Herinneringen

 Net als ik waren mijn ouders ook geen enthousiaste tuinders ....... mijn moeder haalde vaak onkruid weg als ze vond dat mijn vader en mijn broers en ik weer eens niks aan de tuin gedaan hadden. 
Toch wel wat nijdig vertelde ze dan achteraf wat ze allemaal gedaan had. 
Nou had ik een keer een tuinplantje gekocht.... bij Ter Meulen Post....... ja, die hadden van alles. 
Het was een kruipplantje en het heette kruipend Kareltje ..... ik vraag mij af of dat de echte naam was, maar Ter Meulen noemde het zo en ik dus ook. (even opgezocht..... als ik het mij na meer dan 50 jaar nog goed herinner lijkt het op kruipend zenegroen)
Op een keer noemde mijn moeder weer eens op hoeveel ze allemaal uit de tuin gehaald had......"en van de rare blauwige spul wat steeds verder kroop"....."Nee....toch niet mijn kruipend Kareltje?" Snel rende ik naar de tuin.... ja hoor, kruipend Kareltje kroop niet meer, die was een koppie kleiner gemaakt. 

afbeelding van Megatuinshop.nl

Achter de schuur was nog een klein stukje tuin waar we vanuit huis geen zicht op hadden......op een keer viel het mijn vader op dat er dat steeds kinderen in de tuin waren, af en toe zag hij wat voorbijschieten achter de schuur......hij ging er naartoe: "Wat zijn jullie aan het doen jongens?" "Appeltjes jatten" ..... "Appels? Waar?"  Er bleek dwars door de heg een appelboom te groeien die wij nog niet eerder ontdekt hadden. 

Het verzakte daar flink, dus de tuin moest opgehoogd worden..... mijn vader en broers gingen aan de slag..... de broers gingen zand kruien en pa legde de tegels er weer netjes in. 
Mijn moeder had nog niet zo heel lang een oven en stortte zich op het bakken van wat lekkers..... ze ging proberen soezen te bakken...... lekker, dan hadden ze na dat harde werken wat lekkers. 
Ze keek steeds met verbazing naar de oven.... ze zag de soezen uitgroeien tot reuzensoezen. 
Eindelijk zat de tijd erop...... en ze was zo trots op die mooie soezen dat ze meteen het blad met soezen uit de oven haalde en voor het open raam hield terwijl ze trots riep: "Kijk eens jongens, zo mooi!!!" 
Soezen moet je niet te snel afkoelen, dat bleek..... we zagen met zijn allen hoe ze in elkaar stortten. 
We hebben ma er vaak mee geplaagd.

😂😁😄😉😊

Mijn moeder hield wel van een mooie tuin, dat wel. Toen ze ouder werd en alleen was werd het moeilijk voor haar om het bij te houden, maar het lukte nog redelijk. 
Het werd moederdag....... Edwin en ik hadden tuinplantjes voor haar gekocht, maar zij kon echt niet op haar knieën om die te planten..... we konden zeggen dat we dat voor haar zouden doen, maar we hadden een beter idee! Die zondag stonden we heel vroeg op...... dan maar geen krentenbol op bed met een kop thee van Edwin...... we gingen naar oma. Ze stond vrij vroeg op, dus wij moesten nog vroeger zijn. De gordijnen waren nog dicht en mijn moeder sliep aan de achterkant van het huis, dus wij konden stilletjes voor aan de gang zonder dat ze het hoorde. 
Dat zag er natuurlijk vrolijk uit, allemaal kleurige plantjes..... tevreden gingen wij naar huis. 
Even later ging de telefoon: "Zeg Ans, doe ik net de gordijnen open staan er allemaal mooie plantjes in de tuin.....Hebben jullie dat gedaan?" Ze was zo blij! 

🌱🌸🌹🌺🌻

We hadden iemand in de straat die een erg mooie tuin had en er heel zuinig op was. We speelden op straat .... badminton, stoeprandje..... en er belandde wel eens een shuttle of bal in zijn voortuin en dan stoof hij naar buiten..... of we wel voorzichtig waren met zijn tuin. Uiterst voorzichtig pakten we het dan. Maar als hij het niet doorhad moesten we snel zijn...... dan namen we de kortste weg, ook als dat dwars door zijn tulpen was. Niet goed natuurlijk, maar ja...... als hij ons zag werd hij kwaad. 

Koper en oorlog

 Ergens las ik iets over koperpoetsen.....  dat brengt herinneringen boven. Vroeger moest ik bij opa en oma altijd de brievenbus, de deurknop en het naamplaatje poetsen, weer of geen weer. De stank kreeg ik niet van mijn handen. Er waren nog meer klusjes voor mij waar ik niet enthousiast van werd.
Thuis hadden we ook koper dat regelmatig gepoetst moest worden...... zelf vind ik het vaak mooier als het een tijdje niet gepoetst is, vooral het messing. 

Op de schoorsteenmantel stond jarenlang 'het koperen stel'...... een dienblad met theepot op een rekje met brander eronder, een lepelvaasje, suikerpot en melkkannetje (van binnen was het dacht ik tin) met messing handgrepen. 
Mijn moeder had daar herinneringen aan...... zij werkte voor haar trouwen voor de burgemeester in de huishouding. In de oorlog ging ze ook papieren wegbrengen voor de burgemeester die in de 'ondergrondse' zat. Daar heb ik veel verhalen over gehoord.
De burgemeester had veel koper en klokken..... de Duitser namen vaak koper in beslag, tenzij het een verzameling was. Burgemeester vertrouwde het niet, het was een verzameling maar misschien werd het toch nog in beslag genomen, je kon niet vertrouwen op wat er gezegd werd. Het werd begraven..... en na de oorlog opgegraven. Het zag zwart..... dus er moest gepoetst worden, maar als zij het goed kreeg mocht zij het koperen stel hebben. Ze had weinig spullen, ze zou trouwen, ze deed haar best wel! 

Die burgemeester heb ik nooit gekend, wel zijn vrouw, ik ben ook wel eens in dat mooie huis met de vele klokken geweest. 

Mijn ouders wilden eigenlijk in de oorlog trouwen, nog net voor mijn vader onderdook...... ze waren al in ondertrouw, maar één van de opa vond dat een slechte basis en verbood het. Mijn vader vertrok en kwam in Friesland terecht waar hij op verschillende plaatsen ondergedoken zat. Ik ben met mijn moeder en Edwin een keer naar een boerderij geweest waar hij ondergedoken zat...... daar ging hij weg nadat er bij een razzia iets mis ging. Mijn vader zag ze aankomen en dook in de hooiberg..... de 14-jarige zoon van de boer sprong er achteraan..... nergens voor nodig, hem zochten ze niet, maar hij kon niet meer terug en toen de Duitsers met bajonetten in de hooiberg staken werd de jongen in zijn arm geraakt....... hij gaf geen kik.... gelukkig, want anders zou ik hier waarschijnlijk niet gezeten hebben! 
Mijn vader merkte dat er daarna toch wat angst was en vond het beter om een andere plek te zoeken, hij wilde het die mensen niet te moeilijk maken. 
Toen ik op de boerderij was heb ik ook dat litteken van de zoon gezien.... vreselijk, hij was flink geraakt, zo knap dat hij geen geluid maakte!
We hebben daar toen een geweldige dag gehad, heerlijk!

Mijn vader was ook een tijdje bij de oudste zus van mijn moeder ... dat was in Bolsward, maar het langst was hij bij de familie Piekema in Bolsward. Heel lieve mensen...... zij hadden een gezin, maar mijn vader kon er wel bij en de hele buurt hielp mee als hij zich weer verstoppen moest voor de Duitsers. Mijn moeder kon er ook bij.... en een evacué uit Gelderland en zijn zoon..... alles kon daar.
Ze zijn daar heel lang geweest..... bij Piekema en Moeke Piekema. 

De zoon van de evacué werd bij een razzia meegenomen.... ten onrechte, die jongen was enigszins verstandelijk beperkt..... maar de Duitsers vonden dat hij goed genoeg was om te werken. Op mijn moeders fiets moest hij mee naar Leeuwarden...... (anders moest hij lopend) en mijn moeder mocht haar fiets ophalen in Leeuwarden.
Ze gingen er de volgende dag naartoe, mijn moeder en de vader van die jongen...... eerst proberen om de jongen terug te krijgen,  maar hij was al doorgestuurd. Toen dat niet lukte zei mijn moeder dat zij haar fiets terug wilde en zij mocht hem aanwijzen.... er stonden heel veel fietsen, maar zij kreeg haar fiets terug (dat kunnen niet veel mensen zeggen). De jongen is later teruggekomen..... het was duidelijk dat hij het niet goed gehad had..... hij reageerde uitgehongerd op het feestmaal dat ze bij elkaar geschraapt hadden en schrokte alles naar binnen, heel zielig. 
Pas veel later bleek dat ze op zoek geweest waren naar mijn vader....... iemand had hem verraden, vreselijk!

Maar zij hebben het goed gehad in Friesland. De bevrijding daar kwam wat later..... toen ze eindelijk naar huis konden (ze konden meerijden met iemand) bleken ze de afsluitdijk nog niet over te mogen.... ze hadden feestelijk afscheid genomen van de buren, maar ze waren snel weer terug en toen werd hun terugkomst gevierd. Ze hadden het goed daar, heel goed! Veel hulp, veel lieve mensen! 

Na de oorlog trouwden ze dan echt...... in november 1945. De trouwjurk was dacht ik geleend en ze kon aan witte schoenen komen met zolen van karton......  maar ze waren eindelijk getrouwd en Piekema was één van de getuigen. Ze hadden weinig, maar wel het koperen stel! 
Moeke Piekema heb ik nog gekend, zij kwam eens logeren en zij was de enige tegen wie ik praatte, zomaar hele verhalen. Dat deed ik nooit,, ik was veel te verlegen, maar bij haar ging het vanzelf. Ik moet gevoeld hebben dat het een goed en lief mens was. 
Mijn ouders verstonden het Fries goed, spreken konden ze het wel, maar natuurlijk is het voor een Fries altijd te horen dat het geen echte Friezen waren, dus dat deden ze nooit. Mijn moeder las wel Frieze boeken. Toen een paar Frieze jongens in Monnickendam langs haar huis liepen zeiden ze dingen in het Fries tegen haar, duidelijk in de veronderstelling dat zei het niet verstond..... maar toen zij gaf zij wel in het Fries antwoord..... ze waren er snel vandoor! 😂. Ik begrijp het Fries het een beetje...... ik heb toch wel wat meegekregen. Ik heb nog steeds familie in Friesland. 
Friesland is belangrijk voor ze geweest en we mochten geen kwaad woord over Friesland zeggen.... terecht!  Ik heb dat nu ook.....  ik ken alleen maar aardige Friezen, dus van mij ook geen kwaad woord over de Friezen! 

En zo kwamen we via het koper aan bij herinneringen aan de oorlog. 
Aan veel spullen zitten herinneringen, ik hou daarvan..... ik hoef niet alles mooi te vinden, de herinneringen maken het op een andere manier mooi. Een huis met alleen maar nieuwe dingen is een huis zonder herinneringen..... dat vind ik kil. Geen spullen waar iets over te vertellen is.... en als er dan ook nog eens geen boeken en foto-albums zijn dan voel ik mij er niet thuis. Nou ja, ik overdrijf, met leuke mensen kan het zelfs in een hondenhok gezellig zijn, maar in een huis met herinneringen vind ik het gezelliger! 

Herinneringen

Lang geleden, ik woonde nog bij mijn ouders en had nog niet eens verkering, kocht ik een keer een supermes! Vlijmscherp was het, dat was eens wat anders dan die messen die mijn moeder in de keuken had, deze bewaarde ik vast voor mijn uitzet!

Trots kwam ik er mee thuis en mijn vader wilde direct uitproberen of het echt zo goed was en pakte een stuk spek met zwoerd en ging daar mee aan tafel zitten om een plakje eraf te snijden!

Nou echt, het mes was geweldig!!! Het sneed met het grootste gemak door het spek, het zwoerd, het aluminiumfolie en............... en het geborduurde kersttafelkleed van mijn moeder!

Vele uren had ze daaraan gewerkt en nu zat er een gat in!!

Geschrokken keken we elkaar aan. 

Mijn moeder was niet thuis, dus we konden even nadenken en mijn vader vond de oplossing!

Hoewel hij nog nooit naald en draad in handen had gehad, borduurde hij een extra hulstblaadje over het gat heen, aan de achterkant een pleister om het geheel een beetje bij elkaar te houden en stevigheid te geven!

Het was  minder mooi geborduurd dan de rest van het kleed, maar het was toch heel knap gedaan en het viel niet zo snel op.

Het duurde daarom lang voor mijn moeder het doorhad (ze zag die pleister aan de achterkant) en toen wist ze niet of ze kwaad moest worden of lachen! 

Later kon ze er in elk geval om lachen en vaak heeft ze het verhaal verteld!

Vroeger

28-10-2011

Wij hadden thuis een heel duidelijke regel: "Ja is ja en nee is nee!"

Zeuren had dus geen zin, alleen met heel goede argumenten zou het een keer mogelijk kunnen zijn dat het standpunt wijzigde, maar dat gebeurde niet zomaar.

Verder mocht er eigenlijk wel veel, er werd alleen nee gezegd als daar ook een goede reden voor was.

Als er een keer iets lekkers verdeeld moest worden tussen mijn broers mocht de één delen en de ander kiezen! Dat leverde een uiterst nauwkeurige verdeling op, want niemand wilde tekort komen, zo vaak was er niet iets lekkers.

Op een keer meldde mijn moeder dat ze een blikje knakworst in huis had.... mijn vader en broers kregen gelijk een hongerige blik in hun ogen, mjammie, knakworst!

Mijn oudste broer zou het klusje wel even klaren. Hij bekeek de inhoud van het blik eens..".hm, 8 worstjes voor drie personen, hoe los ik dat op?"

Hij hoefde nooit zo lang na te denken, meestal deed hij eerst en dacht dan pas, maar dit keer wist hij echt wel wat hij deed toen hij de kamer in kwam met de warme worst en luidkeels riep: "Wie wil er twee worstjes?" Broer nummer twee riep natuurlijk: "JA, IK!" 

"Mooi zo" was de reactie van broer 1: "Dan hebben wij er drie!" 

 

Mijn vader zat vroeger bij iemand in de klas die 4 tienen op zijn rapport had: voor vlijt, orde, netheid en gedrag. Pa vond dat niks, dat was te braaf, dus zei hij vroeger tegen mijn broers: "Waag het niet met een 10 voor gedrag thuis te komen!!"

Mijn oudste broer had dat iets te goed begrepen, hij kwam een keer juichend thuis met zijn rapport en riep buiten al: "Ik heb een 4 voor gedrag!"

 Dat bleek toch ook niet helemaal de bedoeling te zijn!

 

Zo af en toe moest ik afwassen, daar was geen schema voor, maar soms moest het gewoon!

Ik had een hekel aan afwassen, nog niet eens aan het afwassen zelf, maar meer aan het tijdstip waarop dat moest gebeuren, want natuurlijk was er dan net iets op tv of er was een andere reden om het uit te willen stellen. Nee, uitstellen mocht niet, het moest meteen!

Ik sputterde dus altijd tegen, maar mijn vader zei niet dat ik moest afwassen, die zei: "Zal ik je helpen met afwassen of doe je het alleen?" Nou, eigenlijk wilde ik helemaal niet afwassen, maar die keuze zat er niet tussen! Dan maar met hulp van pa, dan werd het nog een beetje gezellig, want van mijn vader mocht ik zingen, hij was de enige die het leuk vond als ik zong en tijdens de afwas zongen we dan tweestemmig. 

Pa zat vol kattenkwaad, als mijn moeder weg was ging hij stiekem met mijn broer voetballen in ons veel te kleine huis. Dat ging natuurlijk een keer mis, de theepot lag in scherven op de grond. Mijn vader bekeek het eens en zag dat het maar een paar scherven waren, grote stukken, die met wat geduld best netjes in elkaar te zetten waren.

Het lukte, na een tijdje stond de theepot weer keurig op de plank! 

Mijn moeder kwam thuis en wilde thee zetten, pa stond grijnzend te kijken hoe ze de theepot wilde pakken en alleen het oor in haar handen hield, terwijl de rest in elkaar stortte.

Na even verbaasd te hebben gekeken begreep ze wat er gebeurd was natuurlijk.

 

Ik had een hekel aan belletjetrek/deurtjebel, want er was een keer iemand achter mij aangekomen om te vertellen dat zijn vrouw nauwelijks kon lopen en dat het dan zo erg voor haar was als ze voor niks naar de voordeur strompelde. Dat maakte indruk op mij en ik wilde het nooit meer doen. Nou was ik volgens mij toch nogal braaf, maar goed, hier was dus een reden voor!

Op een keer liep ik met mijn vader door Monnickendam toen hij ineens ergens aanbelde en zei: "En nou lopen!" Poeh, dat was schrikken, ik ging er als een haas vandoor!!

Na een tijdje vroeg ik mij af waar mijn vader bleef en keek eens om: Pa stond daar nog steeds! Hij stond te praten met de mensen die daar woonden, hij moest daar gewoon zijn!!!

 

Mijn vader kon 's morgens niet wakker worden, dat was echt een ramp! 

Hij sliep door alle wekkers heen en als hij al iets hoorde of als mijn moeder hem trachtte wakker te maken, draaide hij zich gewoon om en sliep weer verder!

Hij begreep zelf wel dat er iets gebeuren moest! Gelukkig was hij best wel handig en hij knutselde een soort van elektrische wekker in elkaar  (50 jaar geleden bestonden die nog niet). Hij sloot een gewone wekker op de één of andere manier aan op de deurbel, zette het geheel boven op de kapstok en daar kon hij alleen bij als hij op een stoel of trap stond.

Als nu de wekker ging was het echt oorverdovend, maar belangrijker was dat het niet meer stopte! Hij moest dan een stoel uit de kamer pakken en erop klimmen om hem uit te zetten!!

Tegen de tijd dat hij die klus geklaard had was hij redelijk wakker! 

 

Ik was graag met mijn vader op stap, ik ging vaak met hem mee. Als hij werk had waar ik bij mee kon, of als hij een boodschap ging doen, we waren heel vaak samen. 

Ik ben zelfs een keer bij hem achter op de brommer naar Bolsward geweest en dat is op een brommertje een heel eind.

 

Toen ik al op het zwembad werkte, moest ik eens onverwachts overwerken, er was iemand ziek geworden. Hoewel ik dichtbij woonde, had ik geen tijd om thuis te eten, maar mijn vader zou wel wat brengen. 

Even later zag ik hem tot mijn stomme verbazing voorbij komen met een stok over zijn schouder waar hij een rode zakdoek aan geknoopt had, met daarin mijn eten! Ik schaamde mij dood, het leek wel een zwerver hahahah (de schaamte duurde niet zo erg lang hoor, al snel kon ik er om lachen, maar op dat moment nog even niet). 

Oorlog

04-05-2013 op Punt

Veel verhalen uit de oorlog werden door mijn ouders verteld, zij hebben de oorlog heel bewust meegemaakt. In 1940 was mijn moeder 16 en zij werkte als dienstmeisje bij de burgemeester. Doordat de burgemeester in het verzet zat, rolde zij er ook een beetje in, zij bracht geheime papieren weg. Echt in het geheim natuurlijk en bijna iedereen was verdacht, dus bijna niemand wist het. Ik herinner mij verhalen dat zij ergens papieren moest brengen maar dat zij zag dat er bezoek was.... dat was een probleem! Zij kon niet naar binnen, maar voor de deur wachten zou ook opvallen, dus hield zij zich zoveel mogelijk schuil door een donker hoekje op te zoeken. 

Verhalen van mijn vader die voor zijn Joodse baas spullen veilig stelde en naar de Joodse raad ging..... met jodenster op! Hij was heel donker en kon best voor een Jood doorgaan. 

Verhalen dat mijn vader moest onderduiken en hij kreeg een vals persoonsbewijs, zijn nieuwe naam was samengesteld uit zijn bijnaam (ik heb dat persoonsbewijs in mijn bezit). Jaren later vonden we een schrift waarin mijn oma een dagboek bijhield over die tijd. Ook al gebruikte ze afkortingen, dat schrift had niet in handen van de Duitsers moeten komen, want het was duidelijk genoeg over wie het ging! Eigenlijk wilden mijn vader en moeder nog even snel trouwen en zij gingen in ondertrouw,maar opa (mijn moeders vader) vond dat niet goed in deze situatie, het ging niet door en na de oorlog was het verlopen en zijn zij opnieuw in ondertrouw gegaan.

Mijn vader ging naar Friesland en kwam na verloop van tijd vlakbij Bolsward bij een boer terecht. Hij had het daar goed! Er kwam een razzia en mijn vader verstopte zich razendsnel in de hooiberg.... helaas sprong de 14-jarige zoon van de boer er achteraan, terwijl hij niks te vrezen had, maar toen kon hij niet meer terug. De Duitsers staken met bajonetten in de hooiberg en staken daarbij de jongen in zijn arm..... hij gaf geen kik en dat was mijn vaders redding.
Mijn vader ging op zoek naar een andere plek, de boer was duidelijk bang geworden voor zijn gezin en dat was logisch. Hij stuurde mijn vader niet weg, maar mijn vader merkte de angst en besloot zelf weg te gaan. 

Hij kwam in een gezin in Bolsward terecht waarvan de vrouw Moeke genoemd werd, ook door mijn vader....  en moeder, want zij kwam er ook bij. Moeke was een schat, ik heb haar ook (een beetje) gekend!  Ik was als kind ontzettend verlegen, deed mijn mond tegen niemand open, maar toen Moeke eens op bezoek was en ik even met haar alleen in de kamer was, vertelde ik haar alles over mijn poppen! Nu nog weet ik dat ik ineens dacht: "Wat raar, ik praat tegen iemend die ik niet ken", maar het ging vanzelf! Ik denk dat ik als ukkie aanvoelde dat zij een goed mens was!
Behalve mijn vader en moeder waren er ook evacuees in dat huis, een vader en een zoon. Mijn vader moest zich regelmatig verstoppen als er een razzia was, maar de hele buurt hielp mee! Terwijl mijn vader zich oppropte in een klein luikje in de muur, verstopte een buurvrouw zijn kleren. Er werd een bed voor het luikje geschoven en oma ging erin liggen (wie dat precies was weet ik niet (meer)) en toen de Duitsers die kamer binnen gingen werd er gezegd dat "Mutti" ziek was. Ze hielden niet van ziektes en liepen snel door.
Bij zo'n razzia werd een keer een evacué meegenomen, een (naar ik begrepen heb) zwakbegaafde jongen. Uitleg dat hij zwakgegaafd was en evacué e.d. hielp niet. Hij moest mee, samen met mijn moeders fiets, zonder die fiets zou hij moeten lopen naar Leeuwarden! Brutaal vroeg mijn moedere wanneer ze haar fiets terug krreg en die scheen ze de volgende dag te kunnen ophalen in Leeuwarden. Samen met de vader van die jongen ging ze de volgende dag naar Leeuwarden, vooral om te proberen die jongen vrij te krijgen, maar het lukte niet, hij was al doorgestuurd! "Ja maar hij is zwakbegaafd"" Dan kan hij evengoed wel werken". Teleurgesteld wilden ze weggegaan, tot mijn moeder ineens naar haar fiets vroeg..... er werd iemand geroepen die met haar mee moest en zij mocht haar fiets zoeken! Ze kreeg hem echt terug!
De jongen heeft de oorlog overleefd, ze hebben hem nog teruggezien, maar het was duidelijk dat dit alles hem geen goed gedaan had.
Pas later bleek dat ze naar mijn vader op zoek waren geweest, hij was verraden, er was een brief onderschept waaruit dat bleek. Moeilijk, de gedachte dat een ander opgepakt was terwijl ze hem moesten hebben, maar daar was niks meer aan te doen, hij hoorde het veel later pas (en ook door wie hij verraden was).

De bevrijding kwam, ze wilden terug naar Monnickendam en konden meerijden.... de straat nam afscheid.... daar gingen ze...... en even later waren ze weer terug! Nederland was nog niet helemaal vrij, ze mochten de afsluitdijk niet over! De buurt besloot om er een feest van te maken en zo werd hun terugkomst gevierd.

Mijn ouders hebben altijd contact gehouden met zowel de familie van de boer als het gezin in Bolsward. Toen moeke niet meer leefde was er vooral contact met een dochter en haar man, die kwamen regelmatig. Nadat mijn moeder overleed heb ik verder eigenlijk geen contact meer met ze, zij waren nog wel op haar begrafenis.
Ook een nichtje van dat gezin is wel eens op bezoek geweest bij mijn ouders en meer dan 20 jaar geleden ben ik met mijn moeder en Edwin een dagje op bezoek geweest op de boerderij waar mijn vader zich in de hooiberg verstopt had. We hadden daar een geweldige dag en ik heb het litteken gezien dat de zoon (die toen op de boerderij woonde en later heeft zijn zoon dat weer overgenomen) aan het voorval had overgehouden.  Het moet een enorme wond geweest zijn!

Niet zo gek dat mijn ouders geen kwaad woord wilden horen over Friesland en de Friezen! En daardoor heb ik dat ook, Friesland associeer ik met hulp en liefde voor de medemens, met doen wat goed is en gedaan moet worden, met niet zeuren maar doen!

Ik ben deze mensen dankbaar voor wat ze voor mijn ouders gedaan hebben!!!! Als ze dat niet gedaan hadden..... was ik er misschien nooit geweest!

Vanavond zal ik niet bij de dodenherdenking zijn, ik herdenk thuis! Dat is voor mij nieuw, ik ben er altijd, ik speel er met de muziekvereniging, maar deze keer lijkt het mij niet verstandig om te gaan, ik hoest teveel! Het hoesten wordt wel duidelijk minder, maar bij inspanning en praten en dus ook met blazen begint het vaak en als ik eenmaal begin gaat het lange tijd door, dat onderdruk ik niet met een slokje water. Ik wil geen hoestbui krijgen tijdens de herdenkingsdienst en al helemaal niet tijdens de 2 minuten stilte! Daarom herdenk ik thuis!  

Dat herdenken vind ik belangrijk en ik hoop dat de mensen die niet herdenken toch zo fatsoenlijk willen zijn om de mensen die wel herdenken niet te storen! 2 minuten van de  525.600 minuten die een jaar telt moet het toch mogelijk zijn om even extra met een ander rekening te houden!

Uit de oude doos (13-05-2006 op punt)

Ik moest ineens denken aan een verhaal van lang geleden, iets wat mijn ouders overkomen is.

Mensen die snel misselijk zijn kunnen beter niet verder lezen!!!!!!

Toen mijn ouders pas getrouwd waren hebben ze een tijdje in een heel oud huis gewoond.

Op een nacht waren ze in slaap gevallen met de radio nog aan. 's Nachts werd mijn moeder wakker van het geruis van de radio (die toen 's nachts nog geen uitzendingen had), ze voelde wat kriebelen en dacht iets te zien bewegen bij het flauwe licht van de radio, het lijkt wel of er steeds iets op hun bed viel.  Gauw mijn vader wakker gemaakt, maar ook hij zag niet wat het was. Licht in de slaapkamer hadden ze niet, dus hebben ze samen het bed verschoven en zijn weer gaan slapen om de volgende dag op onderzoek te gaan.

Ze hebben 's morgens inderdaad ontdekt wat er aan de hand was: Op het plafond lag een dode rat te rotten en de maden waren 's nachts door de kieren van het plafond op hun bed gevallen.

Eet smakelijk!!!!! (Maar ik had jullie gewaarschuwd).