Peter

 Ja, zo heette mijn hond, mijn eigen hond!

Bijna jarig, mijn elfde verjaardag .... en iedereen deed geheimzinnig! 
Dat ging vast over mijn cadeau, ik was razend nieuwsgierig. Het was nog niet in huis wist ik en ik vroeg of ik het mocht zien als ze het hadden. "Dat zal wel moeten" zei oudste broer en ik begreep er steeds minder van want waarom zou dat moeten? Hoe groot moest het wel niet zijn om het niet te kunnen verbergen? 

Volgens mij een dag voor mijn verjaardag kwam een neef met zijn auto voorrijden en ik mocht mee, samen met mijn vader. We gingen een hond ophalen, voor mijn verjaardag!
Geweldig.... mijn grootste wens! Nooit verwacht want mijn ouders wilden geen hond. 
Op straat wilde ik elke hond aaien..... ik was er gek op, dus geen wonder dat ik in de 7de hemel was. 

We reden via de Schellingwouder brug naar Amsterdam.... de brug stond open..... en toen we weer rijden mochten startte de auto niet meer. Het was er loeidruk, er werd getoeterd.... neef was opgelucht toen hij eindelijk weer verder kon rijden. 
Even later zag ik mijn hond.... de mensen waar hij was hadden hem in Spanje een beetje verzorgd en te eten gegeven... het was een zwerver en ze vonden hem zo lief dat ze besloten hem mee te smokkelen. Thuis gekomen bleek dat deze hond en hun eigen hond niet goed met elkaar overweg konden, dus werd er een nieuw baasje gezocht .... en nu was hij voor mij. Omdat hij uit Spanje kwam hadden ze hem Pedro genoemd.... best een leuke naam maar ik wilde zo graag zelf een naam bedenken. Hij was al aan de naam Pedro gewend, dus het moest dezelfde klank hebben en zo werd het Peter. 
Een eigenwijs beest maar erg lief. Voor andere kinderen was hij niet echt lief..... hij leek een beetje bang voor kinderen te zijn, geen idee wat hij al meegemaakt had. Als ik hem aan de lijn uitliet wilde hij met elke hond die hij tegenkwam vechten... hoe groter hoe beter.... daar werd ik niet blij van. 
Maar.... toen er een klein neefje werd geboren (het eerste kleinkind van mijn ouders) bewaakte hij het kind en viel hij bijna een tante aan die in de kinderwagen wilde kijken.

Hij liep graag weg, hield van de vrijheid. In huis was hij heel gehoorzaam, buiten niet. Maar het probleem was dat iemand een keer had gezien dat hij achter schapen aanrende ... het was toen goed afgelopen, maar dat kon echt niet. Hij kwam altijd wel weer terug, maar soms duurde dat lang.... dus ik ging op zoek, ik was de enige die hem te pakken kon krijgen en sinds we wisten dat hij achter schapen aanging moest hij zo snel mogelijk gevonden worden. Dat ging niet zo eenvoudig, want hij ging er vandoor zodra hij mij zag, ik moest hem dus ongezien benaderen.... en dan... hebbes! Ik was een keer vergeten zijn riem mee te nemen.... dus dan maar dragen... wel zwaar.... gebukt lopen en zijn halsband vasthouden... ook geen succes. Eindelijk was ik thuis.... ik deed de achterdeur open, zette hem neer in de keuken en hij rende de voordeur weer uit. Mijn moeder dacht dat het wel lekker was om de voordeur even open te zetten met dat warme weer, Peter was er toch niet, dus het kon wel .... ik was witheet! 

Hij kwam een keer onder het bloed thuis.... een groot gat in zijn nek... iemand had gezien dat een herder hem in zijn nekvel had gepakt en rondslingerde. Dierenarts erbij.... want daar moest wel iets aan gedaan worden. Hij lag voor Pampus in zijn mand..... lange tijd.... pas na een dag of twee stond hij moeizaam op, strompelde naar de achterdeur en zodra ik de deur opendeed stond hij te plassen.... er kwam geen eind aan. Al die tijd had hij het opgehouden!

Later rende hij een keer de deur uit en rende zo onder een auto.... een buurman bood aan ons naar een dierenarts te brengen.... in zijn net nieuwe auto! Snel een deken om Peter heen, zo werd ook het bloed opgevangen.  En weer redde hij het. 
Als we kwaad op hem waren kroop hij onder de bank..... en dat werd zijn strafplek. Mijn moeder vond dat zielig en voerde hem stukjes cake e.d. 

Hij pikte nooit eten.... dat was wel mooi. Toch.... één keer kon hij het glas melk van mijn vader waarschijnlijk niet weerstaan.... het glas was leeg en was omgevallen.... en Peter was nergens te zien. Jawel... hij was maar vast onder de bank gekropen! 
Mijn neefjes noemden mijn moeder 'oma Peter'...  ook leuk.

Ik heb hem ongeveer 11 jaar gehad..... toen kwam er een periode dat hij steeds gilde van de pijn en door zijn pootjes zakte.... na een spuitje van de dierenarts liep hij dan een tijdje gewoon weer rond. Maar het kwam steeds vaker.... zielig, we besloten een eind aan zijn lijden te maken. Moeilijk, maar voor hem echt het beste.  Peter.... het mooiste cadeau dat ik ooit kreeg! 

Toch wil ik zelf geen hond.... hoe leuk ik honden ook vind. Doordat ik alleen ben is het erg lastig als ik weer eens ziek ben... hij moet toch uitgelaten worden.  Slecht weer..... ik kan het op niemand afschuiven. Bij Edwin logeren of ergens anders.... hond kan niet altijd overal mee naartoe.  
Nee, het lijkt mij niet verstandig om een hond te nemen. Ik heb meerdere keren tijdens vakanties op andere honden gepast en eentje is hier al meerdere keren geweest.... maar ik ben toch ook weer blij als ze weer thuis zijn. Ik mis ze, maar ik ben ook blij dat ik ze niet meer hoef uit te laten e.d. 
Ik was ook gek op de honden van Edwin ..... lange tijd vind ik het vreemd als ik daar binnenkwam en er kwam geen hond naar mij toe. Het laatste rondje lopen met de honden samen met Edwin mis ik ook, maar de keren dat ik ze alleen uitliet mis ik niet. 2 honden tegelijk is toch al lastig. Als ik een groot huis zou hebben met een flink stuk grond er omheen waar honden lekker kunnen rondrennen dan zou ik wel graag weer een hond willen hebben, maar nu niet.  Ik vind ook dat een hond ruimte moet hebben om te kunnen rennen, niet alleen tijdens het uitlaten, daarom is het mooi als er buiten genoeg ruimte is waar ze altijd kunnen rondrennen. 

De klipgeit en Peter

Echt, volgens mij  heeft hondje Bobbie ergens in zijn stamboom een klipgeit, dat kan niet anders. 
Hij springt met het grootste gemak op een stoel met een flinke stapel kussens erop en landt dan precies op dat ene smalle randje waar geen kussen ligt. Hij wil dan verder klimmen, maar omdat ik verwacht dat de stapel dan omvalt met hond en al hou ik dat tegen. 
Toen ik even niet keek lag hij ergens halverwege de stapel .... en paar kussens onder hem en een paar erboven. Al snel lag de helft op de grond en de rest werd ook een rommeltje, maar hij lag heerlijk.
Zijn voorkeur gaat uit naar een lekker zacht, pluizig kussentje..... dat snap ik, maar waarom zijn voorkeur naar de witte uitgaat en niet naar die in een minder besmettelijke kleur begrijp ik niet. Het is nu echt ZIJN kussen! 

 

Als ik op de bank lig zoekt hij echt geen plekje uit met voldoende ruimte om erbij te springen, nee.... ook hier zijn kleine randjes goed genoeg voor hem. Hij springt en lichtvoetig als een kat komt hij neer op een smal randje..... ik voel niet eens dat hij op de bank springt. 

 
Als het regent mag hij van mij na het uitlaten niet meteen op de bank.... maar ik heb een groot hondenkussen met een kleedje erover en nog eens een plaid, dus best een lekker hondenplekje om te drogen. Soms probeert hij stiekem er toch af te gaan, maar als ik naar het kussen wijs gaat hij meteen terug. Vaak gaat hij dan gewoon lekker liggen slapen daar. Nee, geen natte hond op de bank! 

Ook kan hij supersnel zijn.....ik zou boodschappen gaan doen en keek voor ik de voordeur opendeed nog even achterom..... ja hoor, hij lag nog rustig op de bank. Snel naar buiten en toen ik de voordeur achter mij dicht wilde doen zag ik tot mijn verbazing dat Bobbie buiten liep! Hoe hij dat zo snel gedaan heeft weet ik ook niet en hij heeft blijkbaar maar een klein kiertje nodig om doorheen te glippen. 
Nou is dit geen ramp, want hij komt als ik hem roep...... dus hij was zo weer binnen. 
Dat is wel fijn..... hij luistert dus! Eigenlijk zou hij niet eens aan de riem hoeven als ik hem uitlaat, maar dat doe ik met een ander zijn hond niet......ook al is hij hier vaker, ik ken hem toch niet goed genoeg, ik weet niet hoe hij reageert als hij andere honden ziet (dan hoort hij mij misschien niet roepen)..... en met oversteken durf ik dat al helemaal niet aan. En misschien loopt hij dan wel naar zijn eigen huis. Hij wilde ook al achter een egel aan en dan ben ik toch blij dat ik hem aan de lijn heb. 

Hij mag ook niet overal loslopen, maar hierachter is het een losloopgebied en even verderop ook. Wel opruimplicht, dus ik loop braaf met mijn zakjes achter hem aan (hoewel ik het één keer niet meer kon vinden, ondanks dat het gras pas gemaaid is, maar ja.... klein hondje met piepkleine drolletjes.... ik zag het echt niet!). . Gelukkig zijn er overal afvalbakken, dus ik hoef er niet lang mee rond te lopen. Alleen.... ...... hij weigert terug te lopen naar de afvalbak.  Hij loopt een stukje mee en dan stopt hij en verzet geen poot meer..... kijkt mij nijdig aan als ik hem toch aanspoor nog een halve meter verder te gaan en weigert echt. Met veel moeite mik ik het zakje dan in de bak. 
Als is vraag 'eten? Bobbie eten?'  dan wordt hij helemaal gek, springt en danst in het rond naar zijn etensbak en als ik er dan nog niet ben komt hij weer terug..... helemaal gek. 

Aan de lijn weet ik ook niet hoe hij op andere honden reageert........ hij is wel andere dieren gewend weet ik, maar een loslopende hond tegenover een aangelijnde hond is altijd moeilijk. Een baasje kan 100x zeggen dat zijn hond niks doet..... ik blijf voorzichtig, het hangt ook van Bobbie's reactie af. Hij kan alle honden leuk vinden....tot hij die ene tegenkomt! Ik weet dat Dinar (één van de honden van Edwin, Dinar leeft niet meer, maar was een erg lief beest. Edwin heeft nu nog alleen Laila, een klein hondje, zoiets als Bobbie) ook aan één bepaalde hond een hekel had...... het beest deed niks, had hem ook nooit wat gedaan, maar als die langsliep ging hij te keer. Nou versta ik geen honds, dus misschien heeft hij een keer wat lelijks tegen Dinar gezegd....ik weet het niet, maar het was heel raar! Als Bobbie tekeer gaat als er in de verte een hond blaft zegt ik ook altijd: "Zijn ze weer aan het schelden? " 
Vaak zeg ik als ik Bobbie uitlaat en er andere honden aankomen dat het mijn hond niet is en daardoor niet weet hoe hij reageert. De meeste mensen houden daar geen rekening mee en laten hun hond (al dan niet aangelijnd) toch naar Bobbie toegaan..... ik vind dat niet prettig, vooral niet als ze loslopen en soms zijn het meer honden tegelijk. Maar andere baasjes gaan er altijd maar vanuit dat het kan en leuk is, want hun hond doet niks..... ja, maar als Bobbie fel reageert misschien wel..... misschien heeft Bobbie wel een hekel aan witte honden of aan bruingespikkelde..... weet ik veel.... er hoeft niet eens een reden voor te zijn, maar als het hem niet aanstaat weet ik niet hoe hij reageert en hoe die andere hond dan soms weer daarop reageert. De eigen baasjes kunnen ook niet altijd alles weten, want elke keer kan weer anders zijn, maar als het mis gaat heb ik liever niet dat dat bij mij is.
Ik weet zo ongeveer wanneer het het drukst is met honden die uitgelaten worden, dus ik ga wat eerder of later. Hij heeft ondertussen wel met een paar honden kennisgemaakt die ook aangelijnd waren..... buurhond Henkie heeft hij al een paar keer ontmoet en een zwarte hond van de overkant is hij ook al vaker tegengekomen en daar reageert hij enthousiast op.
Mensen denken wel eens te snel dat hun hond niks doet...... ook met kleine kinderen erbij, maar echt, je kan een hond met kleine kinderen nooit volledig vertrouwen. Kleine kinderen zijn vaak niet zo lief voor honden, steken een vingertje in hun oog, trekken aan hun haren, pakken hun eten af...... een schrikreactie daarop van de hond kan flinke gevolgen hebben!, vooral bij grote honden. 
 Kleine kinderen dus nooit zonder toezicht met de hond laten spelen! Maar ja, vertel dat maar aan de baasjes, want: "Ze zijn zo lief met elkaar!" Tot het mis gaat en dan krijgt de hond meestal de schuld. Als je erbij bent kan het ook misgaan, maar dan is er nog een kans dat je op tijd kan ingrijpen..... door ervoor te zorgen dat dat vingertje van het kind net het oog van de hond niet bereikt bijvoorbeeld. 

Als ik zelf een hond had weet ik niet of ik hem los zou laten lopen, maar een ander zijn hond hou ik zeker aan de lijn! 
Lang geleden had ik ook een hond...... een lief beest, ooit een Spaanse zwerfhond geweest. Mensen zagen hem in Spanje en vonden hem zo lief dat ze hem niet achter wilden laten toen ze vertrokken...... ze hadden tijdens hun vakantie een beetje voor hem gezorgd en ze vonden het zielig om hem achter te laten in zijn zwerversbestaan. Ze smokkelden hem mee naar Nederland...... maar ze hadden al een hond en het bleek geen goede match te zijn, dus ze zochten een ander baasje voor hem. Zo is hij bij mij gekomen, ik kreeg hem voor mijn elfde verjaardag. Dagenlang werd er geheimzinnig gedaan en ik begreep dat ik een bijzonder cadeau zou krijgen: "Hebben jullie het al?" "Nee, nog niet." "Mag ik het zien als jullie het hebben?" "Dat zal wel moeten!" ..... ik snapte er helemaal niks van. 
Tot ik mee mocht om mijn cadeau te halen...... we gingen met de auto! Zelf hadden we geen auto, maar een neef wel en die bracht ons naar Amsterdam. Over de Schellingwouderbrug. Ik herinner mij dat die open stond..... en toen hij weer dicht was wilde de auto niet meer starten..... een hele rij ongeduldige automobilisten erachter, veel getoeter en gemopper, maar gelukkig kreeg neef hem weer aan de praat. 
En even later waren we op de terugweg met MIJN hond. Die andere mensen hadden hem Pedro genoemd.... best een leuke naam voor een Spaanse hond, maar ik wilde hem zelf zo graag een naam geven......het vervelende was dat hij al aan de klank van zijn naam gewend was, dus maakt ik er Peter van..... dat leek er een beetje op en dat had ik zelf gekozen. 
Een lief beest..... hij luisterde goed..... in huis. Mijn ouder gingen 's avonds wel eens een straatje om en Peter kon wel los mee.... los. Dat ging goed..... leek het...... tot ze onze straat weer ingingen..... hij zwaaide nog eens een paar keer met zijn staart en ging een andere kant op! Ze konden roepen wat ze wilden, maar het was alsof hij dacht "ze krijgen mij toch niet te pakken". 
Hij liep ook weg als hij de kans kreeg..... hij kwam wel weer terug, maar het was toch geen goed idee... iemand had hem eens achter schapen aan zien rennen.... hij zou ze niks doen, maar als die schapen de sloot in rennen is er toch een probleem en dat is dan zijn schuld! Het was toen wel goed afgelopen, maar toch.......  als hij wegliep moest hij zo snel mogelijk terug! 
De trap was in het verlengde van de voordeur...... als de melkboer de straat in kwam rijden ging Peter naar boven....... daar ging hij bovenaan de trap liggen tot de melkboer aanbelde en mijn moeder naar de deur liep. Roetsjjjjjj...... een klein kiertje was ook voor hem genoeg.... weg was hij weer, de zwerver wilde toch wat meer vrijheid. Natuurlijk hadden we dat na een paar keer wel door, maar we moesten dus steeds opletten.  Mijn vader zette een hoger hek om de tuin, zo hoog zou hij er niet overheen kunnen springen.... dat klopte, maar nu groef hij er onderdoor. 
Eigenlijk was ik de enige die hem weer te pakken kon krijgen....... zodra ik hem zag moest ik mijn kans afwachten om hem te grijpen, want als hij mij zag rende hij weg.

Op een warme dag was hij er weer vandoor en ik ging meteen achter hem aan...... maar vergat de riem mee te nemen. Na lang zoeken zag ik hem...... hij liep achter een auto en had mij niet gezien.... ik liep er voorzichtig naartoe en sprong..... ik had hem! Geen riem, dus gebukt lopen en zijn halsband vasthouden..... dan toch maar weer optillen, maar ook dat hield ik niet lang vol. Eindelijk was ik thuis..... deed de achterdeur open en zette hem in de keuken.....roetsjjjjj ..... en hij ging door de voordeur weer naar buiten. Tsja, het was een warme dag en nu Peter er toch niet was dacht mijn moeder dat de voordeur wel open kon voor wat frisse lucht. Ik was witheet! 
Maar toch was het een lief beest..... alleen dat weglopen was vervelend. 

Opoe en de hond

10-02-1013

Net zag ik een filmpje op internet over honden die moesten bidden voor hun eten.... ze zaten keurig in de houding en baasje/vrouwtje sprak het gebed uit. Na het amen vielen de honden aan. Het waren meerdere filmpjes achter elkaar, van verschillende mensen, er zijn dus meer mensen die hun honden dat laten doen. 
Mijn hond vroeger niet, integendeel, die maakte dan liever een hoop herrie. Mijn opoe logeerde nogal eens bij ons en opoe had een vreselijk lang gebed voor het eten, er kwam geen eind aan. Zelf hadden we één zinnetje, maar ik weet niet wat opoe allemaal te vertellen had (ons gebed was zachtjes/stil, alleen het amen was duidelijk verstaanbaar), maar het leek wel of ze voor elk erwtje, worteltje en aardappeltje een apart gebed had! Wij waren al lang klaar, maar moesten wachten op opoe. We keken eens of het eten nog wel warm was en grijnsden eens naar elkaar, terwijl mijn moeder waarschuwende blikken op ons wierp. 
En dan gebeurde het altijd.... de hond kreeg dorst en begon luidruchtig te slobberen. Daar kreeg ik elke keer weer de slappe lach van en hoewel mijn moeder volgens mij ook moeite had om haar lach in te houden werden haar waarschuwende blikken steeds strenger. 
Ik heb nooit aan opoe durven vragen was ze allemaal bad.  Opoe had nog een andere gewoonte die wij vooral tijdens het eten niet waarderen konden.... als opoe een wind moest laten ging ze daar echt even voor zitten....op één bil! We zagen het al aankomen en ja hoor.....prrrrrrrt, daar was er weer eentje. Ook dan mochten we niet lachen, maar o, wat was dat moeilijk. Opoe was best wel een nette vrouw, maar dit vond zij heel normaal, ze wist niet beter! 
Ze was vaak lange tijd bij ons in huis en dan sliep ze op mijn kamertje en ik verhuisde naar de slaapkamer van mijn ouders op een divan. 
Op een keer waren er schilders in de straat..... opoe deed haar middagslaapje en verder was ik alleen thuis. De bel..... de schilder vroeg of het raam van het kleine kamertje open kon... oeps, mijn kamertje, daar lag opoe te slapen. Opoe was niet iemand die je zomaar even wakker maakte, ik was eigenlijk wel een beetje bang voor opoe. Maar het kwam ook niet in mij op om tegen de schilder te zeggen dat hij eerst maar naar de buren moest gaan en later terug komen, dus met lood in mijn schoenen klopte ik aan de deur..... "opoe, bent u wakker???? De schilder wil dat het raam open gaat!" Gelukkig, ze hoorde het en tot mijn opluchting mopperde ze niet! (want mopperen kon ze als de beste!) 
Wat een herinneringen kwamen er ineens boven door die biddende honden!