Vrijdag 3 juli

 Helaas liep alles weer anders..... ik had weer een begrafenis. 
Weer op vrijdag, de derde uitvaart in 5 weken en steeds op vrijdag. 
Een heel lieve buurvrouw, ze woonde hier al toen ik hier kwam wonen. 
Wel een mooie leeftijd, maar het is altijd triest.
 
Ik denk aan lang geleden toen ik door het steegje naast haar huis fietste.... ik zag haar aankomen en omdat het daar smal is wilde ik afstappen, maar mijn jas gleed over mijn zadel waardoor ik niet meer bij de grond kon. Zij zag het en greep meteen mijn stuur zodat ik niet viel en alles goed afliep. 

En Edwin toen hij klein was.... hij was buiten aan het spelen (dacht ik). Ik had een kookwekker in zijn jaszak gestopt, als de wekker ging moest hij thuiskomen. 
Hij kwam keurig op tijd thuis.... de volgende dag stond een buurman voor de deur met een autootje van Edwin, die had hij daar laten liggen. Ik was verbaasd.... Edwin was daar naartoe gegaan i.p.v. dat hij aan het buitenspelen was. Gewoon daar binnen zitten kletsen. Geen idee waarom hij daar naartoe ging, hij kwam daar nooit, ik denk dat hij daar gewoon via de achterdeur naar binnen is gestapt.... "hier ben ik".  Als hij het over hen had noemde hij ze altijd opa en oma.... met de achternaam erachter. 
 Het waren allebei lieve mensen!  Als ik ze zag dan altijd even een praatje maken, zij kwam nadat haar man overleden was wel eens boeken lenen bij mij. Als alle mensen zo waren als zij beiden dan zou de wereld er een stuk beter uitzien!  En nu zijn ze dus weer samen. 

Ze zijn er nu allebei niet meer..... een raar idee dat er andere mensen komen te wonen t.z.t.. Zij hoorden bij dat huis, zij waren de eerste bewoners. Ik kwam er een paar jaar later te wonen, in 1980. Zo'n heerlijke straat met veel lieve mensen, wij voelden ons meteen thuis hier. 

Eerst 's morgens met buren bij haar huis staan wachten tot de kist de straat uitreed en we liepen een stukje mee. Daarna ging ik naar de kerk. Ik versprak mij een paar keer tijdens het condoleren, zei een verkeerde naam en zei een keer gefeliciteerd i.p.v. gecondoleerd..... dat is erg. Hoewel..... als iemand steeds minder kan en niet meer thuis kan wonen, alleen is...... dan is de dood misschien welkom, dan gun je iemand haar dood en misschien is dan een felicitatie niet eens zo heel gek.... maar het komt zonder uitleg wel erg raar over en het was een verspreking, dus er was geen uitleg, alleen een vervelende verspreking. 

Het was een mooie afscheidsdienst..... mooie woorden, mooie muziek..... zij werd beschreven zoals zij was.... een heel lieve vrouw!  Daarna ging ik niet mee naar het kerkhof. Ik had dat thuis al bedacht.... dat ik waarschijnlijk niet mee zou gaan. 
Ik vind zo'n afscheidsdienst mooi.... mooie herinneringen die ik aanhoorde terwijl ik regelmatig mijn tranen probeerde binnen te houden. Maar ook met een glimlach en soms ook even echt lachen omdat in de herinneringen momenten zitten waarom gelachen kan worden, zo wil ik mij haar herinneren.
Een kerkhof vind ik altijd triest.... en tegelijkertijd zegt het mij veel minder. Vaak te veel mensen om alles te kunnen zien en horen.... en dan is het over... nogal abrupt altijd naar mijn gevoel. Ik heb al veel begrafenissen en crematies meegemaakt en het is mij ondertussen duidelijk dat dat laatste deel voor mij alleen uitstel van het afscheid is. Liever neem ik eerder afscheid, op een beter moment (vind ik)... ik hoef niet mee. 

Daarna kwamen ze nog bij elkaar terug in de kerk.
Het leek mij beter om meteen na de dienst naar huis te gaan.... met de goede herinneringen aan haar. Maar ook.... ik had nog een andere afspraak.... dat hoefde niet precies op tijd en natuurlijk kon ik dat ook afzeggen, maar ik wilde het liever gewoon door laten gaan.... het zou niet lang duren, maar even wat anders. Dan kon ik eerst nog rustig lunchen en dan weer even op de fiets.... wat wegbrengen.... even uitwaaien.
Ik heb daar nog even een koppie thee gedronken en gezellig gekletst..... toen weer naar huis en ik kreeg een doosje kleine, maar heerlijke pralines mee.... zo leuk! 
En daarna even een tukkie (van 1 1/2 uur ruim) doen, want ik had nog meer die dag.

Diezelfde avond had ik een feestje, een rare combinatie. Maar beter zo dan andersom, want een feestje vlak voor een begrafenis voelt zeker niet goed. 
Een surpriseparty voor iemand die 18 werd..... ik moest dus wel op tijd zijn... vóórdat de (bijna-)jarige thuiskwam..... dat is het leukst.    

Het was heel gezellig, de DJ draaide non-stop Nederlandstalig, altijd gezellig .... het waren vooral staanplaatsen, maar samen met de opa en oma van de jarige hadden wij een plekje aan tafel, gewoon op een stoel.... en buiten .... perfect! Niet te warm, gewoon heerlijk koel! Een lekkere kop thee, een hapje, muziek, kletsen..... heerlijk.
Er stond een photobooth..... samen met de oma van de jarige hebben wij dat uitgeprobeerd.... nou ja... gelukkig hoefde ik niet zelf te zoeken hoe het werkte, want dan krijg ik een lange rij wachtenden achter mij. Leuk speeltje! 

Natuurlijk ging ik bijtijds naar huis.... omdat ik niet in het donker ga rijden. Het blijft na zonsondergang nog wel lang licht genoeg, maar ik neem de tijd altijd ruim! Er kan altijd iets tegenzitten onderweg en ik kom echt niet meer thuis als het donker is. Het is niet ver weg, maar ook op kleine stukjes kan het verkeer vaststaan en kan ik een lekke band krijgen. 
Maar ik was ook wel gaar..... ik wilde wel naar huis. 
Thuis meteen kleertjes uit en pyjamaatje aan... nou ja, nachthemd.
Nog even tv aan en dan ga ik naar bed! 

Fijn weekend iedereen! Maak er wat van!