Zingen? 🎵🎶🎵🤪

 Mijn leven lang hoor ik al van iedereen dat ik niet zingen kan... op 2 na: Mijn vader vond het wel meevallen en met hem zong ik tijdens de afwas vaak 2-stemmig het duet uit de parelvissers. Dat we de woorden niet kenden maakte niet uit. En mijn muziekleraar op school.... ik wilde op het schoolkoor en ik moest voorzingen.... hij was tevreden, ik mocht erbij. Maar verder..... zodra ik mijn mond opendeed kwam er al commentaar. 

Heel vervelend want ik zing graag en voorheen begon ik vaak heel spontaan te zingen als ik iets hoorde of zag wat mij aan een liedje deed denken. Doordat ik zo vaak de opdracht kreeg om te stoppen heb ik dat niet meer..... ik vergeet vaak te zingen en dat mis ik best wel. Maar het spontane is eraf!

Edwin begon al heel jong met commentaar..... hij was als ukkepukkie aan het spelen en ik zat bij de tv... er was een pianist die allemaal bekende liedjes speelde en ik zong lekker mee.... heerlijk. Edwin kwam naar mij toe... legde een hand op mijn schouder, keek mij bezorgd aan en zei: "Stil maar hoor mamma, die meneer gaat zodirect wel zingen!" Oeps, hij begon dus ook al! 

Allerlei leuk bedoelde opmerkingen kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd als ik het waagde om te zingen waar anderen bij zijn.... ik ging steeds minder zingen. 
Toch had ik zelf nog wel het idee dat het best wel meeviel.... oké, ik had weinig bereik en daardoor kwam ik soms niet goed uit.... vaak moet ik in een toonsoort zingen (als ik meezing) die voor mij niet prettig is, maar verder viel het toch wel mee? 
Tot een jaar of wat geleden.... Edwin was hier met Geurtje en Wesley en de honden.

 Dinar (de grootste hond) zat bij mij en om de één of andere reden begon ik te zingen, toch weer eens spontaan...... Dinar keek mij angstig aan, liet zijn kop hangen en kroop heel voorzichtig naar Edwin toe die een stuk verderop zat. Dinar schoof tegen de bank aan tijdens het kruipen, alsof hij bescherming van de bank zocht en ging stevig tegen Edwin aan zitten. 

Iedereen schoot in de lach, zelfs ik en toen moest ik toch toegeven.... misschien is het echt niet om aan te horen! Maar toch zou ik wel weer wat vaker gewoon spontaan willen zingen.... vroeger liep ik altijd te zingen door het het huis. Nu moet ik echt denken: 'Ach, laat ik weer eens zingen!' en dat is anders. Dat voelt minder prettig dan zoals ik het vroeger deed. Als ik nu zing bedenk ik meestal van tevoren wat ik ga zingen (ik wil zingen... maar wat zal ik dan zingen?), het is nog maar zelden spontaan. Wel zing ik nog altijd mee als ik een nummer hoor dat ik ken..... en dat is ook lekker! 

Zondag bij ons concert is er één nummer waar we een klein stukje moeten zingen...... het is maar weinig maar ik vind het heerlijk!  Maar ik hou toch wel van af en toe wat anders.... ooit speelden we een Halloweennummer en daar stond ik dat ik moest schreeuwen..... nou, dat hebben ze geweten, ik zag iemand helemaal in elkaar krimpen van schrik! Hoe gekker hoe beter!

We hebben leuke muziek zondag de 12de ..... van die muziek waar je moeilijk bij kan blijven stilzitten.... ik hoe ervan!