Opoe verteld...... over lang vervlogen tijden.

 Lang geleden toen ik nog een kleutertje was wilde ik 'zalluf' mijn naam ergens op schrijven. Probleem was alleen dat ik nog niet schrijven kon! 
De oplossing was dat mijn oudste broer langzaam mijn naam schreef en ik het gelijk nadeed. 
En echt, ik deed met mijn linkerhand precies hetzelfde als hij mijn zijn rechterhand deed. Het gevolg was dat het in spiegelbeeld stond. Ik maakte dus letterlijk dezelfde bewegingen..... normaal duw je de letters met je linkerhand en trek je met je rechterhand, maar ik trok dus ook (probeer het maar).
Broers lagen in een deuk en riepen: "Er staat snA..... Snaatje, Snaatje" Ik ontplofte..... er stond Ans, want ik had precies hetzelfde gedaan. Als er snA stond dat had broer het fout gedaan! 

Ze hebben mij er jaren mee gepest en dat vonden ze natuurlijk zo leuk omdat ik kwaad werd. En als ik kwaad werd dan was ik dat ook goed. Normaal heel verlegen, meer schuw eigenlijk, was ik thuis nogal een explosief driftkikkertje..... ik denk dat dan alles eruit kwam wat mij op school, op straat of waar dan ook dwars zat maar waar ik niks van durfde zeggen. Er hoefde maar iemand 'boe' te roepen of ik ontplofte...... en toen ik nog een ukkie was sprong ik dan uit woede omhoog en liet mij vervolgens op mijn billen vallen. Dat vonden de grote broers natuurlijk prachtig en daarom was het zo leuk om het kleine zusje te pesten.    

Dat rare springen en op mijn billen vallen leerde ik af doordat ik zo een keer op mijn zonnebrilletje viel dat in de zak van mijn schortje zat (jawel, ik had een schortje aan, dat vond ik prachtig!). Ik had het brilletje zelf gekocht van mijn eigen geld, het kostte een kwartje bij Ploeger aan de overkant. En toen was hij stuk.... ik was witheet! Maar...... ik besefte ook dat ik dat zelf gedaan had en besloot dat springen af te leren.... en dat lukte na een tijdje. Toen ik ouder werd had ik door dat het kwaad worden het plagen juist erger maakte en na een tijdje lukte het mij om niet meer nijdig te worden om die pesterijen...... en het werkte! Het duurde een tijdje voor het mij lukte met ze mee te lachen en toen vonden ze het pesten niet leuk meer. 

Net als met het verhaal van Ko-tje. 
Toen ik in de eerste klas zat kreeg ik met Kerst van zondagschool het boek 'Ko-tje en het Kerstfeest'. 
Ik kon al een beetje lezen en woorden met zo'n streepje hadden we al gehad, dus ik zei keurig 'Kootje', maar toen de broers het boek zagen zeiden ze om mij te pesten dat er Kotje stond. Daar werd ik natuurlijk weer kwaad om, want ik wist zeker dat het Kootje was. Maar ook dat was later geen probleem meer.  

Zo verdwenen de woorden Sna en Kootje uit het familiewoordenboek, maar helemaal vergeten waren ze niet. 

Jaaaaaren later kwam er een jonge muzikant bij de trompetten, een leuk joch dat vol humor zat en een beetje brutaal leek, maar op een leuke manier. Hij gebruikte voor veel mensen onschuldige bijnamen.....en daardoor kreeg ik het idee dat hij eigenlijk verlegen was. Omdat ik zelf heel verlegen geweest ben herken ik de meeste trucs wel.... mensen gaan kuchen om het te verbergen of worden brutaal als tegenhanger voor het verlegen zijn. Hij was niet echt brutaal, maar was duidelijk aanwezig en had overal een antwoord op.... maar die bijnamen.... ik vermoed (ik heb het hem nooit gevraagd en misschien besefte hij het zelf niet) dat hij het raar vond om de ouderen bij de voornaam te noemen, maar meneer en mevrouw zeggen ook raar vond, dat zei niemand. Dat heb ik zelf ook gehad toen ik er net bij zat.... ik ontweek het dan. 
Een onschuldige bijnaam is dan minder moeilijk om te zeggen..... vandaar mijn vermoeden dat hij eigenlijk een beetje verlegen was. Het was een jochie waar ik niet kwaad op kon worden, zelfs niet als hij vervelend was, want zoals hij er bij lachte kon ik echt niet boos zijn, die lach maakte alles goed. 
Broer vertelde hem het verhaal over Sna en ineens noemde hij mij Sna...... ik begreep natuurlijk meteen waar dat vandaan kwam en kon er om lachen. Andere jongeren namen het over en nog altijd zijn er een paar die mij altijd Sna noemen, nog steeds, ook al zijn de jochies van toen nu al lang volwassen. 
Ik herinner mij een feest waarbij ik bij de 'bar' stond om te helpen...... dat was een soort luik en de jongens hadden dat leuk versierd met leuke prijskaartjes voor elk artikel dat we verkochten aan de feestvierende menigte. 
Tussen die prijskaartje hing een bijzondere..... helaas heeft iemand die tijdens het opruimen zo snel weggegooid dat ik te laat was om hem te bewaren, want er stond op: 'Sna ... Onbetaalbaar'.  Die vond ik echt leuk. Ik vond het al prima dat ik Sna genoemd werd, maar na zoiets voelde het een beetje als een erenaam. Of ze meenden of niet wat er op stond, het was gewoon leuk! 

Ik kan nog steeds wel eens driftig zijn, maar niet zo vaak meer en niet zo heftig. Zo heel af en toe is er nog wel eens een kleine ontploffing.... maar daar is dan wel reden voor. Ik kan er slecht tegen als mensen heel onredelijk zijn. Vaak kan ik mij nog wel inhouden, maar een enkel keertje niet. Als het bekenden zijn die onredelijk zijn tegen mij dan heb ik het daar heel moeilijk mee.... meestal loop ik dan even weg omdat ik voel dat ik de tranen niet tegen kan houden (ik huil als ik kwaad, heel blij, ontroerd, verdrietig of moe ben.... echt, ik woon in Waterland en de waterlanders vloeien bij mij veel en vaak, ik ben dus zelf een echte Waterlander.... ik kan het niet tegen houden helaas!). 
Zeker als ik kwaad ben omdat iemand (een bekende) onredelijk tegen mij is wil ik niet dat ze mij zien huilen..... maar ze moesten eens weten hoe lang ik daar last van heb! Soms komen thuis die huilbuien dan steeds terug en kan ik er vaak niet van slapen... dat kan wekenlang duren. Ik kan  het wel steeds beter van mij afzetten, maar het lukt nog niet helemaal.... en het hangt er ook vanaf wat er gezegd is en door wie natuurlijk. Het maakt ook verschil of het uitgepraat kon worden.... ik snap best dat mensen in hun drift wel eens iets zeggen wat ze niet menen, maar als ze vol blijven houden met vervelend doen dan valt er gewoon niks uit te praten en dan blijft het hangen bij mij.
Het vervelende is dat ik het niet vergeet...... als iemand gemeen tegen mij was wil ik het graag vergeten maar dat lukt niet. 

Maar pesterijtjes wat eigenlijk plagen is..... dat is geen enkel probleem meer.... dat is niet kwaad bedoeld en dat kan ik nu zelf ook. Mijn verlegenheid is verdwenen...... ik flap er nu van alles uit wat ik soms misschien beter niet had kunnen zeggen, maar gewoonlijk is het niks ernstigs en levert het geen problemen op. 
Heel af en toe is er nog een klein beetje verlegenheid, maar dat is zelden. Meestal is dat als ik met humorloze mensen praat.... mensen die alles serieus nemen .... dan sla ik wel eens dicht, want niet alles wat ik zeg is serieus! 

Herinneringen

 Volgens mij heb ik dit bijna allemaal al eens op "Punt" verteld, maar omdat dat helemaal weg is plaats ik het hier ook nog maar eens..... mocht ik het ooit allemaal niet zo goed meer weten dan kan ik het hier weer lezen (of voorgelezen worden) Enkele dingen staan misschien ook al ergens anders op blogspot.

Als klein ukkiepukkie wilde ik graag alles zelf doen "Kan ut zalluf" schijn ik dan gezegd te hebben. 
Op een keer wilde ik "zalluf"  mijn naam ergens op schrijven, maar ik was nog een jonge kleuter of misschien een peuter.... in elk geval had ik dat nog niet geleerd. Broer deed het voor en ik deed gelijk mee..... ik maakte precies dezelfde bewegingen, echt waar...... trok hij de pen naar zich toe dan deed ik het ook!  
Wat was ik kwaad toen hij lachend riep dat er snA stond..... en andere broer rolde ook al over de grond van het lachen. Het was volgens mij onmogelijk, want ik had echt hetzelfde gedaan..... maar met mijn linkerhand en broer deed het met rechts..... ik spiegelde dus, maar dat snapte ik niet. Linkshandigen zijn vaker goed in spiegelen, ik kan ook goed in spiegelbeeld lezen, dat schijnt er niet automatisch bij te horen.. 
Jarenlang werd ik er door de broers mee geplaagd...... en ik was dan witheet! Dat vonden de broers juist leuk, want als ik kwaad was sprong ik uit nijd omhoog en liet mij vervolgens plat op mijn billen neerkomen..... hoe kwader ik werd, hoe harder zij lachten. Ik heb dat afgeleerd door een keer op de manier op mijn nieuwe zonnebril te landde....... net gekocht, voor een kwartje bij Ploeger aan de overkant wat verderop in de straat.  Ik had toen een schort aan met een grote zak, daar zat de zonnebril in, maar op de één of andere manier zat het schort scheef en daardoor kwam ik bovenop de bril terecht.
Zonnebril had dat geweld natuurlijk niet overleefd....... en ik had door dat het mijn eigen schuld was. Ik deed dat uit pure drift, ik dacht er niet bij na..... maar na die tijd werd ik toch voorzichtiger.
Later leerde ik zelfs mee te lachen met de broers en niet meer kwaad te worden (daar gingen heel wat jaren overheen), dat werd een stuk gezelliger..... ze kregen mij niet snel meer kwaad en een kwaad zusje was nou juist zo leuk. 

Ze hebben mij ook jarenlang gepest met  Kotje......  ik zat toen al op de 'grote school' en had leren lezen..... van de zondagschool kreeg ik met Kerst het boek Ko-tje en het Kerstfeest (W.G van der Hulst jr.). Ik had al geleerd hoe dat zat met zo'n streepje en zei keurig 'Kootje en het Kerstfeest', maar toen de broers het zagen zeiden ze dat er Kotje stond. Kwaad roep ik dat het Kootje was maar ze bleven maar roepen "Kotje...Kotje...Kotje" Vele jaren later draaide één van de broers het verhaal om en wist te vertellen dat ik nog niet goed kon lezen en dat IK Kotje had gezegd....... huh?  Ik vroeg het andere broer en mijn moeder..... zonder mijn verhaal te vertellen, want ik wilde dat ze hun eigen herinnering gebruikten. Beiden vertelden het verhaal zoals het ook in mijn geheugen stond, gelukkig, mijn geheugen was dus nog goed! 

Die boeken van van der Hulst waren over het algemeen wel leuk, behalve "Ik.... ben een oude juffrouw" ....daar vond ik niets aan..... daar was een kat aan het woord, dat was de oude juffrouw. 

Ik kreeg ook wel eens met Kerst een boek van een andere schrijver...... meestal minder geslaagd, behalve het laatste boek dat ik kreeg (tijdens het laatste Kerstfeest op de zondagschool kregen we altijd een dikker boek), het laatste boek was "Rondom de Westertoren" , dat vond ik prachtig.... het speelde zich af rond de Amsterdamse Westertoren.... ik heb het vaak herlezen.  
Ik zag dat het nog steeds te koop is, maar ik heb het nog..... misschien nog maar eens herlezen, ik vraag mij af of ik het nu nog steeds zo goed vind.  

Als kind las ik erg veel..... ik had een stel pockets van de Kluitman jeugdserie..... heerlijk, steeds opnieuw las ik ze. Via mijn vaders werk kreeg ik van Sinterklaas 'Kruimeltje'......geweldig! Mijn broers hadden bijna alle boeken van Pietje Bell en die las ik ook en later las ik alle Arendsoog-boeken van de broers. Er zijn een paar boeken die ik erg goed vond die ik ben kwijtgeraakt.... uitgeleend en nooit teruggekregen, zo jammer! Ik herinner mij "Als je een negermeisje bent" (volgens mij uitgeverij De Kennemer), ik vond dat heel indrukwekkend! Als ik dat boek tegenkom op een rommelmarkt dan koop ik het meteen! Ik wil dat graag nog eens lezen. 
In die tijd vond ik "Dubbele Lotje" ook heel leuk.... ook uitgeleend en nooit teruggekregen. Er zijn meer boeken op die manier weggeraakt, ik mis ze niet allemaal meer, maar van sommige boeken vind ik het echt jammer! 

Als kind hadden de dagen voor mij een kleur.... nee, dat heeft niets te maken met (kleuter-)school waar de dagen vaak in kleur worden aangegeven, want dat was toen nog niet! Bovendien waren er een paar dagen die dezelfde kleur hadden en dat zou te verwarrend zijn. 
Ik zag die kleur echt bij die dagen. Ik begreep niet dat anderen dat niet zagen. 

Het verdween, ik denk omdat het nooit begrepen werd, dus ik verdrong het een beetje. Ik vergat het zelfs, tot ik er een jaar of wat geleden ineens weer aan dacht. Ik bleek alle kleuren nog te kennen..... en ging eens zoeken op internet. Ik weet nu dat dat synesthesie heet, er zijn veel vormen van bekend.

Zingen op school..... in de eerste klas herinner ik mij dat we "Hoe zachtkens glijdt ons bootje" zongen en "Toemba toemba" 
Wat we in de tweede klas zongen weet ik niet meer, misschien dezelfde liedjes, geen idee, ik weet wel dat de juf daarbij op een melodica (blaaspiano) speelde. Mooi vond ik het niet, maar wel een leuk instrument, dat wilde ik zelf ook wel. 
In de derde klas hadden we een boekje met liedjes..... vaak mochten we zelf kiezen en ik herinner mij dat er vaak gekozen werd voor "Een jongeheertje ging uit jagen" waarbij de hoogste noot extra nadruk werd geven, misschien omdat hij te hoog was.... dat weet ik niet.... maar ik hoor het nog in gedachten... "hoe PRETtig was zo'n jagerij, zo'n ja ja jagerij..." 
Juf speelde op een blokfluit en zij had een boek met heel veel liedjes (tekst en muziek) dat ik van haar mocht lenen. 
Wij leerden op school ook het Wilhelmus en vaderlandse liederen als "Merck toch hoe sterck", en "Wij leven vrij, wij leven blij". 
In de vierde en vijfde klas had ik dezelfde meester..... hij was in mijn herinnering niet zo van het zingen, hij hield meer van toneelspelen. Maar we zongen wel.... hij had grammofoonplaatjes met aan het kant het gezongen lied en aan de andere kant alleen de begeleiding. 
Het waren leuke en vrolijke liedjes..... volgens mij waren er maar 2. 
Ik herinner mij: "Vakantie is weer in het land":

(Dit is groter te klikken)

En  het andere liedje was Sisisi sardines: 

Er waren meer coupletten, maar die ben ik vergeten......  komt misschien wel weer een keer 'bovendrijven'. 

Van de 6de klas kan ik mij geen liedjes meer herinneren.

Op de MULO (die vanaf de klas onder mij ondertussen MAVO was geworden) leerden wij in de tweede klas: "Op de mimamoemavo dat gigagoegaatzo, daar wiwawoeword je een vivavievent' en we hadden meerdere coupletten die op deze manier verder gingen. De leraar die de tekst schreef vond het zelf erg leuk.  

Van mijn moeder leerde ik veel kinderliedjes, zoals ' Jarig Jetje', "Guusje zag een negerjongen', Ons Jantje een klantje....'., 'Droomventje' en nog veel meer. ik zong altijd met haar.
Met mijn vader zong ik "Ozewiezewo, Nottebellemargarineta en toen ik ouder weg zongen we tijdens de afwas tweestemmig het duet uit de Parelvissers... maar mijn vaders favoriet was: 

 Deze laatste zong ik ook met opa Martis.

Met oma zong ik vooral 'Heel veel jaren geleden op de diligence' (hiervan had ze de tekst in de door opa gemaakte naaidoos (met veel houtsnijwerk), die naaidoos is nu in mijn bezit) en '2 reebruine ogen'.

Veel liedjes zijn voor mij herinneringen aan mensen uit het verleden.

Schoolherinneringen.

Linkshandig ben ik    en ik  mocht gelukkig op school ook met links schrijven!
Als kleutertje wilde ik al eens mijn naam ergens op schrijven en vroeg hulp aan een broer......en echt.....ik deed exact hetzelfde met mijn linkerhand als hij deed met zijn rechterhand.......ik trok dus de letters naar mijn hand toe. Wat was ik trots....ik had zelf mijn naam geschreven..... de trots duurde niet lang.....broers lagen in een deuk en riepen "Er staat snA!" Dat kon natuurlijk niet....ik had hetzelfde gedaan, dus ik werd kwaad.....en flink kwaad ook, want ik was in die tijd een driftkikker.
Tsja.....door dezelfde beweging te doen schreef ik in spiegelbeeld, dus er stond echt snA. Jarenlang noemden ze mij Sna.....en dan werd ik weer kwaad. De kwaadheid zakte, de naam Sna hoorde ik niet veel meer...... totdat broer het op de muziekvereniging aan één van de jongeren vertelde.....het werd toen weer mijn bijnaam......in die tijd noemden vrijwel alle jonge personen van de club mij zo. Nu zijn het er nog een paar....de nieuwe lichting weet het niet. Ik vind het niet erg....kan er niet kwaad meer om worden.

Ik ging naar de "grote" school en leerde schrijven....links!
Dat ging prima in de eerste klas, toen schreven we met potlood......maar in de tweede klas werd het moeilijker....met losse inkt. In de penhouder (jaja, opoe vertelt, in die tijd hadden we ook een vloei en een inktlap en op je partijtje kreeg je vaak een schoolpakket 😁), maar goed....in die penhouder zat een pen die alleen voor rechtshandigen geschikt was. Nee geen kroontjespen....die hebben een soort kroontje -vandaar de naam- en een kroontjespen is aan beide zijden gelijk! Dus voor links- en rechtshandigen gelijk.
Natuurlijk had een linkshandige het nadeel van met de hand over de nog natte inkt gaan, maar verder was het gelijk. De pennen die wij hadden waren bij de punt naar 1 kant afgeplat....zoiets als bij kalligrafiepennen (waar ik dan weer wel mee overweg kan, maar op mijn eigen manier!)......en dat afgeplatte stuk zat aan de kant die voor rechtshandigen perfect was.....als ik schreef was het op dat akelige scherpe puntje dat bij rechtshandigen aan de bovenkant van dat platte stukje zat (ik dat nog te snappen? 😂). Bij mij bleef dat scherpe stukje steeds in het papier hangen en dan pats....schoot het weet los...met de nodige inktspetters! Juf werd een beetje boos....ze vond dat ik mijn best niet deed, want ik kon in de eerste klas wel goed schrijven, dus moest ik het nu ook kunnen. Ik wist niet dat die pen voor rechtshandigen was, maar wist wel dat ik er niet mee overweg kon....ik kon het haar niet uitleggen, maar vond juf niet aardig (waarschijnlijk was ik de enige, want ik hoor nog steeds van iedereen dat ze zo lief was.....stiekem ben ik het er niet mee eens!). Ook vond ik dat ze mijn naam raar uitsprak...... ik hoor dat wel meer mensen zeggen (maar toen had ik dat nog nooit gehoord) bij sommige mensen veranderd de klank van de A in woorden als Ans, dans, kans e.d. als het een verkleinwoord wordt. Zoals zij Ansje uitsprak heette ik niet.....ik vond haar niet alleen niet aardig....ik vond haar een beetje raar.....want hoe moeilijk kon het zijn om mijn naam goed uit te spreken?
Mijn antipathie werd pas echt erg toen ik om de verkeerde redenen moest schoolblijven. ....
We zaten heel stil te werken en voor mij zat een meisje dat haar potlood moest slijpen......bij juf aan tafel met de puntenslijper met de slinger 😂. De punt was scherp. erg scherp.....ze liet het voelen aan het meisje naast haar, dat zich prikte en verschrikt haar hand terugtrok. Ik zag het gebeuren en schoot in de lach......en gelijk hoorde ik: "Ànsje.....nablijven..... je praatte". Ik had geen woord gezegd (en ook bij het lachen nauwelijks geluid gemaakt, naar mijn idee zelfs helemaal niet)....hoewel ik heel verlegen was waagde ik te zeggen: "Ik praatte niet Juf!" "Je lachte toch?" Ik knikte...."Nou dan? Nablijven!" . Ik sprong uit mijn vel..... wat een onrecht! Nablijven voor praten terwijl ik geen woord gezegd had! En dan moest ik nog stil blijven ook in de klas......ik wond mij steeds meer op en van pure nijd zat ik na schooltijd bijna te huilen.....ik deed mijn uiterste best het niet te laten merken, maar dat zal niet helemaal gelukt zijn.  Thuisgekomen kwamen alle tranen eruit...... en het verhaal natuurlijk. Broers vonden het geweldig.....en wat was ik een suf zusje....huilen omdat ik moest schoolblijven. Zij begrepen mij ook al niet!
Ik hoorde later wel eens dat juf iedereen nog herkende die bij haar in de klas zat......nou, mij niet! Is niet erg, want het is vrijwel onmogelijk om iedereen nog te herkennen na jaren en ik ben duidelijk nogal veranderd, maar ook daarover denk ik dus anders dan de anderen. Sorry, ik ben waarschijnlijk de enige die niet gek op haar was! Ze leeft nu niet meer...... ze is behoorlijk oud geworden.
Ik ben natuurlijk al lang niet kwaad meer (stel je voor zeg, dan zou ik al bijna mijn hele leven kwaad zijn om zoiets "onbenulligs")...... maar kan het gevoel van toen nog zo terughalen! Als ik had moeten nablijven omdat ik gelachen had was het heel anders geweest!!!

Overigens kregen we later wel pennen voor linkshandigen..... wat een uitvinding!!! Ik zat toen in de vierde of vijfde klas.....een jaar later gingen we over op "ballpoints" .

PS......woensdag heerlijk een half uurtje gewandeld in de zon....niet ver, niet snel, maar het ging goed, veel beter dan dinsdag! Dat was dus gewoon een dag die ik beter had kunnen overslaan!

6 februari

Dag van het veilige magazijn
LED (Landelijke Econometristen Dag)
Dag van nultolerantie tegen vrouwelijke genitale verminking

Quote van de dag:

Sna is woetsk

27-10-2010

Veel mensen weten het al: Ik word ook wel eens Sna genoemd.

Dat komt zo: In mijn kleutertijd wilde ik mijn naam helemaal zelf ergens op schrijven en vroeg mijn broers om hulp, want ik had dat nog niet geleerd natuurlijk.

Één van mijn broers schreef mijn naam op een briefje en heel precies tekende ik dat na.....dacht ik!

Ik maakte inderdaad dezelfde bewegingen als mijn broer, maar daardat ik het met mijn linkerhand deed, stond het in spiegelbeeld!!! (Iets dat linkshandigen vaker doen).

Dat vonden mijn broers natuurlijk prachtig: "Hahaha, er staat Sna...Snaatje, Snaatje!"

Ik was witheet, want ik had precies gedaan wat mijn broer deed, dus er stond geen Sna en ik heette geen Sna!

De ellende was dat als ik kwaad was, dat ik dan omhoog sprong en mij vervolgens plat om mijn billen op de grond vallen (en dat vonden Matthijs (Mart) en Jan natuurlijk prachtig). Dat ging vanzelf als ik kwaad was.... ......totdat ik daarbij bovenop mijn pas aangeschafte zonnebril van 25 cent sprong, die dat geweld natuurlijk niet overleefde, sinds die tijd hield ik mij in en hield het bij verbaal geweld.

Jarenlang hebben zij mij met Sna geplaagd, maar geleidlijk aan verdween het.

Een paar jaar geleden vertelde mijn jongste broer dat verhaal op de muziekvereniging aan iemand en die jongen vond dat zo mooi, dat hij mij sinds die avond Sna noemt! Een paar leeftijdsgenoten hebben dat van hem overgenomen, dus regelmatig word ik weer Sna genoemd, maar ik word er nu niet kwaad meer om!

 

Als ukkie was ik dus duidelijk een driftkikkertje, tot grote vreugde van mijn broers, want het was volgens mij een hobby van dat stel om mij kwaad te maken!

Natuurlijk waren er ook wel momenten dat ze "normaal" deden, maar ik heb vooral de plaagmomenten onthouden en vooral mijn oudste broer was een pestkop.

Op een dag wist mijn oudste broer iets heel interessants te vertellen, hij wist een Russisch woord!

Dat wilde ik ook wel leren en hij vertelde dat het Russische woord voor kwaad "woetsk" was.  Beide broers vertelden dat ik dus voortaan "ik ben woetsk" moest zeggen als ik kwaad was.

Dat moment kwam al snel, nadat zij mij weer eens aan het plagen waren riep ik nijdig: "IK BEN WOETSK!!!", waarna de gebroeders gillend van het lachen over de grond rolden, wat mij natuurlijk nog veel kwader maakte en waardoor ik bleef roepen dat ik woetsk was.

 

Er kwam een tijd dat ik door had dat kwaad worden om geplaag niet hielp en dat ik beter kon meelachen! In het begin was het nog lachen als een boer met kiespijn, maar geleidelijk aan werd het echt lachen en lukte het steeds vaker om terug te plagen!