Ditjes en datjes van deze week

 Dit jaar heb ik het gemist..... de dag van het naakt tuinieren. De eerste zaterdag van mei is dat, dit jaar op 2 mei dus. Helemaal niet meer aan gedacht! 

Nou ja, misschien maar goed ook ..... met al die 'wegwerkers' aan de overkant..... dan komt die weg nooit af, zijn er er allemaal in paniek vandoor gegaan!  
Na de wegwerkers krijgen we natuurlijk de 'lijntrekkers' nog. 
De lantaarnpalen zijn maandag weer teruggezet, maar ze gingen nog niet aan.

Tijdens het boodschappen doen dinsdag kwam ik alleen maar aardige mensen tegen..... de jonge man die keurig wachtte tot ik voorbij was met mijn kar (tegelijk was mogelijk maar krap, vooral voor mij want hij was zonder winkelwagen dat beweegt wat makkelijker), het jongetje dat sneller liep om mij ruimte te geven met mijn fiets maar vooral het jongetje in de winkel..... ik was aan het stoeien met een stapel kleine bakjes ijs (is voor de visite hoor... echt!).... normaal zou het lukken maar er stond iets in de weg waardoor ik niet naast mijn winkelwagen kon staan en vanaf de hoge kant kreeg ik ze er niet in....de stapel stortte in en ik stond ingewikkeld te jongleren toen een jongetje vriendelijk vroeg: "Kan ik u ergens mij helpen mevrouw?" ..... hij pakte ze stuk voor stuk van mij aan en legde ze in mijn wagen..... nou, een topper dus! 

Bij het werk aan de weg mogen de bussen er langs onder begeleiding van overdag meestal een motor en 's avonds een auto, maar dinsdagavond viel mij op dat de route een hindernisbaan werd.... hierachter eerst een vreemde hobbel of zoiets en dan (richting Amsterdam) een afgrond.... nou ja.... een stuk naar beneden. Een heel stel bussen achter elkaar moest die hindernis nemen.... de één nam hem veel voorzichtiger dan de ander..... en vaak hoorde ik die bus echt neerkomen... eerst de voorwielen... 'boing' en dan de achterwielen met meestal een wat hardere 'boing'. Terug moesten ze er juist op.... dat leek soepeler te gaan. 

Als ik om deze tijd Nederlandse aardbeien zie in de winkel moet ik altijd aan mijn moeder denken.... die was gek op aardbeien... met een flinke schep suiker! (ik heb ze liever zonder suiker). 
Mijn vader kocht altijd de eerste aardbeien voor haar.... maakte niet uit wat ze kostten, zij kreeg de nieuwe oogst als eerste! Toen nog niet uit de kas. 
Mijn moeder was ook gek op Mekkarepen..... zouden die nog bestaan? 
En ze lustte graag Deventer koek die je op de kermis kon kopen. Het leek totaal niet op de Deventer koek die je in de winkel ziet. Ik vond het ook lekker. Het was nogal klef..... misschien is het onder een andere naam beter bekend? 

Dinsdagavond een vrije avond... best wel lekker. Ik vind de muziekrepetities leuk en gezellig, maar een avondje vrij is ook lekker en dan ben ik de volgende dag ook wat fitter (ja, opoe wordt oud!), want meestal ben ik woensdagochtend nog trager dan normaal en val ik steeds weer in slaap, nog voor ik wat gedaan heb en dat had ik ook voor de griep al. 

Woensdag dus duidelijk fitter na een vrije avond, overdag niet geslapen en best veel gedaan. 's Morgens makkelijk zittende kleding aangedaan die snel te wassen is en waarvan het ook niet erg is als er wat mee gebeurt.... werkkleding dus! Weer inhoud van dozen in plastic bakken overgedaan.... dat werkt beter.... beter stapelbaar, beter tegen vocht, steviger..... gewoon handiger! Het meeste was al lang in plastic bakken (met deksel natuurlijk), maar hier en daar zijn toch nog wat dozen. Ik had weer wat kleinere maten besteld die woensdag gebracht werden.... die liet ik nog even ingepakt.... er stonden al lege dozen genoeg!  Wibra heeft erg fijne bakken... de grootste maat heb ik nooit gehad, maar die van 7 en 14 liter zijn fijne maten en niet duur. Die van 14 zijn heel handig als 'archief'..... daar doe ik tegenwoordig alle papieren van het afgelopen jaar in die ik bewaren wil of moet en schrijf het jaar erop. Na een paar jaar zoek ik de oudste uit en wat overblijft kan in één bak met verschillende jaren.... en zo blijft het overzichtelijk.  Die van 7 liter zijn handig voor van alles en nog wat..... vaak voor knutselspullen.... een lekkere maat om het toch te kunnen sorteren want in grotere bakken zit dan toch weer alles bij elkaar. 

Afwisselend even zitten en 'klussen'..... en in de namiddag vond ik het genoeg en ging lekker onder een dekentje op de bank liggen lezen. 
Natuurlijk gaat dan altijd de bel, als ik mijn onelegantste kleding aan heb en door het liggen op de bank mijn haar waarschijnlijk alle kanten opstaat..... dat schijnt erbij te horen. En.... beneden nauwelijks iets gedaan heb omdat ik boven bezig was.... beneden stond de volgende dag op het programma, de lege dozen wegwerken, stoffen en zuigen en de boel fatsoeneren.... de vloer dweilen.... altijd weer lekker als dat weer gedaan is. 
Geen ramp hoor, ik schaam mij er niet voor, maar toch..... liever open ik de deur op mijn best

Ik vond deze gif wel toepasselijk hahaha.

Conditie begint een beetje terug te komen.... na de griep was het echt 0,0..... ik geef nog steeds een laag cijfer maar het gaat wel vooruit, elke dag heb ik meer energie, dus nu kan ik opbouwen! Vorige week begon ik enthousiast aan een kleine wandeling (even iets wegbrengen) maar dat viel nogal tegen.... op de heenweg kreeg ik al last van mijn heupen. 
Nu red ik dat.... ik hijg dan wel als een oud paard als ik iets sneller dan een slak wil, maar het gaat! 
De laatste dagen doe ik weer een avondwandeling.... een kleintje, maar steeds een klein stukje verder! 
En woensdag dus best veel kunnen doen. 
En...... een brief van de belasting...... ik krijg geld van ze! Nog de mededeling dat ik bezwaar kan maken.... nee hoor, ik vind het prima! 
Ik verwachtte het al, broer doet het altijd voor mij en het klopt altijd! 1 keer dachten ze bij de belastingdienst van niet..... ik kreeg een gigarekening terwijl ik giga terug zou krijgen. Foutje van ze... ik kreeg terug! Handig als je er verstand van hebt (ik dus niet, ik schrok mij rot). Ze zijn lekker snel dit jaar .... en dan deze maand ook nog vakantiegeld..... en in juli verwacht ik geld van Vattenfall (tenzij het ineens 40 graden gaat vriezen, maar dat verwacht ik niet!). Even wat leuks doen ermee en de rest in de reservepot voor noodgevallen.  

Donderdag mooi op tijd wakker zonder wekker. Natuurlijk rustig aan starten. De zon schijnt vrolijk.
Ik zag iemand bezig met een lantaarnpaal aan de weg.... zouden ze het vanavond dan weer doen? Nee dus.
Mijn late avondwandeling had ik het juiste moment voor uitgekozen want ik kwam iemand tegen met wie ik een praatje maakte..... en toen hoorde ik dat zolang de wegafsluiting bij mij achter duurt ik ook niet door de Purmer naar Purmerend kan! Ja, ik kom ver, maar bij Purmerend is het afgesloten om sluipverkeer tegen te gaan! Maar ik ben geen sluipverkeer, ik ben bestemmingsverkeer, ik moet naar de kapper en die zit vlakbij die afsluiting! Of dat geldt als bestemmingverkeer weet ik nieten ik weet ook niet of bestemmingsverkeer er wel door mag, maar ik vind van wel.... maar ja.... ik gok het toch maar niet.
En volgende week moet ik nog een keer naar Purmerend en dan is het nog net niet open. 
Wel blij dat ik het weet..... dan kan ik meteen omrijden, dat is beter dan op het laatste moment een afslag moeten nemen waarbij ik niet precies weet waar ik uitkom. 
Ik weet het sowieso niet zo goed als ik van een andere kant kom.... het is een onopvallende straat en bij de vorige afsluiting was ik er al eens gewoon voorbijgereden. Van deze kant af weet ik het ondertussen, maar je bent er voorbij voordat je het weet. De rest van de route weet ik ongeveer, maar ook niet precies.... ik heb het eerder gedaan, dus het gaat lukken, maar toch maar even op de kaart kijken. Of met de bus..... dat kan ook. 
En dan een stukje lopen is niet erg, want het lopen gaat duidelijk beter..... elke dat een stukje verder en/of sneller! Komt weer goed.

Vrijdag eerst zwemmen en daarna naar de kapper.... beetje veel op één dag, maar goed, daarna een heel weekend niks, dus dat moet kunnen.
Hoe ik morgen ben zien we dan wel weer! Maar ja.... het liep allemaal anders!
Maar daarover een andere keer.

Van de hak op de tak....

De tijd gaat snel, volgende week alweer koningsdag en de meimaand komt eraan. De wegafsluiting verderop bij 't Schouw gaat zijn tweede week in..... het is lekker rustig hier (ik heb nooit last van het verkeer hoor, maar het valt wel op). Hierna een afsluiting wat dichterbij, waardoor het tussen Broek in Waterland en Monnickendam de weg afgesloten is..... ja, ze blijven hier aan de gang. Vorig jaar ook zoveel vervelende wegafsluitingen gehad. Maar als het goed is is 18 mei het leed geleden. 
Nu het nog bij 't Schouw afgesloten is is het wel heel erg omrijden als je vanaf Amsterdam/A10 deze kant op wil of andersom. Volgende week is de omleiding wat kleiner.... maar.... nog steeds omrijden. 
Tip: Ga lekker met de bus, die mag er langs! 

Griep hakte er flink in dit jaar, nog steeds ligt mijn energieniveau dicht bij het nulpunt. Ik kan mij wel even oppeppen om wat te doen en dat gaat dan prima... ik vergeet het dan ook even, maar daarna ben ik echt helemaal af. Dat komt wel weer goed, het duurt mij alleen te lang. Goed slapen en gezond eten... kleine wandelingen in de zon als het lukt..... meer kan ik er niet aan doen!

Een paar keer met de auto boodschappen gedaan en met de auto naar de muziekrepetities, maar zondag 12 april wel op de fiets naar het concert..... thuis viel ik bijna direct in slaap. 
Dinsdag wilde ik mijn spullen voor de muziekrepetitie bij elkaar pakken toen ik mij ineens heel beroerd voelde.... misselijk.... toch maar afgezegd. Ik hoopte nog even dat het snel over was, dan zou ik alsnog gegaan zijn, maar het duurde te lang. Nou ben ik snel misselijk.... meestal is het snel weer over ook, maar nu even niet. Als ik erg moe ben kan ik al af en toe even heel misselijk worden, dus het is niet heel raar voor mij. 

Donderdag was het prachtig weer.... ik moest post wegbrengen en besloot dan meteen maar wat boodschappen te doen... op de fiets. Het lukte, maar daarna heb ik weer geslapen. 
Ik zal het nodig hebben. 
Hoesten is ook nog niet over..... het gaat soms uren goed.... maar als het eenmaal weer begint blijft het vaak een tijd doorgaan. Ik heb heel wat nachten hoestend doorgebracht, maar dat gaat al een paar dagen goed. 

Ik hoor van meer mensen dat het lang duurt..... ik wacht het dus maar af.... mijn energieniveau was al laag en als het dan door griep nog minder wordt krijg je dit dus! Wel mijzelf dwingen om dingen te doen, maar niet overdrijven en gewoon veel slapen..... als ik het nodig heb moet ik daar aan toegeven.
 
Vrijdag wel gezwommen en dat was heerlijk! Het ging ook goed. Daarna uren geslapen. 

Veel mensen knappen afwisselend op en af.... het lijkt er dus bij te horen. 
Ik knap nu echt wel op van die griep .... het gaat steeds beter maar zooooo tergend langzaam en af en toe dus een dag dat het weer minder gaat!  

Maar goed...... het komt wel weer!  De zon schijnt ook steeds vaker, dat voelt ook goed. 
En ik kreeg een mooi boek thuisbezorgd....."Low Carb"  en dat is natuurlijk ideaal voor mij.... ik weet heel goed waar suiker inzit en wat ik beter wel en niet kan nemen. 20 jaar diabetes type 2, 42 jaar geleden 8 maanden op dieet i.v.m. met te verwachten zwangerschapsdiabetes en een cursus voedingsleer hebben er wel voor gezorgd dat ik dat wel weet..... maar dit boek heeft lekkere recepten/combinaties. Een prijs van de Vriendenloterij! Maar ik heb hem niet zelf gewonnen, ik mocht wel zelf het 'keukencadeau' uitkiezen en het naar mij laten toesturen.... zo heb ik al vaker cadeautjes gehad die ik niet zelf won.
Dat kan vrij eenvoudig.... de link doorsturen naar iemand en die kan dan wat uitzoeken en het naar eigen adres laten sturen. TOP. Lief dat ik dat al een paar keer heb mogen doen...BEDANKT!
Misschien een goede tip voor mensen die hun prijs weg willen geven... dit is de eenvoudigste manier!

Pech is dat ik nog steeds niet overweg kan met mijn nieuwe printer..... het afdrukken lukt niet.  
Niet via de wifi en niet via een kabel. Ik heb via mijn computer al ontelbaar veel keren opdracht gegeven iets af te drukken, maar er gebeurde niks. Software gedownload, gekeken of de printer aangemeld stond (ja), weer proberen en nog eens. Ik weet dat ik een sukkel ben met printers, maar dit is heel erg. Op het apparaat komt ook tekst in beeld.... ik zie daar van alles staan, maar het woord afdrukken niet. Ik zal ongetwijfeld zelf iets fout doen..... dus de volgende keer dat Edwin komt mag hij weer kijken. Bij hem kwam er de vorige keer wel een 'proefdruk' uit, dus hij kan afdrukken... nu nog afdrukken wat ik wil. Hij had hem met wifi verbonden en ik heb een kabel, dus ik ging er toen vanuit dat het moest lukken..... nee dus. Dan maar weer een ander vragen het voor mij te printen. 

Maar....... de zon schijnt nog steeds! En het is weer wat langer licht 's avonds! 

 

Chirurg, Techniek, Conditie, Training, Operatie.

 Zo, het gesprek met de chirurg zit erop! 
Deze man adviseert om de galblaas eruit te halen.....zitten wel wat risico's aan, want behalve de normale risico's is het ook ontstekingsgebied, maar ja, ik kan het afwachten, maar dan loop ik kans dat ik dit nog een keer krijg..... dat is ook niet risicoloos.

Als ik dit een paar keer krijg dan heb ik 10 jaar nodig om weer een beetje te kunnen functioneren (dan ben ik (bijna) 80), het opbouwen zal steeds moeilijker worden.... dus haal er maar uit. Het leven is nooit zonder risico's en als deze man dat adviseert dan ga ik er van uit dat dat het beste is. Wie weet hoe ik er van opknap! En loopt het mis.... nou ja.... ik moet ergens aan doodgaan ooit ..... liever nog lang niet, maar ja... ik kan ook morgen een boom op mijn kop krijgen of onder een bus lopen. Mijn broer zegt altijd: "Zolang ze de dood niet afschaffen ben je je leven niet zeker!" Risico's zijn er altijd, het had een paar weken geleden ook goed mis kunnen gaan, zelf ben ik nog steeds verbaasd over de snelle achteruitgang toen.... het duurde even voordat bij mij de alarmbellen gingen rinkelen, maar ja..... je bekijkt je eigen situatie vaak anders dan een ander het bekijkt. Daar had ik het ook nog even over met iemand die mij alvast onderzocht en vragen stelde voor ik naar de chirurg ging (ik denk dat het een arts in opleiding was). Hij moest wel lachen toen ik zei dat ik best lekker lag toen ik gevallen was.... mijn hoofd op een zacht kleed.....  geen probleem. Hij begreep het wel, dat je zo weinig fut kan hebben dat opstaan teveel inspanning is. Ik zei ook dat mensen achteraf zeiden 'had mij dan gebeld', maar ja..... om te bellen moest ik ook opstaan en dat was nou juist het probleem.... ik kon het wel, maar het koste zoveel moeite dat ik liever bleef liggen. Hij snapte ook helemaal dat het voor mij geen traumatische ervaring was en ook dat ik er achteraf anders tegenaan kijk dan op dat moment. Hij stelde veel vragen.... of ik alcohol dronk, rookte of ooit gerookt had (steeds terugkomende vragen).... en... voor het eerst werd mij gevraagd of ik ook drugs gebruikte, marihuana of wat anders... mijn antwoord was: "Nee, nooit geprobeerd ook, ik was veel te bang dat ik het lekker zou vinden". 
Zo werkt het wel.... ik gaf Edwin als kind geen zoetigheid en vooral niet als het alleen maar zoet was, zonder duidelijke andere smaak. Hij vond dat heel normaal en dacht zelfs dat zoet niet lekker was (lussik niet hè?). Maar veel zoetigheid ziet er leuk uit en toen hij ouder werd probeerde hij toch eens wat..... toch wel lekker..... hij lustte wel meer! Zolang je het niet kent is die behoefte er niet of in elk geval minder (sommige dingen ruiken zo lekker dat je er toch trek in krijgt). 

Ik dacht dat het besluit om te opereren in overleg met een MLD-arts zou gaan (die belt mij de 21ste), maar ik kreeg de indruk dat het al besloten is. In elk geval heb ik wel toestemming gegeven. 

Blij dat ik besloten had met de bus te gaan..... het ging prima. De bushalte is aan de overkant, dat stukje kan ik wel lopen. Oversteken via een zebrapad met voetgangersverkeerslicht.
Binnen moest ik ook nog lopen, maar ik was vroeg genoeg om eerst even lekker te gaan zitten en een beetje rondkijken.....ik hoorde mijn naam.... jawel, een Monnickendammer die ik goed ken.... en daar heb ik lang mee gekletst.... hij is ook van het type dat je overal het beste van moet maken en niet zeuren.... daar hou ik van! Een mens mag best wel eens zeuren en zeker als er echt reden voor is, maar sommige mensen zeuren overal over.  We waren het in veel opzichten met elkaar eens. Leuk hem weer eens gesproken te hebben. 
 Al eerder was ik daar een bekende tegengekomen, maar daar heb ik maar kort mee gepraat. 
Veel plekken om even te zitten, ik kon ook even een broodje nemen en wat te drinken, maar ik wilde een simpel broodje, niet teveel.... en die zag ik niet, geen eenvoudig broodje ham of kaas of zo en ik had geen zin om te vragen of ze zoiets hadden. Toen ik de prijs van een broodje gezond zag haakte ik helemaal af .... 6 euro..... kom op zeg, ik eet thuis wel wat! Volgende keer neem ik wel een broodtrommeltje mee! Echt..... ga ik daar tegenover zitten met mijn broodtrommeltje en een thermosbeker met drinken. Ik moet er dan 's morgens zijn..... ik moet dan daar (of onderweg) mijn antibiotica innemen, dus een flesje water neem ik sowieso mee. En dan na afloop daar lunchen..... tegenover het restaurantje. 

Ik wist al ongeveer waar ik moest zijn, maar het was toch nog even goed kijken. Poli 41 ..... maar het heette nu locatie 41 .... alle poli's zijn nu locaties. 
Ach ja, ze moeten daar toch wat te doen hebben .... lekker alle borden veranderen..... die oude hingen er al zo lang. Ik had al snel door dat nergens het woord poli meer stond, dus ik moest locatie hebben begreep ik, maar ik snap het best als mensen gaan twijfelen of ze wel goed zitten, want bij de afspraak (per brief of mail) staat wel poli! 

 In de wachtkamer zat ik natuurlijk ook weer (ik heb veel stoelen en banken daar uitgeprobeerd), maar ik was al vroeg aan de beurt (het inchecken was gelukt, dus ze wisten dat ik er al was)

Terug is de bushalte ietsje verder, maar prima te doen. 
Het voelt gewoon goed om dit zelf te kunnen doen en omdat dit niet alleen de eerste afspraak daar was, maar ook de kortste afspraak en zonder onderzoek (nou ja, beetje kloppen en luisteren, meer niet), was dit een goede test voor mij. Zolang er niks hoeft te gebeuren wat te vermoeiend is of voor andere problemen kan zorgen kan ik het dus gewoon zelf! En dit ging zo soepel dat ook de volgende afspraken wel gaan lukken, die duren langer en dan wordt er iets meer gedaan, maar dat kan gewoon! Als dit probleemloos ging dan kan er meer. En dan lekker de tijd aan mijzelf.... ik ben graag vroeg.... soms veel te vroeg.... als ik alleen ga maakt dat niet uit, al wil ik 3 uur te vroeg komen! Ik wacht liever daar dan thuis.... er vallen nogal eens bussen uit, dus ik had deze keer ook een bus eerder genomen. Maar ook met de auto ben ik altijd vroeg.... er kan altijd iets tegen zitten en als ik ergens een hekel aan heb is het aan te laat komen. Het voelt voor mij gewoon beter als ik er vroeg ben. 

 Na de operatie zal ik opgehaald moeten worden (heen kan ik wel zelf, maar dat zal dan in Hoorn zijn met ook een bushalte dichtbij), maar dat zien we dan wel weer. .... ik heb nog geen datum, dus ik kan nog niks afspreken. Waarschijnlijk ergens in juli. 
Ik krijg eerst nog de zoveelste vragenlijst..... ik denk niet dat er nog veel is dat ze niet van mij weten, maar goed.... ik vul wel in. Daarna neemt anesthesie contact met mij op voor een afspraak.  
Het gaat gewoonlijk met een kijkoperatie, maar een enkele keer doen ze het op de ouderwetse manier.... ik vind het prima, laat ze maar doen waarvan ze denken dat voor mij het beste is.... zo'n snee geneest ook wel weer... het duurt dan wel wat langer, maar dat stelt op een heel mensenleven ook niks voor.  
Ik herinner mij na de keizersnee dat de gynaecoloog zei dat hij achteraf gezien het beter verticaal had kunnen doen omdat Edwin er moeilijk uitging omdat hij klem zat.... ik zei toen dat hij ook een kruis had kunnen maken en dan de flappen openvouwen, dan had hij ook meer ruimte gehad.... tsja, achteraf is het simpel! Maar als het beter is mag het van mij allemaal..... een litteken meer of minder zal mij een zorg zijn.... en trouwens.... ik draag toch geen bikini's, dus niemand die het ziet (en anders maar wel). 

Het is allemaal wel even wennen dat je overal je smartphone voor nodig hebt, ik ken nog mensen die geen smartphone hebben. Ook ken ik mensen die net als ik geen (internet-)abonnement op hun phone hebben en alleen met wifi werken. Normaal geen probleem, maar hoe vaker je zo'n ding nodig hebt hoe groter de kans dat dat toch wel eens lastig kan worden. Normaal gebruik ik mijn smartphone niet veel.....  ik heb hem met mijn laptop gekoppeld waardoor ik (thuis) bijna alles via mijn laptop kan doen, wat ik veel prettiger vind dan dat gepriegel op zo'n klein schermpje waarbij ik regelmatig dingen aantik die ik niet wilde aantikken. WhatsApp, Messenger, SMS ..... ik krijg het allemaal op mijn laptop. 
Ik word ook niet vaak mobiel gebeld, maar de laatste tijd juist vaak ..... alle belafspraken met dokters gaan mobiel, ook al geef ik steeds ook mijn vaste nummer door.  Via de vaste telefoon vind ik nog steeds prettiger, dat versta ik net wat beter en vind ik prettiger vasthouden.

Maar nu...... ik kreeg donderdagochtend een mailtje van het ziekenhuis dat ik voor de volgende dag 24 uur van tevoren kon inchecken door een vragenlijst in te vullen.... ik klikte op de link.... oeps, te vroeg, het was nog 27 uur van tevoren en dan kan het nog niet. Later lukte dat wel. 
Alles naar waarheid ingevuld.... dan komt er een mailtje met een bijlage..... in die bijlage een QR-code die ik op de polikliniek moest scannen zodat ze weten dat ik gearriveerd was..... pffff.... gelukkig kon ik het thuis allemaal op mijn gemak bekijken en ik maakte een foto van de code, dan kon ik het van mijn telefoon scannen, want printen is niet zo handig.... printers en ik zijn nooit vrienden! 
De mail kan ik op mijn phone vaak moeilijk terugvinden als er meer mailtjes binnen zijn gekomen (op de laptop vind ik dat overzichtelijker).... en dan nog de bijlage openen.... een foto is handiger, dat doe ik wel vaker.... ik zorg van tevoren al dat die foto voor staat en klaar is Ans. Ook met toegangskaartjes... werkt dat prima, geen gezoek, het staat al klaar! 
Ik denk toch dat dit voor sommige mensen lastig is.... vooral als je het van tevoren niet weet of doorhad! (of als je geen smartphone hebt).  Er zal ongetwijfeld hulp aanwezig zijn voor die mensen, maar toch.... als je al niet zo handig bent met die dingen en je voelt je beroerd of hebt pijn.... dan lukt nadenken ook  minder goed.... en je gaat je steeds ouder voelen als je dat dan ook al niet meer kan.... voorheen zei je gewoon je naam en je kon gaan zitten..... ja, uit die tijd stam ik nog en het is niet eens zo lang geleden dat ik het zo nog deed. Alles heeft voor- en nadelen natuurlijk. 

Natuurlijk zitten er ook goede kanten aan de moderne techniek.... internet (ondertussen al heel gewoon voor de meeste mensen) is echt wel handig. Ik kan online mijn afspraken in het ziekenhuis zien, ik kan zelfs de brieven lezen die het ziekenhuis naar mijn huisarts stuurde .... zo las ik dat ik op de SEH extra kippenbouillon heb gehad..... nou echt niet! Dat had ik nog wel geweten, want ik ben niet zo gek op alleen bouillon.... en dan nog extra ook.... ze zullen het wel van plan geweest zijn, maar ik was constant weg naar één of ander onderzoek.... die kans is groot als je op de SEH bent! Misschien hebben ze het wel gevraagd aan mij, dat zou kunnen.... en dan heb ik vast nee gezegd. Dat kan ik mij niet herinneren, maar er gebeurde zoveel, ik heb niet alles onthouden, maar ik weet zeker dat ik het niet gehad heb. 
Wat ook wel handig is dat ik op internet plattegronden van het ziekenhuis vond.... het ziekenhuis in Purmerend is niet zo groot als dat in Hoorn, maar ik moet steeds op een andere polikliniek zijn en dan is het wel handig als ik van tevoren al weet waar het ongeveer is en vooral op welke etage. 

Ik ben echt niet tegen de moderne techniek, maar het gaat zo snel! Toen alles nog mechanisch was snapte ik nog wel wat van techniek, maar nu veel computergestuurd is haak ik regelmatig af. Zelf dingen repareren wordt voor mij dan ook steeds lastiger.
Toen ik kind was kwam de melkboer nog langs met paard en wagen, net als de schillenboer ...... tv kregen we pas toen ik 8 was .... 1 net! Toen ik 9 was verhuisden we en kregen we een douche met lavet..... er kwam warm water uit de kraan.... wat een luxe. We hadden nog een kolenkachel, ook in ons nieuwe huis nog en daar was zelfs aan de schuur een kolenhok gebouwd. Bijna niemand had een auto. We hadden wel toen ik nog heel klein was al een wasmachine en een stofzuiger! De lichtknopjes waren nog draaiknoppen.... en voor zover ik weet altijd zwart.  
De smid verderop was ook hoefsmid, er kwam zo nu en dan nog een voddenman langs, het geld voor de huur, het ziekenfonds en meer van die dingen werd meestal aan huis opgehaald. De bakker, groenteboer en melkboer etc. kwamen gewoon nog langs de deur.... de moeders waren bijna altijd thuis (als er bijna niemand thuis is heeft het ook geen zin om nog te venten).
Veel mensen hadden spaarpotten met meerdere vakjes en er stond bij waarvoor het was.... zo kon je zorgen dat je genoeg had voor als bijv. de huur werd opgehaald. 

Nu maak ik potjes bij de bank..... dat is ook handig. Een potje voor tuin ophogen, een potje voor noodgevallen etc. 

 Koelkast hadden we nog niet, maar in ons nieuwe huis konden we er één huren van de woningbouwvereniging. Toen we er een tijdje woonden kregen we zelfs telefoon.... wow.... met draaischijf nog!  Uit die tijd stam ik..... is het dan gek dat ik de techniek niet altijd bij kan houden? 

Het lopen lukt steeds beter.... elke dag wat verder, maar vanaf nu hoeft het van mij niet verder te zijn, maar probeer ik liever meer tempo te maken. Dat lukt nu nog maar heel kort, maar sneller lopen is beter voor mijn evenwicht merk ik.  Nog steeds loop ik wat onzeker, vooral als ik moe word en dat is al snel..... maar het herstel is er ook weer snel, dus ik ga niet te ver over mijn grenzen! En alleen met oefenen kan het beter worden (en hopelijk verbetert het als ik van wat medicijnen af ben, want ik verdenk 2 medicijnen  ervan dat ze mij tegenwerken!).  Voorlopig ben ik al blij als ik dit niveau kan volhouden..... het is goed genoeg om de normale dagelijkse dingen redelijk te kunnen doen. 
Doordat ik ook weer fiets kan ik boodschappen doen..... lopend is dat nog te ver. Alles is nog vermoeiend, maar er kan steeds meer. De gewone dingen doen.... dat is ook conditie opbouwen. 

Als de galblaas eruit gaat kan ik een tijdje weer wat minder..... mag ik ook minder, mag ik niet zwaar tillen e.d.. Daarom is het goed om er in een redelijke conditie aan te beginnen.... zo goed als mogelijk is! 

Ik doe mijn best..... meer kan ik niet doen. Als ze dat een paar weken geleden gedaan hadden dan had ik erna op apegapen gelegen, ik was toen compleet futloos en sliep bijna dag en nacht .... dan had ik zo'n operatie niet aangekund! 

En weer wat verder

 Vrijdag..... zoals altijd begon de dag voor mij te vroeg...... en niet teveel geteut, want ik wilde naar het zwembad! 
Natuurlijk heb ik daar 's morgens nog geen zin in, maar ja..... de watergym is nou eenmaal 's morgens.
Op de fiets er naartoe....... "Heee, ben je er weer? Hoe is het?" , dus meerdere keren mijn verhaal gedaan. 
Toevallig was het de laatste keer dat we les kregen van deze zwemjuf, want ze heeft een andere baan..... jammer voor ons, want ze gaf goed les...... je merkt bij haar lessen wel dat je wat doet! Maar ja, ik heb er al zoveel gehad door de jaren heen.... ze hebben allemaal wel iets goeds..... maar haar lessen waren het stevigst. 
Toen we net begonnen dacht ik even 'waar ben ik aan begonnen', maar toen ik mijn tempo wat beter aanpaste ging het beter en ik hield het vol. Minder fanatiek dan gewoonlijk, maar het ging en dat voelde goed! Alle spieren weer even goed gebruiken.... lekker! 
Na afloop koffie drinken, met appeltaart.... normaal op de eerste vrijdag van de maand, maar nu een week eerder i.v.m. het vertrek van 'juf'.
De appeltaart sloeg ik maar even over en de koffie ruilde ik in voor thee....... maar het was heerlijk om met de hele groep gezellig nog even te zitten. Ik bleef lang kletsen, ik had gelukkig mijn medicijn mee wat ik om 10 uur moest nemen, dus ook dat ging goed. 
Ik kwam moe thuis, maar waste wel gelijk even mijn badpak en handdoek, dat kan dan drogen voor de volgende keer, dus daar had ik nog fut genoeg voor.

Dan is het tijd om de bank op te zoeken.... genoeg gedaan! Tijd voor een tukkie.... nou ja, zeg maar tuk!
Na de lunch even lekker wat terugkijken op tv en toen ging mijn telefoon.... mobiel.... daar moet ik altijd snel bij zijn, vaak ben ik net te laat. Privénummer.... hm..... heb ik een hekel aan. En ja, ik was weer net te laat.
Even later ging hij weer...... nu wel op tijd. Het ziekenhuis.... afspraak voor een MRI. Oké. 
Nu blijkt dat de stent die ik kreeg van kunststof is.... de MRI had dus wel eerder gekund. Tsja, als alles zo snel achter elkaar komt dan is niet alles meteen overal bekend neem ik aan. Ik wist dat ook niet.....ik dacht dat die dingen gewoonlijk van metaal waren. 
Ze vroeg of ik last had van claustrofobie..... nou, bij mijn weten niet. Het maakt natuurlijk wel uit of ik ergens opgesloten zit in een kleine donkere ruimte waar ik mij amper kan bewegen en geen idee heb of ik er ooit nog uit kan komen of dat ik in een apparaat lig waarbij ik goed in de gaten gehouden word en waarvan ik weet hoe lang het ongeveer gaat duren. Dit gaat ongeveer 20 tot 30 minuten duren.... nou, dat zal ik wel overleven. 

De komende weken heb ik in elk geval elke week iets..... de eerste 3 weken van juni elke week een keer naar het ziekenhuis in Purmerend,,,,,, , die derde week ook nog een belafspraak en de week erop weer een belafspraak..... en dan zit juni er zo ongeveer weer op. 
Juli begin ik met bloedprikken voor diabetescontrole, de week erop is die controle, maar de dag ervoor moet ik naar de tandarts ....... als er tenminste geen andere doktersafspraken tussendoor komen, want die gaan nu even voor alles. Als mijn galblaas eruit moet zal dat ook in juli zijn en daar zet ik een diabetes- of tandartscontrole wel voor opzij.  Ik zag dat er een operatie van een uur in de planning staat waarvan de datum nog niet bekend is. Er staat wel al bij welke chirurg ik dan krijg. 

Ondertussen veel gelezen over epilepsie...... een epileptische aanval hoeft nog niet te betekenen dat je ook echt epilepsie hebt. Nou had ik 4 aanvallen, maar wel kort na elkaar.... mogelijk horen die dan bij elkaar (denk ik). 
Oorzaken van zo'n toevallige aanval kunnen zijn o.a..... acute ziekte, koorts, slaapgebrek, suikertekort, stress ..... ik voldeed aan meerdere van die mogelijke oorzaken. 
Dat geeft mij hoop dat er verder niks aan de hand is, al zit de schrik er natuurlijk wel in... kan het in soortgelijke omstandigheden vaker voorkomen? 
Vaak herinneren mensen zich niks van zo'n aanval, vaak verliezen ze ook het bewustzijn. Ik heb alles bewust meegemaakt, wist nog alles, kon met gebaren dingen duidelijk maken (buurman, zet de telefoon even op de lader.... met gebaren), ik kon de code van mijn smartphone intikken zodat ze naar mijn broers telefoonnummer konden zoeken, ik hoorde de ambulance op de weg al aankomen, ik hoorde dat mijn buurvrouw die 112 belde via de telefoon aanwijzingen kreeg, waar op gelet moest worden e.d. ... ik was er volledig bij, kon alleen geen woorden vormen. Het was een soort stotteren, maar dan wel heel erg.... ik kwam er niet uit. Soms kwam er met veel concentratie heel langzaam toch een woord uit. Dat gebeurde op de SEH een paar keer.... dan lieten ze mij iets zien tijdens een aanval en moest ik het benoemen.....heel soms lukte dat.... langzaam en met veel concentratie.
Bij de latere aanvallen kwamen er wel spiertrekkingen in gezicht en hals bij.
Vaak duurt een aanval maar een paar minuten, of soms zelfs een paar seconden. Bij mij was het langer.... precies weet ik het niet, maar een kwartier of zo.... ze zullen niet allemaal precies even lang geduurd hebben. 
Dat hartslag en bloeddruk op hol sloegen vond ik zelf heel normaal...... ik was mij te pletter geschrokken.  Ik las dat het vaker gebeurt dat hartslag en bloeddruk bij zo'n aanval omhoog gaan..... maar ja.... volgens mij gebeurt dat bij schrik en angst ook! 

Het was dus heel plaatselijk..... de rest van mijn lichaam en mijn brein werkten normaal voor zover ik weet. 
Bij de laatste aanval kreeg ik een neusspray en ik probeerde Edwin duidelijk te maken dat dat spul mijn keel inliep, maar dat lukte niet helemaal..... aan mijn gebarentaal valt dus nog wel wat te verbeteren. 
Binnenkort een EEG (dat heb ik in een grijs verleden ook wel eens gehad) en daarna een MRI en dan een belafspraak met de neuroloog. Bij andere scans was eerder niks gevonden, ik ben benieuwd hoe dat met de volgende onderzoeken gaat.
Ook als er niks gevonden wordt dan vermoed ik dat ik voor alle zekerheid voorlopig toch nog geen auto mag rijden..... dat lijkt mij niet onlogisch, als het toch nog eens gebeurt kan het heel gevaarlijk zijn.... niet alleen voor mijzelf, maar ook voor anderen..... en een volgende aanval kan ook erger zijn, misschien verlies ik dan wel het bewustzijn of doen armen en benen ook mee waardoor ik niks meer kan. Ik gebruik nu nog medicijnen, veel medicijnen vind ik ..... ik denk dat als er niks gevonden wordt dat ik mag minderen en later stoppen of een heel lage dosering hou..... als het dan wegblijft en er is niks gevonden kan denk ik pas echt gezegd worden dat het gewoon even pech was, een samenloop van omstandigheden. Ik heb wel geluk dat ik geen alcohol drink.... met deze medicijnen wordt dat sterk afgeraden, maar ook bij leverproblemen. Eén van de MLD- dokters was dan ook heel blij dat ik al zo lang (meer dan 45 jaar) geen alcohol gebruikte..... haar reactie was: "Als meer mensen dat zouden doen zagen wij hier minder problemen". 
 
Maar ja, misschien vinden ze toch wel wat..... dan weet ik in elk geval wel meer, al heb ik liever dat ze niks vinden.

Ik ben nu op alles voorbereid, in alle opzichten. Ik ga uit van de beste uitslag, maar hou er ook wel rekening mee dat het slechter kan zijn. Doordat ik meerdere dingen tegelijk heb is het allemaal wat onzeker, maar bang voor wat er komt ben ik niet.... voorlopig laat ik het nog even over mij heenkomen. Ik zoek wel wat dingen op.... om het beter te begrijpen. Een gesprek verloopt beter als ik snap waar ze het over hebben.
Ook wat praktische dingen betreft ben ik er klaar voor..... mijn tas staat klaar voor als ik weer naar het ziekenhuis moet, mijn schoudertas is nagekeken op dingen die overbodig zijn en dingen die ik nodig kan hebben bij een bezoek aan het ziekenhuis..... geld, ov-chipkaart, snoepjes voor een frisse smaak (gember/sinaasappelsmaak.... heerlijk!), legitimatie, medicijnen etc. 

Mijn vrijdag eindigde met een kleine avondwandeling..... klein, maar wel wat langer dan ik gewend ben zonder rollator. Mijn krachten komen dus duidelijk terug! Ook al voelen mijn benen nog steeds wat wiebelig, het lukt allemaal wel veel beter. Wat kan dat doe ik! Het zal echt nog wel even duren voor ik er weer helemaal ben..... maar dat is niet erg. Ik had mij eigenlijk verheugd op een weekje Arnhem deze zomer..... maar geen idee of dat gaat lukken. Ten eerste heb ik tot in juli nog afspraken staan en ik weet niet wat er nog bijkomt, bovendien wil ik als ik daar naartoe gaan wel fit genoeg zijn om wat meer dingen te kunnen doen, anders kan ik beter thuisblijven.  Maar misschien kan het dan in de herfst... of met Kerst.... of volgend jaar. Er moet altijd iets zijn om naar uit te kijken! Het hangt ook van het weer af.... als we weer hittegolven hebben kan ik ook niks doen, zeker nu niet.... dan haak ik ook even af. 
Je kan nog zoveel plannen..... het loopt niet altijd allemaal zoals we willen. 

Zaterdag ...... ik werd op een heel fatsoenlijke tijd wakker, half 8. Netjes. Wel vroeg voor mij, maar dan heb ik tijd om bij te komen. Soms word ik om half 6 al wakker..... nog heel slaperig, maar net niet slaperig genoeg om verder te slapen..... dan slaap ik vaak later die ochtend een paar uur, want ik heb mijn slaap toch nodig. 

Eigenlijk wilde ik wel even naar de winkel.... ik twijfelde..... ik zag er een beetje tegenop, maar had er ook zin in. Gewoon even wat halen.... geen volle tassen, maar even weer een beetje verder terug naar normaal.  Ik besloot het tot zondag uit te stellen..... vrijdag veel gedaan, dan zaterdag niet overdrijven. Gewoon wat dingen in huis doen.... rustig aan, ik moet ook niet te snel willen, mijn ervaring is dat dat niet werkt. Als ik bedenk hoe ik een paar weken geleden was dan is dit al een enorme vooruitgang, maar toen kon ik ook echt niks. Die laatste dag in het eerste ziekenhuis heb ik een beetje geoefend in het lopen.... ik schuifelde tot dan toe alleen maar voetje voor voetje, heeeeel voorzichtig.... en heel kleine stukjes en toen probeerde ik iets meer normale stappen te maken, op mijn kamer lukte dat redelijk.... van bed naar wastafel en weer terug... achter een rollator .... al was het zwaar, het voelde goed dat het lukte.  Opstaan was al alsof ik een berg moest beklimmen. 
Nog steeds merk ik dat ik niet met echt grote stappen loop.... mijn evenwicht is ook wat minder, ik waggel en slinger een beetje..... maar..... het lukt! Het hoeft er niet mooi uit te zien, als ik maar vooruit kom! De rest komt vanzelf wel weer. De medicijnen die ik binnenkrijg hebben ook hun invloed, het kan zorgen voor een suikertekort (of juist een te sterkte stijging) en spierzwakte. Als ik vrouw ben en boven de 60 loop ik ook meer risico op bepaalde bijwerkingen, het kan leverproblemen veroorzaken...hm... die had ik dus al! . Psychische klachten, depressies, psychoses, zelfmoordneigingen.... het kan allemaal.... en epileptici moeten extra uitkijken, het kan de kans op een aanval vergroten. En dan heb ik het alleen nog maar over de antibiotica die ik 6 weken moet nemen.... en dit zijn nog niet eens alle mogelijke bijwerkingen.... er zijn er bij waarbij meteen 112 gebeld moet worden. Van het epilepsiemedicijn kan ik ook suf worden en een slap of zwak gevoel hebben, onzekere gang bij het lopen, evenwichtsproblemen. Ook hierbij kunnen psychoses en depressies optreden en zelfmoordgedachten. Ik denk dus dat het niet zo gek is dat ik mij slap blijf voelen. Gelukkig komen de meeste bijwerkingen maar weinig voor en zelfmoordneigingen en depressies staan zo ver van mij af dat ik denk dat de kans daarop toch ook minder groot is..... bovendien valt het bij mij sneller op als ik somber begin te worden, dus dan trek ik wel aan de bel. Bij iemand die altijd al wat somber of negatief is wordt het sneller normaal gevonden en komt hulp misschien te laat.  Maar goed, de antibiotica schiet op, ik zit in de 4de week.... dus als alles goed blijft gaan ben ik ruim over de helft, ik ben aan het aftellen. Ik ben niet ontevreden over de vooruitgang en als alle onderzoeken en de operatie achter de rug zijn, als ik minder medicijnen hoef te gebruiken etc. denk ik dat het sneller gaat, maar ja.... dat duurt allemaal nog even, de eerste 6 weken ben ik nog wel even bezig met het één en ander.

Wat ik zelf kan wil ik ook zoveel mogelijk zelf doen..... het is de beste manier om het weer op te bouwen en het voelt beter. In mijn eigen tempo kan er toch steeds meer. Daar word ik blij van.... zelfs van afwassen wordt ik blij.... ik kan ut zelluf! De eerste keer dat ik naar buiten liep om wat afval in de kliko te gooien.... dat voelde zoooo goed. 

Ik vind het wel een prettig idee dat in mijn deel van Nederland de zomervakantie dit jaar laat valt.... in de zomervakantie hoeft er weinig, staan veel dingen stil en daardoor heb ik niet het gevoel dat ik toch dingen moet gaan doen waar ik eigenlijk nog niet aan toe ben ....  niet dat ik mij laat opjagen, maar toch..... het geeft wat meer rust! Ik hoef dan ook niet uit te leggen waarom ik iets nog niet doe, want het is voor een ander vaak moeilijk te begrijpen dat dingen die heel normaal lijken te zijn voor mij toch nog teveel kunnen zijn en als het nog niet goed voelt doe ik het niet! Steeds uitleggen waarom het niet gaat is ook vermoeiend .... natuurlijk hoef ik geen verantwoording af te leggen, maar dat gaat vanzelf als ik 'nee' moet zeggen. 

Buiten regende het 's morgens een beetje..... er viel niet veel, maar het zag er somber uit.... dus ik moest zelf het zonnetje in huis zijn. 
Zo sukkelde de zaterdag een beetje voorbij, maar ik nam nog wel even de tijd voor een avondwandeling ..... nu iets verder dan een dag eerder. 
Elke dag een stukje verder is de bedoeling. 

Hieperdepiep en meer

 

Hartelijk gefeliciteerd Jan..... toen kreeg je 'thee' van mij.... ik denk dat je nu liever iets anders hebt! 
PROOST! 

Vandaag was broer jarig..... hij viert het niet vandaag, maar haalt mij op om bij ze te eten..... even wat anders. En natuurlijk brengt hij mij weer terug. 
Ik heb zijn cadeau nog niet compleet..... ik was nog niet aan winkelen toe, maar een deel had ik al eerder in huis, zodat ik niet met lege handen kom, want niks vind ik zo ongezellig. 

Van de week was ik ook al bij een jarige buurvrouw, was ook heel gezellig. Ook voor haar had ik een cadeautje.... niet wat het oorspronkelijke plan was, want dat stond niet meer waar ik het voor het laatst zag, maar omdat ik meer verjaardagen heb had ik nog een alternatief in huis en pakte dat in.... dat was eigenlijk net zo goed. 

Verder is het rustig hier.... er gebeurt niet veel. Ik doe steeds meer zelf en dat lukt goed.... alles met mate. 
Misschien lukt het mij om deze week weer naar het zwembad te gaan.... ik heb er wel zin in. 

De oefeningen die we daar doen zijn echt van alles wat, alles komt aan de beurt en dat is nu erg goed om conditie op te bouwen en weer wat soepeler te bewegen. Ik hoef niet volop mee te doen, een tandje minder mag ook, misschien wel 3 tandjes minder.... ook goed.

En daarna een tukkie..... ik ben altijd slaperig als ik daar vandaan kom en dat zal nu zeker niet minder zijn.... en dat mag.... even weer bijkomen en kijken hoe lang het duurt voor ik weer 'hersteld' ben.  Als het te lang duurt heb ik teveel gedaan.... dat is duidelijk..... maar ik denk dat dat wel mee zal vallen. 
Zo wil ik langzaam aan alles weer verder opbouwen. 

Veel kan ik via de computer regelen, de boodschappen, nieuwe broek in een maatje minder, kaartje sturen (zolang de brievenbus voor mij nog te ver weg is) en als ik wil kan ik zelfs eten laten thuisbezorgen. De apotheek bezorgt ook, voor vergeten boodschappen heb ik genoeg mensen die wat willen halen, maar een buurvriendin die bij AH werkt is eerste keuze, voor haar is het eenvoudig om even wat mee te nemen en op weg naar huis even bij mij aan te bellen, dat wil zij wel doen. Bij mijn laatste bestelling bij Picnic had ik ook allerlei afbakbroodjes, roggebrood en crackers, zodat ik niet steeds brood nodig heb. Ik kan mij redden tot ik weer genoeg nodig heb voor een volgende bestelling. En binnenkort verwacht ik wel weer even naar de winkel te kunnen.... eerst even kijken of het fietsen wil lukken. Het fietsen zelf zal geen probleem zijn, maar omdat mijn benen vaak nog wat wiebelig waren wachtte ik nog even, want omdat ik niet bij de grond kan laat ik mij bij een noodstop van mijn zadel glijden en dat vond ik nog wat eng. 
Niet meteen naar verschillende winkels... niet de hele winkel door, maar gewoon halen wat ik nodig heb.... de hele winkel door komt vanzelf wel weer (je weet nooit wat je tegenkomt.... heeee, hebben ze dat ook? O, dat is in de aanbieding, dat wist ik niet.... o kijk, dat is ook lekker, kan ik ook wel eens nemen). 

Ik stop met zoeken..... echt, ik snap er geen bal van! Een dag voor ik werd opgenomen in het ziekenhuis (ik wist toen al dat de kans groot was dat ik naar een ziekenhuis zou moeten) wilde ik mijn drinkfles van tafel pakken.... ik zette hem steeds daar neer.... afwassen, vullen en weer op tafel. Een Dopper waarop stond dat ik graag kraanwater wilde (dus niet de meest gangbare).... en ineens was hij spoorloos! Toen beperkte ik mij nog tot het steeds weer afspeuren van de tafel en de vloer er omheen (dat was al inspannend genoeg toen), nu ondertussen heb ik onder tafel gekeken, de mandjes die er onder staan opzij gehaald en op allerlei plekken gekeken waar ik eigenlijk al van wist dat hij daar niet zou zijn.... in elk geval wist ik zeker dat ik hem op tafel had neergezet.... en niet ergens anders! Er zijn groter rampen, maar het was een fijne fles en het is toch jammer dat hij spoorloos is. Maar ik kan het niet uitstaan dat ik het niet snap! Ik kan mij toch niet voorstellen dat iemand hem stiekem meegepikt heeft of om mij te plagen ergens anders heeft neergezet. 
Ik kan meer dingen niet vinden, maar dat snap ik..... dat is gebeurd toen ik in het ziekenhuis lag.... er zijn toen wat dingen opgeruimd en als iemand anders dat doet dan is het altijd raden waar het gebleven is. Ik miste zelfs een doos met rommelmarktspullen..... maar die heb ik inmiddels gevonden, er was nog ruimte over in die doos en er waren andere dingen ingezet.... daardoor herkende ik het niet.  Maar dat is dus verklaarbaar, dat met die fles niet.  
Voorlopig even geen rommelmarkt voor mij..... zonder auto kan ik het niet vervoeren. Ik heb ondertussen wel in gedachten al wat dingen verzameld, dingen die goed verkoopbaar zijn...... maar dat komt wel weer een keer. Ik moet ook weer bobbeltjesplastic gaan sparen voor de breekbare dingen die ik dan meeneem, want ik zag dat ik daar doorheen ben. 
Ik heb ook al aardig wat in de kledingbak gegooid en er komt nog wel meer bij. Ik heb niet alles gepast omdat het dan wel erg lang duurt voor ik alles uitgezocht heb, dus ik heb er alleen uitgehaald waarvan ik zeker weet dat ik dat niet meer pas.... of evt. een andere reden waarom ik dat niet meer draag. Zo kan er al best veel weg.... en dat ruimt. Er blijft nog zat over, alleen broeken moest ik wel aanvullen. 
In de schuur al een stapeltje van alles wat dat naar de stort kan.... ook dingen die Edwin eerst moest bekijken omdat hij weet wat het is, of het nog bruikbaar en of een ander er nog wat aan heeft..... dingen waar ik geen verstand van heb. Zo af en toe kom ik nog wel eens dingen van Edwin tegen..... maar hij woont zo klein dat hij ook niet alles daar kwijt kan, dus laat maar staan en af en toe even vragen of er wat weg kan. 

Mijn leven bestaat dus op het ogenblik vooral uit conditie opbouwen en verder opruimen, afspraken met dokters e.d., leven op de wekker i.v.m. met medicijnen die op tijd ingenomen moeten worden en verder de gewone dagelijkse dingen. Veel dingen staan op een laag pitje, maar dat pitje wordt vanzelf wel weer groter. 
En deze week dus ook 2 verjaardagen. 
De tuin waag ik mij nog niet aan..... voor ik ziek werd haalde ik er bijna elke dag een tas vol onkruid uit.... dat is niet meer te zien. Nu staat er van alles in bloei, dus genoeg zaad voor nog meer onkruid. 
Jammer, ik was juist dit jaar vroeg begonnen om dat op voor te zijn. 

 

Ondanks dat ik nu een knielkruk heb om het eenvoudiger te maken om in de tuin te werken zie ik die klus nog niet zitten......  misschien moet ik maar een geit aanschaffen. 

 

Het normale leven.... bestaat dat?

 Het normale leven is weer een beetje begonnen.... ik heb weer gezwommen en ben weer naar de kapel geweest. Dat laatste was wel op halve kracht, maar het begin is er. 
Zwemmen kon wel eerder...... maar het was een tijdje dat je je van tevoren op moest geven (er mochten niet teveel mensen binnen zijn) en dat vind ik minder leuk, dan voel ik mij verplicht om te gaan als ik mij opgegeven heb en moet ik bellen als ik echt niet kan...... misschien gek, maar daar heb ik geen zin in. Muziek kon ook, maar kon ik zelf even niet.... of in elk geval niet goed. 

Ik had zoveel andere dingen dat zwemmen net even teveel was., vooral omdat het voor mij nogal vroeg is.... en dan ben ik niet op z'n best. En als ik toch al een tijdje niet geweest ben dan lijkt er steeds sneller een reden te zijn om nog niet te gaan..... en nu kwam er al iemand aan de deur vragen of alles goed was.....toch lief dat mensen zich zorgen maken.  Maar ik ging nu weer en het was heerlijk. Eigenlijk is het watergym, maar daarna zwem ik ook nog even, dus ik noem het altijd zwemmen. 

Echt een normaal leven is moeilijk in deze tijd...... we kunnen wel normaal doen, maar bij de meeste mensen dringt de oorlog in Oekraïne steeds in hun gedachten. Veel mensen zijn bang.... bang voor kernwapens, bang dat we betrokken raken in de oorlog, bang voor problemen. Corona is nog niet echt uit het hoofd, maar de oorlog dringt zich meer op. Zelf vind ik het allemaal wel zorgelijk, maar bang ben ik nog niet. Ik vind het vreselijk wat er gebeurt en ik vertrouw Poetin voor geen meter, maar hoewel ik er veel aan denk leef ik nog niet in angst..... net als bij corona, daarbij had en heb ik dat ook niet. Ik hou wel rekening met wat er gebeuren kan, maar dat doe ik eigenlijk altijd al een beetje. 
Zo heb ik altijd een tas voor noodgevallen klaarstaan.  Als ik onverwachts naar een ziekenhuis of zoiets moet dan heb ik een tas klaarstaan. Af en toe moet ik die tas wel even nakijken of alles nog goed is en of er aanvullingen nodig zijn.... maar er is altijd iets om mee te nemen. 
Dat heb ik sinds ik alleen ben...... een ander zou niks kunnen vinden hier, dat is altijd lastig bij een ander en zeker als het even snel moet. Als ik zelf nog tijd  heb en in staat ben om snel wat in te pakken is de kans groot dat ik iets vergeet. Ben je met z'n tweeën dan is dat meestal geen probleem, dan pakt de ander het wel en wat vandaag vergeten wordt komt morgen wel.  Het geeft gewoon een rustig gevoel dat dat klaar staat. Om dezelfde reden leerde ik Edwin al vroeg hoe de telefoon werkte (toen nog draaischijf)en maakte ik een telefoonlijstje met nummers die hij bellen kon in geval van nood. Lezen kon hij nog niet, maar ik maakte er tekeningen bij waardoor hij begreep wat er bedoeld werd. Af en toe 'oefenden' we dat..... zodat hij wist wat hij moest doen als ik bijvoorbeeld van de trap viel en geen antwoord meer kon geven.
Dat wil niet zeggen dat er een angst is/was dat ik naar het ziekenhuis moet of van de trap val, maar ik hou rekening met de mogelijkheid. Dat was met corona ook zo..... geen angst, maar wel rekening houden met de mogelijkheid en daarbij probeerde ik de kans dat ik het kreeg zo klein mogelijk te maken (tot nu toe heb ik het gelukkig weten te ontlopen.... voor zover ik weet). En met deze oorlog is het ook zo... geen angst, maar geen garanties dat we er niet op een heel vervelende manier mee te maken krijgen.  Maar ik kan daar zelf niks aan doen.... ik heb dat nog minder in de hand dan corona!
En waar ik niks aan kan doen kan ik maar beter ook niet teveel over piekeren..... ik ga mij niet druk maken over iets wat misschien nooit gebeurt en wat ik niet voorkomen kan. 
We hebben tot nu toe vooral last van torenhoge prijzen en ik hoop dat het daarbij blijft. De ellende daar is steeds in het nieuws en er zijn hier al vluchtelingen waar regelmatig hulp voor nodig is..... 'wie heeft er dameskleding maat 42?' . 'we hebben kleding nodig voor een jongetje van 4', 'Er is speelgoed nodig voor een meisje van 6' ..... het is goed geregeld.... vaak gaat het om dingen die snel gevonden zijn. 
Geweldig dat er veel hulp is..... dat voelt goed na al dat coronagemopper! 
Maar er zijn zoveel berichten..... al zou ik willen, het valt niet te negeren! 
We kunnen alleen maar hopen dat het snel voorbij is daar...... dat ze weer kunnen opbouwen. Die oorlog heeft al veel ellende veroorzaakt, ellende die niet terug te draaien is! 

Maar dat bedoel ik dus.... het normale leven is niet normaal. En hoewel alles duurder wordt hebben we hier nog niet echt te mopperen.... niet als we het vergelijken met de ellende daar. 

En toch pak ik geleidelijk aan steeds meer het normale leven op na 2 jaar coronatoestanden. 
En nog steeds knap ik verder op.... het gaat langzaam en het duurt lang, maar het is ook lang niet goed gegaan en ik ben nu al een tijdje op de goede weg! 

Ik wandel nog steeds veel en het weer werkt mee. Ik sla wel eens een dagje over, maar dan doe ik wel iets sportiefs in huis.... oefeningen, extra traplopen of wat dan ook. Dat deed is voorheen ook dagelijks.... maar ja, dat stopte/verminderde toen ik mij steeds beroerder ging voelen en de vaste regelmaat daarvan heb ik nog niet te pakken. 
 Het streven is nog steeds om weer op het oude niveau te komen.... of in elk geval zo ver mogelijk en zorgen dat het niet terugvalt. Ik ben wel nog steeds sneller moe, maar ik doe wel veel meer..... dus dat is toch een vooruitgang..... moe van niks is beroerder dan moe van redelijk actief zijn! 

Mijn huis wordt heel langzaam aan ruimer..... er zijn al heel wat dingen weg! Het meeste is naar anderen gegaan, ik ben blij als iemand het wil hebben. Toch zijn er ook dingen weggegooid, maar dat doe ik alleen als echt niemand er meer iets aan heeft en het dus ook geen zin heeft om naar de kringloop te brengen. Dingen zijn soms stuk gegaan.... ja, dan kan het weg. Ik heb weer wat plastic bakken met deksel besteld..... dan kunnen er weer dozen weg. Die bakken zijn beter.... het blijft er schoon en droog in, ze zijn doorzichtig en dus is het sneller te zien wat er inzit en ze zijn beter te stapelen dan dozen..... ook als de bovenste wat zwaar is. 
Binnenkort sta ik (als het weer meewerkt) weer op een rommelmarkt, hopelijk raak ik daar ook nog wat kwijt. Nee, ruim is het nog lang niet...... maar wel ruimer.... en het is de bedoeling dat het overzichtelijker wordt!  Langzaam aan werkt het beste bij mij.... allereerst omdat ik gewoon niet lang kan doorgaan, maar ook omdat ik anders door de bomen het bos niet meer zie..... niet te lang doorgaan en de volgende keer weer duidelijk zien wat het eerst moet...... anders ga ik dingen heen en weer zetten..... dat schiet niet op. 
Ik verzamel ook dingen voor het grof vuil..... ik laat ze niet voor 1 dingetje komen. Er staan al wat dingen klaar en als Edwin hier weer eens is mag hij iets naar beneden slepen wat voor mij te zwaar is. En ik heb nog een ander klusje voor hem wat ik zelf niet kan..... niet veel werk voor hem, maar voor mij niet te doen. Dan kan ik ook weer meer opruimen daarna.
Alles bij elkaar gaat er veel meer de deur uit dan dat er in komt..... en dat ruimt dus echt! Nee, niet alles gaat weg, vaak zeggen mensen dat wat je een jaar niet gebruikt weg kan, maar dat vind ik onzin..... soms gebruik ik iets heel lang niet om het ineens juist weer vaak te gebruiken.... dat heb ik bijvoorbeeld met de boormachine. Maar er zijn meer dingen.... en ook met kleding heb ik dat. Weggooien om daarna weer nieuw te kopen is niet de bedoeling..... en sommige dingen wil ik gewoon niet kwijt. Er zijn dingen met herinneringen..... goede herinneringen..... die gaan ook niet weg. Nee, echt ruim wordt het nooit.... maar dat wil ik ook niet.... dat zou niet als mijn huis voelen. Maar nu kan ik te vaak iets niet vinden en dat werkt niet! Als ik mij zo blijf voelen als nu komt het goed en blijft het goed.
Het wordt ruimer en georganiseerder..... ooit! 😂💪

En in huis ruikt het heerlijk naar hyacinten..... ik ben er gek op! 
Daar word ik altijd blij van.

Ik ben blij!

 Het is mij gelukt.... ik heb deze week eindelijk weer eens (bijna) 5 km. achter elkaar gelopen..... en ook nog in een vlot tempo! Het moet nog sneller kunnen en verder, maar ik ben hier al heel erg bij mee, want dit kon ik lange tijd niet.... zeker niet in dit tempo. Ik red dit nog niet meerdere dagen achter elkaar, maar dat lukt al wel met 3 km. Een heel duidelijke verbetering dus.... eindelijk! 
Ik merkte al eerder dat de 'fut' aan het terugkomen was....... ik deed weer dingen zonder mij er met tegenzin naartoe te slepen, ook klussen waar ik een hekel aan heb.... ik doe het gewoon! Niet dat ik ineens de hele dat actief ben, dat is nog wat veel gevraagd omdat de conditie er nog niet helemaal is, maar dat komt dus duidelijk terug..... maar na zo'n wandeling ben ik niet heel erg actief meer, het is het één of het ander. Door extra veel te lopen bouw ik conditie sneller op dan met stofzuigen, dus voorlopig heeft het lopen voorrang en de rest doe ik op een laag pitje.
Onvermoeibaar ben ik nooit geweest en ik kan mij niet voorstellen dat dat ooit gaat gebeuren, maar het is nu veel beter dan het de afgelopen 2 1/2 jaar was..... waarbij ik vooral de laatste 3 maanden vooruitgang merkte. Het herstel is er ook sneller, al kost dat op het ogenblik wat meer moeite, maar ik loop nu ook erg veel, dus ik zal denk ik wat vaker een iets rustiger dag moeten inplannen..... even mijn benen meer kans geven om te herstellen. Maar ik ben wel veel sneller weer op adem! 

Ik ben dus heel blij!

 Wandelen is een fijne manier voor mij om conditie op te bouwen, het tempo kan aangepast worden aan hoe ik mij voel, afstanden zijn aan te passen..... toen het nog minder goed ging had ik wel eens het gevoel dat ik niet vooruit kwam.... dan ging ik de deur uit en wandelde een heel klein rondje, ging dat goed dan maakte ik een andere rondje..... zo werd het soms na veel rondjes toch nog een leuk stukje, maar steeds kwam ik weer dichtbij mijn huis uit zodat ik als het echt niet meer ging snel thuis was. Soms was ik overmoedig en was ik ver weg als ik merkte dat het niet meer ging...... en dan moest ik nog naar huis! Iets te ver is niet erg, maar veel te ver werkt niet, dan kan ik er dagen last van hebben. 
Ik vind wandelen ook leuk! Verschillende routes, maar sommige stukken komen vaak in de route voor....  ik vind het prettig als er onderweg bankjes staan, dan kan ik zitten als het nodig is of als ik gewoon even lekker wil zitten en van de omgeving genieten. De buitenlucht is ook goed, ik kom regelmatig bekenden en onbekenden tegen waar ik een praatje mee maak.
Deze week... van maandag tot en met donderdag haalde ik 232 hartpunten (advies is minimaal 150 per week....en de week is nog niet om, er komen nog 3 dagen bij, hartpunten krijg ik voor elke minuut dat ik stevig doorloop en extra punten als het nog intensiever is) en maakte ik bijna 29.000 stappen.
Zomaar wat foto's die ik tijdens mijn wandelingen deze week maakte: 

Ik had vandaag eigenlijk een controle-afspraak met mijn huisarts, maar ik werd gebeld dat die niet door kon gaan..... nu over 2 weken de uitslag van mijn bloed. Als dat net zo goed gaat ben ik meer dan tevreden...... maar dat moet ik dus nog even afwachten! 

Dinsdag

 Dinsdag was het geen wandelweer en al helemaal geen fietsweer, dus in huis wat gerommeld, lekker lang in bad geweest en verder niet....nou ja, geslapen. 
Ik heb een ander voor mij laten koken, dat is wel heel sjiek! Ik hoefde het alleen maar op te halen, een klein stukje verderop. Op de fiets was ik er helemaal snel. En het was heerlijk, ik heb gesmuld! Ik eet niet van die grote porties, dus ik eet er met gemak 2 dagen van. 
Verder geen nieuws. 

Quote van de dag:

Woensdag 26 augustus 2020:

 Dag van de sociaal werker

Wereld Hausa-dag

Painted dog dag

Harlinger visserijdagen

Beatlesweek

Muziek en meer.

Eerst maar eens een paar foto's van donderdagavond: 

Vrijdagavond begon de kapel weer en ik besloot het te proberen. De kapelavond vind ik toch een wat rustiger avond dan de fanfareavond, dus leek het mij beter om hier mee te starten. 
Het blazen zelf viel mij niet tegen, geen kramp in mijn kaken, wel wat weinig adem, maar dat merkte ik  met andere dingen ook al. Ik zat half te slapen en was een beetje duizelig, dus ben ik in de pauze naar huis gegaan. Thuis heb ik nog de tv aangezet en een fles drinken neergezet, maar daarna was ik snel in dromenland......ik heb geen tv gezien eigenlijk. Hoewel het wel weer gezellig was, was het dus wel wat veel voor mij. Ik weet dan ook niet of ik volgende week weer ga, dat zie ik volgende week wel weer. Het is in elk geval goed om het geprobeerd te hebben. Sowieso denk ik dat ik nog niet 2x per week moet gaan, dat is erg veel van het goede nog. Het hangt er ook vanaf hoe ik mij vandaag voel..... ben ik extra moe dan was het teveel voor mij. 
Voor corona begon kostte het mij vaak ook al moeite, er waren periodes dat het wat beter ging, maar vaak was het toen ook teveel. Ik hield er vaak de rest van de dag al rekening mee door 's middags te slapen...... dat wil ik nu niet meer...... een keertje 's middags slapen is geen ramp, maar ik wil daar geen gewoonte van maken. Ik kan steeds meer, ik ben aan het opbouwen, maar ik moet niet teveel willen.
Toen zat ik nog in het ritme en vond ik dat ik er moest zijn, nu ben ik zo lang niet geweest en is alles anders door corona.... nu wil ik voldoende opgeknapt zijn voor ik er weer naartoe ga!
Mijn eerstvolgende bezoek aan de diabetesverpleegkundige is over een week of 7 (een week eerder bloed prikken)...... dan weet ik meer, dan weet ik of het met mijn suiker net zo goed gaat als ik denk..... dan wordt ook mijn HbA1c gemeten en dat is een soort gemiddelde over de afgelopen maanden. Ik meet zelf natuurlijk niet dag en nacht.... maar als ik meet ziet het er veel beter uit dan voor ik dit medicijn kreeg. Ik ben benieuwd! Dan wel even melden dat de vermoeidheid wel lang aanhoudt. Ik ben nooit onvermoeibaar geweest, als kind al niet..... en ik wordt ouder..... maar toch.....het duurt lang. Ik heb daar wel ideeën over..... de periode met de hoge dosering van een ander medicijn heeft mij geen goed gedaan en dat heeft te lang geduurd en mij uitgeput...... en datzelfde medicijn gebruik ik al bijna 16 jaar (maar een veel lagere dosis gewoonlijk) en kan de opname van B12 verhinderen..... dat kan ook een oorzaak zijn. Helaas wordt dat niet standaard gemeten, wat naar mijn gevoel beter zou zijn bij mensen die dat medicijn al wat langer gebruiken. Eens in de 2 of 3 jaar kan ook, een tekort heb je niet van de ene dag op de andere.  Ik heb wel eens gevraagd waarom het niet standaard gemeten wordt, maar een arts zei mij toen dat een tekort maar zelden voorkwam. Ik vraag mij dan weer af hoe ze dat kunnen weten als ze niet meten....... de klachten bij een tekort zijn niet duidelijk omdat die klachten ook bij heel veel andere problemen voorkomen..... vermoeidheid is er één van.... dat is geen klacht waarbij meteen alleen aan een B12 tekort gedacht wordt. Zelf extra innemen heeft niet veel zin als het door dat medicijn komt, want dat verhinderd de opname (via voeding/mond)..... dus dat werkt niet of maar weinig... en bij een evt. test zorgt het voor een vertekend beeld. 
Misschien dat het nieuwe medicijn vermoeidheid veroorzaakt...... daar heb ik dan vrede mee, want verder lijkt het goed te werken en dat is ook wat waard. Liever moe van dat medicijn dan van te hoge suikers.
En het kan misschien ook een reactie zijn op de verlaging..... ik merk aan meer dingen dat mijn lichaam moet wennen aan de betere waardes. Ideeën genoeg...... de waarheid weet ik ook niet! 
Maar ik ben in elk geval nog steeds van plan om niet veel meer te doen dan ik kan..... van iets meer bouw ik op, van veel meer breek ik af! 

Voor wie meer over B12(-tekort) wil weten: KLIK 

Maar ik heb weer ruim voldoende fruit in huis.....

Dit was voor 5 euro: 2 mango's, 1 ananas, 5 pink lady appeltjes, pond pruimen, pond pitloze witte druiven, 1 watermeloen.
Veel gaat in de blender, een deel vries ik in, vaak als ijsblokjes, een deel vermeng ik met yoghurt en melk heerlijk, dat is al een maaltijd! Als ik daar veel van heb vries ik dat ook in en een deel van het fruit eet ik gewoon uit de hand! !
Ik heb maar een heel klein blendertje, maar het gaat prima!

 Ik mag niet meer dan 2 stukken fruit per dag...... natuurlijk geldt voor aardbeien e.d. per portie. Ik neem de laatste tijd wel eens iets meer..... ik kan beter zondigen met fruit dan met snoep denk ik dan maar. En ik let wel op welk fruit het meeste suiker bevat. 

Wat is het nu heerlijk buiten! Zaterdagochtend, heerlijk fris, de deur stond open en frisse lucht stroomde naar binnen...... ik kwam helemaal bij! Na een half uurtje moest de deur dicht omdat het regende. Het regende naar binnen, dus hij moest echt dicht, jammer...... maar we zijn waarschijnlijk nu echt van die hitte af! 

 


                                       Quote van de dag:

Zaterdag 22 augustus 2020:

 Internationale vuurtorendag 

Earth overshoot day

Wees een engel dag

Internationale dag voor slachtoffers van geweld op basis van religie

Prinsengrachtconcert
( en ik schrijf het er maar weer eens bij...... het meeste gaat niet door (of aangepast) i.v.m. corona, dus wil je ergens naartoe check dat dan eerst!)