Huwelijksaanzoek????

Volgens mij heb ik er al eerder over geschreven, maar op verzoek dan even in de herhaling (ik herhaal wel vaker dingen): 

Lang geleden waren Edwin en ik op vakantie in Limburg. Broer had zijn caravan op een camping voor ons gezet en wij zijn er 2 maanden gebleven. 

Iedere dag kwam er een oude man op een scootmobiel voorbij die vriendelijk naar ons knikte.... en wij knikten vriendelijk terug. Ik ben slecht in leeftijd schatten, maar ik vermoedde dat die man zo'n 20 tot 30 jaar ouder was dan ik. 
Op een dag kwam hij een praatje maken.... ineens zei hij: "Ik ben al heel lang op zoek naar een vrouw" en ik antwoordde in mijn onbenulligheid: "Nou, dat zal niet meevallen, de leukerds zijn altijd al bezet is mijn ervaring!" Edwin gaf mij onder tafel een trap en ik had het nog niet echt door.... zo'n ouwe man.... welnee....

Maar hij ging verder: "Ja, soms komt er wel eens eentje, maar als ze zien dat ik niet lopen kan haken ze af.... nou, maar mijn handen kunnen anders nog alles!!!" Grote griezels, dit vond ik toch wat raar... beetje eng zelfs. Maar goed.... ik vergat het weer en hij kwam vaker langs: "Gut meid, ben je nog aan de afwas? Je bent laat vandaag".... dat soort gesprekken. Ook vroeg hij een paar keer of wij eens in zijn voortent wilden komen koffie drinken.... we stelden het steeds uit, maar spraken af om op de laatste avond langs te komen. Ik keek mijn ogen uit want er stond een compleet bankstel in de voortent. Het licht was schaars, alleen het buitenlampje van de caravan en daar zat ik tegenover. 
Ik had bewondering voor zijn manier van voortbewegen, hij kon echt geen stap zetten, maar hij trok zich met zijn armen overal naartoe.... heel knap. De koffie was al gezet en Edwin werd gevraagd die uit de caravan te halen en in te schenken. 

We zaten even te praten en hij vroeg ineens of hij mijn adres mocht. Ik schoot weer in standje onbenul en dacht 'Ach, die ouwe man wil mij een kaartje sturen, wat lief!' dus ja, ik wilde mijn adres wel geven. Hij vroeg of Edwin pen en papier wilde pakken uit het zoveelste laadje links... hij was blijkbaar goed georganiseerd. Ik schreef - omdat ik ook de beroerdste niet ben -  mijn naam, adres en zelfs telefoonnummer op en gaf het hem. Hij bekeek het eens, pakte zijn portemonnee en haalde er een klein oranje papiertje uit, ik schat iets van 2x3 cm. In het midden stond iets.... heel klein en dat was bij dat schaarse licht niet te ontcijferen... nou ja, ik kijk later wel! Ik stop het in mijn zak, Edwin moest pen en papier terugleggen toen de man ineens zei: "Maar Edwin hoeft niet meteen de deur uit hoor!" Ik keek hem verbaasd aan en hij ging verder "Maar die gaat toch wel snel genoeg de deur uit als hij een vriendin krijgt".  Volgens mij hing mijn mond open van verbazing, maar ik wist nog te zeggen: "Of een vriend!" 
Meteen zei hij "Nee, dat moet hij niet doen!" "Nou, als hij zo is dan wordt het echt een vriend!!!!" 
"Nee" zei hij en knikte steeds heel heftig met zijn hoofd erbij: "Nee, dat moet hij niet doen, het ligt altijd aan de ouders!"  Hier wist ik even niets op te zeggen.... wat een onzin... maar hij ging verder en bleef maar driftig knikken met dat hoofd:  "Ik zal je vertellen, mijn zus had een zoon en die speelde met poppen!!!" Hierbij gooide hij zijn hoofd zo driftig naar voren dat ik bijna bang was dat ik het op moest vangen... ondertussen vroeg ik mij af wat er voor raars is aan een jongen die met poppen speelt maar hij vervolgde zijn verhaal:" Mijn zus zei 'dat moet afgelopen zijn!' en ging met hem naar de dokter. Nou, hij heeft nu een vrouw en 3 kinderen..... dus het ligt altijd aan de ouders!" Hij duldde duidelijk geen tegenspraak, hij was overtuigd van zijn eigen mening. Ik wilde er ook niet tegenin gaan en vond dat het tijd werd om weg te gaan.... broer zou de volgende dag al vroeg de caravan ophalen en ik keek Edwin aan: "We moeten morgen vroeg op, we kunnen beter bijtijds naar bed gaan... ga je mee naar de caravan?"  Blij dat we buiten waren renden naar een plek buiten gehoorsafstand van de caravan om even uit te lachen. Ik haalde het kleine briefje uit mijn zak en bij het licht van een straatlantaarn lazen we.... alleen zijn 06-nummer. Geen naam, geen adres... alleen dat nummer. 
Maar was dit nou een huwelijksaanzoek of.... ja of wat eigenlijk? 
Wij sliepen natuurlijk nog lang niet, we waren klaarwakker en bleven lekker nog even kletsen.

De volgende ochtend waren we klaar voor vertrek, ik had het verhaal aan broer en schoonzus verteld die ook stomverbaasd waren en vervolgens ging ik even afscheid nemen van de buren, die stonden er ook al lang en daar had ik veel en goed contact mee.... ik kreeg zelfs een campingwasmachine van ze. 
Terwijl ik daar stond zag ik de scootmobiel aankomen en ik zei snel: "Ik ga, want daar komt XXX en daar heb ik geen zin in, die heeft mij gisteren een soort van huwelijksaanzoek gedaan" en snel ging ik naar de auto. Nooit mee wat van die man gehoord.... misschien heeft mijn caravanbuurman iets tegen hem gezegd, geen idee, maar ik kreeg geen kaartje van hem en Edwin ging voorlopig de deur nog niet uit. 🤣 Maar misschien vond hij mij niet aardig meer omdat ik het duidelijk geen probleem zou vinden als Edwin met een vriend door het leven zou gaan..... ik zal het nooit weten.

Ik kende alleen zijn voornaam, maar steeds als ik die naam hoor moet ik lachen want dan denk ik aan dit verhaal. 

Wat een kop koffie al niet kan veroorzaken. Jaren eerder was mij ook al eens gevraagd bij iemand op de koffie te komen..... ook hij had andere bedoelingen. Ik wist dat hij een vriendin had die niet bij hem woonde en vroeg dan ook: "Maar je hebt toch een vriendin???" Het bleek dat hij mij erbij wilde, als tussendoortje! Slippertjes!  Ik heb vriendelijk bedankt voor de eer, dronk mijn koffie op en vertrok. 

Koffie kan best gevaarlijk zijn.... dat blijkt! Ik drink maar weinig koffie en dan vaak cafeïnevrij.... want ik kan er niet zo goed tegen..... maar koffie krijgt door dit soort dingen toch een bijsmaak. 😂🤣.