Nieuwe regel

Plan voor een nieuwe EU-regel: Alle seks is verkrachting tenzij er nadrukkelijk toestemming voor is gegeven.... en het ja kan op elk moment nog ingetrokken worden. 
Ik denk dat dit toch even te ver gaat. Nog even en je moet eerst een schriftelijke verklaring met toestemming overleggen. Of moet er een getuige bij zijn? Want als ik geen toestemming geef en de ander beweert van wel..... zonder getuige is er geen bewijs! 

En als je al jarenlang een relatie hebt, moet je het dan ook elke keer vragen? Lekker spontaan wordt het dan. 

Nee is nee en dat moet in elk geval zo blijven, maar ook zonder nee kan het overduidelijk verkrachting zijn.
Als je een toevallige voorbijganger de bosjes intrekt dan vind ik dat zelfs 'nee' niet nodig is want het lijkt mij overduidelijk dat de ander (meestal een vrouw) dat niet wil!  En over het algemeen is het echt wel duidelijk dat de ander niet wil. Ook als iemand verstijfd is van schrik/angst.... die zegt niks, maar dan is er toch ook geen twijfel mogelijk dat dit niet de bedoeling was.  Of als je de ander boeit en de mond dichtplakt..."Ze heeft geen nee gezegd" .... tsja.... het moet dus niet alleen van ja of nee afhangen! 

Verkrachting is altijd fout, maar om nou alle seks verkrachting te noemen als er niet nadrukkelijk toestemming voor is gegeven gaat mij echt te ver. En wat betekent ja als er een mes op mijn keel gezet wordt? 

Ik ben wel van mening dat als je (nog) geen relatie hebt met iemand dat dan een eerste keer het logisch is om even te vragen of de ander wil, er al aan toe is .... het zal lang niet altijd gebeuren maar ik vind dat wel netjes hoewel het vaak wel duidelijk zal zijn, maar erover praten is altijd goed! Verkrachting binnen een relatie kan helaas ook... dat is moeilijker duidelijker te maken als je aangifte wil doen lijkt mij.  
Maar als je wel al langer een relatie hebt is het wat raar om het elke keer letterlijk te vragen. Als je elkaar al langer kent en het goed hebt met elkaar dan heb je geen woorden nodig, dan weet je wat de ander wil en mis je die signalen dan zegt die waarschijnlijk echt wel nee als die het op dat moment niet prettig vindt om verder te gaan.
Maar natuurlijk merk je dat al eerder, iemand die dat niet merkt kan je beter de laan uitsturen, die is alleen met zichzelf bezig.... en laat hem dat dan maar letterlijk doen ook! 

Buurtje

 Al vaak heb ik gezegd dat ik in zo'n leuk en gezellig buurtje woon. Als ik hulp nodig heb kan ik bij veel mensen terecht... velen hebben het aangeboden maar ook zijn er nog genoeg waarvan ik zonder dat ze het aanboden weet dat ik geholpen wordt als ik dat vraag.... als ze dat kunnen uiteraard. 



Wat ik ook zo leuk vind is dat er nooit geklaagd wordt als iemand een feestje geeft met wat meer geluid dan we gewend zijn. Vrijwel iedereen geeft dat van tevoren door.... voorheen altijd met briefjes (soms met telefoonnummer met de vermelding dat we dat kunnen bellen als het te erg is... en tot hoe laat de muziek aan blijft), tegenwoordig gaat het vaak via de buurtapp. Wat ik zo leuk vind is dat niemand moppert, wel allemaal felicitaties of 'veel plezier' ..... ook 'mogen we ook verzoeknummers aanvragen?'..... gewoon leuk dus! 

Helaas zijn ze overleden, maar we hadden hier een hoogbejaard echtpaar wonen, heel lieve mensen, woonden er al heel lang (toen ze nog niet bejaard waren al), mensen die ook wilden helpen als dat nodig was. Toen ze zelf minder mogelijkheden hadden en ze geen auto meer hadden omdat ze zelf doorhadden dat rijden onverantwoord werd ging ook hun gezondheid achteruit en vooral buurvrouw moest nog wel eens in het ziekenhuis zijn. Meerdere buren reden ze er regelmatig naartoe en ik was reserve. Buurman ging dan ook mee, maar ik heb maar een heel klein autootje (Peugeot 107).... driedeurs, dus achterin komen was voor veel mensen moeilijk. De eerste keer dat ik voor ze reed liet ik buurvrouw voorin zitten, zij kon echt niet achterin en buurman zag ik aan de andere kant van de auto staan. Terwijl ik buurvrouw hielp riep ik naar buurman: "De stoel kan naar voren hoor!" waarop het antwoord kwam: "Ik zit al!" Huh? Hoe deed ie dat zo snel? Hij was toen al 90.  Die man was zo lenig als een aal! Heel wat jongere mensen hadden er moeite mee. 

Diezelfde buurman heeft mij eens geholpen toen mijn sleutel afgebroken was. 
Het was op een vroege zaterdagochtend, ik had Edwin weggebracht naar school want ze zouden naar het Fanny Blankers-Koenstadion gaan.
Ik sprak af dat ik hem vanuit de tuin zou uitzwaaien als ze langs reden.
Ik wilde binnendoor gaan......krak.... sleutel doormidden. 
Snel omlopen en Edwin uitzwaaien... hij moest eens weten. 

Ik had een reservesleutel want Edwin had zijn sleutel aan mij gegeven, hij had hem toch niet nodig!
Maar hoe kreeg ik dat afgebroken stukje uit het slot? 
Eerst maar eens kijken of er al mensen wakker waren.... in de buurstraat was iemand in zijn schuur bezig.... hij sleep een paar punttangetjes wat dunner/scherper en gaf ze aan mij. 
Wat ik ook probeerde.... het lukte niet! Ik kreeg het stukje wel te pakken maar het schoot steeds terug. 
Tangen weer teruggebracht..... en ik zag een buurvrouw in haar keuken.... ik zwaaide en liep naar de deur: "Is uw man handig?" "Ja, die van mij is wel handig".

Ik legde het uit en hij zou komen, de buurman die later als 90-er nog zo lenig was.
Daar kwam hij.... hij had eerst een paar haakjes gemaakt..... jammer, ook hem lukte het niet maar hij had erg zijn best gedaan. 
Even kijken of broer al wakker is..... ik zag geen beweging dus dan door naar mijn moeder... die was altijd vroeg. Even doorwarmen met een kop thee.
Nog eens langs broer en toen zag ik dat ze wakker waren. 
Ik vertelde het verhaal en hij vroeg: "Staat er boven een raam open en heb je een ladder?" 
Ja, mijn slaapkamerraam staat open en ik heb een ladder in de schuur... en de sleutel van de schuur heb ik aan mijn sleutelbos!"
Hij zou meegaan.... er kwam op dat moment een kennis langs die ook meeging. 
Zelf durfde ik niet hoger dan een meter op een ladder, dus broer klom erop. Het lastige was dat ik een hor voor het raam had.... scharnierend en met magneetsluiting. Erachter grove vitrage waar een hoek van de hor vaak in haakte...lastig! En daarachter de overgordijnen die ook nog dicht waren.
Maar, het lukte, hij was binnen!
Hij schroefde het slot van de deur en wij konden naar binnen.
Hij hield het slot op zijn kop .... de zwaartekracht werkte een beetje mee en zo kreeg hij het stukje eruit.
Het slot weer erop geschroefd en alles was weer normaal.
Maar buren hadden dus ook al geholpen!
 

Toen ik 2 jaar geleden 2x met de ambulance mee moest sloten de buren beide keren af.... goed geregeld. Die buren hebben mij al zo vaak geholpen.... zo blij met ze! Ze hebben ook een sleutel.... ze kwamen meteen toen ik buurvrouw aan de telefoon had en ineens niet meer praten kon... ze waren 112 al aan het bellen. Belden mijn broer.... vroegen eerst waar ze zijn nummer konden vinden. Ik gebaarde dat mijn smartphone in de tas zat waarmee ik net thuisgekomen was na een kleine week ziekenhuis. 
En alles was snel en rustig geregeld!

Ze gaan nooit zomaar naar binnen.

 Zelfs toen ik een keer met vakantie was en het gas tijdelijk afgesloten was geweest waren ze niet verder dan de gang gekomen. Er was een hele gebruiksaanwijzing hoe ik alles weer aan de gang kon brengen..... die hadden ze aan de deur naar de kamer geplakt. Ze wilden best mijn cv weer klaar voor gebruik maken, maar wilden niet ongevraagd naar zolder, dus dit was een topoplossing. De meterkast wilden ze wel in, die is in de gang... maar verder niet..... tenzij het echt noodzakelijk is... en zo hoort het ook, maar zij zijn daar heel precies in en daar ben ik blij mee. Echte toppers! Ook hebben ze jarenlang 2 avonden per week op Edwin gepast zodat ik muziek kon blijven spelen nadat Ed overleden was.

Bij een andere buurvrouw logeerde Edwin als 2-jarige toen ik ik met de muziekvereniging 5 dagen naar Frankrijk was.  Toen ik eens op de fiets wilde stappen op weg naar mijn werk hing mijn fietsketting er ineens los bij.... overbuurman kwam net aanrijden, zeg het, stapte meteen uit en legde de ketting er weer netjes om. En zoveel mensen die aanbieden boodschappen te doen als ik ziek ben of mij naar een dokter te brengen e.d. ..... zo lief!

De meeste buren ken ik, maar niet allemaal.... het zijn ook geen gewone straten (2 straten met één gezamenlijke in/uitrit).... het zijn allemaal doodlopende straatjes met grasveldjes ertussen..... de straat is dus niet in één keer te overzien.
Veel buren zijn altijd belangstellend, maar over het algemeen zitten de buren niet de hele dag bij elkaar en dan te roddelen over de anderen.... dat is hier niet.
Maar zoveel leuke en lieve dingen.... ik weet dat er altijd hulp in de buurt is! 

Ik ben dus ook om die reden heel blij dat ik hier woon.

Koningsdag 2026

 

Vroeg uit de veren, want ik wilde naar de aubade. Voorheen altijd met de muziek, maar ik speel al jaren niet meer lopend mee en staand lukt ook niet meer. Het begint om half 10, maar ik moest er eerder zijn want de mensen die een lintje kregen staan tijdens de aubade ook altijd op het bordes en die moesten er eerder zijn. Schoonzus heeft een tijdje geleden haar enkel gebroken en het was voor haar nog te ver lopen.... broer liep met de muziek mee, dus haalde ik haar op. Ik ga eigenlijk nooit Monnickendam in met de auto.... niet in het centrum.... maar nu wel. Even puzzelen of ik een logisch parkeerplekje kon vinden.... en alles is tegenwoordig blauwe zone (ik wist uit mijn hoofd niet meer hoe lang, maar het bleek 2 uur te zijn, dat moet geen probleem zijn). Ik zette haar voor de deur af en reed een rondje tot ik weer behoorlijk dichtbij stond... top! Parkeerschijf.... hm... het is 10 over 9...... dan mag de parkeerschijf op half 10.... oooooo... dan hebben we tot half 12 ..... tijd zat dus! Ik liep naar het (voormalige) stadhuis, dat voor dergelijke dingen nog gebruikt wordt omdat dat toch echt meer sfeer geeft dan het nieuwe en in het centrum is. 

Er liep een fotograaf rond.... ik stond te praten met wat mensen, vooraan met het idee later nog iets verder naar voren te gaan zodat ik kon leunen, dan houd ik het staan langer vol.... maar dat ging niet door! De fotograaf vond mijn feloranje jasje te erg.... daar had ze last van met fotograferen... ze wilde dat ik een paar stappen achteruit ging!  Daar ging mijn steuntje.... dat zou juist verder naar voren zijn dus dat kon ik vergeten. Er zijn groter rampen en ik kon er best om lachen.... en ik begreep het zelfs ook nog (jawel... en dat allemaal op de vroege morgen)... maar jammer vond ik het wel want het is best wel een tijdje staan en mijn rug was het daar niet mee eens. Maar toen zij duidelijk klaar was met fotograferen heb ik toch nog even mijn steuntje opgezocht! 😂
En ik dacht nog wel dat oranje de kleur was deze dag! 
Ondertussen foto's van een andere fotograaf ontdekt.... waar ik opsta.... compleet met oranje jas! Zij heeft mij er dus niet afgesneden!

Niet alle 'lintjesmensen' waren er..... de Markers waren op het eiland gebleven..... daar ging de burgemeester na de aubade ook naartoe. Anders blijven ze ook maar heen en weer rijden, dus ik snap dat wel.... en op Marken is het altijd groot feest!
Marken is ook gemeente Waterland, net als Monnickendam, Ilpendam, Watergang, Broek in Waterland, Katwoude, Overleek, Uitdam, Zuiderwoude en (deel van de) Purmer (hopelijk ben ik niets vergeten).

Maar goed.... ik heb keurig uit volle borst het Wilhelmus en de 2 andere vaderlandse liederen meegezongen en toen daarna de muziek een Amsterdamse medley speelde heb ik ook lekker mijn stembanden in beweging gezet ..... heerlijk! 🎵🎶🎵
Daarna met schoonzus naar de auto gelopen en naar clubgebouw de Monnick gegaan waar even later de muzikanten ook aankwamen. Even gezellig een kop thee gedronken (de oranjebitter sloeg ik over, net als de oranjesoes). Er werden foto's opgehangen van beide gedecoreerden, prachtig bewerkt ..... beiden met een kroon op en de één in een koninklijke jurk met sjerp en de ander met een hermelijnen mantel.... geweldig! 

 Daarna ben ik naar huis gereden. Zo nodig kan ik haar weer ophalen en thuis brengen.... dan bellen ze maar. Lekker even languit op de bank.... ik kwam weer bij! Even geslapen. De rest van de dag niet echt actief geweest..... de fut was eruit.... nog wel even koningsdag op tv gekeken.... vind ik altijd wel leuk. 

Honden en katten

 Ik hou van honden, ik hou ook van katten maar meer van honden.

Honden hebben als nadeel dat ze uitgelaten moeten worden en je kan ze niet te lang alleen laten, maar meenemen kan ook niet altijd. Met honden heb je dus altijd meer rekening te houden.

Katten hebben als nadeel dat ze altijd voor je voeten lopen of liggen waardoor de kans op vallen voor vooral oudere baasjes/vrouwtjes veel groter is. Bij binnenkatten moet de bak regelmatig verschoond worden wil je niet zelf moeten vertrekken vanwege de stank, maar buitenkatten poepen bij een ander in tuin en vernielen daar zelfs dingen.... dat wil ik de buren niet aandoen. Ze maken vogeltjes dood. Voordeel is dat ze ook muizen vangen, maar ik heb hier in huis geen muizen (één keer 1 muis gezien.... lang geleden) en buiten zie ik geen muizen als zullen die er vast wel zijn. 

Een goed alternatief is een mooie kattenren, liefst een grote natuurlijk en met een kattenluikje zodat ze naar buiten of naar binnen kunnen wanneer ze dat willen. Die zijn natuurlijk prijzig en je moet er ruimte voor hebben.
Als een kat lekker bij mij op schoot komt liggen vind ik dat heerlijk..... maar katten doen gewoonlijk niet wat ik wil..... katten doen wat ze zelf willen en als ze mij aardig vinden mag ik mij misschien personeel noemen.... hoger op de ranglijst kom ik niet. De kans is groot dat ze mij volledig negeren.... of aanvallen (heb ik ook een keer gehad). 

Bella en Amy (van Geurtje)

Laila en Dinar (van Edwin), zij leven allebei niet meer.

Als je vaak niet thuis bent is een kat handiger...... vaak is het voldoende als iemand af en toe wat eten brengt en wat water aanvult. Bij een binnenkat moet na een tijdje natuurlijk wel weer de bak verschoond worden. En dat wil ik een ander liever niet aandoen. Maar een hele dag en nacht weg kan prima zonder dat een ander moet helpen. 

Peter, mijn hond, ik kreeg hem voor mijn 11de verjaardag!
Een Spaanse zwerfhond.

Laila was best een gek beest! 

Ik wil geen hond of kat meer..... er moet teveel rekening met ze worden gehouden. Met een kat wel minder, maar ik wil niet dat anderen steeds moeten opdraven als ik een paar dagen weg wil. Ik wil ook niet dat anderen last hebben van mijn kat (van de week weer kattendrollen in mijn tuin gevonden) maar een binnenkat vind ik eigenlijk ook niks, zo'n beest moet ook naar buiten op z'n tijd .... een flinke ren is mij te duur en neemt teveel ruimte in beslag van mijn kleine tuintje. 
De kattenbak verschonen..... ik word wel ouder en misschien wordt dat mij wel teveel. Misschien struikel ik over het beestje en breek ik een heup....  en ik blijf toch een hond veel leuker vinden. 

Bij een hond is het uitlaten mij soms teveel, zeker als ik zoals nu op de vreemdste tijden soms in slaap val.... dat werkt niet.
Ik herinner mij dat Ed vroeger thuis een kat had.... het beest ging steeds op of voor mijn voeten liggen.... daar heb ik erg aan moeten wennen. Ik stond daardoor eens op zijn staart zonder het zelf door te hebben.... ik keek wel verbaasd om mij heen waar dat rare geluid vandaan kwam... arme kat! 

Zoveel dingen die ik al lang van plan ben maar die er niet van komen, dingen die ik af moet zeggen omdat het niet gaat, omdat de energie ver te zoeken is.... jammer. 
Ik merkte dat ik al langere tijd veel minder energie heb dan voordat ik twee jaar geleden ziek werd. 
Eerst knapte ik heel snel op.... tot dat epilepsiemedicijn ging tegenwerken.... toen knapte ik nog sneller af! Ik had gehoopt dat dat beter zou gaan nadat ik gestopt was maar ik ben er nu al ruim een jaar vanaf .... de duidelijke bijwerkingen zijn er niet meer maar de energie houdt niet over. Het is wel wisselend, er zijn wel wat betere periodes en het is over het algemeen wel beter dan het geweest is. Of het nog altijd van de medicijn komt weet ik niet. Misschien heeft het teveel schade aangericht, misschien heeft het er totaal niks mee te maken. Ik word natuurlijk ook ouder, maar dat is de laatste twee jaar wel erg snel gegaan. Steeds als ik een betere periode heb dan denk ik dat het weer oké is, maar zodra ik iets anders heb... een verkoudheid of zo.... dan daalt het weer voor lange tijd.... meestal is er dus wel een duidelijke oorzaak als het weer minder is.... maar het herstel duurt nu nog langer dan vroeger!

Maar dat maakt voor mij wel duidelijker dat een huisdier niet goed zou zijn.... ik wilde het toch al niet omdat ik dan niet meer zomaar een paar dagen naar Edwin kan of ergens anders naartoe, maar nu is dat nog duidelijker dat het geen goed idee is. En hoewel dat bij een kat simpeler is zal ik toch iemand moeten vragen om het beestje eten te geven als ik een weekje naar Edwin ga ..... en ik heb toch echt liever een hond. Beiden vind ik wel leuk, maar alleen een kat.... nee, dan echt liever een hond.
Als ik niet alleen was en als ik een grote tuin had waar een hond lekker mag rondrennen dan zou ik het geweldig vinden, dan mogen er zelfs een paar katten bij (met kattenren). 

Ik zie de voordelen wel van een huisdier, het geeft veel gezelligheid.... maar de nadelen wegen voor mij zwaarder. Ik moet het mijzelf gemakkelijker gaan maken en niet moeilijker. 
Ik ga als ik verder opknap het wandelen wel weer helemaal oppakken, dat staat nu op een heel laag pitje..... dat is heerlijk en dat probeer ik dan ook in een goed tempo te doen/op te bouwen. Dan zou ik ook met een hond kunnen wandelen, maar dat is anders..... die wil aan elk grassprietje snuffelen en dat ook nog meerdere keren per dag... wel beweging, maar nauwelijks conditie opbouwen!  Bukken om het poepzakje te gebruiken.... dat kan ik nog, maar hoe lang nog .... en als er ondertussen een hond aan de riem trekt dat hij verder wil? Maak ik dan ook de valkans niet groter?  Misschien denk ik teveel na.... maar te weinig nadenken levert vaak grotere problemen op! 
Het liefst wil ik dan niet een heel klein hondje.... maar een grotere hond heeft misschien teveel kracht voor mij bij het uitlaten. Het uitlaten zou toch steeds moeilijker worden.... zoals ik nu zo vaak lig te slapen als ik even wat gedaan heb..... dat is gewoon niet handig!

En hulp vragen aan anderen vind ik prima als het nodig is, maar niet als ik hulp nodig heb omdat ik zo nodig een huisdier wil waarbij van tevoren al vaststaat dat ik zo nu en dan toch iemand nodig heb! Dat vind ik gewoon vervelend..... ik heb al genoeg hulp nodig gehad toen Edwin klein was. Dat was geen keuze.... nou ja, dat ik Edwin had wel, maar niet dat ik alleen kwam te staan. En kiezen voor een kind vind ik bovendien toch anders dan kiezen voor een huisdier.... hoewel ik nooit als alleenstaande voor een kind zou kiezen! Het kan prima.... dat is wel gebleken, maar bewust een kind laten opgroeien zonder tweede ouder vind ik naar het kind toe niet eerlijk! Het gaat tenslotte niet alleen om mij maar ook om het kind en ik vind het echt beter als een kind 2 ouders heeft. Overkomt het je dat je toch alleen bent dan kan het prima, maar ik blijf het beter vinden als er 2 zijn, om meerdere redenen. Als je een kind alleen opvoed is de kans groot dat je onbewust het kind jouw ideeën en meningen opdringt.... maar met 2 ouders zijn er meer ideeën en meningen gewoonlijk en ook vaak tegenstellingen, dan leert een kind duidelijker dat er meerdere meningen zijn en dat ze soms zelfs allebei goed zijn. Hetzelfde met hobby's en interesses, die zijn bij beide ouders meestal ook niet allemaal hetzelfde en ik denk dat dat goed is voor een kind. Verder zijn er veel praktische reden waarom het beter/handiger is.... minder vaak een oppas nodig, bij ziekte van de één is de ander er etc. 

Bij een huisdier ligt dat allemaal anders.... maar ik zou wel alleen de zorg hebben over het dier, ook als ik ziek ben! 

Dus..... geen hond of kat voor mij! En ook andere huisdieren moeten verzorgd worden, dus dat is ook geen optie.... en alle andere huisdieren vind ik toch minder leuk dan een hond!

Mijn (eigen-)wijsheden

Het heden komt voort uit het verleden.

Hou rekening met anderen... dan hou ik rekening met jou!

Wie het kleine niet eert is mij niet weerd.

Het verleden vergeten? Dan vergeet je dus ook alles wat je geleerd hebt!

Voor wie niets heeft is 1 euro een kapitaal, voor wie veel heeft stelt 100 euro niks voor.

Met tevredenheid en verdraagzaamheid zou de wereld er veel mooier uitzien.

Als je een marionet wil zijn zorg dan dat je zelf de touwtjes in handen houdt.

Geluk zit vooral in jezelf.

Je kan niet altijd zelf bepalen wat je onthoudt, je geheugen is de baas.

Alles alles gewoon gaat wordt het zo saai!

Liegen is de waarheid aanpassen.

Begrip voor een ander wordt vaak gezegd maar is zelden echt.

Vergeten en vergeven? Ik kan het proberen maar beloof niks. 

Als Karma bestaat staat sommige mensen nog veel narigheid te wachten.

Ook in moeilijke tijden zijn er mooie dingen, maar je moet ze wel willen zien.

Wie het mooie ziet kan het slechte beter aan. 

Als je al te volgzaam bent ben je zonder leider reddeloos verloren.

Blijf jezelf, dan weet je wie je bent.

Liever gek dan saai.

Leef je eigen leven..... niet dat van een ander.

Je mag je verstand onbeperkt gebruiken, het slijt er niet van!

Juist in moeilijke tijden moet je elk lichtpuntje koesteren.

Als je het geluk niet ziet zal je het nooit vinden.

Leef NIET alsof het je laatste dag is.... want als dat niet zo blijkt te zijn heb je misschien al je geld opgemaakt, heb je je benen gebroken doordat je roekeloos was en hoe moet je dan verder? 

Geniet elke dag van het leven, maar zorg dat er de volgende dagen ook nog wat is om van te genieten!

Perfecte mensen zijn eng. 

Als je lengte niet imponeert zal je het met je grote mond moeten doen!

Je kan nog zoveel voorzorgsmaatregelen nemen en gezond leven, maar je zal toch ergens aan dood moeten gaan. 

Ik ben in de herfst van mijn leven..... geweldig, ik vind de herfst prachtig! 

Als iemand nare en onzinnige dingen tegen en over je zegt.... troost je, steeds meer mensen gaat het opvallen en zullen een hekel aan die ander krijgen.... niet aan jou! 

Als iemand je beledigd/wat naars zegt blijft dan kalm en vraag/zeg heel rustig (liefst met een glimlach) dingen als: "O, denk je er zo over?" "Was dit echt zo'n rare vraag?" "O, dan zijn we verschillend geïnformeerd" "Hoe weet je dat?" "Oké, dan verschillen we van mening" "Dat mag je denken maar wijsheid kan ik je niet schenken" "Je hebt helemaal gelijk, jij hebt altijd gelijk" "Is dat zo?" "Klopt, ik ben niet perfect, jij wel!" "Wat jij wil"  "Dank je, ik schrok al... je had nog niks vervelends gezegd" "Ik ben inderdaad niet perfect, maar ik spreek in elk geval de waarheid" "Ik was erbij, jij niet.... wie zal gelijk hebben?" Met kalmte win je!


© A.M. Martis

Helmplicht, lintje, herinneringen, fiets en natuurlijk ga ik weer van de hak op de tak

 In mijn jonge jaren kocht ik een 'brommertje' omdat de bus naar mijn werk maar 1x per 2 uur ging. 
 In de winter bleef ik wel met de bus gaan maar was dan veel te vroeg en wachtte dan eerst buiten (kreeg wel eens warme koffie bij de groenteboer aan de overkant) en na een tijdje belde ik bij mijn chef aan die erboven woonde (dat wilde ik niet zo vroeg doen), hij gooide dan de sleutel naar beneden en zo kon ik erin en opende maar vast de winkel voor de klanten die toevallig voorbij kwamen of stonden te wachten tot hij openging omdat ze dringend Chefarine 4 nodig hadden (het was een drogisterij, heel leuk werk!!!). Ik sleepte alles naar buiten wat buiten moest staan, zoals grote dozen met wegwerpluiers (in die tijd nog niet heel gangbaar, dat was meer voor luie moeders).  Ik mocht 's avonds wat eerder weg zodat ik op tijd op de plek stond waar iemand anders van zijn werk langsreed en met wie ik mee mocht rijden. 
Maar goed... een brommertje.... ik kon met een volle tank precies een week rijden.... behalve als mijn oudste broer hem even geleend had om naar het voetbalveld te gaan.... dan stond ik stil halverwege de Purmer en kon ik verder lopen.... er zat wel een fietsfunctie op, maar het kostte minder inspanning om een walvis op het strand te verschuiven dan 10 meter te fietsen op dat ding. 
Broer kreeg ook een paar keer onterecht de schuld van het zonder benzine staan.... mijn tank bleek lek te zijn. 
Toen ik mijn brommertje kocht nam ik er gelijk een helm bij... lekker veilig. En wel een 'leuke' .... een rood ruitje met een soort sjaal eraan vast en bovenop een knoop (ik begrijp niet dat ik dat toen mooi vond, maar ja...). De knoop zat met een splitpen vast en die was aan de binnenkant niet bedekt, dus kwam mijn haar daar steeds in vast te zitten. De flappen (sjaal) moest ik dan onder mijn kin knopen, maar die stof kriebelde ontzettend. De riem om mijn kin had niet zo'n kinbakje en zat ook vervelend. Ik droeg hem dus niet. 
Een keer was er een tante op bezoek die ook een brommer had. De helmplicht werd kort daarna ingevoerd en ze klaagde erover dat ze een helm moest kopen. Ik was er niet bij, ik was naar mijn werk, maar mijn moeder vertelde mij 's avonds dat ze mijn helm had verkocht (want je draagt hem toch niet).....  de prijs die ze kreeg was ongeveer het aankoopbedrag... net eronder of -erboven, dat weet ik niet meer. Ik schrok ervan.... dat was royaal betaald voor die helm. Mijn moeder was verbaasd, ze dacht dat hij veel duurder was. Tante vond hem leuk en was er blij mee. 
Een tijdje later belde ze op.... de helmplicht was ondertussen ingevoerd maar mijn helm was afgekeurd. Nee, ze hoefde haar geld niet terug, maar ik voelde mij toch schuldig. 
Ik kocht een oranje helm.... dan viel ik in elk geval op en hij zat beter, al vond ik het zonder helm prettiger. 

Maar nu..... een fietshelm is verstandig..... maar ik wil eigenlijk niet. Ik weet dat het beter is, maar ik vind het juist zo lekker om de wind door mijn haren te voelen. De laatste tijd fiets ik weinig..... alleen in Monnickendam..... maar ik hoop toch wel weer fietstochtjes te gaan maken, maar dat zijn dan vooral fietspaden en rustige wegen. Ik fiets niet elektrisch.... dat wil ik (nog) niet. Ik wil conditie opbouwen en bij elektrisch fietsen is de verleiding toch wel groot om het mijzelf wat gemakkelijker te maken als ik een hoge brug op moet of stevige tegenwind heb. Ik weet dat ik geen langere ritten ga maken als ik elektrisch fiets (dus meer bewegen maar minder intensief wordt het niet voor mij), ik wil niet ver weg, er zijn genoeg mooie ritjes dichter bij huis. Bovendien kan ik niet bij de grond op een normaal formaat fiets dus ik zou een fiets op maat moeten hebben en dat is ongetwijfeld een stuk duurder... nog duurder! Op mijn gewone fiets ben ik het gewend dat hij te hoog is en daar rijd ik niet zo snel op, dat gaat allemaal nog prima, maar als ik wel sneller ga lijkt mij dat toch gevaarlijker, wany bij een noodstop laat ik mij van het zadel glijden en als die fiets dan niet gelijk ook echt stilstaat krijg ik het zadel in mijn rug, dat voelt niet van en de kans op vallen is dan ook groter. Vallen met een elktrische fiets os lastiger omdat hij zwaarder is. Dus elektrisch zou ik op maat willen hebben.... maar ik wil niet elektrisch! Nog meer stroomverbruik terwijl het stroomnet al overbelast is, nog meer vervuilende accu's als ze weggegooid worden (ja... als ik tegen ben voer ik alle nadelen op!) 
Over het algemeen fiets ik niet snel.... op lange rechte stukken waar het rustig is wel wat sneller, maar ik probeer er echt geen racefiets van te maken. Binnen de bebouwde kom fiets ik sowieso rustig..... en de laatste tijd fiets ik alleen naar de supermarkt en het verenigingsgebouw..... of naar vriendin of zo, zwembad ... meer niet. 
Ik heb nog geen zin in een helm..... ik twijfel wel. En met boodschappen vind ik het een gedoe.... waar laat ik die helm dan? 
Misschien als ik weer langere ritten maak..... maar ik vind het wel jammer dan niet meer de wind door mijn haren te voelen! 
Als het fietsen moeilijk gaat worden heb ik al een paar jaar geleden besloten dat ik dan een driewieler koop (nog wel even doorsparen)! Misschien die wel elektrisch..... dat zie ik tegen die tijd wel. Het fietsen gaat nu nog goed, zelfs het op- en afstappen is nog geen probleem ondanks dat de fiets te hoog is voor mij..... wel ietsje moeilijker dan in mijn jonge jaren maar het lukt nog prima .... eerst even steppen om gang te maken en dan hup.... erop en zitten! 
Vaak hoor ik dat ik een fiets met lage instap moet nemen als ik niet bij de grond kan.... sorry, maar daar wordt de afstand van het zadel naar de straat niet kleiner van. Natuurlijk is het handig bij op en afstappen, maar dat is nou juist geen probleem nog.  Ik krijg zoveel adviezen.... ik schijn raar te zijn dat ik niet elektrisch wil, ik moet een lage instap, ik moet een helm (die is dan wel zinvol, maar ik moet niks!), ik moet hulp vragen (ook als ik het niet nodig heb en als ik het wel nodig heb doe ik dat echt wel!), ik mag niks lekkers in huis halen want dan zou ik er zelf van eten (zelden!), ik moet dit en ik moet dat..... zodra het moeten wordt of onzinnige adviezen zijn haak ik af.... dan doe ik het niet! Elke beslissing is mijn beslissing! Ik wil er over nadenken, maar ik neem niet klakkeloos alle adviezen over, zeker niet als ze dwingend of onzinnig zijn want daar word ik dwars van en doe ik het zelfs niet als het wel zinvol is!!!  Ik denk dat dat het lot is van alleen zijn. Hoewel je dan gewend bent dat je alles alleen moet beslissen schijn je toch niet zelf te kunnen nadenken.  Bij moeilijke beslissingen vraag of zoek ik advies.... maar het blijft altijd mijn beslissing. Noem mij maar eigenwijs, maar de mensen die met dwingende adviezen komen nemen zelf gewoonlijk ook hun eigen beslissingen. Als je alleen bent heb je wel wat vaker hulp nodig, daar valt niet aan te ontkomen maar juist als je al lang alleen bent ben je gewend om overal over na te denken en zelf beslissingen te nemen en oplossingen te vinden. Dan ben je gewend om dingen alleen te doen en dan beslist iemand wel eens dat ik iets niet alleen mag doen (niet daar, niet in het donker etc.)... maar als ik dat al vaak gedaan heb wil ik niet dat iemand dan mee wil gaan. 

Toen Ed pas was overleden vonden veel mensen dat ik maar moest verhuizen.... dat grote huis, dat kon niet, ik kon beter kleiner gaan wonen, het was blijkbaar ineens veel te groot voor mij. 
Ik heb dat nooit begrepen.... waarom? Ik had nog dezelfde spullen in huis, alleen in de kledingkast was het wat ruimer.... ik had nog steeds een tweepersoons bed, de bank zaagde ik ook niet doormidden, de eethoek werd ook niet ingeruild voor een klein tafeltje met 2 stoelen en meer van die dingen. Ook het gereedschap van Ed ging niet de deur uit, ik kon ook hamer, schroevendraaier en boormachine gebruiken en als iemand komt helpen is het best handig als ik hier gereedschap heb. 
Maar bovendien..... ik wil hier niet weg! Mijn herinneringen met Ed liggen vooral hier.... en ik woon hier zo lekker! Leuke buurt en topburen al zolang ik hier woon .... niet allemaal dezelfde buren meer, maar het blijft een topbuurtje, hier helpen we elkaar als dat nodig is  ..... en mijn uitzicht, dat wil ik ook niet graag kwijt. Dat ruil ik toch niet in voor een kleinere huurwoning waar ik waarschijnlijk meer huur voor moet betalen dan ik nu doe.... waarschijnlijk op een minder mooie plek en waar ik dan nog geen herinneringen aan heb. Natuurlijk.... herinneringen neem je mee in je hoofd.... maar herinneringen op de plek waar die herinneringen zich afspeelden voelen anders. Dit huis is en was mijn thuis! Ik kan niet zeggen dat ik nooit weg ga, maar de kans is klein. Het hangt van de omstandigheden af. Je weet niet hoe het leven verder loopt... ik zeg wel eens dat als ik iemand leer kennen die aan de andere kant van Nederland woont ik dan misschien toch vertrek als we samen verder willen. Die kans is niet groot en wordt steeds kleiner... ik ben ook niet op zoek (en nooit op zoek geweest) maar je weet het niet.
Als ik niet meer voor mijzelf kan zorgen moet ik misschien wel hier weg... kan ook. 
 Ooit kreeg ik een brief van de woningbouwvereniging of ze mij moesten helpen met het zoeken naar een kleinere woning! Nou, dat dacht ik even niet! Later kon ik dit huis kopen, maar ik krijg nog geen hypotheek voor een hondenhok, dus dat wilde ik ook niet. 

En eigenlijk is mijn huis te klein! Ik beken.... ik heb veel spullen..... maar ik doe alleen dingen weg als ik dat zelf wil! Weggooien gebeurt alleen als niemand er meer iets aan heeft, weggeven komt vaker voor, maar niet aan iemand waarvan ik weet dat die het waarschijnlijk na een paar weken toch weggooit. Natuurlijk gaat er wel eens iets weg.... ik bewaar echt geen  dingen die stuk en onbruikbaar zijn! 
Maar er gaan echt wel eens dingen weg, ook grote dingen.... dat komen ze één keer in de 4 weken ophalen, even een mailtje en ze komen het halen. Kleine chemisch afval en kleine elektrische apparaten kan ik in Monnickendam wegbrengen 2x per maand (niet in de wintermaanden) en dat heb ik al meerdere keren gedaan. Soms verkoop ik wat op een rommelmarkt maar ik geef ook bijna elk jaar wel wat weg aan de grote rommelmarkt van de kerk die wij elk jaar in september hebben. 
Voor sommige dingen vraag ik eerst aan Edwin of dat afval is, voor de weggeef of dat hij het wil hebben .... vooral als het elektrische apparatuur betreft. Dingen die ik cadeau heb gekregen zal ik niet snel wegdoen, dingen met herinneringen ook niet (en cadeautjes zijn vaak herinneringen). Wat een ander troep vind kan voor mij waarde hebben! 
En dan nog.... als het troep is is het wel mijn troep!  
Ik vind het niet gezellig in een huis waar weinig staat, waar geen leuke dingetjes staan, geen herinneringen. Geen foto's, geen boeken, geen tekeningen en knutselwerkjes van kinderen..... als dat er allemaal niet is vind ik het vaak kaal en kil. Ieder zijn smaak.... ik hou ook meer van rommelig dan perfect. Als ik ergens ben en zodra ik opsta worden de kussentjes met wiskundige precisie weer op hun plaats gelegd dan vind ik dat niet gezellig.  Tsja, we zijn nou eenmaal allemaal anders. Natuurlijk zeg ik het niet als ik het bij anderen te kaal of te kil vind, andersom krijg ik wel regelmatig te horen dat ik maar eens wat troep moet wegdoen... omdat Edwin er later mee zit. Tot nu toe komen de Arnhemmers meestal met heel veel leuke cadeautjes hier naartoe, dus ze vullen het zelf aan! 
Er wordt geleefd in mijn huis en dat mag te zien zijn. Als ik aan het knutselen ben laat ik dat liggen als ik morgen weer verder ga, als ik een boek lees leg ik dat op tafel als ik even stop, als mijn kopje thee leeg is breng ik het niet meteen naar de keuken. Als ik een uitgebloeid bloemetje aan een plant zie mag dat van mij best even blijven zitten.  En als ik op zolder iets moet pakken moet is soms eerst 10 andere dingen opzij zetten... en die laat ik vaak zo staan tot ik het weer teruggezet heb (anders blijf ik bezig met heen en weer zetten). Ook op andere plekken in huis moet ik regelmatig iets tijdelijk opzij zetten. Maar.... het wordt vanzelf minder..... over het algemeen gaat er meer weg dan dat er bijkomt! Maar voordat het leeg is kan nog wel heeeeel lang duren.... echt leeg zal nooit gebeuren zolang ik hier woon en leef en bij mijn volle verstand ben!  Het zal altijd vrij vol blijven en rommelig zijn. 
Ik hou van versieren als er iets te vieren valt.... dus ik heb heel veel kerstversiering, veel paasversiering, bakken met Halloweendingen, allemaal leuke Sint en Pietspullen.... een halve zonder vol met dergelijke dingen! Maar ik vind het zo leuk!

De oranje helm heb ik nog.... maar eens kijken of die nog goed is, in meer dan 50 jaar kan het zijn dat er (kunststof) onderdelen vergaan zijn en dan kan hij weg.  En geloof het of niet..... ik weet waar hij ligt! In een kledingkast in het stookhok! Ik zal niet beweren dat ik alles precies weet te vinden wat ik lang  niet gebruikt heb, maar het meeste wel. De verkleedkist staat achter een kast, daar kan ik niet zo snel bij, maar die moet ik ook eens tevoorschijn halen, ik denk dat daar veel van weg kan, misschien wel alles.... en anders kan het waarschijnlijk over in een klein bakje. En de schminkkoffer van Edwin..... die schmink is zo oud, ik denk dat ik die leeg kan gooien ..... die staat op een kast in mijn slaapkamer, die kan ik zo pakken. Als hij leeg is kan ik hem weer voor andere dingen gebruiken.... of misschien wil Edwin hem graag meenemen, hij is van hem. Hij is ook een keer gebruikt toen er van de muziek iets was waarbij geschminkt werd en daar kwam iemand voor die alles mee zou nemen. Ik bracht Edwin er naartoe (hij liep toen met krukken) en even later werd ik gebeld: "Kan je mijn schminkkoffer even brengen, want er is geen schmink!". Gelukkig had hij zat en kon alles gewoon doorgaan.  Het is een kleine kunststof gereedschapskoffer met allemaal vakjes, best handig! Wij hebben er ooit een leuke clownssticker opgeplakt omdat hij als schminkkoffer gebruikt werd. Edwin was gek op verkleden en daar hoorde vaak schmink bij.... dan is het handig om alles bij elkaar te hebben. 

Ik heb mijn kralenvoorraad eens bekeken..... het is erg veel! Voorlopig maar geen kralen kopen tenzij ik iets heel speciaals zie. Het blijft een leuke hobby..... en hopelijk komt er weer een rommelmarkt waar ik het één en ander kan verkopen want ik kan niet alles zelf houden. Veel winst hoef ik niet te maken, als mijn onkosten (het materiaal, maar ook de tafel die ik daar moet huren) eruit zijn ben ik tevreden, als ik genoeg overhoud om weer nieuwe kralen te kopen als ik wat nodig heb is het perfect. Het is leuk werk. Ik heb ondertussen een flinke voorraad kralenpennen liggen om te verkopen..... zelf vind ik ze erg leuk! Ik heb nu meerdere thema's..... en ik heb standaards om een deel wat beter te 'etaleren'. Voor de armbanden heb ik ook een rekje. Nee, ik ga niet op de vrijmarkt staan, dat zie ik (nog) niet zitten.... ik hou het voorlopig bij binnen-rommelmarkten, waar ik niks met slecht weer te maken heb en ik keurig op een stoel aan mijn tafeltje zit.... met de bar dichtbij, dus als ik trek in koffie heb kan is dat snel gehaald (ik sta gewoonlijk samen met vriendin en dochter, dus als één van ons even wegloopt nemen de anderen het evt. even over). 

Donderdag was het prachtig weer..... de bomen aan de overkant langs de weg worden al mooi groen... nog niet volop in blad maar wel groen. 
Ik heb wat onkruid weggehaald en de tuin een beetje opgeruimd ..... tafel en stoelen weer op hun plaats... schoonmaken komt een volgend keer wel. In de winter zet ik alles dicht tegen de gevel.... bij storm zet ik de tafel  op z'n kop. Nu staat het weer gezelliger. De tuinset wordt oud..... ik heb hem al jaren.... gekregen van een buurvrouw die hem wegdeed. Ik heb er al veel plezier van gehad.....  maar ik ben al door één stoel heen gezakt.... nou ja... niet echt gezakt, maar de zitting ging stuk toen ik ging zitten. Dan zit de kans erin dat er meer volgt. Dit jaar kan ik hem nog wel gebruiken verwacht ik, maar ik denk dat het volgend jaar tijd word voor wat nieuws. Ik denk dat ik dan voor hout ga.... dat vind ik mooi en is wat zwaarder, dus minder last van de wind. 

De (kunst-)klimop die om mijn balk boven het hek geslingerd was heeft het niet overleefd, na elke storm werd het minder. Ik wil geen echte, want ik kan er zelf niet bij en dat is niet handig, want het moet natuurlijk wel bijgehouden worden. Normaal hou ik niet zo van kunstplanten, hoewel ik op zolder voor de ramen wel kunstplanten heb.... want ik vergeet beneden al regelmatig mijn plantjes water te geven, maar op zolder denk ik dat ze niet lang overleven! En het staat toch altijd leuk een plantje voor het raam... dus daar mag het nep zijn! Mag in de badkamer ook..... of op een lastige plek waar ik slecht bij kan.... maar beneden voor het kamerraam staan alleen echte planten. 
Ik heb al nieuwe nepslingers .... meer en mooier. Misschien als de Arnhemmer komen, want Wesley kan er goed bij, Edwin redt het net... dus samen moet het lukken. Een trap kan er niet staan, tenzij de grond heel droog is zodat de trap niet wegzakt.  Dat willen ze vast wel doen als het knap weer is. Ook even nieuwe solarlampionnen ophangen, dan is dat ook weer gezellig! Voor heb ik zelf al een nieuwe opgehangen, die andere heeft waarschijnlijk tijdens een storm een nieuw adres gevonden... of is stukgewaaid.
En Edwin mag mij dan leren hoe ik de printer kan laten afdrukken 🤣. Hij komt ook nog een dag klussen, maar die printer wil ik eerder kunnen bedienen .... en buiten.... dat hoge is handig om samen met Wesley te doen omdat die lang is. Dat wordt dan moederdag (als het niet regent) ... dat zou ook een mooi cadeautje zijn!!!! Dure cadeaus hoeven van mij sowieso niet.... de gezelligheid vind ik belangrijker, maar klusjes doen is ook een mooi cadeau, het hoeft geen geld te kosten. Moederdag valt voor mij waarschijnlijk later dit jaar, want tot 18 mei zijn hier wegafsluitingen waardoor het flink omrijden wordt. Dan lijkt het mij handiger om een andere keer te komen....... zeker met de huidige benzineprijzen. (Nu is het nog verder omrijden, tegen die tijd is de lastigste afsluiting weer open, maar dan is het dichterbij weer dicht waardoor het toch nog flink om is). Het is allemaal geen moeten. Ik vind het leuk als ze komen en leuk om bij hun te zijn, maar het is geen verplichting om elke feestdag samen te vieren. Edwin is natuurlijk enig kind, dus als hij nog 3 broers en zussen zou hebben dat zou ik waarschijnlijk ook wel eens daar zijn.... maar omdat hij alleen is hoeft hij zich niet verplicht te voelen er altijd voor mij te zijn! Bij sommige gelegenheden is het niet meer dan normaal dat hij er is .... maar letterlijk alles... is leuk, maar niet verplicht! En op een andere dag als dat beter uitkomt vind ik natuurlijk ook goed! 

Vandaag, vrijdag .... heb ik weer niet gezwommen, maar nu om een andere reden..... ik was naar het stadhuis.... voor de lintjesregen. Mijn schoonzus kreeg een lintje en ik mocht erbij zijn. 
Goed geregeld daar, er was meteen koffie of thee met gebak.... ik nam alleen thee, voor gebak was het mij nog te vroeg.  Geleidelijk aan werd het behoorlijk vol daar. Iedereen mocht 7 mensen meenemen.... gek aantal. Natuurlijk was ze met een smoes naar het stadhuis gelokt, dat hoort! Ik heb leuke smoezen gehoord daar. De leukste vond ik wel dat iemand dacht daar vandaag in ondertrouw te gaan hahaha, dat gaat op een andere datum gebeuren. Wel een handige smoes.... dan vindt hij het waarschijnlijk ook niet gek dat hij nette kleding aan moet van zijn aanstaande! 
Na afloop kwamen ze steeds langs met hapjes en drankjes. Ik heb te lang gestaan daar.... eigen schuld, eerst ging het goed maar ineens was het over. Dan loop ik ook niet meteen weg als ik met iemand aan het praten ben. Een stoel zoeken.... kan, maar het zou vast niet lang meer duren. Er was een bank, maar dan zat ik ver van de mensen met wie ik aan het kletsen was..... en zo bleef ik toch te lang staan..... dus toch maar afhaken... lopen naar mijn fiets, maar buiten heel even op een bankje gezeten. Fietsen ging beter, dat was lekker. 

Daarna nog even een broodje eten bij ze thuis en gezellig napraten en toen naar huis.... de anderen zaten er nog, maar het was genoeg geweest!  
Thuis ging ik liggen en viel meteen in slaap, dat had ik echt nodig. 

En 's avonds naar een verjaardag van iemand die ook vandaag een lintje kreeg. Ik maakte het niet laat......  dit was wat veel op één dag. Meteen even douchen en nachthemd aan, even tv gekeken en geslapen.

Op het stadhuis had ik het nog niet vaak meegemaakt. Dat is wel het meest gangbare, maar ook op andere dagen worden soms lintjes uitgereikt en dat heb ik vaker meegemaakt. Broer en mijn vader kregen hem niet tijdens de lintjesregen (bij mijn vader was ik er niet bij, toen was ik in Oostenrijk). 
Een andere keer was het wel in het stadhuis, maar op een andere dag.... dat was toen op een muziekrepetitie-avond en vlakbij onze repetitieruimte. Het ging om één van onze leden die met een smoes naar het stadhuis gelokt was waar zijn familie al klaarstond .... en wij gingen er ook snel naartoe met onze instrumenten om even te laten horen dat we er waren. En een keer werd tijdens de muziekrepetitie een van onze leden gedecoreerd (mooi woord). De burgemeester kwam ineens binnen...."Stop, stop" .... dat was ook heel leuk. Na de huldiging konden we verder repeteren en de burgemeester bleef even wachten tot het pauze was en vertelde mij later dat Edwin hem ondertussen had leren goochelen (hij had zijn goocheldoos mee.... voordat de repetitie begon kreeg hij les van de dirigent en dan bleef hij tot de pauze lezen of zo... of oefenen met goochelen, dan bracht ik hem in de pauze naar huis).
Zelfs bij Baantjer was ik erbij toen hij zijn lintje kreeg, samen met Edwin, in de Rode Hoed.  Het is dus lang niet altijd tijdens de lintjesregen. 

65

 Voorheen was 65 een soort magische leeftijd, dan ging je met pensioen, dan kreeg je AOW.
Als je 65 werd kreeg je allemaal kaartjes met 'geniet van je pensioen' e.d. 

Nu weten  mensen vaak niet eens wanneer je met pensioen gaat want het is steeds anders en vaak niet eens op een verjaardag. Op je verjaardag met pensioen gaan is toch leuker vind ik, dan is het echt een mijlpaal en dat was vooral zo met 65 omdat iedereen dat dan wist. Nu is het 67 jaar... wel precies 67 wat toch leuker is dan 67 en 3 maanden of zoiets. 
Ze laten het afhangen van de gemiddelde leeftijdsverwachting..... gemiddeld.....  dat betekent dat veel mensen die leeftijd niet halen. Veel mensen kijken uit naar hun pensioen, echtparen hebben vaak veel plannen voor als ze niet meer hoeven te werken, veel reizen, samen leuke dingen doen ....... hoe hoger de pensioenleeftijd wordt, hoe groter de kans dat er van die plannen niets terecht komt omdat één van beiden ziek is of erger. Dat kan natuurlijk altijd, maar hoe ouder hoe groter die kans is. Steeds meer mensen worden heel oud...... die zorgen er dus voor dat de gemiddelde leeftijd omhoog gaat. Maar heel veel mensen worden niet zo oud. 
Natuurlijk zijn er mensen die niet willen stoppen met werken, prima..... ga maar lekker door! Zolang het kan moet dat geen probleem zijn. Het hangt ook van het soort werk af.
De mensen die nu met pensioen gaan hebben lang gedacht dat dat met 65 zou zijn. Vanaf 2013 is dat stapsgewijs verhoogd..... dan ben je er bijna en wordt het steeds opgeschoven.

***** Bij mij was het ook al meer dan een jaar opgeschoven, maar ik werkte al niet meer... doordat mijn gezondheid nooit geweldig is geweest veranderde ik op mijn 18de al van baan omdat ik mijn leuke vorige baan gewoon niet volhield. Jammer, maar gezondheid was belangrijker. Later ben ik steeds minder gaan werken, ik redde het gewoon niet... toen ik trouwde kwam mijn huishouden erbij, later weer andere dingen waar ik toch ook mee te maken had (alleenstaand met kind, ouders ging het steeds slechter mee waardoor ik er vaak naartoe ging en omdat ik geen volle week werkte werd er vaak gedacht dat ik dan wel andere dingen kon doen.... "want jij hebt daar tijd voor".... zo moeilijk om dan 'nee' te moeten zeggen... ik kon dat niet altijd) ..... uiteindelijk gestopt toen ik op mijn werk zat te huilen omdat het echt niet meer ging. De weduwe-uitkering was toen inkomensonafhankelijk dus ik had nog een inkomen, maar ik ging er natuurlijk wel op achteruit, zoals elke keer wanneer ik weer minder ging werken. Maar ja.... gezondheid is belangrijker en ik kan zuinig zijn. Beter geen dure dingen maar een moeder die nog wat kan doen dan duurdere dingen maar een moeder die niets meer kan! 
Toen ik nog werkte zei iemand mij eens: "Schande, je werkt gewoon terwijl je een uitkering hebt" Toen ik gestopt was hoorde ik "Je werk niet eens, je houdt gewoon je hand op, schande!" ... ik doe het dus nooit goed. Maar toen was het inkomensonafhankelijk, dus ik kreeg het ongeacht ander inkomen! 
Maar het werd wel moeilijker toen de AWW veranderde in de Algemene Nabestaandenwet, toen ging ik er op achteruit. Maar goed.... ik heb het gered.... en een zucht van verlichting toen ik AOW kreeg.... mijn netto-inkomen ging omhoog! 

Zelf heb ik geen pensioen, dat was voor vrouwen toen ik nog werkte niet bij mijn baan... dat is pas later veranderd. Wel een pensioen van Ed..... dat heb ik al 40 jaar. Uiteraard geen groot pensioen, maar ik ben er altijd heel blij mee geweest.... net dat 'beetje' extra. Het was genoeg om het wat beter te kunnen redden, net wat minder beknibbelen..... en vooral die laatste jaren echt nodig! 
Ik probeerde mij wel op andere manieren toch nuttig te maken..... maar soms werd dat wel meer dan ik aankon en moest dat toch weer minderen. Jarenlang EHBO gedaan.... dat kon ik natuurlijk wel per keer afspreken, maar toch.... ik wilde ook niet steeds nee zeggen en ik vond het wel leuk.... maar tegelijk ook spannend... want ik was er niet van overtuigd dat ik alles goed zou doen, het spookte toch altijd door mijn hoofd 'wat als ik iets fout doe?'.
Ik haalde jarenlang donateursgeld op voor de muziekvereniging... ik vond het vreselijk.... echt, dat vond ik zo'n rotklus... ik denk toch dat ik het zo'n 25 jaar gedaan heb. En dan soms meerdere keren terug moeten komen omdat er steeds niemand thuis is. Ook was ik een tijdje medebeheerder van ons clubgebouw.... ook niet echt een eigen keuze. Sommige klussen vond ik leuk, maar lang niet alles en het was vooral veel! Een tijdlang bracht ik gemiddeld zo'n 20 uur per week daar door..... dat ging natuurlijk niet! Eerst stopte ik met beheren en bleef de klussen die ik deed nog wel doen (maar toen kon ik voor mijn gevoel eenvoudiger afzeggen als het niet ging, daarvoor was dat moeilijker en was ik er wel eens 'koste wat kost' ... andere dingen afgezegd  maar wel ziek daar naartoe). Ik ben dus geleidelijk aan geminderd.... en nu doe ik niks meer en dat bevalt mij goed! Het zou nu ook niet gaan.... de repetities vallen mij al zwaar, hoe leuk het ook is. Afgelopen Dinsdag bleef ik wat langer.... maar dat ging niet... ik moest steeds even stoppen omdat ik duizelig werd. 
 Toen Edwin nog op school zat hielp ik ook op school... ik vond dat ik dat moest doen.
Ik wil wel, maar het kan niet altijd en dat geldt voor meer mensen. Er wordt wel eens te snel geoordeeld vind ik.... maar je weet niet altijd wat een ander kan (oké.... als alles kan behalve werken heb ik ook mijn bedenkingen). Zelf heb ik ook leuke dingen regelmatig moeten overslaan. ***** 

 
Ik denk dat als de pensioenleeftijd verder omhoog gaat dat dat ook ervoor zorgt dat de gemiddelde leeftijdsverwachting weer omlaag gaat omdat niet iedereen zo lang kan werken.... voor sommige mensen is het echt teveel en dan kan gevolgen hebben! Vooral als mensen al jong begonnen zijn met werken, zwaar werk.... dan is het wel genoeg als je 65 bent. Maar niet alleen lichamelijk zwaar werk is zwaar .....  als je veel verantwoordelijke beslissingen moet nemen kan dat ook steeds zwaarder vallen, veel nadenken .... het kan wel eens teveel worden. Als je zittend werk hebt kan het ook te zwaar zijn! Niet iedereen is gezegend met een gezond lichaam en met het ouder worden wordt dat er meestal niet beter op. Ik denk dat de kans op ongelukken op het werk ook steeds groter worden. Daarmee wil ik niet zeggen dat oudere mensen niet opletten of zo, maar de kans dat je wat minder oplettend wordt lijkt mij wel groter, vooral als je wat minder gezond bent. 

Omdat de mensen die nu met pensioen gaan heel lang gedacht hebben dat dat met 65 zou zijn voelt het vaak oneerlijk. Ze weten het wel al een tijdje.... de nieuwe regeling is in 2013 al ingegaan.... maar toch... het zou 65 zijn! 
Ander werk doen omdat je te oud wordt voor het werk dat je deed.... het kan, maar dat valt voor veel mensen ook niet mee..... verandering is bij het ouder worden ook vaak moeilijker. En soms is het werk waar iemand eigenlijk niet voor geschikt is...... niet iedereen kan alles en een oud paard kan je geen kunstjes meer leren..... nou ja, niet alle kunstjes.  Voor sommigen een prima oplossing, maar niet voor iedereen. Ze zouden mij nu niet op de afdeling 'printeronderhoud' moeten zetten 🤣😂🤣.... ik zou al die printers om zeep helpen. 

Maar ik ben dus voor 65 jaar als pensioenleeftijd.... lager mag ook!  Ik weet dat het geld kost, maar we sparen er zelf voor. AOW ligt anders.... dat kost de overheid geld, maar ik denk dat het nodig is (en nu kostte het mij geld doordat ik later AOW kreeg). 

Huwelijksaanzoek????

Volgens mij heb ik er al eerder over geschreven, maar op verzoek dan even in de herhaling (ik herhaal wel vaker dingen): 

Lang geleden waren Edwin en ik op vakantie in Limburg. Broer had zijn caravan op een camping voor ons gezet en wij zijn er 2 maanden gebleven. 

Iedere dag kwam er een oude man op een scootmobiel voorbij die vriendelijk naar ons knikte.... en wij knikten vriendelijk terug. Ik ben slecht in leeftijd schatten, maar ik vermoedde dat die man zo'n 20 tot 30 jaar ouder was dan ik. 
Op een dag kwam hij een praatje maken.... ineens zei hij: "Ik ben al heel lang op zoek naar een vrouw" en ik antwoordde in mijn onbenulligheid: "Nou, dat zal niet meevallen, de leukerds zijn altijd al bezet is mijn ervaring!" Edwin gaf mij onder tafel een trap en ik had het nog niet echt door.... zo'n ouwe man.... welnee....

Maar hij ging verder: "Ja, soms komt er wel eens eentje, maar als ze zien dat ik niet lopen kan haken ze af.... nou, maar mijn handen kunnen anders nog alles!!!" Grote griezels, dit vond ik toch wat raar... beetje eng zelfs. Maar goed.... ik vergat het weer en hij kwam vaker langs: "Gut meid, ben je nog aan de afwas? Je bent laat vandaag".... dat soort gesprekken. Ook vroeg hij een paar keer of wij eens in zijn voortent wilden komen koffie drinken.... we stelden het steeds uit, maar spraken af om op de laatste avond langs te komen. Ik keek mijn ogen uit want er stond een compleet bankstel in de voortent. Het licht was schaars, alleen het buitenlampje van de caravan en daar zat ik tegenover. 
Ik had bewondering voor zijn manier van voortbewegen, hij kon echt geen stap zetten, maar hij trok zich met zijn armen overal naartoe.... heel knap. De koffie was al gezet en Edwin werd gevraagd die uit de caravan te halen en in te schenken. 

We zaten even te praten en hij vroeg ineens of hij mijn adres mocht. Ik schoot weer in standje onbenul en dacht 'Ach, die ouwe man wil mij een kaartje sturen, wat lief!' dus ja, ik wilde mijn adres wel geven. Hij vroeg of Edwin pen en papier wilde pakken uit het zoveelste laadje links... hij was blijkbaar goed georganiseerd. Ik schreef - omdat ik ook de beroerdste niet ben -  mijn naam, adres en zelfs telefoonnummer op en gaf het hem. Hij bekeek het eens, pakte zijn portemonnee en haalde er een klein oranje papiertje uit, ik schat iets van 2x3 cm. In het midden stond iets.... heel klein en dat was bij dat schaarse licht niet te ontcijferen... nou ja, ik kijk later wel! Ik stop het in mijn zak, Edwin moest pen en papier terugleggen toen de man ineens zei: "Maar Edwin hoeft niet meteen de deur uit hoor!" Ik keek hem verbaasd aan en hij ging verder "Maar die gaat toch wel snel genoeg de deur uit als hij een vriendin krijgt".  Volgens mij hing mijn mond open van verbazing, maar ik wist nog te zeggen: "Of een vriend!" 
Meteen zei hij "Nee, dat moet hij niet doen!" "Nou, als hij zo is dan wordt het echt een vriend!!!!" 
"Nee" zei hij en knikte steeds heel heftig met zijn hoofd erbij: "Nee, dat moet hij niet doen, het ligt altijd aan de ouders!"  Hier wist ik even niets op te zeggen.... wat een onzin... maar hij ging verder en bleef maar driftig knikken met dat hoofd:  "Ik zal je vertellen, mijn zus had een zoon en die speelde met poppen!!!" Hierbij gooide hij zijn hoofd zo driftig naar voren dat ik bijna bang was dat ik het op moest vangen... ondertussen vroeg ik mij af wat er voor raars is aan een jongen die met poppen speelt maar hij vervolgde zijn verhaal:" Mijn zus zei 'dat moet afgelopen zijn!' en ging met hem naar de dokter. Nou, hij heeft nu een vrouw en 3 kinderen..... dus het ligt altijd aan de ouders!" Hij duldde duidelijk geen tegenspraak, hij was overtuigd van zijn eigen mening. Ik wilde er ook niet tegenin gaan en vond dat het tijd werd om weg te gaan.... broer zou de volgende dag al vroeg de caravan ophalen en ik keek Edwin aan: "We moeten morgen vroeg op, we kunnen beter bijtijds naar bed gaan... ga je mee naar de caravan?"  Blij dat we buiten waren renden naar een plek buiten gehoorsafstand van de caravan om even uit te lachen. Ik haalde het kleine briefje uit mijn zak en bij het licht van een straatlantaarn lazen we.... alleen zijn 06-nummer. Geen naam, geen adres... alleen dat nummer. 
Maar was dit nou een huwelijksaanzoek of.... ja of wat eigenlijk? 
Wij sliepen natuurlijk nog lang niet, we waren klaarwakker en bleven lekker nog even kletsen.

De volgende ochtend waren we klaar voor vertrek, ik had het verhaal aan broer en schoonzus verteld die ook stomverbaasd waren en vervolgens ging ik even afscheid nemen van de buren, die stonden er ook al lang en daar had ik veel en goed contact mee.... ik kreeg zelfs een campingwasmachine van ze. 
Terwijl ik daar stond zag ik de scootmobiel aankomen en ik zei snel: "Ik ga, want daar komt XXX en daar heb ik geen zin in, die heeft mij gisteren een soort van huwelijksaanzoek gedaan" en snel ging ik naar de auto. Nooit mee wat van die man gehoord.... misschien heeft mijn caravanbuurman iets tegen hem gezegd, geen idee, maar ik kreeg geen kaartje van hem en Edwin ging voorlopig de deur nog niet uit. 🤣 Maar misschien vond hij mij niet aardig meer omdat ik het duidelijk geen probleem zou vinden als Edwin met een vriend door het leven zou gaan..... ik zal het nooit weten.

Ik kende alleen zijn voornaam, maar steeds als ik die naam hoor moet ik lachen want dan denk ik aan dit verhaal. 

Wat een kop koffie al niet kan veroorzaken. Jaren eerder was mij ook al eens gevraagd bij iemand op de koffie te komen..... ook hij had andere bedoelingen. Ik wist dat hij een vriendin had die niet bij hem woonde en vroeg dan ook: "Maar je hebt toch een vriendin???" Het bleek dat hij mij erbij wilde, als tussendoortje! Slippertjes!  Ik heb vriendelijk bedankt voor de eer, dronk mijn koffie op en vertrok. 

Koffie kan best gevaarlijk zijn.... dat blijkt! Ik drink maar weinig koffie en dan vaak cafeïnevrij.... want ik kan er niet zo goed tegen..... maar koffie krijgt door dit soort dingen toch een bijsmaak. 😂🤣.