Wat een feest.....

 Lang geleden ... ik denk dat ik nog niet getrouwd was maar dat weet ik niet zeker, in elk geval was Ed er wel bij..... maar goed, lang geleden hadden we met de Gouwzeekapel een optreden op een camping elders in Nederland. 
Niet in de buurt maar we mochten er blijven slapen, we zouden caravans krijgen. 

De avond was heel gezellig, het publiek enthousiast en wij hadden er lol in. Ik herinner mij dat Ed nog even inviel op de grote trom... hij bespeelde geen instrument en kon geen noot lezen maar had wel een goed maatgevoel, dus als hij in de maat sloeg waren wij tevreden.

Dat ging allemaal prima, de avond was geslaagd en we gingen naar bed. Nee, niet in caravans, we kwamen in een soort grote schuur terecht of zoiets. Rondom van alles wat om op te slapen.... ik vermoed dat ze aan de gasten gevraagd hebben wie er voor een nacht een matras, luchtbed, veldbed of wat dan ook wilde uitlenen want het was echt een allegaartje. Er stonden 2 3-zitsbanken die tegen elkaar geschoven werden en iedereen vond dat dat een mooi 2-persoonsbed was voor mijn ouders.... die ouwetjes moesten een goed bed hebben. 

Er lag iemand op een bed met poten die wat ver naar het midden stonden en in mijn herinnering zaten er ook wielen onder.... het gevolg was dat elke keer als hij zich omdraaide het bed kantelde en hij tegen zijn vrouw aanrolde die een stuk lager lag.... waarna zijn vrouw begon te 'mopperen'. Iedereen lachen natuurlijk. Van slapen kwam niet veel, een enkele ronkte door alles heen, maar de rest lukte dat niet. 
Er was geen wc in dat gebouw, daar moesten we eerst voor naar buiten.... de zware deur opendoen, dan stapte je op een groot metalen rooster dat op de straat lag, maar er was een kuil net buiten de deur, waardoor dat rooster naar beneden ging als je erop stapte en de andere kant kwam dus omhoog... en kwam met een klap naar beneden viel als je verder liep..... dat was ook niet slaapbevorderend. Iedere keer had iemand wel weer iets geks te vertellen.... dan weer moest er iemand naar de wc of kantelde dat bed weer..... maar na een paar uur werd het stil.... toen de meesten bijna sliepen hoorden we ineens: "Gaat u allemaal maar rustig slapen, de voorzitter waakt over u" en daar zat de voorzitter, midden in die ruimte met een zaklantaarn. Weer iedereen lachen ... en wakker! 
Veel geslapen is er niet, maar wat was het leuk! Zo verschrikkelijk gelachen met z'n allen, dat vergeten we nooit meer. Maar thuis ben ik meteen naar bed gegaan! 

Een wirwar van meisjes en fietsen

 Tijdens mijn stevige maandagmiddagwandeling hoorde ik een plof achter mij en daarna giechelende meiden. Ik keek achterom en zag twee fietsen en twee meiden liggen, het leek wel een puzzel zoals ze door elkaar lagen. Maar ze hadden een beetje de slappe lach, dus waarschijnlijk geen ernstige verwondingen. 
Ik liep naar ze toe en vroeg voor alle zekerheid of alles goed ging.... ze gaven lachend antwoord... ja het ging goed. 
Hulp nodig? Nee, niet nodig. 
Ik bekeek de wirwar eens, de bovenste lag een beetje op het andere meisje, niet echt erop bovenop maar armen en benen zaten in de weg en ze lag nogal ver achterover ten opzichte van haar benen waarvan er in elk  geval 1 onder een fiets lag terwijl ze weer deels op een andere fiets lag ....... zonder hulp opstaan zou moeilijk zijn, dus ik stak toch maar mijn hand uit zodat de bovenste zich een beetje op kon trekken.... dat was genoeg.... toen zij stond kon nummer 2 ook opstaan .. die lag deels onder 2 fietsen .... ze bleven lachen. De fietsen kunnen ze zelf wel overeind tillen dus ik liep weer verder. Thuis zullen ze wel gierend van het lachen vertellen dat een klein oud vrouwtje ze wilde helpen (echt waar mam, kijk .... zo klein). En misschien toch nog wat blauwe plekken of schaafwondjes ontdekken die ze nu nog niet voelden. 

🤪😂🚲😄🤣 

Zolang niemand zich bezeerd zijn dit leuke dingen! Heerlijk die giechelende meiden. Ik hoop dat hun fietsen het ook overleefd hebben. Ik liep met een big smile verder. 

Herinneringen aan diverse ziekenhuizen..... het is niet altijd alleen maar naar!

 Nu ik nogal eens in ziekenhuizen kom de laatste tijd en dat als heel positief ervaar (hoewel ik er natuurlijk liever niet kom) denk ik steeds vaker terug aan de keren dat ik in het Sint Liduinaziekenhuis lag in Purmerend. Purmerend had in die tijd twee ziekenhuizen, ze zijn later samen gegaan als Waterlandziekenhuis en nu is het het Dijklanderziekenhuis, samen met Hoorn, Volendam en Enkhuizen. 
Het Liduina was oud, maar wel heel leuk en gezellig, ik heb ook daar heel goede herinneringen aan. 

Ik kwam er voor het eerst toen ik net 16 was.... met de ambulance ernaar toe gebracht en i.v.m. plaatsgebrek lag ik die eerste dag en nacht in de badkamer. Ik was toen nog heel verlegen. Achteraf gezien ben ik daar mijn verlegenheid een beetje kwijtgeraakt..... ik merkte dat alles waar ik mij voor schaamde door anderen heel gewoon gevonden werd..... en vaak wisten ze het de volgende dag niet eens meer. Ik mocht mijn bed niet uit, dus moest overal mee geholpen worden..... dat was voor mij in het begin vreselijk, vooral toen ik door een jonge (maar erg aardige) broeder op de po geholpen moest worden..... dat soort dingen waren in mijn ogen heel genant....maar het wende! 
Ik kreeg een laxeermiddel i.v.m. een onderzoek de volgende dag.... nou dat hebben ze geweten.... midden in de nacht moest ik verschoond worden, zachtjes, want er lagen op die zaal nog 7 mensen te slapen en met zaklantaarns werkten ze, want het grote licht deden ze natuurlijk niet aan midden in de nacht. Ik zou het liefst ter plekke door een gat in de grond gezakt zijn...... maar de volgende dag leek iedereen het vergeten te zijn. 
Ik lag op een zaal met vnl bejaarde vrouwen en was echt de baby van de zaal. Eén vrouw kwam mij vaak 's avonds even lekker instoppen.... ik werd vertroeteld door die mensen. Maar ook de verpleging was top. 
Er was een verpleegster die mijn boeken bekeek en zag een boek van een serie waar zij er ook een paar van had en nam ze voor mij mee toen ze dat weekend naar huis ging (veel verpleegsters waren intern!).
De hoofdzuster (zuster Fidelia) vroeg of ik van legpuzzels hield.... ja dat vond ik wel leuk, maar dat is in bed niet te doen. Op de mannenzaal ernaast lag iemand die een paar jaar ouder was dan ik zich rot te vervelen begreep ik. Ineens hoorde ik iemand timmeren..... zuster Fidelia had hout gehaald en liet die jongen een opstaande rand om een plaat hout timmeren en kwam daar even later mee naar mij en had ook meteen maar een paar legpuzzels uit de recreatieruimte gehaald.... ik kon op bed puzzelen. 
Ik lustte geen eten, maar zuster Lidwien had gehoord dat ik van leverpastei hield en fluisterde 'ik heb er extra dik leverpastei op gedaan, dat vind je toch zo lekker?' ..... eigenlijk hield ik alleen van een dun schraapseltje leverpastei, maar dat kon ik onmogelijk zeggen, het was zo lief bedoeld. 
Er kwam regelmatig een man langs om een praatje te maken en die werd de rector genoemd. Een erg leuke man met wie ik goed kon opschieten, geen idee wat zijn naam was en wat hij precies daar deed. Ook de internist, Dokter Arnold (die woonde om de hoek) was erg aardig. Toen ik later bij hem kwam op de poli zei hij: "Je hebt mensen die altijd wel ergens last van hebben, pijntje hier, pijntje daar, koorts of wat dan ook..... dan zijn de zogenaamde krakende wagens en ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik denk dat jij daar bij hoort!"  Hij had het goed gezien..... nog steeds heb ik altijd wat.... meestal niks bijzonders, maar gewoon regelmatig niet fit, snel moe etc.  Ik ben dus een krakende wagen... maar die leven het langst..... logisch, die worden vaker van top tot teen helemaal nagekeken waarbij alles wat eerder ontdekt wordt dan bij iemand die nooit wat lijkt te mankeren. 

Toen mijn broer trouwde mocht het bruidspaar buiten het bezoekuur om even langskomen.... de hele zaal kreeg extra vroeg de thermometer, want dat moest klaar zijn als het bruidspaar kwam. Dat gebeurde niet snel, dat was echt bijzonder. En omdat er ook iemand lag die die dag 12 1/2 jaar getrouwd was gingen we met zijn allen op de foto (even stiekem toch van bed gegaan via het bed ernaast). 

Eindelijk mocht ik van bed af..... nu was het mijn beurt om anderen te helpen.... dingen te pakken voor mensen die niet van bed mochten. Regelmatig riep de Russische vrouw naast mij dat haar zeep gevallen was en dat mocht ik dan oprapen. 

Er lag een heel lieve en vrolijke vrouw (Mevrouw B.) op zaal die ooit aan staar geopereerd was en in die tijd kreeg je dan een bril met heel bolle glazen waarmee je eigenlijk alleen recht vooruit kon zien. Zij had een bekende op een andere afdeling/etage liggen en wilde daar graag even op bezoek gaan, maar met haar ogen en in een ziekenhuis vol met op-en afstapjes en trappen en onverwachte hoekjes was dat niet handig, dus ze vroeg mij mee als begeleidster..... en 'armpie door'  gingen wij aan de wandel. Het ging een tijdje goed..... totdat ik vergat te zeggen dat er een afstapje was.... oeps..... ze viel en ik viel mee, wij lagen over elkaar, bezeerden ons niet en gierden van het lachen terwijl mensen die het zagen begonnen te gillen en te rennen. Wat was dat een leuke vrouw, ik dacht later nog vaak aan haar. 
Er lag ook een tijdje een vrouw die dement was en de hele tijd riep dat ze een jong meisje was. Op een nacht kroop ze bij iemand anders in bed die van schrik begon te gillen..... en later natuurlijk lachen.
Na 5 1/2 week mocht ik naar huis.... en pas veel later merkte ik dat ik niet meer zo verlegen was..... ik stond een keer met een man te praten over een boek en mijn moeder vroeg later wie dat was: "O, geen idee, die kende ik niet".  Mijn moeder reageerde verbaasd, want ik praatte nooit zomaar met vreemden en toen had ik het door..... mijn verlegenheid was aan het verdwijnen. Nu sla ik wel eens door naar de andere kant, maar ja.... ik heb wat in te halen. 

Jaren later wilde ik graag kinderen.... dat bleek niet zo eenvoudig en ik kwam in dat ziekenhuis bij een gynaecoloog terecht. Beter had ik het niet kunnen treffen, zo'n lieve man..... en hij zette er haast achter, ik mocht snel achter elkaar terugkomen, geen lange wachttijden tussendoor. Hij vond het één en ander dat niet perfect was.... waarschijnlijk niet de oorzaak, maar wat het zwanger worden wel kon bemoeilijken, hij verhielp alles. Ik kreeg al snel medicijnen omdat ik van een hormoon wat teveel had en ook dat kon tegenwerken. Maar eerst moest er een neuroloog naar kijken en die stuurde mij weer naar een oogarts. Ja echt, het klinkt raar, maar ik moest naar de oogarts. Dat hormoon word aangemaakt door de hypofyse en dat ik teveel van dat hormoon had zou kunnen betekenen dat die te groot was.... maar dat is slecht te zien omdat er bot omheen zit, pas als hij enorm is valt dat soms te zien.... maar...... vaak zijn er voor die tijd al problemen met de ogen.... vandaar de oogarts.  Ja, bij mij gaat het nog wel eens anders dan gebruikelijk. 
Uiteindelijk bleek er door verklevingen een eileider dicht te zitten, dat was waarschijnlijk de grootste boosdoener en hij kon dat verhelpen. Dat was toen nog niet zo gangbaar, ik begreep dat hij dat kort daarvoor in Amerika geleerd had. Ik moest nog wel even wachten, want hij had de apparatuur er nog niet voor. Of het waar is weet ik niet, maar ik hoorde later dat hij ook wat apparatuur van de oogarts leende omdat het allemaal zo lang duurde. Ik behoorde dus tot één van de eersten bij wie hij dat deed en het was succesvol (nog wel hormonen e.d. gekregen toen het nog niet meteen lukte) .... en ik was niet de enige. Hij had daar ook andere hechtingen geleerd en had doorzichtige pleisters die ook nieuw waren, waardoor een verpleegster die de wond wilde bekijken verschrikt wegliep omdat ze dacht dat er helemaal geen pleister opzat. 
Hij deed ook de keizersnede bij mij en (zoals gewoonlijk) verliep dat niet helemaal volgens plan. Edwin zat met zijn hoofd vast in mijn bekken, kon niet verder, maar wilde er via de keizersnede ook niet zomaar uit en daarom was er via die weg toch nog een tang nodig. Maar alles ging goed en zelfs Edwin had (tegen de verwachting in) nergens last van. 
Mijn laatste afspraak met hem had ik toen Ed (mijn man) al ziek was.... het was de bedoeling om over een tweede zwangerschap te praten, maar het werd een heel ander gesprek. Toen Ed stierf kreeg ik nog een heel lieve brief van hem. 
Echt, aan dat ziekenhuis heb ik ook alleen maar goede herinneringen. Jammer dat het niet meer bestaat, ik zou er graag nog eens rondkijken.
En aan die gynaecoloog heb ik ook goede herinneringen, hij heeft zoveel voor mij gedaan, ik ben hem nog altijd dankbaar. Doordat hij alles zo snel achter elkaar deed is Edwin nog op tijd geboren, we konden nog 7 maanden onbezorgd in de 7de hemel van hem genieten. Daarna stortten we een paar hemeltjes naar beneden, maar we waren ondanks dat Ed (mijn man) ziek werd hadden we het toch nog heel mooi met ons drieën. 

En dan het AMC, waar Ed lag.  Zonder dat we er om vroegen kreeg Ed een kinderledikantje op zijn kamer, zodat Edwin eenvoudiger mee kon en dan niet in zijn buggy hoefde te slapen.... ik mocht de afdelingskeuken gebruiken als ik eten voor Edwin wilde klaarmaken.... toen Ed jarig was kregen we samen een verjaardagmaaltijd met heel lekkere dingen en als ik het mij goed herinner was er zelfs wijn. 
Dus ook hier goede herinneringen. 

Vaak hoor ik gemopper over ziekenhuizen en er zal ook vast wel eens wat misgaan en niet iedereen zal aardig zijn en niet iedereen wordt goed genoeg geholpen, maar ik heb heel goede ervaringen, in verschillende ziekenhuizen dus. Natuurlijk gaat niet alles goed..... in de familie hebben we ooit ook problemen met een ziekenhuis gehad.... omdat het om meerdere dingen ging werd binnen de familie besloten dat niemand van ons naar dat ziekenhuis zou gaan..... toen ik als 16-jarige naar het ziekenhuis moest had de huisarts dat ziekenhuis uitgekozen.... mijn moeder zei dat ze dat niet wilde en omdat hij er vanaf wist begreep hij het, het was toen echt niet goed gegaan en hij had zelf ingegrepen. Hij regelde het meteen en zo kwam ik dus als niet-katholiek in een katholiek ziekenhuis terecht... in de badkamer! Mijn bed stond naast het bad, het bezoek zat op de rand van het bad. Patiënten vonden het bijzonder dat ik daar lag en kwamen steeds vragen wat er aan de hand was, of ik soms een ongeluk had gehad. Toen iemand zei dat hij nu niet in bad kon zei ik zowaar (voor mij heel brutaal) "Ik draai mij wel even om!".

Van herinneringen tot het hier en nu.... vakanties en andere dingen.

 Ik ben weer verwend zondag.... ik kreeg een prachtig boeket....zulke mooie kleuren! Heel blij mee! Gezellige visite en mooie bloemen, mijn dag was weer goed! 

Het is  zomer geworden, ik durf het haast niet te zeggen, maar van mij had het wel wat minder gemogen. 
Ik weet dat veel mensen er juist bij mee zijn, maar het is mij te warm. Ja, ik ben vervelend wat dat betreft.... ik ben duidelijk niet gemaakt voor de tropen maar meer voor de Noordpool of zo. Ik kan gewoon echt niet tegen hitte en doordat alles mij nu toch al wat meer moeite kost lijk ik de hitte extra te voelen..... en het is nu nog niet eens boven de 30 graden geweest. Gelukkig koelt het 's avonds wel voldoende af, dat maakt het weer goed. 
 Maar ik begrijp best dat anderen wel blij zijn  met deze temperaturen, want zo extreem is het nog niet. 

Als ik aan vakantie denk, ik bedoel dan een vakantiereis, dan zie ik Noorwegen meer zitten dan Spanje. Ik wil alles wel eens zien..... maar Noorwegen is prachtig en de temperatuur daar is over het algemeen prettiger voor mij dan Spanje of wat voor gangbaar vakantieland naar de zon dan ook. Als ik de kans zou krijgen de hele wereld af te reizen zou ik de warmere landen niet in de zomer bezoeken..... in de tropen wordt dat lastiger, daar is het altijd warm...... maar als er periodes zijn dat het toch wat minder is zou ik dan gaan. Ik heb  nog niet veel van de wereld gezien..... wel in boeken en op tv, maar niet in het echt met eigen ogen. Maar als ik ga zou mijn eerste keuze een niet warm land zijn. Liever regen dan hitte! Een strandvakantie is ook niks voor mij. Natuurlijk vanwege de warmte en het snelle verbranden van mij..... maar ook omdat ik meer wil zien! Als ik met vakantie ga dan wil ik mooie natuur zien, mooie gebouwen, musea, leuke winkeltjes, de mensen zoals ze daar leven en niet alleen de toeristische dingen. Aan het strand liggen is leuk voor een uurtje als het niet te warm is. Een strandwandeling is leuk buiten het seizoen om, lekker even uitwaaien. In het zonnetje zitten is lekker in een mild voorjaarszonnetje en dan geen uren. Maar even lezen, wat drinken..... dat is wel lekker, maar uren bakken in de hitte.... nee! 
Ik was eens in Spanje.... jawel, daar ben ik ooit geweest.... en het weer was zo slecht dat de strandtenten weggehaald werden, dat waren ze in dat seizoen niet gewend (het was nog voor de zomer). Maar daar waren mensen in het hotel die altijd binnen zaten te kaarten..... altijd op dezelfde plek. Ik heb ze alleen daar gezien... tsja, dan ben je in Spanje geweest, maar had je net zo goed thuis kunnen zitten naar mijn idee..... zet desnoods een bandje (toen had je nog cassettebandjes) op met zee-geluiden en zoek nog wat dingen die een vakantiegevoel kunnen geven.... leg wat schelpen op tafel..... bestel eten... dan is het toch nog goedkoper dan een vakantiereis. 
Ik ben ook in Portugal geweest.... toen was het wel warm. Ik heb geen kans gezien toen naar de achteraf straatjes te gaan, waar de mensen woonden en waar het anders was dan direct bij de kust waar de hotels stonden, maar dat had ik graag gewild, maar ja.... soms moet je je aanpassen als je de enige bent die dat wil. 

Ik ben toen ook wel even aan het strand geweest, maar daar was het erg warm. Op het dak van ons hotel was een zwembad, daar zouden we een keer naartoe gaan.... we waren er al eens geweest en dat water was heerlijk koud. Maar die keer kwam ik daar, keek naar het water en zei dat ik er niet inging.... het werd niet meteen begrepen, maar ik zei dat ik lang genoeg in een zwembad had gewerkt om niet dit water in te gaan. De anderen zagen niks raars en als ik het mij goed herinner zijn ze er wel even in geweest. De volgende dag gingen we weer.... we kwamen boven...... zwembad afgesloten.... het water was nu groen en niet zo'n beetje ook. Ik vermoed dat ik toch wel wat triomfantelijk gekeken heb.... ik had gelijk gehad, ik was niet gek! 

Maar hoewel ik best meer van de wereld wil zien vind ik het geen enkel probleem als ik geen stap meer buiten Nederland zet.... echt niet. Ik vind een vakantie thuis ook heerlijk..... een stuk fietsen ...broodjes, een appeltje en drinken  mee en een boekje en nog zo het één en ander..... niet op de klok letten, gewoon lekker fietsen, af en toe een leuk plekje opzoeken om te zitten, wat drinken in een leuke theetuin of ander terrasje ... heerlijk. Toen Edwin klein was deden we dat ook vaak en dan moest de verrekijker mee en een natuurboekje en meestal ook een balspelletje. Nog steeds neem ik op dergelijke dagen regelmatig een verrekijker mee en een natuurboekje. Edwin wilde altijd naar de vogelkijkhut, prachtig vond hij dat. 

Dat waren leuke dagen en die voelden echt als vakantie en nog steeds voelt dat zo, ook als ik  het alleen doe. Een dagje met de trein.... leuk naar een museum, maar ook gewoon rondkijken in een andere plaats en winkelen en terrasjes opzoeken is nog steeds leuk. Dat deden we vroeger ook en dan gingen we vaak wel iets extra's doen wat Edwin erg leuk vond (maar die vond winkelen ook leuk), we gingen naar het Land van Ooit en naar het Archeon (wat toen groter was dan nu en dat vond Edwin prachtig.... we hebben daar zelfs een rondvaart gedaan), sprookjeswonderland, met de boot naar Pampus en naar verschillende musea en dierentuinen.... ik weet niet eens meer waar we allemaal geweest zijn. Dat was ook vakantie.... vooral omdat er niks hoefde, we hoefden niet op de tijd te letten, wat we hoefden alleen maar naar huis te gaan en we aten als we trek kregen, maar niet steeds  op die klok kijken. 

Nog altijd vind ik dat leuke dingen.... ook gewoon in een trein stappen en wel zien waar we naartoe gaan. Ergens uitstappen, wat rondkijken en weer in een andere trein stappen. 

De laatste jaren is er van sommige dingen wat minder gekomen, het was wat drukker dan anders, er waren klussen die af moesten, er waren weer eens werkzaamheden van de woningbouwvereniging of ik was wat minder fit, maar ik zorgde toch wel voor dat vakantiegevoel! Vaak ga ik in de zomer een weekje naar Edwin.... Arnhem is een mooie stad..... veel prachtige parken om te wandelen, veel musea (het openluchtmuseum blijft prachtig), een geweldige dierentuin, leuke winkels, veel terrasjes...... heerlijk! Edwin nam mij wel eens mee om in Duitsland te winkelen, soms met z'n allen, soms wij tweeën en ging een keer als verrassing naar een plaats waar ik wel eens van vertelde dat ik daar eens op de boulevard gelopen had..... en ja, hij had niks gezegd, maar ineens waren we in die plaats en toen ik zei dat het tijd werd voor een lunch wilde hij eerst nog even verderop de hoek om.... en daar was die boulevard (hij wist dat)...... zo leuk om weer te zien. Ook al was het erg veranderd en naar mijn idee een beetje vergane glorie, het was een erg leuke verrassing. Dat is ook vakantie! In het centrum van Arnhem weet ik al aardig de weg, maar er zijn plekken waar ik minder bekend ben..... ik ben wel eens een dag op zoek geweest naar dergelijk plekken, heel leuk en verrassend en dan blijken er leuke plekken te zijn vlakbij straten waar ik altijd al kom.

 

Edwin weet veel over Arnhem, hij interesseert  zich (net als ik) voor veel dingen en wil zeker veel weten van de plaats waar hij woont. Zoekt veel op, kent mensen die er veel vanaf weten.... en hij vertelt dat dan weer aan mij. Maar toch had ik een keer tijdens zo'n zwerftocht foto's gemaakt van een kerkje dat hij niet kende..... vlakbij plekken die hij wel kende.... dat vind ik dan leuk! Toen hij de honden nog had lieten we die 's avonds laat altijd samen uit en ook dan wees hij van alles aan en vertelde erover. Als alles goed gaat ga ik er een weekje naartoe als ik jarig ben.... en ik ben al blij als ik gewoon in het centrum kan winkelen en terrasjes bezoeken..... als het terrasjesweer is, het seizoen is dan eigenlijk voorbij, maar een cappuccino bij de Hema vind ik ook prima. En als het winkelen nog teveel is voor mij, dan hou ik dat beperkt en ga lekker zitten lezen in zijn huis, lekker rustig..... dat lijkt mij dan ook heerlijk. Even bijkomen, even een weekje 'niks moet en alles mag' voor zover dat mogelijk is. En stiekem toch een klein beetje mijn verjaardag vieren, maar dan heel beperkt. Anders dan ik gewend ben, maar dit jaar wil ik dat..... even mijzelf zijn zonder dat er dingen moeten. Vakantie..... even bijkomen van deze rare tijd! O, ik kom deze tijd best door hoor, wat mot dat mot en ik maak er geen probleem van, maar ik ben even mijn eigen baas niet meer en daar heb ik het meeste moeite mee. Zolang ik mijn eigen gang kan gaan ook al gaat niet alles goed en moet ik regelmatig naar ziekenhuizen e.d. dan gaat het allemaal wel, maar ik moet wel zelf dingen kunnen beslissen en daarom wil ik even een weekje helemaal niks..... gewoon doen waar ik zelf zin in heb..... bij Edwin kan dat! Natuurlijk is hij het ook niet altijd met mij eens en dan zegt hij dat ook wel, maar daar blijft het dan bij..... hij zegt het en dan kan ik er over nadenken of hij gelijk heeft! Als het al beslist wordt kan ik er niet eens over nadenken en dat werkt benauwend. Ik ben al sinds 1986 weduwe en ben gewend alles zelf te doen en te beslissen.... en ongetwijfeld zal ik wel eens niet de beste beslissing hebben genomen, maar het was dan wel MIJN beslissing. Natuurlijk vroeg ik ook wel eens advies, maar uiteindelijk moest ik toch zelf beslissen. Toen Edwin was ouder was had ik veel aan hem, hij was rustig, dacht logisch na en we hadden vaak lange gesprekken (en zoals het hoort met een opgroeiend kind hadden we natuurlijk ook wel eens ruzie), dat was een heerlijke tijd. 

Ik heb helemaal niks te mopperen, ik word aan alle kanten geholpen (maar dat kan ook wel eens teveel zijn) en ik had het heel goed in de beide ziekenhuizen..... de verpleging was super, de dokters zijn aardig en geven mij het gevoel dat alles goedkomt (dat hoeven ze niet te zeggen, ze zijn niet helderziend tenslotte, dus ze zullen dat ook niet snel zeggen, maar ze geven mij wel het gevoel dat ze er alles aan zullen doen!)..... er is veel gelachen.... echt, ik had het goed! Maar toch..... even een weekje naar Arnhem.... even geen anderen (behalve Edwin, Geurtje en Wesley natuurlijk, maar die laten mij mijn gang wel gaan), even niks..... daar kijk ik naar uit. Dat wordt mijn vakantie van dit jaar. Of ik nog aan treinritjes toekom of aan fietstochtjes, ik weet het niet.... maakt niet uit, ik doe wat kan en wat niet kan.... volgend jaar beter. Een treinritje kan ik natuurlijk zo vermoeiend maken als ik zelf wil..... gewoon van de ene trein naar de andere trein (waar zitplaatsen genoeg zijn) en tussendoor lekker ergens wat eten of drinken hoeft niet heel vermoeiend te zijn, maar zou nu nog net even teveel zijn. 
 Als het met mij goed gaat dan ben ik al lang al blij..... de leuke dingen komen wel weer en eigenlijk zijn er nu ook zat leuke dingen..... vaak kleine dingen... maar daar geniet ik wel van..... gekke situaties, ik hou ervan. Praten met wildvreemden en dan een heel leuk gesprek hebben.... heerlijk (en dat gebeurt in ziekenhuizen nog wel eens met medepatiënten). Bijna niks is alleen maar naar..... overal zitten wel betere kanten aan en als ik weinig kan doen kan ik nog wel genieten en blij zijn. Maar soms..... is wat anders ook wel erg leuk! Dus ik kijk er naar uit en hoop dat het door kan gaan (de meeste medische dingen hebben voorrang vind ik) en anders stellen we het logeren nog even uit! Maar mijn verjaardag vier ik in elk geval niet..... niet gewoon thuis! Even wat anders. 

Mijn gekregen zonnebloemplantjes waren uitgebloeid, maar er zaten al veel nieuwe knoppen waarvan er een paar nu opengaan. 

Zelfs mijn orchideeën bloeien volop......  ik zal toch geen groene vingers krijgen? 

Carré......

 Het plan was een jaar geleden al gemaakt..... we gingen naar Carré met z'n drieën naar Yentl & de Boer!
De kaartjes werden besteld..... 26 mei 2024 zouden we gaan. 
Jammer, het gaat mij nog niet lukken, hoe graag ik ook zou willen. Het is niet alleen er naartoe gaan, maar ook daar zitten en als het goed is veel lachen ...... dat is best vermoeiend. Er komt denk ik ook wel wat spanning bij..... zou het vele lachen een epileptische aanval kunnen uitlokken? Of de vermoeidheid? 

Ik ben er van overtuigd dat lachen gezond is, maar niet op elk moment. Huilen kan trouwens ook gezond zijn..... ik kan huilen van het lachen, dat moet dan supergezond zijn. 

Het is nog geen 3 weken geleden dat ik op 1 dag 4 aanvallen kreeg....... het idee dat ik daar een aanval krijg vind ik geen prettige gedachte. Hoe langer ik geen last heb hoe minder ik er bij nadenk ..... ook als ik mij beter voel zal ik daar minder snel bang voor zijn, maar nu heb ik dat nog wel een beetje.... vooral als ik mij meer inspan, wat verder van huis ben e.d.
Maar het is sowieso te vermoeiend, dus dat is al reden genoeg om niet te gaan. 

Maar..... ik heb ook een kaart voor het concertgebouw half augustus..... en daar heb ik ook zin in. 
Dan zijn we alweer een heel stuk verder..... en luisteren naar muziek is minder inspannend dan een cabaretvoorstelling..... iets wat normaal geen belangrijk verschil is, maar nu even wel! Naar muziek luisteren is alleen maar genieten! Ik ga er vanuit dat dat wel gaat lukken. Daar gaan we met z'n tweeën naartoe. 

Vandaag wens ik P en DJ Bert heel veel plezier bij Yentl & de Boer...... ik hoor van jullie nog wel hoe het was!

Er zijn groter rampen...... het is jammer, maar niet meer dan dat. Er zitten nou eenmaal wel eens dingen tegen in het leven en als dit het ergste zou zijn dan was ik een echte geluksvogel. 
Ik maak er gewoon een leuke dag van.... toch een beetje genieten..... en ben blij als de anderen het leuk hebben. Bij de voorstelling in de Kleine Komedie kort geleden was het Bert die niet meekon i.v.m. met mankementen aan zijn lichaam en P. nam zijn plaats in...... zo hebben we allemaal wel eens wat. 

Lachen is gezond

 

Bij sommige mensen kraam ik alleen maar onzin uit.... maar dat gaat dan over en weer. 
Er is iemand bij wie het altijd gekkigheid wordt..... hoewel een serieus gesprek ook goed mogelijk is, maar meestal is het vooral onzin. 
Zij heeft een vleesetende begonia met kunstgebit die van alles uithaalt, ik heb mijn boodschappentrolley waar we allerlei avonturen mee beleven..... nou, dat is al duidelijk.
Daar kunnen we hele gesprekken over hebben.... meestal op facebook of via de mail, maar ook als we elkaar in levende lijve zien of bellen.  Zij spreekt iedereen aan met wat geks.....  ooit had zij een cadeau mee wat voor Bert bedoeld was en dat stond er ook op. Aan iedere langslopende man op het station of in de trein vroeg zij: "Mag ik wat vragen? Heet u Bert?"  het toeval wil dat we geen enkele Bert tegenkwamen en haar reactie was dan: "Jammer, dan is dit niet voor u!" 
Ook de conducteur kwam aan de beurt maar ook hij luisterde niet naar de naam Bert. 

Op het station waar we moesten zijn was de lift verdwenen..... we gingen altijd met de lift daar.... we zagen 'onze' conducteur op het perron staan samen met een collega en we besloten te vragen waar ze die lift verstopt hadden. Terwijl wij hun richting opliepen zag ik onze conducteur zijn collega aanstoten terwijl hij vroeg: "Hee, heet jij Bert?" Die keek hem verbaasd aan, want zijn collega wist zijn naam natuurlijk, dus hij begreep de vraag niet echt..... maar ondertussen waren wij bij ze aangekomen. "Weet u waar de lift is? We kunnen hem niet meer vinden!" Die bleek inderdaad weg te zijn.... tijdelijk vanwege een verbouwing. Mijn trolleytas vervoerde een grote salade, maar doordat ik de trolley te scheef had gehouden was het gaan lekken.... en daarmee de trap af.... dat zagen we niet zitten. Eén van de conducteurs was zo vriendelijk de roze trolleytas van mij over te nemen en hem voor zich uit te houden (vanwege het lekken) en zo de trap af te tillen.  
Een andere keer zagen wij twee verkeersregelaars en zij riep hen toe:  "Heren, u ziet er keurig uit, echt perfect, alleen dat flubbertje van achteren kan echt niet".... ze liep naar hen toe en deed het label van het hesje van één van hen goed. 

Ook een keer zaten wij op een bankje in het station toen er een conducteur voorbijkwam...: "Meneer, mag ik u iets vragen?" "Natuurlijk mevrouw"...... "Weet u dat u heel knap bent?"    Op dat moment dacht ik toch heel even.... 'hier hoor ik niet bij'..... en zei vriendelijk tegen de conducteur: " Dat heeft ze wel vaker hoor!" . 
we hadden nog een keer een cadeau mee, nu niet voor Bert. Zij had er een kunstwerk van gemaakt.... van het ingezamelde geld van ons vriendengroepje had zij parasols gevouwen en ligstoelen, palmbomen .... en nog veel meer. 2 Playmobilpoppetjes maakten het compleet..... het was een zonnig eiland. Alleen..... ze had de doos een beetje laten stuiteren en daar kon de inhoud niet zo goed tegen....  maar gelukkig had zij schaar en plakband mee en konden wij in de trein het kunstwerk restaureren onder flinke lachbuien natuurlijk en af en toe zag ik iemand stiekem gluren wat wij allemaal aan het doen waren. 
Er gebeurt altijd wel wat als we samen op stap zijn..... en niet alleen door haar gekke opmerkingen. 
Nu ga ik binnenkort met haar naar het theater...... de vorige keer dat we dat samen deden is al lang geleden en toen was zij na afloop haar portemonnee kwijt..... met treinkaartje etc. ... paniek..... overal geweest om het te melden (nadat we natuurlijk eerst zelf gezocht hadden, het theater was ondertussen leeg, alleen personeel en wij liepen nog rond........ totdat een medewerker naar ons toe kwam..... hij wist dat het daar vaker gebeurde en dat het dan bleef hangen op een randje van de klapstoel dat niet te zien is. Hij vond hem dus..... gelukkig! 
We zaten ook een keer in een trein die te vroeg vertrok.... dat is weer eens wat anders. 
Van de week had ik haar aan de telefoon.... na 2 uur stopte de telefoon er ineens mee, maar al snel rinkelde de telefoon en gingen wij weer verder. 
Ik maak nog wel eens opmerkingen waar zij om in een deuk ligt..... ik vind het heel normale opmerkingen, maar ja..... ik ben met dergelijke droge opmerkingen opgegroeid, bij ons was dat normaal. Andersom lig ik weer in een deuk om haar gekkigheid. 

We gaan van de week naar een cabaretière, dat wordt vast weer lachen. Ik zou met iemand anders van ons groepje gaan, hij had die kaarten gewonnen, maar is helaas zelf verhinderd. We moeten de kaarten afhalen bij de kassa, maar zijn dus niet de winnaars.... benieuwd of dat nog problemen oplevert..... bij ons is het normaal als het niet normaal gaat. 
Ik ben dan even toerist in Amsterdam, want we gaan naar een theater waar ik nog niet eerder geweest ben. Ik ga niet vaak naar het theater, maar ik heb er toch al verschillende gehad.... ook door Edwin die tijdens zijn stage in theaters werkte, maar deze (hoe bekend ook) is voor mij nieuw.... dat maakt het nog extra leuk.  En er staat nog meer op het programma, want in mei gaan we met z'n drieën naar Carré (daar ben ik meerdere keren geweest, altijd leuk), dat is ook cabaret en in augustus ga ook ook weer met iemand naar het theater, ik ben even vergeten waar en wat, maar het is iets met muziek. Super! In januari was ik al in Paradiso bij de korendagen..... zaterdag de 13de geeft het orkest waarin ik speel een concert (elk jaar een nieuwjaarsconcert, dan in het voorjaar een concert en nog een keer voor de zomervakantie en dan gewoonlijk nog in de herfst en dan zijn er nog de optredens bij koningsdag, 4 mei, Sinterklaas e.d., maar de straatoptredens doe ik niet meer bij mee.... tenzij we zitten.... alleen 4 mei nog, dat is eerst zitten in de kerk en daarna nog even staan bij het monument! Van dat staan krijg ik altijd last van mijn rug, maar daar duurt het niet zo lang en we staan op een plek waar geen publiek komt, dus geen botsingen met anderen, want dat is vaak ook een probleem, dat heeft mij al heel wat rieten gekost! 
Maar op cultureel gebied heb ik dit jaar dus niks te mopperen.

Bedankt!

 Eindelijk ging ik weer eens winkelen..... ik was het al zo lang van plan, maar steeds kwam er wat tussen. 
Net als een afspraak maken met de kapster, dat kwam er ook maar niet van..... als ik veel andere dingen heb vind ik een afspraak maken lastig, want dan moet ik waarschijnlijk bij veel voorstellen nee zeggen. 
Die afspraak is ondertussen gemaakt, ik wist al dat ze al een paar weken vol zat, maar dat ik geen probleem.... ik ben nou toch al Polletje Piekhaar, die 2 weken kunnen er nog wel bij. En dan ben ik eind van de maand op m'n paasbest! 
Maar goed..... winkelen, met de bus naar Amsterdam-Noord.... vind ik zelf net zo handig als met de auto en bovendien rij ik liever niet in een auto met een gammele richtingaanwijzer.... het kan wel, in de meeste gevallen krijg ik hem wel aan de gang, maar als het niet nodig is ga ik er Monnickendam niet mee uit. Maandag wordt het gerepareerd, dus dat is al snel. 
In de eerste winkel was ik naar iets op zoek..... en ze hadden het!!! Alleen was de doos open, maar als er iets ontbreekt mag ik het terugbrengen.... ik hoop het niet, want ik ben blij dat ik het heb.... online was het in veel webwinkels te koop, maar voor meer dan het dubbele en dat vond ik te veel. 
Maar ja..... het was 1.30 m en dan nog een doos er omheen.... dat steekt ver boven mijn trolleytas uit! 
Eerst die doos er in, wat andere dingen er omheen, maar dat hield het kantelen niet voldoende tegen.... dus toen heb ik het met een tasje aan het frame van de tas vastgebonden..... de rest van de dag bleef het keurig rechtop staan. 

Even lunchen bij de Hema.... cappuccino erbij... "Wilt u de cappuccino voor uw punten hebben? Dan is het gratis!" Dat vind ik altijd een goed idee, gratis is het veel lekkerder 😁.
In een andere winkel kocht ik een paar dingen die ook wat onhandig groot waren, maar niks wogen.... dat dan maar in een tasje.... en weer verder...
Ik kon niet veel meer kopen, vol is vol, maar wel kijken ...... of evt. iets kleins meenemen. In een winkel waar ik niks kocht werd met verbazing naar mijn bagage gekeken en ik hoorde: "Doet u wel voorzichtig?" 
Toch aardig dat hij bezorgd was. 
Buiten heb ik een paar keer op een bankje gezeten, het was heerlijk weer en er zijn gelukkig veel bankjes daar.

Naar de bus..... en naar huis lopen.... ik had er al heel wat stappen opzitten. Ik zou net afslaan naar de straat naast ons toen ik achter mij hoorde: "Moet u nog ver?" Ik draaide mij om en keek in een vriendelijk gezicht boven een sporttenue..... ik zag hem naar mijn bagage kijken...."Nee hoor, ik ben er bijna en het is niet zwaar.... alleen onhandig" "O, oké, anders zou ik even helpen". 
Nou.... is dat lief of is dat lief???? Hij had dus evt. met een knalroze trolleytas willen lopen! 
 Ik zeg het wel vaker, de mensen zijn niet zo slecht! Er gebeuren veel nare dingen in deze wereld, maar de meeste mensen zijn goed! Ik merk het vaak.... regelmatig wordt hulp aangeboden en als dat niet het geval is en ik vraag om hulp is het altijd goed. .... het gaat meestal om kleine dingen, maar ze doen het wel en zonder zeuren!
Het zijn van de kleine dingen die een dag helemaal goed kunnen maken (hij was al goed, maar nu nog beter!") 
Even later zag ik hem mijn straat ingaan..... blijkbaar wonen we dicht bij elkaar. 

Veel leuke dingen gezien.... ik had een cadeautje nodig, maar ik kon niks origineels vinden, dan maar iets wat niet origineel is, maar wel altijd goed! Het werd mooi ingepakt voor mij, klaar! Nog wat kleine dingetjes waar ik naar op zoek was.... het ging lekker! 

Ik moet ineens denken aan lang geleden, toen een jongen mij overdreven vriendelijk groette..... ik wilde wat geks (maar wel vriendelijk) terugzeggen, maar wist het even niet.... " Dag...uhhh....." ..."Wat dacht u van Adonis?" Echt, ik had de rest van de dag een grijns op mijn gezicht. 
Net als die keer dat ik met Edwin op de Koemarkt in Purmerend liep.... een groepje jongens kwam ons tegemoet en op het moment dat we elkaar passeerden riep één van hen: "Maar ik was NIET dronken gisteren" ... waarop ik mij nog even omdraaide en zei: "En IK ook niet!" Het antwoord kwam van één van de andere jongens: "Dat lieg je kreng, want je was maar wat blij dat ik je naar huis droeg gisteravond!" .....dat soort dingen....ik vind het geweldig! Ik hou van die spontane reacties.... het is dan ook niet brutaal, het is gewoon een reactie op wat ik zeg.... ik bemoei mij ermee, ik kaats dus ik kan de bal verwachten! Hoe ik hier nou ineens aan moest denken weet ik ook niet, het kwam ineens boven! 

Zondag maar weer klussen, even wat langer doorgaan. Als extraatje twee lampen verwisselen waar ik slecht bij kan. Eigenlijk 3, maar die 3de is voor mij lastiger, dat komt wel met Pasen als de Arnhemmers komen. Wesley kan er zonder trap bij.... niet goed, maar een opstapje is eigenlijk al genoeg. Edwin is kleiner, maar met een trap geen probleem en ik...... durf niet goed meer op de trap.... beneden is het net even te hoog voor mij, ik sta met trillende benen op de trap en omdat ik voor deze klus twee handen nodig heb durf ik het echt niet meer. Misschien boven wel, daar is het iets lager, dat scheelt een tree. 
Ik heb 2 plafonnieres in de kamer met allebei 2 lampen (dan zit ik niet ineens in het donker) .... er was bij allebei 1 lamp stuk toen ze hier de vorige keer waren, maar ik zei: 'Dat komt de volgende keer wel, ik zorg dat de trap dan klaarstaat!" . 
Die ene lamp kan ik wel bij door op tafel te staan.... mijn zware tafel een klein stukje verschuiven en dan sta ik er recht onder...  bij die andere lamp is dat te lastig. Dus die ene lamp doe ik zelf... en dat is nu echt nodig, want het tweede peertje heeft het ook begeven, die doet dus niks meer... maar die andere lamp laat ik doen! Als die vervangen zijn is het niet zo erg als die laatste bolletje het ook begeeft. 

Maandag met de auto naar de garage en later weer ophalen.... en naar een verjaardag. 

Het was weer tijd voor een feestje.

Elke dag is een feest..... nou ja, bijna elke dag..... als je er zelf maar iets van maakt! Ik ga er altijd van uit: 'Als je de mooie dingen ziet kan je de moeilijke dingen beter aan!' En echt, zo werkt het! Want zelfs in moeilijke tijden zijn er mooie dingen: Een vriendelijk woord, de buurvrouw die boodschappen voor je doet, een bos bloemen, onverwachts cadeautje, een vrolijke lach, mensen waar je je problemen bij kwijt kunt, steun van anderen, een kaartje...... er is heel veel.... en die dingen heb ik altijd extra waarde gegeven..... waardoor de moeilijke dingen ook een tegenhanger hadden, waardoor ik weer blij werd! 
Aan verdriet valt niet te ontkomen, maar door blij te zijn met wat er wel is is het beter te verdragen.... zo werkt het bij mij in elk geval! Ik denk dat iedereen wel eens een slechte dag heeft...... soms is daar niet eens een reden voor.... het loopt dan gewoon niet zo lekker en ik kan dan van een mug een olifant maken....... maar gelukkig duurt dat gewoonlijk niet zo lang. Soms zit gewoon alles tegen..... ook al zijn het onbelangrijke dingen, soms wordt dat wel eens teveel...... even mopperen mag best, als er maar weer een eind aan komt! Die dagen heb ik ook wel..... maar niet vaak, meestal zijn het maar momenten.  Maar verder is het bijna elke dag wel een beetje feest..... ik kan genieten van kleine dingen.... en ik kan heel blij worden van iets extra's.... bijvoorbeeld ergens een lekker broodje eten, of iets leuks voor mijzelf kopen en dat gaat dan gewoonlijk maar om heel kleine dingen zoals een plantje of een paashaasje om op tafel te zetten..... extra lekker koken, wat lekkers op brood (geef mij een salade en ik ben al in de 7de hemel!). 

Maar de echte feesten zijn de kers op de taart...... grote feesten, kleine feestjes...... als het maar gezellig is! En dit was gezellig..... veel gelachen, gezellig gepraat, soms een hernieuwede kennismaking..... heerlijk gegeten...... gewoon top dus! 

En het was geen grap, het feestje was echt op 1 april!
Niet in de buurt..... het zou niet laat worden, wat drinken en dan lekker eten..... daarna nog even gezellig napraten en dan gaan de mensen geleidelijk aan naar huis. Voor donker thuis zat er niet in ook al was de zomertijd begonnen. Met openbaar vervoer was het slecht te bereiken, na bus metro trein volgde een bus die veel haltes aandeed voordat ik zou moeten uitstappen en dan nog een half uur lopen door landelijk gebied.....  ik vermoedde dat er weinig verlichting zou zijn en omdat ik daar totaal onbekend was zou ik daar zeker in het donker niet kunnen rijden, maar ook lopen zou lastig zijn..... niet veel zijwegen, maar één is genoeg om fout te gaan.... ik ben in staat om in het donker de oprijlaan naar een boerderij te pakken.... oeps. Nou zou ik voor de terugweg daar wel even geroepen hebben of er mensen langs een treinstation kwamen..... dan is er vast wel iemand die aanbiedt mij daar af te zetten. Maakt niet uit welk station.... als er treinen rijden kom ik wel thuis! Maar ja, de heenweg zou ook al niet eenvoudig zijn (en nat, maar dat wist ik ver van tevoren nog niet), maar gelukkig ging er nog iemand hier vandaan die kant op en ik mocht meerijden. Via WhatsApp afgesproken waar ik zou instappen en hoe laat (ze hoeven voor mij niet om te rijden, bovendien is mij voor de deur ophalen een slecht idee.... dat raadt ik iedereen af.... ook als iemand op visite komt die hier niet bekend is raad ik aan om niet tot voor de deur te rijden! Doodlopend en smal.... bij veel geparkeerde auto's is er niet te draaien).
Voor mij heel prettig om mee te kunnen rijden...... ik was er blij mee en ik stond natuurlijk op tijd op de afgesproken plek. Ik was niet de enige die meereed, dus dat werd al een gezellige heenrit, want er valt altijd genoeg te kletsen met mensen die ik niet zo vaak zie.

Ik zag een tafel met mensen die ik kende en ging erbij zitten..... de anderen uit de auto ook..... een leuk groepje zo, lekker kletsen, kop thee erbij, wat lekkers.....super! 

Het was allemaal erg leuk en gezellig en het eten was super! Ik ben gek op buffetten..... het liefst wil ik (bijna) alles proeven, maar zelfs als ik weinig opschep gaat dat gewoonlijk niet lukken..... dus dan zoveel mogelijk de lekkerste en de gezondste dingen, kleine beetjes en misschien, heel misschien... nog een keer iets opscheppen. Gelukkig waren het kleine bordjes, dan moet je wel goed kiezen en bovendien is het dan heel normaal om nog eens op te scheppen. Vlees konden we zelf bakken, dat was ook wel gezellig als ze met een groepje om de grote ronde plaat stonden...... maar ik zag moten zalm en dat was erg lekker.... en gezond.  Dat hoefde niet meer gebakken te worden, dus ik kon meteen beginnen.   Lekker brood erbij (ze hadden meerdere soorten brood!) en een paar heerlijk salades.... paar gebakken aardappeltjes (de frietjes sloeg ik maar even over.... keuzes) ...... alles was lekker ... nog wat rauwkost...... zo lekker allemaal! Later zelfs nog een stuk zalm genomen! Er lag nog voldoende vlees en iemand besloot een voorraadje spiesjes te bakken..... en kwam daarmee langs mijn tafel. Dat zag er toch wel lekker uit..... toch maar één nemen. Later kwam hij vragen of hij nog meer moest bakken en wat we wilden .... maar toen was het voor mij genoeg....... ik had mijzelf beloofd mij niet aan mijn dieet te houden deze dag, maar dat wil niet zeggen dat ik onbeperkt door moet gaan. 

We konden daar boerengolfen en omdat het regende kon dat  binnen (boerenmidgetgolf dus).... in dezelfde zaal...... iemand aan tafel had daar wel zin in en ik deed mee. We hielden geen puntentelling bij en deden het niet op de juiste volgorde..... we hielden ons gewoon niet aan de regels, maar het was leuk en daar ging het om! Even in beweging was ook wel lekker. 
We gingen weer zitten er werden wat leuke dingen gedaan tussendoor.... dat wilden we natuurlijk ook niet missen.

Daarna het ijsbuffet..... natuurlijk niet goed voor mij, maar voor een keertje kan alles..... en dit is te lekker om over te slaan! Ik hem gesmuld!!! 
Er liepen ook 2 schattige ukkies rond ..... de oudste was net vier (al vier zei ze zelf) zij kwam naar ons toe .... ze wilde met ons boerengolfen ..... we gingen met haar mee. Zij hielp ons met de bal in het holletje te schuiven.... dat hoefden wij niet zelf te doen..... geweldig!
 Ineens zei zij: "Jij hebt een dikke buik" Ik schoot in de lach en zei dat ze dat goed gezien had. Ze bleef toch kijken.... en nog een keer zei ze dat ik een dikke buik had. Ik vertelde dat dat kwam doordat ik teveel gesnoept had ..... ze keek alsof ze dat geen leuke gedachte vond.....zo'n dikke buik krijgen als je van snoepen houdt.... ze vroeg voor alle zekerheid toch nog maar even of er een baby in zat, maar ik moest haar teleurstellen. Het hield haar toch bezig..... ze deed haar eigen shirtje omhoog en vroeg of ik dat ook wilde doen, maar dat leek mij geen goed idee...... mijn medegolfer en ik keken elkaar aan en kwamen niet meer bij van het lachen. Het kind zal er niks van begrepen hebben waarom wij zo lachten...... rare vrouwen! 

Zo heerlijk dat je als kind nog eerlijk mag zijn..... en ze had gewoon gelijk!  Ik voel mij daar ook niet beledigd door en het is ook niet pijnlijk of wat dan ook..... het was gewoon leuk..... een kind wat gewoon zegt wat ze ziet.... geen probleem, maar mijn shirt omhoog.... nou, dat maar niet. 

We gingen weer even aan tafel zitten.... en even later kwamen ze langs met koffie en thee. Lekker nog even! Tijd om afscheid te nemen...... we kregen een zakje met twee heerlijk paasbonbons mee, te mooi om op te eten! Leuk kaartje erbij..... top! Weer een leuk feest om op terug te kijken..... die mag in het bakje met goede herinneringen!

Het was droog toen we naar de auto liepen ....... en ik werd zelfs thuisgebracht! Niet voor de deur natuurlijk, maar zo dichtbij mogelijk..... zodat ze normaal konden draaien en ik maar een heel klein stukje hoefde te lopen. Erg lief..... natuurlijk hoefde dat niet, maar wel lief dat ze dat deden! Ook weer iets om blij van te worden. 
Nog even zwaaien en naar huis..... lekker in pyjama tv kijken...... zzzzzzzz....... ik heb niet veel gezien! 

Om 5 uur 's morgens werd ik wakker......een beetje verdwaasd keek ik om mij heen.... mijn drinken was koud geworden, op de tv alleen reclame. Eerst maar even wat drinken dan..... en verder slapen. Geen wekker.... het maakte niet uit hoe laat ik weer wakker werd. Ik wilde nog veel doen de komende dagen, maar de afgelopen week was druk, nu even rustig aan, niet op de tijd letten! 
Langzaam weer wakker worden, de laptop op schoot, kopje koffie, een gezellig telefoongesprek waarin wij napraatten over het feest..... even bijkomen! 

Een mooie dag om op terug te kijken...... veel vrolijke gezellige mensen gezien en gesproken. En als iemand het niet leuk vond....... die heeft dan pech gehad! 

Jammie

Het is vandaag Nationale pindakaasdag, heerlijk....ik ben gek op pindakaas! Lekker met een dwarsligger erop en als ik mijzelf echt wil verwennen gaat er nog een plak kaas overheen... maar dat doe ik niet vaak, dat is wat teveel van het goede. Edwin heeft mijn liefde voor pindakaas niet geërfd...... hij haat de geur ervan en weigert het dus te eten en aan pindasaus begint hij ook niet.
En ze hebben in Arnhem nog wel een pindakaaswinkel!
Niet de pinda voor hem maar wel de kaas...... daar is hij altijd gek op geweest. 

Het is ook wereld buiklachendag..... nou, daar heb ik ook geen moeite mee! Dus ik ga vandaag met mijn broodje pindakaas ekker zitten buiklachen. 

Een prima dag!

 Woensdag kwam ik maar traag op gang, dat is niet abnormaal voor mij, maar nu moest ik weer eens naar de tandarts. Deze keer voor een gewone halfjaarlijkse controle. Ik had geen vroege afspraak en ik was ruim op tijd uit bed, maar om de één af andere reden ging de tijd sneller dan normaal, want ineens was het al 10 uur geweest en ik moest nog douchen etc. ..... en ik moest er om kwart voor 11 zijn! 
Het lukte.... ik ging er lopend naartoe en was keurig op tijd.  
Altijd gezellig daar..... we hebben nog flink gelachen toen ik vertelde dat ik per ongeluk zonder die tand vis was gaan halen. Ze vroeg meteen "Maar met een mondkapje toch?" "Nee, het was buiten en pas op de terugweg had ik het door en ik vroeg mij meteen af of ik gelachen had!" Gelijk kwam ook de foto ter sprake die Edwin van mij gemaakt had toen ik net wakker was..... lachen natuurlijk.
Zo gaat het altijd, er wordt daar veel gelachen..... het is dus geen straf om er naartoe te gaan! 
Maar ja..... ik vind dat ik er nu toch wel erg vaak kom.... vorige maand, volgende maand weer en het is de bedoeling dan nog een keer in maart en als dat allemaal volgens plan verloopt dan wordt het daarna weer normaal. Wel moet ik tussendoor ook nog 2x naar Almere i.v.m. met de nieuwe tand die ik krijg..... dus ik ben nog wel even bezig.  Daar heb ik vandaag ook de afspraken voor gemaakt, in februari krijg ik een heel rare week..... dinsdags naar de huisarts, woensdags naar tandtechniek in Almere en donderdags naar de tandarts..... nou, dan is het wel weer even genoeg! 


Ik was klaar bij de tandarts..... alles was in orde, dus geen extra bezoekjes tussendoor!
Even een  afspraak maken voor over een half jaar en ik zou naar buiten lopen...... en  hield de deurkruk in mijn hand! Dat is dus echt weer iets voor mij..... het was nog niet bekend dat die los zat en blijkbaar was ik de eerste die heel beteuterd de deurkruk omhoog hield. Ik kon hem er zo weer opdrukken en bovendien hoefde ik de deur alleen maar open te duwen om naar buiten te gaan, dus ik zat niet opgesloten, maar raar was het wel.  Ach, de laatste weken gaan er veel dingen stuk of doen niet wat ik wil.... en nu was het eens iets dat niet van mij is. 

Wel veel positiviteit gehoord vandaag. Bij de tandarts is het altijd positief, maar deze keer kwam er nog bij dat ze zei dat ik afspraken moest maken voor Almere..... en wie ik dan aan de telefoon kreeg en ze vertelde hoe aardig die is. Ik belde.... "Welke tandarts heeft u?" .... ik vertelde het en zij zei meteen: "Ach.... dat is zo'n lieverd!" ..... vond ik wel leuk, ze zaten elkaar op te hemelen zonder dat zij dat van elkaar wisten. 
Wat een leuke vrolijke mensen allemaal, heerlijk! 

Nog even lachen aan de telefoon, want ik was in de war..... ik moest zeggen wanneer ik weer naar de tandarts moest en ik zei november i.p.v. februari waarop ze meteen in de lach schoot.....  ja, dat is ook wel erg ver weg!
De tweede afspraak stelde ze 10 uur voor, maar ik wilde liever later.... ik ga met de trein naar Almere en moet er dan nog naartoe lopen, dus heb ik liever wat meer speling (maar dan weet ik wel de weg al) anders moet ik erg vroeg weg..... en nog vroeger op. Nou is dat geen drama.... maar liever niet, ik voel mij dan een zombie! Bovendien, als ik voor 9 uur met de trein wil betaal ik meer..... dat scheelt voor Almere niet zo heel veel omdat het een kort ritje is, maar toch.... alle beetjes helpen. En ik moet er wel op tijd kunnen zijn als ik na 9 uur vertrek, maar als ik ergens op tijd moet zijn neem ik de tijd graag ruim......  liever een half uur te vroeg dan een minuut te laat. Maar ja.... ik kan wel later willen, maar dat moet daar dan natuurlijk wel kunnen.... ik ben niet de enige die daar komt!
Het bleek geen probleem te zijn, een uurtje later was ook goed.  
Beide keren kan ik misschien daarna nog even winkelen..... als ik zin heb en als de winkels open zijn (en het niet te druk is). Het treinstation is meteen bij de winkels, dus eventueel kan ik dat er nog aan vastknopen. Er zijn ook mogelijkheden genoeg om ergens een broodje en wat te drinken te halen als alles open is..... maar dan zien we tegen die tijd wel.  Als het dicht is ben ik weer lekker snel thuis.... overal zitten voor- en nadelen aan! 


Het was mooi weer..... de zon kwam goed door en de meeste mist was weg..... alleen boven de Pierenbaan was het nog flink mistig. 
Gelijk maar een flinke wandeling gemaakt, ik was er fit genoeg voor.... meestal gaat het 's avonds laat veel beter, maar nu ging het ook goed. Lekker in de zon!

De rest van de dag had ik niet zoveel zin meer en ik besloot daar lekker aan toe te geven..... wel wat kleine klusjes gedaan, maar verder even  heerlijk genikst! 

Moet kunnen! En het eten hoefde ik alleen maar op te warmen, want ik had gisteren een pan vol gemaakt (met weer één van mijn mengsels.... gewoon van alles wat in de pan knikkeren!) en dus genoeg over.