Week 31.. Een drukke week

Maandag 28 juli: Het werd nu toch echt tijd om de ramen binnen te lappen.....in elk geval achter. Ik zou dat vorige week doen, maar ja... ziek. 

Ik had geen zin om de trap te pakken (ik merk dat ik steeds meer moeite heb met keukentrappen), een kleintje van 2 treden moest genoeg zijn.... niet echt. Met een stok dan.... werd wel schoon, maar niet goed droog. Dan droogmaken met een doek aan mijn grijpstok. Mwah.... redelijk, maar ondertussen regende het buiten een beetje, dus dan is dat slecht te zien. Een ander probleem was een plakstrip.... een doorzichtige (maar niet onzichtbare) plakstrip op mijn raam, bedoeld om de klustervliegen te vangen. Klustervliegen zitten steeds op het raam, maar die van mij liepen keurig om de strip heen, er bleef er geen eentje aan plakken. Het ding moest er nu maar eens af, die beesten zijn al weg. Maar hoe krijg ik die strip eraf? Voorzichtig met een plamuurmes eraf schrapen... het lukte een beetje, maar niet goed genoeg. Ik had geen stickerverwijderaar of wasbenzine in huis..... pindakaas schijnt te helpen, maar ja.... mijn lekkere pindakaas op het raam smeren.... en de pindakaas is tegenwoordig ook niet meer te betalen... zonde dus. 
Zonnebloemolie..... dat hielp heel redelijk..... het leek weg. Maar ja, hoe krijg ik die vette zonnebloemolie van het raam? Daar hebben we Dasty voor! Ik heb het meerdere keren moeten doen voor het echt weg leek te zijn....het lastige was dat ik het op afstand beter zag .... als ik ervoor stond leek het perfect.  Toen had ik nog maar een klein strookje raam gelapt..... ik was al een uurtje bezig. Het was lunchtijd en ik was sowieso aan een pause toe, dus even zitten. 
Even iemand bellen om een afspraak te maken, ik had beloofd dat ik een keer langs zou komen en dat is nu geregeld.... nog even kijken hoe laat de trein gaat en hoe laat ik daar aankom met de bus en dat even appen, dan kan ze er rekening mee houden. 
Even wat spullen weer op de vensterbank gezet .... dat deel is klaar, de rest komt later wel, misschien morgen..... ik was bekaf. 

's Avonds heb ik de klus afgemaakt.... het grote raam in elk geval.... het kleine raampje en de deur doe ik wel even tussendoor, dat is zo klaar. 
Gisteravond was ik ook 's avonds lekker bezig.... om half 10 een half uurtje in de tuin gewerkt.... ook toen was ik gevloerd, maar om die tijd gaat het gewoon lekkerder. 

Dinsdag 29 juli: Vandaag naar de kapster, heerlijk weer een stuk eraf! Altijd gezellig bij deze kapster en ze knipt goed. 

 Eerst even getankt, dat was ook weer eens nodig. Ik rij weinig, dus ik tank ook weinig.... altijd bij het dichtstbijzijnde tankstation.... ik let niet op de prijs, ik rij niet om voor een lagere prijs. Ik heb maar een kleine tank dus heel veel per keer kan het niet schelen en omdat ik niet vaak tank (hooguit 4x per jaar 🤣😂) levert omrijden mij op jaarbasis nauwelijks iets op. "Wilt u de bon?" "Ja graag, voor die prijs kan er wel een bon vanaf!" 

Na de kapster nog even naar Dirk voor de boodschappen, ik was  nu toch in Purmerend. Lekker wat ingeslagen en thuis meteen de boodschappen opgeruimd. Buiten weer wat dingen opgehangen, nu zonder schroeven, ik vond een eenvoudiger manier.

's Avonds nog even de laatste dingen voor buiten met blanke lak ingespoten, de achterkant eerst, want de voorkant kan ook nog als het al hangt. Ik doe dat altijd buiten en dan in een doos, zodat het wat minder verstuift door de wind. Toch hangt er altijd een nare zoetige geur, daarom doe ik het 's avonds als er niemand meer buiten zit. Ook wel eens 's morgens vroeg. Ik wil niet dat anderen er last van hebben.... er valt misschien niet helemaal aan te ontkomen, maar dan zo weinig mogelijk last!
 
 Maar daarna was het echt over en sluiten, maar...... lekker bezig  geweest!!

Woensdag 30 juli: Twijfels waren er gisteren al .... naar de kaasmarkt of niet? Gisteren druk, morgen weer druk, zaterdag ook.... als ik verstandig ben ga ik volgende week! 
Mijn lichaam gaf het vandaag zelf al aan, ik kon beter rustig aan doen. Gewoon een beetje in en om het huis rommelen, er is genoeg te doen. Geen extra dingen.... als ik naar de kaasmarkt ga dan wil ik ook gelijk naar het tuincentrum daar.... niet doen! Misschien sowieso beter om dat niet op één dag te doen. Ik wil van alles, maar ja..... eigenlijk wist ik natuurlijk wel dat het beter was om niet te gaan, maar ik blijf toch altijd weer hopen op een wondertje! Ach... het fantaseren over leuke dingen is ook al genieten en wat vandaag niet kan komt morgen wel (geldt niet voor de kaasmarkt, die is alleen op woensdag 😂 en morgen heb ik weer andere dingen te doen).
Vanmiddag checkte ik mij alvast in voor het ziekenhuis morgen.... dat kan vanaf 24 uur van tevoren gewoon thuis op de computer en dan krijg ik een afsprakenticket per mail met een streepjescode en qr-code die ik op de afdeling laten scannen zodat ze weten dat ik er ben. Het inchecken kan ook morgen in het ziekenhuis (met legitimatie!!!), maar ik vind het handiger om thuis al te doen. De vragenlijst is altijd al grotendeels ingevuld omdat ik het vaker gedaan heb.
De eerste keer leek het mij een heel gedoe.... maar achteraf was het allemaal heel simpel en best handig. Door die code te laten scannen zien ze meteen dat je er bent en bij de gynaecologe wordt ik dan vaak al snel geroepen, ook als ik veel te vroeg ben..."Ja, ik zag dat u er al was!".  Alleen bij het lab mag ik niet eerder dan 20 minuten van tevoren mijn code laten scannen, maar als het heel rustig is daar wil een gastvrouw of -heer wel eens regelen dat het eerder kan. Ik was daar een keer als enige.... er werd gevraagd of ik op iemand wachtte..... "Nee, maar ik mag nog niet inchecken"...... en toen werd het gewoon geregeld dat ik meteen geholpen werd. Maar daar hoef ik morgen niet te zijn.

Donderdag 31 juli: Vandaag naar de gynaecologe in Hoorn (dat wisselt, de eerste keren was ik in  Purmerend, vorige keer in Hoorn en nu dus weer in Hoorn), maakt mij niet uit.... naar Hoorn ga ik lekker met de bus ( hoef ik geen parkeerplaats te zoeken, het is best druk daar) en dan nog even Hoorn in na afloop (als ik fut heb). 
Ik hoef alleen maar mijn cyste te laten opmeten.... als hij niet groeit mag hij blijven zitten tenzij ik er last van heb (ja, maar ik voel overal wel eens wat, hoe weet ik of het dat is?). 
Elke keer denk ik dat het de laatste keer is, maar dat malle ding is slecht op te meten omdat hij steeds van vorm verandert (Barbapappa?), we hebben hem ook een keer zien bewegen. Dus bij twijfel moet ik steeds weer terugkomen. De eerste keer werd uitgegaan van 7 1/2 cm.  Ik wacht het maar af.... 

Ik liep naar de bushalte en voor ik er was kwam de bus er al aan (elk kwartier)..... ze zette de bus op de halte en bleef op mij wachten, ik zag niemand uitstappen dus het was echt voor mij .... top! 

Toen ik in Hoorn uit de bus stapte was er vóór mij iemand die wat moeilijk leek te lopen.... ze ging dezelfde kant op en ik zag haar aarzelen bij de trap over het spoor. Ik ging even naar haar toe: "Er is ook een lift hoor!" .... dat wist zij niet....zij liep met mij mee.... en ik bleef bij haar lopen naar de lift weer naar beneden..... dat is heel wat beter dan die rottrappen! Zij moest ook in het ziekenhuis zijn, binnen kwamen we elkaar weer tegen. 

Ik dropte mijn cadeautjes, dat voelt spannend, alsof ik iets doe dat niet mag.... maar ik wil natuurlijk niet dat mensen zien dat ik het neerleg. De eerste liet ik in de bus achter, de tweede op een bankje op de parkeerplaats en de rest in het ziekenhuis. In elk geval 3 waren er later weg!  
Ik had er niet aan gedacht een bidon met water mee te nemen.... ach, ik haal wel een flesje in het ziekenhuis...... uhhhh, toch maar niet, ik ga echt geen half litertje water kopen voor 3,50!!!! Bij de Action kocht het later voor 1/10 van die prijs. Dat het daar duurder is ... nou ja, dat kan, maar er zijn voor mij grenzen! 

Bij de gynaecologe ging het ongeveer zoals verwacht..... ik hoef niet meer terug te komen.... hij had dezelfde afmetingen als een jaar geleden en tussentijds veranderde hij een paar keer van vorm, maar het is wel duidelijk dat hij niet gegroeid is. Dan mag hij blijven zitten, tenzij ik er last van krijg. Hij mag tot 10 cm. groeien, maar de kans dat hij zo groot wordt is klein, als hij al groeit dan zijn daar waarschijnlijk zoveel jaar voor nodig dat ik 120 moet worden of zoiets om dat nog mee te maken. Hij zit er vermoedelijk al heel erg lang. 
Zij kijkt ook altijd even of de baarmoeder er goed uitziet.... "ja hoor, precies zoals we het graag zien na de overgang!" .... zij was tevreden, dus ik ook! Ze opereert alleen als er een reden voor is.... als ik er last van krijg of als ik bang ben voor dat ding.  Ik hoef niet meer terug te komen! Dan is nu echt alles afgehandeld van vorig jaar.... MDL-arts ben ik al lang vanaf, neuroloog was ik in januari voor de laatste keer, nu kan ik dit ook afsluiten..... rust in de tent. Het was niet zo erg hoor, dat onderzoek stelt weinig voor, maar toch lekker dat het niet meer hoeft. 

Buiten liep iemand mij voorbij en draaide zich nog even om: "Leuke oorbellen" "Ja, ik heb wat met medeliefjes, kijk, mijn ring ook!" "Ooo, en op uw shirt ook", "Ja, zelfs op mijn sokken, ik draaf wel eens een beetje door hahaha"...."o heerlijk, gewoon blijven doen!" 

Dergelijke dingen overkomen mij wel vaker, mensen beginnen vaak met mij te praten. .... ik vind dat leuk, beter dan elkaar voorbijlopen zonder groet of wat dan ook. 

Daarna nog even gewinkeld.... 2 grote winkels waren wel genoeg, ook al omdat ik geen trolleytas bij mij had, maar het waren zeker meer dan genoeg stappen!  Heerlijk om weer even gewinkeld te hebben!
Tussendoor even een cappuccino met een broodje gegeten op een terrasje.... lekker! De broodjes zijn tegenwoordig ook niet meer te betalen, het lijkt of  ze ze met goud beleggen, maar goed.... het is vakantie en daar horen terrasjes bij.... en bovendien had ik wat te vieren omdat ik niet meer terug hoef te komen bij de gyn.!

Het is nu al de tweede keer dat ik zo'n eigenaardig soort theelepeltje zie. Ongetwijfeld heet het anders, het was niet bij de thee dus koffielepel dan ... maar je kan er niks mee oplepelen.... je kan er mee roeren, maar ja.... als het van hout was zou ik het een roerhoutje noemen, maar dit lijkt mee op een stuk gereedschap.

Toevallig had ik die andere ook op een foto staan.

Weet iemand van mijn lezers hoe dit heet? Ik ben heel nieuwsgierig!

 Meestal ga ik daar naar Bagels and beans, maar daar waren alle tafeltjes op het terras bezet.... nou ja, er zijn daar meer terrasjes! Toen mijn broodje kwam riep iemand vanaf een ander tafeltje naar mij: "Eet smakelijk!" Leuk! Het begon te regenen.... een beetje .... en ik zat aan één van de weinige tafeltjes zonder luifel of parasol erboven..... ik vermoedde dat het niet zou doorzetten.... en ik had gelijk! 

Bij het busstation stond mijn bus er al ..... dat gaat goed vandaag!

Toen ik thuis kwam lagen er twee tassen met Libelles voor de deur..... die krijg ik altijd van iemand (en ik geef ze ook weer door) en ze was toevallig in de buurt, dus had ze ze voor de deur gelegd toen ik niet thuis bleek te zijn.

Vrijdag 1 augustus: Een nieuwe maand....volgende maand duikelen we de herfst in. Vandaag rustig aan, gisteren veel gelopen, morgen de hele dag weg, dus nu alleen wat in en om het huis rommelen. 

Eens kijken....ik heb nog wat leuke kussenhoezen voor buiten, daar heb ik nog binnenkussens voor nodig. Hm... best prijzig. O, de complete kussens zijn in de aanbieding en goedkoper dan de binnenkussens. Nou, dan koop ik die!

Zaterdag 2 augustus: Al vroeg de deur uit want ik ging naar Asten (Brabant) met het ov en dat is een reis om de wereld. Tot Eindhoven gaat het vlot .....  ik ben dan wel al een tijd onderweg, maar ja... het is ook een flinke afstand en ik moet eerst met de bus naar Amsterdam-Noord, daar verder met de metro naar het Centraal Station en dan met de trein naar Eindhoven. Maar dan....... vanaf het station tot het adres waar ik moet zijn is het 24,8 km. een stukje van niks. Maar de bus neemt een toeristische route 🤣en doet er 53 minuten over. Best een leuk ritje hoor, maar je moet geen haast hebben. Een route met 27 haltes (6 in Eindhoven, 5 in Geldrop, 4 in Mierlo, 3 in Lierop, 7 in Someren en de tweede in Asten moest ik eruit) ... ik heb het ritje vaker gemaakt, één keer jaren geleden en dit jaar ook al een keer (maar toen moest ik nog een paar haltes verder zijn). 
Toen ik thuis de deur uitstapte regende het pijpenstelen.... toch maar een jas aan dan en een paraplu mee. Als snel was ik doorweekt.... mijn rechterkant was nog droog door de paraplu, maar links voelde ik het water met straaltjes van mijn armen lopen. Ook mijn schoenen bleken niet waterdicht. Zodra ik in de bus zat zag ik dat het opklaarde, de ruitenwissers hadden steeds minder te doen. Onder mij lag al snel een plas water... dat werd een riviertje... echt, ik overdrijf niet! Ik hield mijn ja maar aan, want als ik hem uittrek vind ik het heel naar om later een natte jas aan te moeten trekken... zolang ik hem nog aanhad had ik daar minder last van en toen ik zo'n 3 uur later in Asten uit de bus stapte was mijn jas al heel wat droger. 
Ik kon het eenvoudig vinden, het was niet ver bij de bushalte vandaan. Even later zat ik al aan de thee met wat lekkers erbij en een uurtje later heerlijke ham/kaascroissants.... dat was een zeer smakelijke lunch. 
We hebben veel gekletst, even gewinkeld, lekker op het balkon gezeten, gelachen maar ook verdrietige dingen besproken want dat hoort er ook bij! Het was een topdag. En tot slot werd ik ook nog getrakteerd op een etentje. Omdat het in dat restaurant altijd druk is had ze gereserveerd .... en al snel begreep ik waarom het daar altijd druk is, het was heerlijk. Ik koos voor 'Astens klassieker'...... heerlijk malse stukken kip met spekjes en nog zo het één en ander.... ik heb gesmuld! Daarna bracht zij mij naar de bushalte waar de bus al snel kwam.... dus nog even snel afscheid genomen .... 'bedankt voor de leuke dag en het heerlijke eten Nelly!'  ....en ik was alweer onderweg. In Eindhoven stevig doorlopen om mijn trein te kunnen halen en in Amsterdam hoefde ik maar 11 minuten te wachten op een bus. Nog een kwartiertje lopen naar huis .... best vlot gegaan allemaal. Ik kon terugkijken op een heerlijke dag! Ik zette even de tv aan, maar viel al snel in slaap. 

Zondag 3 augustus: Vandaag maar even rustig aan..... even bijkomen. Gewoon wat in en om het huis rommelen, beetje lezen, wat knutselen en frutselen, een wandelingetje..... een beetje van alles wat maar in een rustig tempo.... niks moest! Ik merk dat ik langzaam aan toch weer wat verder opknap eindelijk. Ik kan weer wat meer ook al moet ik het niet overdrijven. Ook krijg ik weer meer zin in de dingen die gewoon moeten, maar die het afgelopen jaar op een duidelijk zachter pitje stonden.... omdat de fut er niet was, maar ook omdat de lol er even af was. Soms kunnen klussen best leuk zijn, ook als het op zich geen leuk werk is.... maar alles wat af is geeft voldoening en voor ik ziek werd ging dat lekker .... maar dat was even weg ... er was een gevoel dat het allemaal geen zin had! En nu komt het weer wat terug. Het saxofoonspelen gaat ook weer iets beter.... nadat het lange tijd helemaal niet lukte ging het daarna eerst redelijk vooruit, maar toen stond het een tijdje stil... geen vooruitgang, maar nu lijkt het toch wat beter te gaan. 
In vele opzichten gaat het dus echt beter, al ben ik er nog niet! Maar ik ben blij met elke verbetering.... ik zie wel hoever het nog verbeteren gaat, dat heb ik zelf niet in de hand. Gisteren viel ik zo vroeg in slaap dat ik nu vroeg wakker was.... toch nog wel slaperig, maar wakker genoeg om alvast wat kleine klusjes te doen, dus om 6 uur was ik al buiten om nog wat dingetjes op te hangen en een paar dingen opruimen. Daarna weer even gaan liggen, tv gekeken en weer in slaap gevallen. Geen probleem, ik had geen afspraken en het was best een drukke week geweest.
Tegen half 1 besloot ik te lunchen, de tv stond aan ..... plop.... geen stroom meer! Nou ja, een lunch kan ik evengoed wel klaarmaken. Even een kopje Senseee...ooo... nee, dat gaat ook niet.

Eerst maar even kijken op internet of er een storing is.... want het kan ook alleen bij mij zijn! Als het de aardlekschakelaar is had ik dat wel gehoord, dat geeft altijd een flinke klap... en het is nu ook het hele huis, dus niet 1 groep.

Laptop aan.... ach... natuurlijk, ik gebruik wifi en die doet 't ook niet, smartphone kan dan ook niet, daar gebruik ik ook alleen wifi voor (nou ja, het kan wel, maar met prepaid ben ik dan wel heel snel door mijn beltegoed heen, dus dat doe ik alleen als het heel belangrijk is) ..... de buurvrouw vroeg of ik ook geen stroom had.... aha.... dus zij ook niet.... andere buurvrouw hoorde ik het ook al aan iemand vragen. Er zijn groter rampen, maar het is zo vreemd.... steeds wilde ik dingen doen die niet konden.... het zijn zo van die vaste gewoontes. 's Avonds valt het meer op als het donker is, dan ben je je er meer van bewust... en in de winter als het koud wordt, maar nu lijkt alles normaal en dan wil ik gewoon koffie zetten en meer van die dingen.
  Er stond een bus van netbeheerder Liander (later bleek er nog één voor te staan  en ik hoorde dat het er eerst zelfs 3 bussen waren, dan is ons straatje vol!). Die waren bij het transformatorhuisje.... maar die ene had zijn bus zo neergezet dat er niemand meer door kon.... en dat is lastig als het een doodlopende straat is. Ik kon niet met mijn auto van het erf af.... maar gelukkig hoefde dat ook niet. Ik stond even voor het huis en zag dat ze in het transformatorhuisje bezig waren. Even praten met buren.... er ging een busje weg en er liepen een paar Lianderthalers.... uhhhh mensen van Liander voorbij: "Gaat 't lukken mannen?"  "Ja, we zijn er mee bezig" Dat is dus een antwoord waar we echt niks aan hadden, want dat ze bezig waren zagen we zelf wel.... hoewel de laatste bus ook wegging en de deur van het huisje weer dicht ging.
10 voor half 4...... heee, de tv gaat aan! Nou ja.... eerst moest de superwifi nog opstarten en vervolgens het tv-kastje......dus dat duurde allemaal nog even, maar er was duidelijk weer stroom. De vriezer was ondertussen 3 graden warmer geworden (geen probleem), de koelkast was nog op temperatuur. 
Dan eerst maar koffie! Ongeveer 3 uur geen stroom gehad.... ach, wel onhandig maar geen drama.  Het bleek dat (bijna?) heel Monnickendam er last van had. 

Daarna heb ik nog een uurtje geslapen, ik was gaar... maar dat was niet zo gek na een drukke week.  En 's nachts ook gewoon weer lekker geslapen.

Week 25 deel 1

 

Maandag 16 juni: Een nieuwe week met nieuwe kansen! 
Het ging goed met mijn rug.... het was er nog wel, maar vnl. als ik lang in één houding had gezeten of te plotselinge bewegingen maakte.... maar ook dan was de pijn veel minder dan het was. Zo kan ik wel naar de crematie woensdag..... ik vind het belangrijk om er te zijn en wat pijn kan ik wel aan, maar ik moet mij wel kunnen bewegen en dat gaat nu goed genoeg! 
Weer zoeken wat ik aan zal trekken.... het wordt wel weer warm, maar waarschijnlijk met sluierbewolking en dat vind ik veel aangenamer. 

Morgen voor de derde keer een spoorwegstaking. Wat een geluk voor mij dat het dinsdag is en niet woensdag, want dat had ik echt een probleem. Dan kan ik gewoon niet naar de crematie, met de auto is nu zeker geen optie... normaal al liever niet, maar te lang in één houding zitten is nu echt niet goed! Ook niet iets om iemand te vragen om mij weg te brengen (als passagier heb ik iets meer mogelijkheden om af en toe anders te gaan zitten), het is meer dn 160 km, dat vraag ik echt niet! Wat niet kan dan kan niet, maar gelukkig rijden er woensdag treinen voor zover bekend en het ziet er naar uit dat het gaat lukken! 

Dinsdag 17 juni: Het gaat goed! Ik ging op de fiets naar vriendin en gelijk even naar de brievenbus om eindelijk de 'geslaagdkaarten' te posten. Eerder was fietsen niet verstandig en lopend was de dichtsbijzijnde brievenbus nu even te ver.
Gelijk maar even boodschappen gedaan, ik was nu toch vlakbij een supermarkt. Kleine krentenbolletjes, handig om morgen mee te nemen en iets voor het avondeten waar ik niks aan hoef te doen, want als ik terug kom heb ik ongetwijfeld geen fut meer! 

 Verder niet teveel gedaan.... alles nog voorzichtig, na woensdag is het minder erg als het misgaat (liever niet natuurlijk). 

Woensdag 18 juni: Vroeg op, extra vroeg zodat ik rustig kan starten. Ook een bus eerder omdat ik de overstap naar de trein te krap vond zoals het reisadvies aangaf. Ik had duidelijk tekort geslapen. Het gebeurt mij vaker dat ik pas laat in slaap val, maar dan slaap ik 's morgens wat langer, dat ging nu niet lukken. 
De reis verliep goed.... op de fiets naar de bus, met de bus naar Amsterdam-Noord, met de metro naar 't centraal station, de trein naar Eindhoven.... alles was mooi op tijd. In Eindhoven was het busstation nog steeds achter het station, dus geen probleem, dat wist ik te vinden.... alleen stond op het bord niet op welk perron mijn bus kwam. Ik liep A t/m M af..... mijn bus was er niet bij en stond niet op de borden boven de perrons..... weer terug en blijven kijken of er ergens iets veranderde.... op het bord met alle bussen nog steeds geen perronletter... ik had nog 4 minuten.... maar weer de rij langs dan.... en ineens kwam mijn bus op perron L. Nog 2 minuten.... snel instappen. Ook weer gelukt. De rit was lang..... met de bus duurt het natuurlijk altijd langer, maar het was ongeveer 27 km. met de auto..... nu ging de rit door allerlei plaatsen met smalle straten en wegen met heel veel haltes en deed er ruim een uur over. Best een leuke rit hoor, maar zo duurt het wel lang..... alles bij elkaar 3 uur. Eindelijk was ik er.... ik stapte uit en keek even naar de overkant.... oké, een stukje terug staat een bushokje, dan weet ik waar ik moet zijn als ik terug ga. De route was niet moeilijk.... oversteken, een stukje lopen naar de rotonde, daar linksaf en na zo'n 20 meter (schat ik) al rechtsaf en meteen was het gebouw waar ik moest zijn al links te zien. Ik was nog zo'n 3 kwartier te vroeg.... ah... verderop staat een bankje onder de bomen.... goed idee. Ik zat daar heerlijk.... en kon ondertussen het rouwcentrum zien, dus als er veel mensen naartoe gingen kon ik ook gaan... en ander zou ik ongeveer 20 minuten van tevoren die kant opgaan en daar een wc opzoeken, want dat zou ook wel prettig zijn. Er kwamen regelmatig hondenuitlaters langs, iedereen groette vriendelijk, daar hou ik van! Ik koelde daar lekker een beetje af onder die bomen .... ik had onderweg op een thermometer gezien dat het 28 graden was!

Het werd tijd, ik trok een blouse aan over mijn hemdshirtje en liep rustig die kant op. Er kwam net iemand naar buiten... ze vertelde waar ik moest zijn en liep even mee.... wees waar de wc was, schonk thee voor mij in.... wees waar de broodjes stonden (zoveel soorten boordjes met veel soorten beleg.... echt, het zag er geweldig uit!).... wat een service..... pas later had ik door dat zij de schoondochter was, dus ik ging nog even naar haar toe. Haar partner... de zoon van mijn klasgenoot Bob had ik al gecondoleerd, die had ik herkend. Nu even kijken waar de vrouw van Bob zit.... gevonden... dus even mee gepraat en gecondoleerd. Ze waardeerde het dat ik gekomen was... ik vond zelf dat ik moest komen.... dit is het laatste wat je kan doen voor iemand... al weet hij het zelf niet, zijn nabestaanden wel... en het leven bestaat nu eenmaal niet alleen uit leuke dingen, dit hoort er ook bij! Soms lukt het gewoon echt niet.... dat is niet anders en het hangt er ook vanaf wat voor band je met iemand hebt.
 Daarna voegde ik mij bij de andere mensen.... praatte met wat mensen, ik kende eigenlijk niemand. Iemand vroeg waar ik Bob van kende en ik legde het uit en dus ook waar ik vandaan kwam. Na een uurtje nam ik afscheid... alleen de familie zou meegaan naar het crematorium. 
Buiten bleef ik nog even praten.... ik kreeg daar een cadeautje door Bob's vrouw gemaakt. Ze had mij al gezegd dat zij iets gemaakt had.... zij kan zelf geen bedankjes schrijven (zij is blind) en daarom vond zij dit een leuk idee .... een schattig engeltje in een organzazakje met een mooi kaartje eraan.

Wat lief! Dat engeltje zal ik zuinig op zijn! Ik verbaas mij altijd over wat zij allemaal kan, zo knap! Ik weet niet of zij het engeltje ook zelf in elkaar heeft gezet, maar het inpakken met kaartje eraan vind ik al lastig als je niet ziet wat je doet. Ze had er heel wat gemaakt, wat een leuk en lief idee ook!

Ik bleef nog even praten met de vrouw die de engeltjes uitdeelde. Er kwam een vrouw naar buiten..."Ik hoor dat u uit Monnickendam komt.... daar heb ik ook gewoond!" Het was de zus van Bob. Ik wist dat hij een jongere zus had en een nog jongere broer, maar ik herinner ze mij niet uit onze schooltijd. Ze vertelde bij wie ze in de klas zat en we praatten over de tijd van toen. Ook zij waardeerde het dat ik gekomen was.... Bob had het wel eens over mij.  Ik ben ook blij dat ik geweest ben... het voelt goed! 

De terugweg...... ik wandelde naar het bushokje.... vreemd, er stond geen haltepaal, er stonden geen haltetijden... maar het hokje had wel de kleuren van de bussen die hier reden (het hokje waar ik uitstapte niet), en er was ruimte voor een bus, een uitrit vanaf de doorlopende straat.... het moest wel een bushalte zijn. Daar kwam een bus.... die moest ik hebben.... hij stopte en toen ik binnen was vertelde de chauffeur dat dit eigenlijk geen halte meer was. Ik bedankte hem dat hij toch gestopt was. Waar de halte wel was weet ik niet, misschien aan de andere kant van de rotonde. 
In het station had ik ruim 10 minuten om mijn bus te halen, dat is mooi.... ik wandelde rustig naar het juiste perron en ging daar zitten. Er vertrok een trein en op het bord kwam mijn trein te staan.... hij komt zo..... o, nu is alle tekst weg.... oooo.... 'rijdt niet, has been cancelled' .... nou over een half uur komt er weer één, ik blijf zitten. Maar ja.... misschien komt de volgende op een ander perron.... en er gaan misschien wel meer treinen naar Amsterdam, niet alleen de trein naar Enkhuizen die ik zou nemen. Dus, maar weer naar beneden.... daar zag ik dat als ik snel was ik de trein naar Alkmaar kon halen. Dat lukte, hij was behoorlijk vol maar ik vond een klapstoel. Bij het volgende station zocht ik een beter plekje. Het werd voller en voller, bij Utrecht kwamen er staanplaatsen.... de airco mocht wel 5 standjes hoger, het was vies warm, benauwd. Blij dat ik eruit kon ik Amsterdam. Even wachten op de metro, dat werd een staanplaats, maar een ritje van 2 minuten is niet zo erg. O, de bus naar Marken staat er al... snel doorlopen..... net op tijd, ik zat en hij reed meteen weg. Ongeveer kwart voor 6 was ik weer thuis. 

Eerst maar wat eten en drinken..... ik had kant en klare pasta tonijnsalade in de koelkast....  ideaal voor dit soort dagen! Daarna viel ik al snel in slaap..... dat had ik even nodig, daar ben ik van opgeknapt. 

Vandaag was eigenlijk even teveel, maar ja.... dat is niet anders. Maar het is goed gegaan, mijn rug hield zich goed (nu wel wat stijf) en mijn voeten ook, ik had voorzorgsmaatregelen genomen..... gelpleisters op de zwakke plekken, een vette zalf gebruikt om mijn voeten te beschermen en sokken aan met makkelijk zittende schoenen. Meer kon ik er niet aan doen. 

Nu lig ik voor Pampus en geen scheepskameel die mij er overheen helpt! 
Komende dagen blijft het warm, dus ik doe niet veel. 
  

Nu ff niks!

 

Het waren leuke dagen, maar het was wat druk, voor mij in elk geval te druk..... dus maandag doe weinig tot niks! 
Vrijdag eerst lekker naar het zwembad..... heerlijk, maar wel vermoeiend natuurlijk, ik ben dan ook 's middags altijd slaperig. Na afloop ging ik meteen door naar de apotheek. Dat alles ging lopend, want mijn fiets is nog bij de fietsenmaker en met de auto vond ik onzin..... het is ook verder met de auto dan lopend. 
Bovendien moest ik nog steeds tanken en wilde ik even geen meter extra rijden, want veel benzine zat er niet meer in. (ik kon terug met iemand meerijden, maar ik moest nog naar de apotheek en ik vind het niet fijn als er dan iemand zit te wachten op mij.... soms duurt het daar wat lang). 
Thuis eerst natuurlijk mijn zwemtas uitpakken ..... en toen even zitten. De telefoon ging, maar het was niet de fietsenmaker..... wel weer even gezellig gekletst. Daarna viel ik toch in slaap. Even lunchen en daarna naar de saxman, maar eerst onderweg tanken. Zo, daar kan ik met gemak een maand van eten, misschien wel 2 maanden, wat een geld.......maar gelukkig doe ik heel lang met een volle tank omdat ik weinig rijd.
De saxman zit in een smalle straat waar niet altijd parkeerplaats is .... ik ken daar wel een beetje de weg, maar ik ken de looproutes beter dan de autoroutes ..... ik zet dan liever mijn auto ergens anders neer.... geen gezeur. Liefst ergens waar ik ook niet op de tijd hoef te letten.... en dat lukte! Het is wat verder lopen, maar lopen is gezond! (en vanaf maandag is het daar afgesloten)
De saxreparateur liet zien wat hij gedaan had.... het zag er keurig uit! 
Thuis meteen even er op spelen.... dat ging beter dan op die andere, maar was toch wel weer even wennen. 

De rest van de dag deed ik niks meer, het was genoeg geweest!. 
De volgende dag naar Arnhem voor de verjaardagen van Edwin en Wesley. Het zou eigenlijk vorige week gevierd worden, maar was verzet. Met de trein zoals altijd...... behalve dat ik autorijden vermoeiend vind kon ik nooit voor donker thuis zijn en dan kan ik echt niet rijden. Ik vind het prima in de trein. 
Bus.... metro.... trein en dan weer bus......en tussendoor een heel klein winkelrondje. 
De cadeautjes overhandigd...... lachen, want ik dacht iets heel leuks te hebben voor Wesley, maar het was anders dan ik dacht.... nou ja, er zijn groter rampen, hij krijgt een andere keer nog wel iets van mij waar hij meer aan heeft.

Het was gezellig....eerst gebak met een kop thee..... altijd lekker! Er stond meer lekkers op tafel, dus hongerlijden was niet nodig! 's Avonds lekker gegeten, de Chinees had zijn/haar best gedaan! 
En toen bracht Edwin mij naar de trein, dat gaat veel sneller dan met de bus en als het donker en koud is is dat toch wel prettig! De trein van 20.01 haalde ik met gemak. Het was druk in de trein.... maar een vriendelijke jongeman (behorend tot die medelanders van niet-Nederlandse komaf waar vaak negatief over gesproken wordt) stond meteen op  om zijn zitplaats aan mij af te staan.... aardig! Om 21.05 stapte ik op CS Amsterdam uit. Naar de bussen achter het station ('s avonds ga ik nooit met de metro naar Amsterdam-Noord.... daar gaan minder bussen, volgens mij, maar ik vind het ook  minder prettig. Achter het CS stap ik op een bus naar Edam of Volendam waarvan er allebei 2 per uur gaan, dus 4 per uur....  en in Noord weet ik dat niet zeker,  maar omdat er nog wel eens bussen uitvallen (vaker vanuit Noord dan van het CS volgens mij) is dat wel eens lang wachten! 
Nu moest ik 9 minuten wachten op de bus..... stapte hier op de weg uit om 21.38 en wandelde naar huis. Ik liep langs de eerste halte in Monnickendam en zag daar dat de bus naar Marken van 21.45 verviel.... oei, als ik met de metro naar Noord gegaan was zou ik op die bus gewacht hebben .... goede keuze dus om het anders te doen. (Ondertussen weet ik dat zondagavond daar weer een paar bussen achter elkaar uitvielen!).
Sint Maarten had ik dus gemist, maar dat wist ik al. Ik had al snoep gekocht toen de verjaardagen nog op de 4de gevierd zouden worden 😂. Dat komt wel op, desnoods deel ik het uit hier of daar. 
Ik mopper altijd dat er al jaren zo weinig kinderen komen (de laatste jaren een lichte verbetering), maar nu was ik er zelf niet. Normaal als ik er niet kan zijn zet ik het voor de deur, dan pakken ze zelf wel, maar dan had ik het 's morgens al neer moeten zetten.... dat is niet logisch.... en zeker niet op een regenachtige dag.

Om ongeveer kwart voor 10 was ik thuis..... even Edwin melden dat ik er weer was en een potje thee zetten.... tv aan..... en al snel viel ik in slaap. Met tussendoor een paar sanitaire stops sliep ik door tot 10 uur de volgende ochtend. De zon scheen...... de ramen waren beslagen aan de buitenkant..... en binnen was het koud. Tijd om de verwarming aan te zetten. Echt wakker voelde ik mij nog niet, maar verder slapen leek mij geen goed idee. Langzaam aan kwam ik weer een beetje bij, terug in het land der levenden (ik voelde mij eerst een zombie).

's Middags naar ons clubgebouw voor het concert......  met de auto, want mijn fiets is nog niet terug. Lopend vond ik toch even te ver .... ik zou dan wel met de rollator gaan, dat is de beste manier om alles mee te krijgen, maar toch maar even niet! 
  Het was ons Patatje met concert..... hebben we vorig jaar ook gedaan. Na afloop kunnen we dan samen met het publiek patat met nog het één en ander eten. Wel tegen betaling natuurlijk, maar het concert is gratis en mee-eten is niet verplicht (moet evt, wel gereserveerd worden). Heel gezellig zo.....het is in ons clubgebouw en dat is niet groot, maar het kan er allemaal in!

Eerst speelde het opleidingsorkest en daarna was het 'grote' orkest aan de beurt. 
Ik zit gewoonlijk naast de tenorsaxofonist, maar die was verhinderd.... er zijn er niet meer, ook geen altsaxen, dus als de ruimte beperkt is is het niet handig als ik een eigen 'rij'  heb in mijn  eentje......  dus dan maar bij een andere rij aansluiten.... nu overleg met de dirigent werd dat bij de hoornist die deze avond toevallig ook alleen was..... en wij hebben bij sommige nummer veel hetzelfde, dus dat was een prima keuze. Wel een heel andere plek, maar dat vond ik geen probleem. 
Het ging goed.... natuurlijk niet perfect, maar ik heb geen reden tot klagen. 
Van tevoren vroeg de dirigent mijn geboortejaar..... prima, geen idee waarom maar het zal wel goed zijn..... ik vind mijn leeftijd geen probleem, iedereen mag weten dat ik in 1954 geboren ben.
 Toen hij "Grease' aankondigde werd het duidelijk..... hij vertelde dat John Travolta en ik in hetzelfde jaar geboren zijn. 

Ik speelde weer lekker op mijn eigen sax.... zoooo blij dat hij op tijd terug was. 
Lekker gegeten, er stonden bakken met sla, heerlijk... vooral die met feta. Ook schalen met komkommerschijven en tomaatjes ... dus het was niet alleen ongezond. De patat werd net als vorig jaar opgeschept, want dan was er voor iedereen iets in de eerste ronde, wie meer wilde kon de tweede ronde nog wat halen. Net als met de snacks.... eerst eentje.... een kaassoufflé, frikandel of kroket en later in de volgende ronde kan je weer kiezen.

Alle foto's eerlijk gepikt van Ali Dekker! 

Bij de tweede ronde kreeg ik meer dan de bedoeling was en om het op te maken kreeg ik later er nog wat bij (maar dat wist ik nog te beperken).... dat kreeg ik dus niet op. Er is altijd genoeg, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat de eerste mensen hun bord overvol laden, daarom is dit gewoon goed geregeld.  
We hebben dit nu 2 keer gedaan en allebei keren erg leuk..... ik vermoed dat het een traditie gaat worden! 
Maar maandag hou ik mijn gemak..... even rust! Waarschijnlijk wel even boodschappen halen, maar verder alleen waar ik zin in heb..... en als dat niks is dan is dat prima! 

De terugtocht duurde wat langer

Mijn dagen in Arnhem zaten er weer op, maandag ging ik naar huis. Ik moest uiterlijk dinsdag thuis zijn (vanwege de generale repetitie van de fanfare.... ik had de vorige repetitie al gemist, nu moest ik aanwezig zijn!) en zou eerst op dinsdag naar huis gaan..... maar dat wordt dan wel een drukke dag. Ik had wel vriendin al afgezegd voor alle zekerheid.... en dat heb ik maar zo gelaten.... ik besloot pas laat dat ik op maandag al ging en moet thuis nog wat dingen regelen.... moet nog wat afspraken maken ..... als ik maandag thuiskom is dat wat rustiger en kan ik dat allemaal zonder haast doen. Bovendien heb ik kans dat als ik op maandag nog ga winkelen in Arnhem dat veel winkels dicht zijn i.v.m. balansen, dus voegt de maandag dan niet veel toe.... kan ik beter naar huis gaan en daar de dingen doen die ik moet doen dan is het dinsdag niet zo haasten. 
Ik deed rustig aan..... Edwin zorgde weer voor een lekker ontbijt voor hij naar zijn werk ging (dat zal ik missen... ontbijt op bed!)..... en ik sliep daarna nog even, ik had hoofdpijn.... maar die was gelukkig snel over nadat ik weer even geslapen had. 
Douchen, Laila uitlaten..... alles rustig aan, ik had geen haast. In de bus kon ik wel inchecken, maar niet uitchecken, want toen was er een storing, alle apparaten hadden een rood kruis... dus dat wordt geld terugvragen.

Ik weet niet hoe laat ik bij Edwin vertrok, maar ik was om 13.10  in het station Arnhem Centraal....... en om 13.55 'al'  bij Ede/Wageningen (het volgende station). 
Dat zat zo.... ik neem altijd de trein naar Den Helder... perron 11. Ik liep er naartoe.... beneden stond al dat hij om 13.32 inderdaad van perron 11 zou vertrekken.... boven stond hetzelfde, ik had dus alle tijd. 
De trein kwam deze keer wel erg vroeg... vreemd..... ik keek nog even op het bord of het echt de trein naar Den Helder was, maar het stond er nog steeds. Op de trein zelf stond nog Arnhem Centraal, daar had ik niks aan.... nou ja, misschien dat door een eerdere storing hij er al is// is het eigenlijk een eerdere trein .... dus instappen maar (nadat ik toch nog een keer op het bord keek of het klopte). 

Er kwam iemand bij mij zitten met een kind dat af en toe goed van zich liet horen.... maar moeder kon veel harder. Daarbij haar telefoon op luidspreker.... dus genoeg geluid. In de trein hoor je de geluiden van de stationsberichten vaak niet of niet goed, maar tussen het geluid van moeder en kind door ving ik toch iets op..... 'zei ze nou dat mijn trein van perron 7 vertrekt?' Ik liet mijn bagage staan en liep even naar de deur om op een bord op het perron te kijken. Ik bleek ineens in de trein naar Schiphol te zitten  bij perron 11. Mijn trein zou binnen 2 minuten van perron 7 vertrekken.... dat haal ik nooit met al mijn bagage! Een zware en overvolle trolleytas en een minder zware maar volle shopper (die ook niet echt licht was)..... de in- en uitstap van de trein vind ik altijd wat lastig met mijn korte pootjes, dus alleen al het in- en uitstappen kost extra tijd als ik bagage mee heb.... nee, dat zou niet lukken. Ik wist dat deze trein ook naar Utrecht ging.... dan daar maar overstappen. Maar deze trein vertrok nog niet..... ik heb een half uur in die stilstaande trein gezeten!!! Vandaar dat ik pas om 13.55 bij het volgende station was!
Ik hoorde het treinbericht ook weer niet goed, maar volgens mij zei hij dat hij stopte in Amsterdam-Zuid..... hm.... dan kan ik beter daar uitstappen en verder gaan met de metro. 
Dat lukte..... ik maakte nu eens het hele traject van de Noord/Zuidlijn mee...... en stapte in Noord uit.... naar de bus..... uhhhh.... nou dacht ik echt te weten aan welke kant de bus stopte, maar ik was toch weer verkeerd.......het is een paar keer veranderd waardoor ik mij steeds vergis..... had ik het deze keer weer mis of is het echt weer veranderd? In elk geval hoorde ik dat er andere bussen ook naar de andere kant waren verplaatst, dus misschien hebben ze alles weer omgegooid. Zo leer ik het nooit! Gelukkig is er een scherm waar alles opstaat! 
Ik hoefde niet lang te wachten en was ongeveer 15.50 in huis. 
Ach... ik had geen haast.... en ik hoefde niet te staan, niet erg als het dan wat langer duurt......  het was niet helemaal volgens plan, maar ja....... het gaat de laatste tijd vaak fout bij de NS. 

In de loop der jaren heb ik al vreemde dingen meegemaakt.... allerlei vertragingen om allerlei redenen, maar de laatste tijd gaat er bijna geen rit normaal.... de heenweg ging ook al niet normaal (een storing waarbij geen melding was wat het gevolg daarvan was en hij reed een station voorbij waar hij had moeten stoppen).
Natuurlijk kan je niet elke fout de NS aanrekenen..... een aanrijding die een trein voor mij had zorgde ooit voor een urenlange vertraging, maar dat is erg genoeg en kan de NS ook niet helpen. Net als de storm jaren geleden op 5 december..... de informatie had beter gekund, maar ja...... ze wisten het misschien zelf ook niet meer. 
Ik ga al jaren graag met de trein en dat doe ik nog steeds..... in al die jaren kan het natuurlijk wel voorkomen dat ik meerdere keren vertragingen heb gehad. Er was een keer een bovenleiding gebroken..... één keer voordat ik instapte, dus kon ik meteen omrijden en een keer toen ik al reed.... dus toen moesten we er eerder uit en omrijden (maar tijdens het wachten op het perron kregen we gratis koffie of thee met een houten lepeltje waar op stond 'excuses voor het ongemak' (of zoiets), die hadden ze blijkbaar al in voorraad). Ik heb 2 keer gehad dat we nog niet konden vertrekken omdat er geen machinist was. Ook een keer werd er omgeroepen dat we niet konden vertrekken omdat ze een lid misten..... dat zorgde voor hilariteit in de trein, maar toen we vertrokken met de mededeling dat het personeelslid niet op was komen dagen werd het wat duidelijker. 
Ook heb ik meegemaakt dat er iemand aan de noodrem trok zonder reden. Soms staat de trein een tijdje stil zonder dat er gezegd wordt waarom, maar meestal zeggen ze het wel.... bijvoorbeeld dat ze moeten wachten op een andere trein die voorrang heeft. Ook moesten we eens langzaam rijden omdat er mensen op het spoor liepen.... komt ook wel eens voor met dieren.   Een keer moesten we op een eerder station overstappen vaanwege een andere aanrijding.... net gebeurd.... en de mensen mopperden al dat er geen bussen stonden..... ik heb maat even uitgelegd dat die bussen niet al uit voorzorg bij elk station klaarstaan voor het geval dat! Mensen mopperen wel eens te snel. Vooral in het weekend zijn er vaak werkzaamheden en moet ik (een deel van) de rit met de bus maken. Ook wel eens als er iets gebeurd is, maar daar hebben ze dus tijd voor nodig. Meestal is het goed aangegeven, vooral als het al in de planning zat, maar soms is het onduidelijk, maar er zijn altijd genoeg medewerkerss om het aan te vragen. 
Ik ben ook een keer thuisgebleven..... op Edwin zijn verjaardag! Toen werd het zo ingewikkeld met veel overstappen en onzekerheden..... mijn vertrekstation hing af van welke tijd ik vertrok en waar ik moest overstappen hing dan weer van het vertrekstation af...... er waren zoveel verschillende mogelijkheden en veel vertraging en elke keer als ik het opzocht op internet wad het weer anders........ ik vroeg mij af of ik dan 's avonds nog wel thuis kon komen en ik zou zeker pas laat arriveren.... dus heb ik een gebakje gekocht, kaarsjes erop gezet en daarvan een foto naar Edwin gestuurd met de mededeling dat ik zijn verjaardag thuis vierde! Er waren toen geplande werkzaamheden, er kwamen zieke verkeersleiders bij en dat in combinatie met toch al een personeelstekort zorgde voor die ingewikkelde reis die ik besloot NIET te maken. 
Ik moest ook een keer omrijden via Schiphol i.v.m. brand in een andere trein..... die informatie was toen heel slecht herinner ik mij.... maar.... ook toen ben ik thuisgekomen! 
Als je vaak met de trein reist heb je natuurlijk ook vaker met dit soort vertragingen te maken. Meestal heb ik geen haast en is het dus geen enkel probleem. Soms is het wat lastig en als ik een afspraak heb is het heel vervelend, maar meestal is het voor mij alleen maar weer een bijzondere ervaring..... want ik zeg altijd: "Als alles normaal gaat is het zo saai en heb je niks te vertellen!" 
Ik heb ook keer keer gehad dat er veel controleurs waren..... en dat we allemaal meerdere keren gecontroleerd werden met 3 controleurs tegelijk.....of meerdere plekken in de trein. Geen NS-kleding, handboeien e.d. mee..... anders dan normaal, in alle opzichten.  Er was duidelijk iets anders aan de hand, maar dat zeggen ze natuurlijk niet. Het zorgde niet voor vertraging, maar was wel opvallend. 
En heel lang geleden (een jaar of 40)was in mijn trein een conducteur aangevallen. Het hoe en wat weet ik niet precies, maar het was vechten geworden. Zo liep hij ongeschonden langs en even later vol met pleisters.... duidelijk gewond. 

Geplande werkzaamheden zijn van tevoren al te vinden op internet en ook welk traject dan met de bus gereden moet worden of hoe je met de trein moet omrijden...... en werkzaamheden zijn nou eenmaal wel eens nodig, lastig, maar het is niet anders. Kabelbreuken e.d. zijn onverwachts, maar daar kunnen ze ook niks aan doen, ze proberen altijd een oplossing te vinden, welke andere route je kan nemen is vaak snel bekend, maar zorgt gewoonlijk wel voor vertragingen, bussen komen er alleen als ze verwachten dat het wel even gaat duren, maar die zijn er natuurlijk niet meteen..... vaak zijn er veel bussen nodig, die moeten ergens vandaag komen.... met chauffeurs die opgeroepen moeten worden.... niet elk touringcarbedrijf heeft voldoende bussen en personeel klaarstaan, dus voordat alles voldoende geregeld is zal bij een korte storing/aanrijding/ het niet meer nodig zijn, dus is het echt wel belangrijk dat ze weten of het lang gaat duren voordat ze bussen laten rijden.  

Maar ik ben nog steeds blij met de trein...... in de coronajaren ging ik niet/nauwelijks met de trein en eigenlijk is het nog steeds wat minder, maar zeker als het wat beter weer wordt en wat langer licht is wil ik weer leuke ritjes gaan maken! 

Mijn Kerstdagen in Arnhem

 Zaterdag voor Kerst vertrok ik naar Arnhem.... ik was even met de tijd in de war, dus het werd iets later dan ik van plan was. 

In de bus was een man steeds aan het bellen, ik hoorde hem steeds lachen, het was blijkbaar een leuk gesprek. Hij stapte uit bij een halte ergens in the middle of nowhere en net toen de bus verder wilde bedacht hij dat hij niet had uitgecheckt. Hij klopte op de ramen, hij riep... hij bleek Engels te spreken en de chauffeur liet hem binnen met de woorden: "Ik denk dat je teveel met andere dingen bezig was" .... tsja, ik denk dat ze gelijk had!

De metro stond zoals altijd klaar... ik denk dat de andere net weg was want ik zat er ruim 6 minuten in toen hij vertrok..... en miste mijn trein. Op het moment dat ik incheckte bij het CS zag ik dat mijn trein een systeemstoring had die tot ongeveer kwart voor 5 zou duren (het was half 4) .... maar wat die storing inhield stond er niet bij.... reden er geen treinen? Vielen er treinen uit? Reden ze onregelmatig? Ik vroeg het aan een NS-er.....  volgens hem reden ze naar Arnhem gewoon, maar het vervolg naar Nijmegen was een probleem en de volgende trein zou om 15 54 gaan.  Die trein was er ruim op tijd, maar vertrok nog niet..... '5 minuten vertraging' stond er ...volgens mij werd het zelfs ietsje langer. Er werd wel uitgelegd waarom dat was.... ik verstond niet alles, maar ik begreep iets van een materiaalruil of zoiets. Ik zag dat de volgende trein pas over een uur zou gaan.... hm.... als die mededeling klopt is er toch treinuitval (of de volgende vertrok ook van een ander perron).... en misschien ging mijn gemiste trein dan wel helemaal niet! Maar we reden.....dat was het belangrijkste. Ik zou naar Edwin zijn huis, zodat daar mijn spullen alvast stonden en dan gingen we samen naar Geurtje. Het werd nu wel duidelijk later..... en ik sprak met Edwin af dat hij mij zou ophalen bij het station.... goed geregeld. 
Ik vind het leuk om mensen te kijken.... in de trein kan dat! Mensen met volle tassen waarvan één met bovenop een doos Lego.... en er staken 3 rollen cadeaupapier uit die tas..... last-minute-cadeautjes gekocht? Een man die er keurig uitzag, compleet met zwarte strik..... helemaal klaar voor de Kerst..... tot ik de rest zag.... broek en schoenen pasten en totaal niet bij..... een strakke hoogwaterbroek, geen sokken en dan witte schoenen eronder...... ik bedacht gelijk dat hij nieuwslezer was en dat op tv niemand zijn onderkant zag........ ja, ik bedenk van alles bij de mensen die ik zie. Oeps....mijn trein reed een station voorbij waar hij eigenlijk hoorde te stoppen. Vlakbij mij zaten mensen die daar wilden uitstappen. Probleem.... wat is het volgende station... want als iemand ze wilde ophalen is het wel handig om dat te weten. De conducteur maakte excuses.....en legde het uit..... volgens mij kwam het er op neer dat de machinist geen reactie had gekregen op zijn verzoek daar te mogen stoppen. (Er werd nogal doorheen gepraat, dus ik verstond niet alles). 

Verder ging het goed, Edwin kwam al snel.... en samen gingen we naar Geurtje. De cadeautjes zette ik alvast onder de boom en daarna was het etenstijd. Nog gezellig even gezeten tot het tijd was naar Edwin zijn huis te gaan, waarna we Laila samen uitlieten en we nog lekker even bleven praten. Ik praat graag met Edwin, hij weet veel, heeft overal over nagedacht...... we zijn het in grote lijnen meestal wel met elkaar eens, maar uiteraard niet altijd volledig. Of hij vertelt over dingen waar ik helemaal niks van weet, dat gaat soms over zijn werk..... vind ik ook leuk, altijd goed om weer wat te leren. 
Maar het werd toch tijd om naar bed te gaan!

Zondagochtend (eerste kerstdag) sliep ik nog als een os .....Edwin was al een tijdje wakker, liep heen en weer, was al onder de douche geweest, Laila uitgelaten.... en dat laatste was niet zo eenvoudig omdat ze gewoon niet wilde, ze lag op mijn bed (de bank) en weigerde daar vanaf te gaan..... ik merkte er allemaal niks van. Pas toen Edwin al een tijd terug was werd ik wakker. Snel douchen en naar samen naar Geurtje.
Ik knipperde verbaasd met mijn ogen toen ik Edwin zag.... ik weet dat hij foute kersttruien heeft, maar dit sloeg alles...... dit was een onesie en fouter dan dit is denk ik onmogelijk 😂🎄, hij ging dit jaar als kerstboom en liep daar ook gewoon mee op straat! Wel jammer dat de ster in top steeds viel.

Eerste kerstdag was het ook cadeautjesdag, ik kreeg leuke cadeautjes van kerstman Wesley...... een leuk kaarsje, heerlijke doucheschuim, een ontzettend leuk theelepeltje en een boekje van omdenken waar ik ook altijd gek op ben. Heel blij mee!

Ik had Edwin zijn lootje getrokken, helaas geen verlanglijst, maar ik denk dat ik goed gegokt heb met een handig tasje voor kabeltjes, leuke sokken en een doosje met een uitschuifbaar metalen rietje met een eveneens uitschuifbaar ragertje (ik weet dat hij de papieren rietjes geen succes vind en dit is eenvoudig mee te nemen).  (ik kreeg een tip..... uitkijken met heet drinken, een metalen rietje wordt snel heet en lippen verbranden is niet prettig! Ik geef deze tip graag door!!!)

We hebben heerlijk gegeten, Geurtje had er weer veel werk van gemaakt en het was genoeg om 3x van te eten.

 

Wesley had weer een leuk spelletje..... meestal een quiz, maar nu werd het 'wie ben ik' en er werd flink gelachen. 

Maandag (tweede kerstdag) sliep ik weer lang, Edwin was ook later, maar wel eerder dan ik. Weer wilde Laila niet naar buiten, gek beest, ze wilde alleen maar op de bank liggen. 

Daarna naar Geurtje en weer heerlijk gegeten. Deze keer bedacht Wesley het spel met hoeveel platen een artiest in de top 200 stond.  We zaten er soms flink naast... maar soms ook precies goed. Flink gelachen, ik kreeg af en toe de slappe lach.... en waarom? Geen idee eigenlijk.... misschien door de maffe opmerkingen die gemaakt werden en als je eenmaal in zo'n bui bent begint het steeds opnieuw.
Bij  Edwin thuis natuurlijk het vaste ritueel van hond uitlaten en even kletsen. Edwin moest wel de volgende dag werken, dus we maakten het niet al te laat. 

En ik? Ik ging nog lang niet naar huis, maar daarover de volgende keer!

Arnhem dag 2 en 3 (de terugtocht) en weer thuis

Zondag werden de cadeautjes aan de jarigen overhandigd, altijd leuk! Het was moeilijk om iets voor beide mannen te verzinnen, maar het is weer gelukt. Alleen geld vind ik niet leuk, het wordt meestal een combinatie van een klein cadeautje en geld.
Verder gewoon een gezellige dag. 's Avonds een kaartspelletje gedaan.... ik hou van spelletjes, dus dat is altijd goed. 
En daarna weer naar Edwin zijn huis, Laila uitlaten en even kletsen natuurlijk. Edwin bleek maandag vrij te zijn en vroeg of ik het leuk vond om samen naar Duitsland te gaan  voor boodschappen en wat andere winkels. JA, leuk! We zouden vrij vroeg vertrekken, dan kon ik ook nog redelijk op tijd naar huis. 
's Morgens vroeg werd ik even wakker en ik bedacht dat Laila zo rustig was geweest..... ik ging even naar de wc en ze kwam niet eens achter mij aan..... ook raar. Ze lag wel erg stil...... ik zag haar niet ademen (niet schrikken, het verhaal loopt goed af!!!) ik voelde haar ook niet ademen en erg warm voelde ze ook niet aan.... ik schrok... ze zal toch niet...... ik schudde even aan haar,,,,,, ze was helemaal slap en reageerde niet.... ik ging door en riep haar naar en ineens kwam dat koppie omhoog.....pffffff..... wat een opluchting! En dat op de vroege ochtend. Misschien was ik nog te slaperig om haar ademhaling te voelen of te zien, geen idee, maar raar was het wel. 

Lekker gewinkeld in Duitsland, natuurlijk even naar Kik.... die zit ook in Arnhem, maar in Duitsland hebben ze toch weer andere dingen. Zo gingen we verschillende winkels in.... voor een groot deel voor de gewone boodschappen, maar in veel supermarkten hebben ze ook leuke dingen bij de non-food en ik vind het wel eens leuk om heel andere dingen te zien, dingen die ze hier niet verkopen. 

Bij Kaufland hadden er wel erg hoge winkelkarren 

.... daar kan ik dus geen kleine dingen uithalen die onderin liggen, zeker niet als ze in het diepste gedeelte liggen. 
Er is wel een mogelijkheid die ik hier ook wel eens toegepast heb: De klep die omhoog gaat als je de karren in elkaar schuift zelf omhoog doen en dan van onderaf de spullen pakken. Mensen staan heel raar te kijken als ik dat doe, maar soms is dat nodig! Nu was Edwin erbij, dus geen probleem. Hij is ook geen reus, maar toch wel een stuk langer dan zijn moedertje. 
De meeste karren zijn vrij hoog, waardoor ik er meestal op hang.... maar deze karren waren duidelijk hoger dan ik gewend ben!

Op de terugweg hadden we wat oponthoud omdat de weg bezaaid lag met suikerbieten (als ik het goed zag). Er werd al aan gewerkt, ze werden de berm in geveegd, maar het was soms toch nog zigzaggen.
Bij Edwin thuis zag ik dat ik op mijn telefoon dat ik verwacht werd op een extra muziekrepetitie voor een klein groepje mensen dat op Remembranceday speelt. Om 7 uur al. Nou....  ik wist niet hoe laat ik thuis zou zijn, maar na uren winkelen en de terugreis zal ik waarschijnlijk bekaf zijn..... dat is teveel op één dag, dus al zou ik op tijd zijn, de kans dat ik dan nog geluid uit die sax krijg is klein..... dus ik meldde mij af! Ik kan beter onverwachts toch nog komen dan op het laatste moment alsnog afzeggen. 
Ik plan al als het enigszins kan geen 2 dagen achter elkaar iets, maar meer dingen op één red ik gewoon niet, dan ben ik 3 dagen van slag soms. Ik heb nooit veel achter elkaar gekund en dat wordt er bij het ouder worden niet beter op....... en na de voor mij te hoge medicijnendosis van een jaar of wat geleden is dat sneller verslechterd....... en hoewel ik mij beter voel dan toen, ben ik nooit meer op het energieniveau gekomen van voor die tijd. 

Edwin bracht mij naar het station en de reis verliep probleemloos, maar ik was echt niet meer in staat om wat te doen. Als ik nog gegaan was had ik ook geen tijd gehad om wat te eten en op mijn gemak wat te drinken...... na afloop zou voor mij echt te laat zijn om te eten en ik was ook toe aan een kop koffie. Dus op de bank met een broodje en koffie..... even wat op mijn weblog plaatsen wat ik al eerder geschreven had (alleen nog een paar foto's erbij plaatsen en klaar). Tv aan...... en natuurlijk in slaap gevallen. Leuke dagen, maar nu even rust....... ik sliep zelfs tot kwart over 10 de volgende ochtend en dat is wel erg lang! 

Ik dacht toen lekker aan de slag te gaan, maar het lukte niet..... elke stap die ik zette was er één teveel..... alsof ik lood in mijn benen had. Duidelijk toch te druk geweest de afgelopen dagen...... teveel achter elkaar. Ik hoopte dat het met een uurtje wel op zou knappen, maar nee en de uren daarna knapte het ook niet op ...... het was duidelijk, ik moest mijn plannen voor deze week veranderen en dezelfde dag daar al mee beginnen. Ik zou mijn sax wegbrengen naar de reparateur, maar dat had ik die ochtend al overgeslagen.....  na het douchen  trok ik een lekkere pyjama aan, eigenlijk te warm als pyjama, maar heerlijk als huispak ..... de verwarming werd voor het eerst dit jaar aangezet, even een graadje hoger dan het in huis was. 's Middags zou vriendin komen en die had ik niet afgezegd ..... dat kon wel, even een koppie thee en wat kletsen, dat kon ik wel aan, gezellig (hangt er ook van af wie er komt, voor mijn vriendin hoef ik mij niet in te spannen en te kijken of alles wel netjes is of uitkijken met wat ik zeg omdat het snel verkeerd valt of zoiets, ik hoef niet naar de winkel om voor wat lekkers te zorgen, dit is gewoon, ..... even wat afleiding, even gezelligheid, zij hoort er hier gewoon bij!) Ze blijft nooit lang..... we hebben een vaste regelmaat.... de ene keer hier en de andere keer daar..... maar we zeggen ook probleemloos af of we draaien de volgorde om, het is geen moeten! Zin in wat anders die dag vinden we heel gewoon, dat voelt ook wel prettig..... we vinden het allebei gewoon om desnoods op het laatste moment af te zeggen omdat er andere plannen tussen komen. De thee zet ik altijd in een thermoskan op tafel en ze schenkt zelf wel in als ze meer wil. 
Ik ontving vriendin dus in pyjama..... moet kunnen! Een Winnie de Poeh pyjama, geel met wit (de broek wit met geel), net als het dekbed wat op de bank ligt 😂 Lekker gek, daar hou ik wel van.

Soms helpt even iets anders ook wel...... zolang het niet echt inspannend is. Maar toen ze weg was was het duidelijk, dit ging vandaag niet meer over en ik zou de volgende dag nog steeds rustig aan moeten doen..... even helemaal herstellen, alle vermoeidheid eruit!  Dat betekende dat ik de muziekrepetitie af moest zeggen... dat vind ik altijd vervelend, maar dat zou echt niet lukken.....  ik ben de laatste jaren bekaf na de repetitie, dus het is behoorlijk inspannend voor mij en dat zou nu echt teveel zijn.
 Afzeggen voelt voor mij altijd een beetje als spijbelen.....  wat natuurlijk onzin is, want het zou echt niet gaan, maar toch.....  het voelt wel zo. En als ik dan bijvoorbeeld 's avonds thee wil zetten en wat enthousiast naar de keuken loop dan denk ik: "Nou, het valt wel mee, ik had best kunnen gaan!" ..... terwijl ik echt wel weet dat het niet zo is. Misschien heeft het er mee te maken dat ik weet dat niet iedereen dit snapt....... het is geen gebrek aan doorzettingsvermogen, ik verpest het voor mijzelf als ik het wel doe. Toen ik jong was verzon ik daarom smoezen als ik iets af moest zeggen, want jong en moe zijn gaat niet samen..... dat wordt vaak onzin gevonden, dus om geen gezeur te krijgen zei ik dan maar dat ik wat anders ging doen of al een andere afspraak had. Dat was dan vooral bij extra dingen, een uitnodiging voor iets bijvoorbeeld..... de vaste dingen liet ik wel zoveel mogelijk doorgaan, maar andere dingen niet als ik wist dat het teveel was.... maar toen kon ik wel meer dan nu. 
Aan de andere kant geeft het ook wel weer rust als ik het eenmaal afgezegd heb .....  de twijfel ja of nee, terwijl ik weet dat het nee moet zijn (maar ik wil ja).... die is uit mijn hoofd, de knoop was doorgehakt en ik bleef thuis. 
Ik heb niet de hele dag niets gedaan, dat werkt ook niet, maar alleen kleine klusjes en steeds maar heel kort, ik heb ook niet gewandeld..... dat doe ik normaal elke dag, weer of geen weer.
Woensdag gaat het vast al wat beter, maar nog steeds rustig aan, veel rust en alleen ontspannende dingen. Dan zal het donderdag wel weer normaal zijn, maar moet ik nog niet overdrijven..... ik moet dan bijvoorbeeld niet een dag gaan winkelen (wat ik eigenlijk van plan was..... als het erg goed gaat zou één winkel misschien kunnen, maar meer zou niet slim zijn!).

Thuis gewoon aan de slag gaan en alles wat ik doe doseren..... niet alles tegelijk, dan hou ik het het langste vol. Ik kan soms best wel veel, maar daarna moet ik het vaak bezuren als ik te lang doorga. Zolang ik bezig ben lijkt het soms te gaan, maar daarna kan het een paar dagen over zijn.... dan kan ik bijna niks..... nou ja, als het moet kan het wel, maar dan is het de volgende dag nog erger. 
 Maar goed..... ik heb een paar leuke dagen gehad, die had ik niet willen missen, dus ik had het er voor over! En het valt ook niet altijd te voorspellen, de ene keer kan ik meer dan de andere keer. 
Ik sliep dinsdag bijna de hele avond..... en toen ik even wakker werd ging ik maar een uurtje achter de computer om vervolgens weer verder te slapen..... ik heb nu heel wat slaapuurtjes gehad, want weer werd ik pas laat wakker. Nog steeds slaperig, maar wel iets fitter.