1 stap terug had gedaan naar 2x2 pillen en dat ik mij daarna veel beter ging voelen (dat ik verder was gaan afbouwen zei ik maar niet). 
Toen ik vertelde van de haaruitval zei hij dat de dosis een normale startdosis was maar voor mij waarschijnlijk te hoog omdat ik zo klein ben: "Maar ik schreef ze niet voor, dat deed een collega". 
Hij wilde dat ik die 2x2 nog maanden bleef gebruiken..."Zo lang? Ik vind het nu al zo lang!" 
Hij legde één en ander uit, maar hij leek uit te gaan van epilepsie, dus ik onderbrak hem: "U zei de vorige keer dat het uitgelokte aanvallen waren!" Hij keek even op zijn computer.... het klopte... nog even uitleggen hoe het ging toen, wat eraan vooraf ging (stond dat niet al in de comouter?)... de oorzaak is duidelijk. 
"Als u er echt vanaf wil..." "Heel graag" ...." Dan elke 2 weken een pil minder". "Komt het dan niet ongelijk binnen met 's morgens dan 2 en 's avonds 1?" "Ja, maar de spiegel blijft wel op peil en dan bel ik over 6 weken" "Oké, gaat lukken!" Hij waarschuwde mij wel dat als ik toch een aanval kreeg ik een jaar niet mocht rijden... "Nou, dan is mijn autootje misschien ook wel af... en eigenlijk hou ik niet van rijden, maar soms is het handig!" Hij vroeg ook nog of ik het de komende tijd druk had... dat vond ik wel een goede vraag... ik snap dat hij het dan even zou willen uitstellen om te minderen. 
Hij is echt niet onaardig, maar ik vind hem wonderlijk en blijkbaar moest ik zelf ook bijdehand zijn, want anders had ik nog niet mogen afbouwen! Ik zat wel op mijn gemak bij hem... hij liet nog wat zien van mijn hoofd aan de binnenkant, legde dingen uit. Er is nog iets wat hij met de andere neurologen wil overleggen (waar hij de vorige keer heel laconiek over deed, misschien alleen het verslag van de radioloog gelezen en niet de plaatjes bekeken?) ... dat hoor ik dan de volgende keer. En als hij bij toeval op deze site komt dan leest hij dus dat ik al gestopt was (maar nog maar kort geleden) in dat geval: Sorry dokter M. ik durfde het niet te zeggen. 
Maar ik mag nu officieel van de pillen af! Heel blij. 

Thuisgekomen zag ik een bericht van Edwin..... die had de rouwkaart al binnen (hier komt de post erg laat) en had er even een foto van gemaakt, zodat ik ook wist hoe of wat. 
De begrafenis is in besloten kring..... ik hoef er dus niet naartoe. Ik zou anders zeker gegaan zijn, maar het is niet in de buurt en dan zit de kans erin dat ik toch in het donker moet rijden heen of terug.... dus ik had al gekeken naar het ov.... ruim 3 uur onderweg. Dat heb ik er best voor over .... ik zou zeker gegaan zijn.
Ik begrijp heel goed dat ze het in besloten kring doen. Eigenlijk is het voor mij ook wel rustiger, maar dit zijn dingen die ik wel door wil laten gaan.  


Dus weer genoeg om blij van te worden, maar helaas ook slecht nieuws. 
 Het goede weegt niet altijd op tegen het slechte, maar het helpt wel als er ook goede momenten zijn. Juist als er nare dingen zijn moeten we ook nog ergens blij van kunnen worden of ergens om kunnen lachen....  al is het maar even! 
Ik hoorde de laatste dagen meer slecht nieuws over verschillende mensen die ik ken(de).
 Ik was op 2 januari al naar een begrafenis, dit jaar begint niet goed. 

En 2025 is begonnen.

 Het einde van 2024 en het begin van het nieuwe jaar was wat druk.

Meestal ben ik in die periode doorlopend in Arnhem, dat jaar was het anders. 

Ik vertrok pas een dag voor Kerst....ik had last van iets wat heel sterk op een blaasontsteking leek maar het niet was. Zo wilde ik niet weggaan, dus even afwachten. Het werd minder.... eerst was het al goed genoeg om naar het kerstconcert van mijn vereniging te kunnen/durven gaan en later zakte het verder af gelukkig. Ik had een gezellige reis, dat gebeurt vaak.... ik kom onderweg vaak leuke mensen tegen.
Ik ging in Arnhem rechtstreeks naar Geurtje haar huis en liet daar vast de cadeautjes achter. Zelf kreeg ik schandalig veel leuke cadeaus....heel blij mee! Prachtige boeken, goed puzzelboek, legpuzzel (en met oudjaar kreeg ik er nog één van Geurtje en een leuke pluchen bij/hommel), spulletjes voor het poppenhuis, geurstokjes, leuke regenmeter ... ik weet het uit mijn hoofd niet eens allemaal.

 Die avond en beide Kerstdagen kon ik na het eten mijn ogen niet meer openhouden en viel bij Geurtje op de bank steeds in slaap. Dat heb ik thuis ook regelmatig, maar als ik het ergens anders ook heb is het wel duidelijk dat ik echt mijn ogen niet kon openhouden, want dat wil ik echt niet als ik bij iemand anders ben, zelfs niet als het bij Edwin en Geurtje is (wat toch weer anders is dan bij andere mensen omdat dit 'bijna' thuis is). Thuis zal ik er waarschijnlijk toch wat sneller aan toegeven.
Na Kerst ging ik naar huis .... ik wilde naar een verjaardag die ik altijd oversloeg omdat ik dan in Arnhem ben en dat vond ik niet aardig. Dat was dezelfde dag al na Kerst, dus best wel druk...de terugreis en een verjaardag. Maar wel heel leuk. De terugreis was anders dan ik gewend was, na moeite met inchecken mocht ik comfortabel in de eerste klas zitten.

Ik vond het ook wel eens lekker om in die tijd thuis te zijn..  van mijn eigen versiering te kunnen genieten e.d. Ik vind het thuis ook altijd leuk met Kerst... gezellig. Doordat ik er vaak niet ben versier ik het steeds minder, best wel jammer. Ik vind Kerst ook wel een feest om knus thuis te zijn. 

Ik heb die paar dagen thuis vooral veel geslapen. De 30ste ging ik weer naar Arnhem. Ik had de sleutels van Edwin zijn huis mee, dat was handig. Het werd een prima reis naar Arnhem, altijd gezellig als er leuke gesprekken zijn met onbekenden of als er wat geks gebeurt.... zo wordt het nooit saai!
Ik winkelde heel even in Arnhem en at wat voor ik naar Edwin zijn huis ging. Daar was het steeds erg koud, maar dat verhaal vertel ik later.

Op de laatste dag van het jaar toch ook nog even winkelen....dat duurde niet lang, het lukte niet. Toch was ik fitter dan met Kerst. Wesley had 's avonds voor een leuk spel gezorgd (Codenames) en zo werd het een gezellige en leuke oudejaarsavond....zelf vind ik dat daar spelletjes bijhoren op zo'n avond .., ik hou ervan! Vroeger sjoelden we vaak en in mijn jeugd was het vaak Monopoly. Ik vind simpele spelletjes ook leuk, maar dan niet de hele avond hetzelfde spel.... Mens-erger-je-niet, ganzenbord en dat soort spellen zijn leuk om af te wisselen, maar niet uren achter elkaar. Vroeger wisselden we de spelletjes ook vaak af met even naar tv kijken als daar iets op was wat we niet wilden missen. Nu kan ik veel terugkijken... ik ga ook zeker nog naar Pieter Derks kijken. En ik keek als kind al naar het Nieuwjaarsconcert en dat ga ik zeker ook terugkijken.... ook al is het toch anders om het later pas te zien. Het schansspringen is gestopt bij de NPO, maar SBS6 heeft het overgenomen. Ook dat keek ik als kind al en dan met mijn broers raden hoe ver ze kwamen. Ik kijk dat niet terug, maar het hoort voor mij wel bij nieuwjaarsdag, dus goed dat SBS6 het heeft overgenomen. 
Mijn eerste appelbeignet nam ik al vroeg.... ik was net binnen! Ik dacht dat ik een hypo had en had dus iets te eten nodig. Ik knapte er inderdaad flink van op. Soms lijkt het op een hypo als de 'suiker' wat snel daalt of als het lager is dan het lange tijd was.... dan hoeft het dus niet echt te laag te zijn. Ik had in geen eeuwen een hypo gehad, maar weet nog wel goed hoe het voelde. Ik loop niet altijd rond met mijn glucosemeter in mijn tas..... het is maar zelden nodig. Meten ging dus niet... dan maar eten! 

Codenames is een spelletje waarbij ook nagedacht moest worden....leuk. Er bestaan ook varianten van.... wij hadden woorden, maar het kan ook met plaatjes en misschien zijn er wel meer mogelijkheden.
Pas om een uur of elf had ik moeite om mijn ogen open te houden.....ik deed ze even dicht, maar viel niet in slaap....dat was al veel beter dan met Kerst.... nu was het vooral mijn ogen even rust geven.

  

Arnhem was net als vorig jaar vuurwerkvrij..... en net als vorig jaar was dat niet te merken. Wel was het overdag wat minder dan voorgaande jaren, maar er waren wel doffe dreunen waarvan ik mij niet kon voorstellen dat dat legaal vuurwerk was... het hele huis stond te dreunen. Het is slecht te handhaven. Een landelijk verbod werkt wel iets beter als er dan ook een verkoopverbod is en een verbod om het te bezitten. Natuurlijk zijn er dan nog steeds mensen die het in het buitenland halen, maar als je het niet in bezit mag hebben is de pakkans toch groter. Ik vond het vroeger mooi als het om 12 uur  ineens knalde, het siervuurwerk vond ik prachtig, maar het is uit de hand gelopen met illegaal vuurwerk en stunten met vuurwerk. Het is ook teveel vuurwerk..... en het begint veel te vroeg.... maanden van tevoren begint het al en de laatste dagen van het jaar wordt het steeds erger. Als er de hele dag en avond al veel geknald wordt en (wat ook eens gebeurd is) er geen verschil was tussen voor 12 uur en erna.... dan is voor mij de lol eraf. De vele ongelukken.... branden en zoveel ellende.... niet leuk meer. Er wordt niet normaal mee omgegaan.... ik verbaas mij over jonge kinderen met tassen vol vuurwerk, kinderen die niet beseffen hoe gevaarlijk ze bezig zijn..... ik ben steeds meer voor een verbod. Maar.... er moet dan wel iets tegenover staan. Een vuurwerkshow, desnoods een lasershow.... of iets anders leuks....er moet wel iets zijn.
Mensen die vinden dat het niet verboden mag worden omdat het traditie is vergeten even dat het een traditie was om vnl na 12 uur 's nachts vuurwerk af te steken! Natuurlijk waren er wel jongens die al eerder met rotjes knalden en soms een voetzoeker of gillende keukenmeid, maar dat waren knalletjes die niks voorstelden bij de bombardementen van nu.... zoals het de laatste jaren is hoort niet bij de traditie!  Jammer voor de mensen die er wel voorzichtig mee omgaan, maar ook bij die mensen gaat het wel eens mis. En denk niet dat sterretjes ongevaarlijk zijn.... koud vuur bestaat niet! Sterretjes kunnen ook schade veroorzaken... meestal geen grote schade, maar toch.... 
En ik heb meegemaakt dat er een sterretje weggegooid werd wat vervolgens in de nek van een kind terechtkwam, schoof zo haar trui in..... dat was heftig.... en pijnlijk. Ik vergeet dat nooit meer.  Ook met sterretjes moet je dus voorzichtig zijn, ook al zijn de gevolgen van verkeerd gebruik dan wel minder heftig gewoonlijk.

Nieuwjaarsdag ging ik alweer terug naar huis.....daar was ook weer een reden voor .... ik wilde naar een condoleance de volgende dag. Dat was al ' s morgens, dus ik moest al een dag eerder terug, anders ging ik het niet redden. Dat zijn altijd trieste dingen, maar het hoort erbij....we kunnen niet alleen maar leuke dingen doen. Ik wilde ook zelf....het voelde niet goed om niet te gaan. 
Blij dat ik geweest ben. Naar het kerkhof kon ik meerijden met een andere buur en er reed nog een buurvrouw mee... dar was wel handig, want er is daar niet veel parkeerruimte. 

Het was toch veel heen en weer reizen in korte tijd.... en minder tijd in Arnhem. Maar in oktober ben ik er lekker lang geweest en toen was het heerlijk weer..... dat was toen super! En ik hoop van de zomer er weer een tijdje te kunnen blijven (dan weet je dat vast Edwin 😂... maar alleen als het jou uitkomt natuurlijk!).

Vrijdag dan maar rustig aan.... want zaterdag is ons nieuwjaarsconcert en daar wil ik ook naartoe. Normaal zou ik meespelen, maar nu dat nog niet gaat wil ik er wel bij zijn.... als ik niet af en toe mijn neus laat zien lijkt het alsof ik er niet meer bij hoor en mij eerst moet voorstellen als ik weer kom. Ik hoor er nog steeds bij, maar een tijdje op non-actief ..... en luisteren is ook leuk!
Ik heb zin om weer te beginnen....ik heb het meerdere keren thuis geprobeerd, maar het ging gewoon niet. Het nieuwe jaar maar eens goed starten met een nieuwe poging
 In december had ik het niet geprobeerd...even een maand overgeslagen, het was wat drukker en ik zelf wat minder fit, dus dan maar even niet. En soms helpt het niet om het te vaak te proberen.... overbelasting bereikt het tegenovergestelde.... dan is rust juist goed. 

De terugreis op 1 januari ging niet echt vlot..... lopen naar een halte wat verderop waar meer bussen voorbijkomen.... wachten voor het voetgangerslicht dat op rood bleef omdat er een bus aankwam.... mijn bus! De volgende ging bijna een half uur later..... er was net een trein vertrokken, dus weer bijna een half uur wachten. Ik was van plan een lekker broodje te halen bij Backwerk in het station.... helaas, gesloten. Dan maar naar AH tot go..... daar hebben ze ook broodjes. Maar eenmaal in de trein heb ik wel weer gezellig met iemand kunnen kletsen. 
In Amsterdam zijn ze weer eens het station aan het verbouwen en daarom is er niks te vinden....volgens mij zijn veel winkels ook gewoon dicht (of verplaatst tijdelijk).... hoe dan ook, ik wist er altijd alles te vinden en nu niks meer, dus waar ik vroeger wel eens dacht dat ik dan nog even naar de Hema kon of de Ako of Broodzaak loop ik nu meteen naar het perron.... ik ga niet zoeken of die winkels verplaatst zijn!

In Amsterdam regende het.... de bus reed door diepe plassen waarbij het water zo hoog opspatte dat ik niks met zag door het raam bij mijn zitplaats. Ik had de bus naar Edam, dan is het een halte die wat verder van mijn huis is, maar niet heel ver (ik denk hooguit 1 km. lopen)..... ik was drijfnat op dat kleine stukje.... veel wind en regen.... brrrr. Ik had een lange jas aan, tot ruim over mijn knie, maar mijn spijkerbroek was tot boven de knie nat.... drijfnat. Sokken en schoenen waren nat. Mijn lange vest was aan de onderkant doorweekt, muts en handschoenen moesten op de verwarming gedroogd worden... niet normaal meer. Snel alles uit toen ik thuis kwam en de verwarming hoog! Eerst de superwifi weer herstarten, die staat regelmatig te knipperen en nu dus ook weer. Alles klaar en toen lekker onder een deken.... en natuurlijk viel ik in slaap! 

Volgende week maar eens boodschappen doen in Purmerend ..... en kijken of ik dat kan combineren met iets anders. Dat plan was er al eerder, maar toen ging het niet door omdat ik niet in orde was. Nu gaat het hopelijk wel door.... ik ga zeker winkelen.....daar zijn weer andere supermarkten en op het ogenblik is dat al winkelen voor mij. Als ik het dan kan combineren met een bezoek aan iemand zou dat helemaal mooi zijn.... dat is al te lang uitgesteld. Deze maand heb ik veel (medische) afspraken..... dus best een drukke maand, maar ik verwacht dat ik bij één specialist voor het laatst ben en een andere zal denk ik ook niet vaak meer zijn. Het zijn alleen controles, waarbij ik bij één verwacht dat ik de medicijnen mag afbouwen..... joepie! 

Het nieuwe jaar wil ik dus goed starten in alle opzichten....als mijn lichaam nu eens meewerkt.
Een nieuw jaar is altijd zo' n mooi moment om een nieuwe start te maken. Mijn goede voornemens zijn altijd wat vaag.....ik hoef niet te stoppen met roken of drugs, want dat heb ik beide nooit gebruikt en alcohol drink ik ook niet, dus ook dat hoef ik niet af te leren. 

Mijn voornemens zijn altijd meer van....toch maar eens proberen wat meer dit te doen en wat vaker dat.... vaag dus. Geen extreme dingen, die zijn zelden vol te houden en voor alles geldt: je kan het wel willen, maar het moet ook kunnen en dat hebben we niet allemaal zelf in de hand. Ik wil al jaren een flinke prijs winnen, maar dat lukt ook niet. Maar..... hoop doet leven en er moet altijd iets te verlangen zijn! En ik weet dat altijd gezegd wordt dat geld niet gelukkig maakt, maar toch kan het soms wel een beetje helpen is mijn mening. Geluk kan je niet kopen, maar wel dingen waar je gelukkig van wordt en te weinig geld maakt zeker niet gelukkig! Je rekeningen niet kunnen betalen, nauwelijks eten kunnen kopen e.d. maakt zelfs ongelukkig! Zo erg is het met mij gelukkig niet, maar een flink extraatje zou van harte welkom zijn! 
Goede voornemens kunnen natuurlijk het hele jaar door genomen worden, dat hoeft echt niet alleen op 1 januari, maar een nieuw jaar is gewoon een moment dat vraagt om een nieuwe start. 

Allemaal nogmaals een heel goed 2025. Laten we er met zijn allen een topjaar van maken! 

Triest.

 Ik ken steeds meer mensen die corona hebben (gehad) en in alle leeftijden. Sommige waren er flink ziek van, bijna iedereen overleefde het en een enkeling was nauwelijks ziek. Het is vaak moeilijk te achterhalen waar het vandaan kwam. 
Nu is Bram van der Vlugt ook overleden aan de gevolgen van corona. 
Met zijn leeftijd behoorde hij duidelijk bij de risicogroep, hij was 86.  Op die leeftijd is de kans natuurlijk groter om te overlijden en niet alleen aan corona.... maar toch..... hij was nog behoorlijk fit! 
Voor mij is het de enige echte Sinterklaas! Het is niet de Sinterklaas uit mijn jeugd, want hij begon in 1986, toen was ik 32 en had ik al een kind van 2, maar hij was zo ontzettend goed! Zijn humor, maar hij had ook iets aristocratisch vond ik altijd. Hij kon de vreselijkste dingen op een elegante manier zeggen. 
Hij was dan niet de Sinterklaas uit mijn jeugd, maar wel een acteur die ik mij uit mijn jeugd kan herinneren..... hij speelde dokter Finley in 'Memorandum van een dokter'. Ik was nog jong toen dat uitgezonden werd (1963-1965), maar toen al viel hij mij op, ik vond hem geweldig! 
De serie maakte indruk op mij, ook de herkenningsmelodie. Bram van der Vlugt was vanaf toen al mijn favoriete acteur. 
Heer triest dat hij nu is overleden. Natuurlijk, niemand heeft het eeuwige leven en 86 is een prachtige leeftijd, maar toch..... het is altijd te vroeg! 

Quote van de dag:

Zondag 20 december2020: 
4e zondag van de advent

Internationale dag van de menselijke solidariteit

Drama

Hoewel hier alles rustig is, is het even verderop minder rustig..... de vondst van het dode 14-jarige Marker meisje een paar dagen geleden heeft er natuurlijk flink ingehakt.
Ik kende haar niet, maar de plek waar zij gevonden is ken ik heel goed, ik fiets er vaak, maar dan wel bovenop de dijk..... onderop mag niet, maar is ook te gevaarlijk. Nadeel is dan weer dan het bovenop niet verlicht is, maar als de maan zich laat zien dan valt het wel mee met het zicht, want er staan geen gebouwen of bomen in de weg.

 Het is vreselijk en ik hoop dat ze er snel achter komen wat er gebeurd is en de evt. dader vinden....hoewel dat weer een nieuw drama met zich meebrengt natuurlijk.

Op Marken is de klap uiteraard nog veel harder aangekomen dan hier.......vrijwel iedereen kent elkaar daar.
Triest.........  het is weliswaar wonderlijk dat een 14-jarig meisje daar in het donker liep, maar 14-jarige meisjes doen wel vaker rare dingen........ die zijn niet altijd gehoorzaam en denken niet altijd na...... pubers zijn nou eenmaal anders dan kleuters en volwassenen.
Ik weet niet wat er aan vooraf ging en waarom zij daar liep, maar ik kan mij er wel iets bij voorstellen.
Hoe lang ze er al lag weet ik ook niet, maar ze is om 4 uur gevonden, maar ze was om 1 uur al vertrokken vanaf haar huis op Marken...... dan kan het natuurlijk al veel eerder gebeurd zijn. Ze werd gevonden op ongeveer een uur lopen van haar huis.....wat is er in die tussentijd gebeurd?

Maar wat er ook gebeurd is, het is in- en intriest en ik wens alle nabestaanden heel veel sterkte toe! 

Ik krijg het niet uit mijn hoofd....

....vreselijke vondst gisteren in Edam, er werd een levenloos lichaam gevonden in een kliko, de benen staken er bovenuit. De kliko stond niet op de openbare weg, maar op een soort binnenplaats.
Het hield mij de hele dag bezig....... het is altijd vreselijk als iemand dood aangetroffen wordt, maar dit is dichtbij, ik ken de straat, ik ken veel Edammers....... dan komt zoiets wel heel dichtbij. Natuurlijk is het net zo erg als iemand zo gevonden wordt in Groningen of waar dan ook, maar dit raakt mij meer. De manier waarop is ook iets waar ik over bleef nadenken..... op z'n kop in een kliko..... dat is raar. Het schijnt geen misdrijf te zijn, maar ik begrijp nog steeds niet hoe iemand zelf op z'n kop in een kliko kan kruipen zonder dat het ding omvalt. Hij stond wel tegen een muur, maar dan nog......er komt aardig gewicht aan te hangen. En waarom zou je dat doen? Het enige dat ik kan bedenken is dat er eten onderin ligt......maar als het zo diep ligt kieper je dat ding toch om? Of leg hem plat, dat is al een stuk eenvoudiger.
 Natuurlijk heb ik liever dat het een natuurlijke dood is, moord maakt het nog erger, maar ik begrijp het niet!  Hoe dan?!  Het lijkt mij toch logischer dat iemand hem erin gestopt heeft....misschien als "geintje" (sommige mensen hebben een vreemd gevoel voor humor) en dan weggelopen. Man komt er zelf niet uit, paniek..... zijn hart kan het niet aan....dat is ook een natuurlijke dood, maar wel veroorzaakt door iets van buitenaf.
Liever niet, ik hoop dat er echt niemand op wat voor manier schuldig aan is!
Ik weet het, mijn fantasie slaat een beetje op hol, ik heb al van alles bedacht.
Ondertussen is wel bekend dat het een man van 39 jaar is....zonder vaste woon- of verblijfplaats.
Ik wil aan wat anders denken......maar het komt steeds weer terug in mijn hoofd.
Het is triest voor die man....voor zijn familie (als hij die heeft)....voor de vinder......voor iedereen die er mee te maken heeft!