Week 48. Herinneringen aan Christina, beetje ziek, kapster en meer.....

 Maandag 25 november: Vandaag kwam ik niet erg op gang.... ik besloot alleen naar de kapster te gaan en verder niet.

Bij mijn kapster Elles Care Beauty & Hair is het altijd gezellig, ik ken haar al jaren!

Ik weet nog dat ze in haar opleiding zat voor kapster en schoonheidsspecialiste. Ik ben toen wel eens haar 'model' geweest op school.... toen nog niet om te knippen (ik heb geen haar voor een leerling, die gaat huilend naar huis!!) maar voor een gezichtsbehandeling en handen. Ook een keer voeten, toen belde ze de avond van tevoren dat ze niemand had.... ik waarschuwde haar dat ik geen ideale voeten had daarvoor...... deels aan elkaar gegroeide tenen (zwemvliezen)  waardoor er geen teenspreiders tussen kunnen en sommige nagels zijn zo klein dat je die niet kan lakken zonder te knoeien omdat het kwastje veel groter is dan de nagel.. Maar ja, er was niemand anders, dus ik kwam...... haar lerares begreep gelukkig dat het niet anders kon en vond dat ik maar niet haar voetenmodel moest zijn bij een examen hahaha.... dat snap ik heel goed.

Ze is goed, ik ken haar vooral als kapster, maar zij weet mijn haar te temmen en dat is maar weinig anderen gelukt. Lang haar is bij mij geen probleem, maar sinds ik het kort heb moet het in elk geval aan de achterkant voor zo'n 50 % uitgedund worden anders is het met 2 weken een oerwoud! En zo stug en steil dat het snel niet mooi geknipt is, er valt niks te verdoezelen.... en dan ook nog 3 kruinen! 

Ik moest er om 4 uur zijn, dus na het knippen meteen naar huis.... kwartiertje rijden ongeveer..... dan is het nog niet helemaal donker en bijna thuis weet ik het wel..... hoewel ik in het donker ooit bijna bij de afslag op de verkeerde weghelft zat.... toen was ik de enige auto daar en zag het pas op het laatst.... sinds die tijd lette ik daar extra op en ging het goed.... nu zie ik het nog slechter, maar ik weet nu waar ik op letten moet en om die tijd is het druk genoeg dat ik altijd wel iemand voor mij heb en/of er staan auto's voor het verkeerslicht die Monnickendam uit willen en dan is het duidelijk waar mijn weg is..... dus als het door het donkere weer donkerder is dan ik hoop dan lukt dat wel.... en dat is dan alleen het laatste stukje .... in Monnickendam (ook maar een klein stukje) gaat het wel lukken! 
Als het al te donker is als ik wil vertrekken laat ik mijn auto staan en ga terug met de bus, dat had ik al bedacht! Dan haal ik mijn auto later wel op! Van tevoren de mogelijkheden alvast bedenken.... zodat het niet onveilig wordt! 

Het zit weer lekker, na afloop nog snel mijn koppie thee opgedronken en meteen naar huis..... voor donker thuis, perfect! 

Dinsdag 25 november: 

Ik bleef maar slaperig deze ochtend.... toen begon ik te hoesten.... een pijnlijke hoest, daarna begon de hoofdpijn en ik had het koud, ook al stond de thermostaat duidelijk hoger dan normaal.... het leek wel of ik met de minuut beroerder werd. Ik meldde mij af bij vriendin en bij de muziekvereniging.... even via de app bij mijn saxbuurvrouw dan geeft zij het wel verder door..... en dook mijn bed in. Ik had andere plannen, maar ja.... het is niet anders. Hopen dat het snel over is, dus vandaag mijn bed in en slapen.... warm drinken, thermostaat nog een tikkie hoger .... meer kan ik er niet aan doen! Het zal wel weer te druk geweest zijn, dan slaat het meestal toe bij mij. 
Gelukkig niet misselijk.... dat vind ik al heel wat. 

Nadat ik een uurtje geslapen had bestelde ik boodschappen....dat wordt morgen al bezorgd.... prima! Ik verwacht later deze week wel weer zelf wat te kunnen halen, maar ik had nu echt wat dingen nodig zoals brood en melk..... dan gelijk de vriezer maar vullen..... en als ze toch brengen meteen maar wat extra melk, dat is wel zo handig want in mijn fietstas kan ik er meestal maar een paar kwijt als ik ook andere boodschappen heb. Nu geen gigavoorraad besteld maar wel wat meer. Wel jammer dat ze een tijdvak hebben van 4 uur.... en niet later nog een nauwkeuriger tijdstip. Maar ja..... ik ben blij dat ze het brengen. 

Woensdag 26 november: Vandaag is het 39 jaar geleden dat mijn nichtje Christina overleed. Deze dag vergeet ik nooit meer....  het was nauwelijks te geloven. Mijn nichtje, 13 jaar oud. 
Mijn buurman bracht mij meteen naar mijn broer toe met de auto toen hij het hoorde "Nee, je gaat niet alleen!"  Het was maar een klein stukje, maar hij begreep dat ik waarschijnlijk met mijn hoofd er niet bij was en vergeten zou op het verkeer te letten. 

Zij was als een dochter voor ons. De vaste oppas van Edwin, misschien meer zijn 2de moeder!

Oktober 1986

Haar laatste foto was gemaakt op Edwin zijn 2de verjaardag. 7 november 1986: 

Ze was 3 toen ik verkering kreeg met Ed en was meteen dikke vrienden met hem. Toen we trouwden kwam ze bij ons logeren, nog in de flat in Purmerend. Later, toen ik al in dit huis woonde,  kwam zij samen met haar jongere zusje een tijdje bij ons wonen en daarna kwam ze naar ons toe zoveel ze kon, ze ging soms zelfs mee naar mijn werk. 
Ik vraag mij wel eens af hoe ze nu geweest zou zijn als ze was blijven leven. Ik denk dat ze kinderen zou hebben en dat zou dan een beetje voelen als mijn kleinkinderen. Misschien zou ze al oma geweest zijn, zou best kunnen. Als ik het mij probeer voor te stellen zijn het altijd mooie beelden, maar misschien  is haar wel veel ellende bespaard gebleven door jong te sterven .... we zullen het nooit weten, er zijn alleen herinneringen en die zijn mooi!

1986 noem ik altijd het rampjaar, Ed overleed in april en Christina in november.

Maar mooie herinneringen .... het waren goede jaren samen, met allebei!

Het loopt in het leven nooit zoals we zouden willen en het is maar goed dat we niet alles van tevoren al weten. We blijken als het moet toch meer aan te kunnen dan we denken en daarbij is en blijft het belangrijkste: Blijf de mooie dingen in het leven zien! Wie het mooie ziet kan het slechte beter aan. 
Ook al gaat het om heel kleine dingen, elk geluksmomentje is er één! En juist in moeilijke tijden heb je die geluksmomentjes hard nodig. Ik herinner mij dat een paar weken na het overlijden van Christina er 2 kleine meisjes aanbelden, ze hadden een zelfgemaakt kerststukje in hun handen.... voor mij! Helemaal zelfgemaakt. Ik kreeg tranen in mijn ogen en ik weet niet eens meer of ik nog iets gezegd heb .... ik kon niet goed meer praten op dat moment. Het was zo lief.... zo onverwachts.... dat zijn momenten om te koesteren... dan weet je dat anderen aan je denken, dat je niet alleen bent! 

Donderdag 27 november: Gisteren was ik al redelijk opgeknapt, ik had veel en lang geslapen, dat helpt ook al. Het hoesten was zelfs al beter! Wel nog even rustig aan natuurlijk.
Het ging echt al heel redelijk... niet top, maar dat is logisch.
Daarom ook vandaag nog een rustige dag .... verwarming nog steeds aan. Ik slaap weer veel.... dat is al een teken dat er wel wat aan de hand was!

Het gaat goed genoeg dat ik niets meer hoef af zeggen, maar het zwemmen morgenochtend sla ik nog maar even over! Het is altijd heerlijk, maar nu kan ik beter thuisblijven! 

In het nieuws dat een school geen Sinterklaasfeest meer viert maar kinderfeest. Echt, daar zou ik mijn kind vanaf halen! Het schijnt te maken te hebben met Surinaamse leerkrachten. Nou hebben we al roetveegpieten waarbij je weinig moeite hoeft te doen om te zien wie er onder die roetvegen zit.... maar blijkbaar is niets goed genoeg en moeten we het feest afschaffen. Sorry, maar dit gaat mij echt te ver! 
Vorig jaar waren ze daar al mee begonnen, toen vierden ze het al niet. Van mij mag iedereen zijn eigen feest vieren maar laat ons onze feesten dan vieren!  We kunnen ons toch niet aan de hele wereld aanpassen? Als ik naar een ander land zou gaan pas ik mij aan aan hun gewoontes, ook als ik ze raar vind of overdreven. Ik hoef niet overal aan mee te doen, maar laat ze wel hun feest vieren. Het is elk jaar weer een verrassing wat er nu weer bedacht is om het feest te verpesten. Kleine aanpassingen..... ach, als ze het vriendelijk vragen kan dat wel. Maar er is teveel geëist! Daar krijg ik de neiging van om het tegenovergestelde te doen! Maar we mogen al lang niet meer krom praten, geen oorringen meer dragen, geen rode lipstick meer, geen zwart of bruin meer (alleen hier een daar een veegje)  geen zwarte kroespruiken meer.... nu al op een school het feest niet meer. Eerdaags moeten we het stiekem vieren.... als vroeger in een schuilkerk .... laat vooral niemand zien dat je Sinterklaas viert! Door de jaren heen was het toch al veranderd, maar dat ging geleidelijk aan en het zou echt wel verder veranderen.  Zelf vond ik het al heel lang een goed idee om wat minder nauwkeurig te schminken, hier en daar nog een witte veeg of randje.  
Het was voor mij het leukste feest van het jaar.... maar al dat gezeur heeft het voor mij aardig verpest. 
En nee.... ik ga niet schelden of schreeuwen, ik ga niet demonstreren.... maar ik heb er wel mijn eigen mening over. Gelukkig heb ik er nog wel heel veel mooie herinneringen aan! 
   

Edwin en ik als muziekpieten .... toen zwart nog zwart mocht zijn.

Vrijdag 28 november: Vandaag moest ik  eigenlijk naar de 'borstenbus', het was weer zover.
Volgens mij al 2 1/2 jaar geleden.

Ik ga altijd, natuurlijk is het even vervelend, maar het is wel te doen en ik vind het te belangrijk om over te slaan. Erg vrouwvriendelijk is het inderdaad niet, maar zolang ze de andere mogelijkheid nog niet aanbieden moet het maar. Gelukkig is het bij mij niet zo erg dat ik er heel lang last van heb (1 keer duurde het wat langer), dus 1x per 2 jaar moet dan te doen zijn! Wat mot dat mot en ik vind dat ut mot!

Tegenwoordig moeten we voor de 'bus' zelf een afspraak maken, voorheen kreeg je meteen een afspraak bij de uitnodiging (die je dan evt. kon veranderen)..... toen zaten we vaak met een heel stel buren te wachten, dat was eigenlijk best wel leuk..... ik heb nou eenmaal leuke buren! 

2x ging het niet door..... de eerste keer moest de boel opnieuw gekalibreerd worden en kon ik vertrekken en een nieuwe afspraak maken, een andere keer lag er sneeuw en er was voor 's middags heel slecht weer verwacht. Ik was gebeld, maar toen was ik bezig, het nummer zei mij niks, dus laat maar..... en toen ik er kwam hing er een brief aan de deur dat ze weggegaan waren voordat het losbarstte. 
Ik loop graag door de sneeuw, dus ik wandelde rustig terug en kwam een buurvrouw tegen: "Hey, ga je naar de borstenbus? Die is gesloten!"  Ook zij had de telefoon niet opgenomen. Samen wandelden we weer naar huis. Dat is het voordeel van per straat oproepen, nu zou ik het niet vragen omdat de kans heel klein is dat we kort na elkaar een afspraak hebben gemaakt. 

MAAR ...... gisteren werd ik gebeld..... het kon niet doorgaan! Er was een zieke collega. Ik schoot in de lach....  ondertussen hoorde ik dat degene die belde het echt een vervelende klus vond om mensen af te bellen... snap ik, lijkt mij ook niet leuk. Ik vertelde haar dat het mij al 2 keer eerder was overkomen dat het niet doorging en zei ook waarom .... en ze vond dat ik dan mocht komen, ..... ze kon een paar afspraken wel door laten gaan, maar de meeste moest ze afzeggen. Ik begreep dat die afspraken dan waren voor mensen die moeilijk op een andere dag konden..... bijvoorbeeld omdat ze er vrij voor gevraagd hadden en dat niet graag nog een keer doen, of ze gaan hierna met vakantie,  misschien kunnen ze later dit jaar geen vrij meer krijgen (bijv. als je in een winkel werkt zou dat een probleem kunnen zijn in december).....  ik besloot dat ik mijn afspraak wel kon verzetten, dan had zij meer ruimte voor mensen die problemen hadden met verzetten. Ik zei er wel bij: "Alleen als het in Monnickendam kan!" want ik had al gehoord dat sommige mensen geen afspraak hier meer konden krijgen en naar plaatsen in de wijde omgeving moesten en mogelijkheden te zien kregen die echt te ver weg waren.... daar had ik natuurlijk geen zin in! Jawel, er was nog een dag vlak voor Kerst met meerdere mogelijkheden .... 

"Hoe laat wilt u? " ... "Liefst eind van de ochtend of begin van de middag" .... dat had ze voor mij, er was zelfs nog keus.  Volgens mij was ze opgelucht dat ik het wilde verzetten..... ach, het is een kleine moeite voor mij. Voor werkenden kan het lastiger zijn en zolang ik gewoon in Monnickendam een afspraak heb is het geen enkel probleem. Ze kan er maar weinig plaatsen die dag en zal misschien dan toch mensen moeten verzetten voor wie het moeilijker is... niet leuk voor haar! Met minder personeel kunnen ze minder doen, dat snap ik. Hoewel ik het een vervelend onderzoek vind zie ik er toch niet echt tegenop dus ook dat is geen reden om eerder te willen .... het is zo gebeurd. Ik zal er geen minuut minder door slapen ... ook voor de uitslag ben ik niet bang .... natuurlijk besef ik dat het een slechte uitslag kan zijn, maar dan ben ik blij dat het ontdekt is en dan is het vroeg genoeg om mij zorgen te maken. Het is altijd goed geweest en in mijn familie komt geen borstkanker voor voor zover ik weet.... sowieso komt kanker weinig voor bij ons (vorig jaar in het ziekenhuis werd mij dat gevraagd)... niet alle vormen zijn erfelijk maar de aanleg voor kanker in zijn algemeenheid misschien wel! Dus ik heb geen reden om er bij voorbaat al bang voor te zijn, ik behoor niet tot een risicogroep.  Het kan altijd, maar dan is het echt vroeg genoeg om van slag te raken.

En als ik het wel krijg, dan liefst zo laat mogelijk.... dan heb ik in elk geval al een mooi leven gehad en ben ik oud genoeg om eventueel te beslissen dat ik niet behandeld wil worden. Afhankelijk van mijn kansen en verdere gezondheid is de kans steeds groter dat hoe ouder ik ben ik misschien zal beslissen dat ik geen behandeling meer wil..... als de kansen op genezing klein zijn, als de behandeling zwaar en langdurig is .... zal ik mij dan ooit nog goed gaan voelen? En hoeveel jaren blijven er daarna nog over? 
Als ik jong was zou ik het aandurven en waarschijnlijk aankunnen, maar dan kan ik als het goed gaat nog vele jaren in gezondheid leven.... maar hoe ouder ik ben hoe minder er overblijft en dan zal ik het er niet altijd meer voor over hebben! 

Maar ik vind die bevolkingsonderzoeken belangrijk! Net als indertijd het uitstrijkje..... te belangrijk om niet mee te doen. Ook geen feest, maar er zijn erger dingen. Maar daarvoor ben ik boven de leeftijd, dat hoeft niet meer! Ik doe als ik ervoor in aanmerking kom aan alle bevolkingsonderzoeken mee. Voor darmkanker hoefde ik 10 jaar niet mee te doen nadat er één keer nader onderzoek nodig was (niks aan de hand, zelfs geen poliep.... wel divertikels (uitstulpingen) maar daar valt niks aan te doen.... maar die kunnen wel eens ontsteken, vandaar dat er wat bloed gevonden was). Voor ik boven de leeftijd ben kan ik nog net één keer aan dat onderzoek meedoen. 

Goed dat het er is! Natuurlijk loop je de kans dat je een onderzoek krijgt dat achteraf niet nodig bleek te zijn, .... ik had dat dus een keer, maar ik had het er wel voor over...... en zo erg was dat onderzoek niet! 

Zaterdag 29 november: Vandaag is het 80 jaar geleden dat mijn ouders trouwden. Ze zouden nu 105 en 101 geweest zijn. 

De chrysanten in mijn moeders haar (plus corsage en bruidsboeket) hadden lelietjes van dalen moeten zijn, maar de avond van tevoren kwam de bloemist zeggen dat hij ze niet kon leveren.
Net na de oorlog was er veel nog niet te koop, mijn moeder had trouwschoentjes met een kartonnen zool..... blij dat ze in elk geval iets had! 
Mijn moeder was niet blij met die grote chrysanten en sinds die tijd had ze een hekel aan chrysanten bij feestelijke gelegenheden. Voor normaal mocht het wel, maar als er iets te vieren was wilde ze geen chrysanten. 

Mijn vader kon die ochtend de trouwringen niet vinden..... overal gezocht en het werd later en later. Ondertussen kreeg mijn moeder plagende opmerkingen te horen zoals "hij wil niet meer". 

Eindelijk kwam hij... veel te laat. 
Ze hadden 3 auto's, geleend van de burgemeester, de directeur van het postkantoor en de huisarts, de rest moest lopen. 
Omdat mijn moeder bij de burgemeester werkte wilde hij bij de huwelijksvoltrekking aanwezig zijn, maar hij had nog een andere afspraak... in Amsterdam .... hij moest daar met de tram naartoe, want het bruidspaar had zijn auto! 

Omdat mijn vader te laat was, waren ze ook te laat in de kerk en het stadhuis.... de burgemeester zou te laat op zijn afspraak komen.... maar hij had een oplossing gevonden: De tram moest voor het stadhuis wachten tot mijn ouders getrouwd waren, dan zou hij snel instappen en kon de tram naar Amsterdam rijden!  Mooie oplossing, maar dat zou nu echt niet meer kunnen!
De overige passagiers moesten dus ook wachten, dat zouden ze nu niet meer accepteren. 
Ik heb het verhaal vaak gehoord.
En waar mijn vader zijn trouwringen vond? In zijn broekzak, daar had hij ze alvast in gedaan zodat hij ze niet kwijt zou raken, samen met zijn sokken. Dat zou mij nu ook kunnen overkomen. 

Zondag 30 november: Gisteren lag ik heerlijk op de bank te slapen toen de bel ging. Mijn ogen kreeg ik nauwelijks open, maar ik bereikte de voordeur.... mij werd een pakketje overhandigd waarvan ik een dag eerder bericht had gekregen dat het maandag pas kwam. Ik hoorde de stem van mijn favoriete bezorger..... die is altijd snel..... maar nu supersnel als het 2 dagen eerder komt dan verwacht. 
Het was een gewonnen prijs. Gisteren kreeg ik ook de bevestigingsbrief binnen van het bevolkingsonderzek.... ook weer goed. Zelf stuurde ik een mail naar de klantenservice van de Hema, want de bestelling van 3 weken eerder die niet compleet was is nog steeds niet compleet! Via de chat was mij beloofd dat ik de deksels alsnog zou krijgen, maar nog niks gezien.... het wordt nu wel eens tijd! En nu wachten op antwoord. Ook weer wat kerstkaarten geschreven, het worden er steeds minder. 
Dat zijn rustige klusjes die toch gedaan moeten worden.

Nog steeds niet echt fit maar ook niet echt ziek. Ik merk wel duidelijk verbetering, de fut komt een beetje terug!

Vandaag toch maar weer boodschappen gedaan en dan gelijk naar 2 winkels. Eerst naar AH voor een Hollands huisje..... pech..... de nieuwste was er niet meer en dat is de enige die ik nog mis. Ik vroeg of ze nog kwamen.... zij informeerde weer verder... en nu niet op voorraad, maar volgende week weer aangevuld! Mooi!
Naar de volgende winkel, de Dekamarkt want die had een paar mooie aanbiedingen die ik wilde hebben.... flessen olijfolie voor de halve prijs vind ik een aantrekkelijke aanbieding want ik gebruik veel olijfolie. 

De zon scheen, maar er stond een koude wind. Toen ik weer huis was verdween de zon.... net op tijd binnen want zonder zon was het wel erg koud! 5 dagen niet buiten geweest, ik ben 'verpieterd'. 
En toen was ik toch echt af!!! Ganz kaputt. Maar ....... het is gelukt. 
Daarna wel zo'n uur of 3 liggen slapen. 

Morgen weer een nieuwe week..... een nieuwe maand, de laatste van het jaar! Een feestmaand, met licht in donkere dagen. 

Week 47 Een week met lief en leed.

 Het is alweer week 47!  Het einde van het jaar komt eraan. Dit jaar was mijn weblog een echt dagboek geworden, waarbij ik elke dag iets schreef wat meestal aan het het eind van de week geplaatst werd en soms een deel halverwege de week als het erg veel werd.
Dat was anders dan voorgaande jaren, toen schreef ik gewoon als ik iets te vertellen had en dat kon van alles zijn, eigenlijk net als nu, maar dan geen dagelijks verslag van de dag en dus geen dagen waarover niks te vertellen viel. Ik ga volgend jaar weer verder zoals het eerst was .... ...  dit was leuk voor een jaar maar daarna gaat het weer 'gewoon' worden, als vanouds .... dus ook over van alles en nog wat.... natuurlijk wat ik meemaak, herinneringen, dingen uit het nieuws, taal en alles wat in mij opkomt!
En misschien ooit wel weer een dagboek.... ik hoop nog jaren mijn weblog te kunnen 'vullen', dus misschien af en toe wat anders ... misschien wel af en toe een weekdagboek of weer een heel jaar... of nooit meer, ik zie wel!  
Maar nu nog even 6 weken het dagboek: 

Maandag 17 november: Duidelijk fitter dan de afgelopen dagen. Ach ja... dat heb ik zo nu en dan...Kaatje Kwakkel. 
Alvast wat Kerstspullen van zolder gehaald.... ik ga nog niet versieren, maar ik heb veel, weet nog niet wat ik wel en niet ga gebruiken, maar het moet ook een keer uitgezocht worden ..... en dan kan niet op het laatste moment. Dus af en toe wat van zolder meenemen. 

Dinsdag 18 november: 's Middags natuurlijk naar vriendin en 's avonds naar de muziekvereniging. Ik fietste een andere route want het pad waar ik meestal fiets zijn de tegels uitgehaald, dat wordt vernieuwd en dat ik geen overbodige luxe..... als ze dan ook het paaltje een stukje naar achteren zetten ben ik ook weer blij..... of nog beter.... als ze er een afritje maken ben ik helemaal tevreden! Ik rij wel vaker andersom vanwege dat paaltje en de ontbrekende schuine tegels.  Maar...... twee weken geleden fietste ik al door een straat zonder verlichting en botste bijna tegen 2 mensen op waarna ik terug een andere route nam. Gisteren las ik dat de verlichting het nog steeds niet doet dus die route viel af. Een straat waar ik altijd doorheen fiets is afgesloten i.v.m. rioleringswerkzaamheden dus ook daar moet ik anders.... dan maar eens een heel andere route. De laatste plek waar de straatlantaarn het niet doet is vlakbij het verenigingsgebouw ... daar is geen andere route voor, maar dat stuk ga ik lopen want het zicht is te slecht. Het is de laatste dagen duidelijk kouder en ik had warme handschoenen nodig op de fiets en mijn 'goed gemutst-muts' was ook lekker warm! Dit model muts vind ik vaak wat raar op mijn hoofd staan.... maar buiten was het donker, hij is warm en ik was in elk geval goed gemutst!

De repetitie was leuk..... er waren maar weinig mensen maar het was heel gezellig, we hebben verschrikkelijk gelachen. Nieuwe muziek (leuke muziek!!!) .... dat betekent dat er vaak gestopt wordt.... voor mij prettig omdat lang achter elkaar nog wat teveel energie kost. Bovendien had ik sowieso in een paar nummers echt veel rust.... dan hou ik het langer vol.  Bij één nummer had ik zelfs de laatste 16 maten rust..... ik ging er maar eens lui bij zitten  terwijl de anderen speelden ... toen moest net dat stukje een paar keer over..... ik kwam helemaal weer bij, zo hou ik het wel vol. We hielden geen pauze.... de eerste helft duurde gewoon wat langer en er kwam geen tweede helft. Dus ik was wat later dan gewoonlijk thuis (ik ga nog steeds in de pauze naar huis), maar eerder dan wanneer ik de hele 'wedstrijd' meedoe. Wel lekker zo, dat mag van mij elke week.... dat is een mooie tussenweg, want tot het eind blijven is nog even teveel.  
Wel moe.... maar het was lekker gegaan. Langzaam aan gaat het steeds beter, de klank is wisselend. 

Woensdag 19 november: Woensdag altijd rustig aan.... ik ben dan altijd nog gammel van de vorige dag/avond.  Toch wel lekker bezig geweest nog, wel nuttige dingen gedaan, maar ook weer even lekker zitten fröbelen met kralen. Wat armbandjes gemaakt.... de volgende rommelmarkt heb ik veel meer! 

In de namiddag ging ik toch maar een pakketje naar de post brengen, door de regen....een brievenbuspakje. Gelijk maar even boodschappen doen, ik was er nu toch. Bij de kassa kreeg ik van iedereen zegeltjes..... de caissière mag het zelf niet aan een ander geven..... maar ik kreeg van 3 mensen, 2 voor mij en 1 achter mij. Voorbij de kassa even kletsen met iemand... nou ja... even..... het was wel wat langer 🤣. Toen regende het ondertussen nog wat harder, maar ach.... onderweg naar huis kon ik nog niet over het pad wat gisteren al afgesloten was, het was nog niet klaar..... een randje van hooguit 20 cm. was nog niet af 😂. Ach, er zal ongetwijfeld een reden voor zijn en misschien is er verderop ook nog iets niet af wat ik in het donker op afstand niet kon zien.... maar het zag er gek uit.... helemaal afgezet. Misschien hadden ze tegels tekort, of maken ze toch een afritje en hadden ze daar geen tegels voor.... er kunnen zat redenen zijn, maar ik schoot in de lach toen ik het zag.... hekje, pylonen en dat voor zo'n klein randje  (maar het is natuurlijk goed dat het afgezet is,  je kan er toch lelijk door vallen als je het niet ziet!).... maar morgen zullen ze het vast wel afkrijgen!

Donderdag 20 november: Nog steeds te weinig fut om te winkelen.... ik heb slecht geslapen, het regent, er komt een druk weekend aan en er komt een pakje..... ik blijf lekker thuis, lijkt mij beter!
Later kwam de zon door.... maar toen was ik al met wat anders bezig! En de zon bleef niet zo heel lang, later werd het toch weer donker en somber.... tsja.... novembrrrrrr! 

Gisteren kwam de afspraak van mijn kapster binnen.... het kan al snel, mooi, dan ben ik toch in Purmerend en kan ik eerst even een paar winkels bezoeken.... wat binnen is is binnen. De afspraak is in de namiddag, ik kan net voor donker thuis zijn, dus daarom van tevoren dan even winkelen. ... ik ben dan toch in de buurt. 
Tijdens mijn avondwandeling liep ik over het vernieuwde pad.... was netjes geworden! Paaltje stond er nog en geen afritje.... jammer! Ik kon niet zien of er een afritje was, ik moest het voelen ..... want precies daar was een lantaarn uitgevallen.... het is toch niet te geloven, overal waar ik kom vallen de lantaarns spontaan uit! Die bij de Haringklok doet het al lang niet, de Avegaar is donker, langs het fietspad op de Bernhardlaan miste ik ook  een lantaarn en nu één op de Lijnbaan.... gaat lekker..... voortaan maar met een stormlantaarn op stap!

Vrijdag 21 november: Het zwemmen was weer heerlijk maar wat was het koud op de fiets. Ik had vingerloze handschoenen aan.... maar mijn vingers leken bevroren toen ik aankwam! Terug scheen de zon en toen was het prima, maar heen..... ik was zo koud geworden dat het water voelde alsof ik in een warm bad sprong! 

Hoera, de Hollandse huisjes zijn er weer! Ik blijf ze leuk vinden.... ik heb er al heel veel (veel dubbele dus), maar het staat zo leuk zo'n hele rij! 

Deze keer is er maar 1 nieuwe, maar er kan ook gekozen worden voor een set van 3 huisjes voor in de kerstboom, dat is ook leuk. Elk jaar weer leuk zo'n cadeautje! 
Gooi de bonnen niet weg, er zijn veel liefhebbers voor. Ook de voedselbank is er blij mee, sommige scholen en nog veel meer..... dus als je ze zelf niet wil denk dan aan een ander, misschien de buren of familie.... of wie dan ook. Ik heb er voorgaande jaren al heel veel gehad..... teveel heb ik er nooit, maar ik vind dat als je iemand kent die er weinig heeft, die voorrang zou moeten hebben! 

Telefoon: Een bestelling voor pennen! Wow..... 8 nog wel! Met omschrijvingen... allemaal poppetjes en met vrolijke gezichten, allemaal een kerstsjaaltje.... voor de één roze, voor een andere een beetje donkere kralen ... etc. LEUK!  Ik had niet alle kleuren meer, dus het was even roeien met de riemen die ik had ... ik ben er niet helemaal tevreden over..... maar ...... ik heb toevallig gisteravond een nieuwe bestelling geplaatst, het kan even duren, maar er komen weer nieuwe sjaals, mutsjes en hoedjes..... en ook nog wat pennen.... een setje zwarte en witte en een pakket van alles wat, dat is een verrassing wat ik krijg.
Ik zal foto's sturen naar haar, dan weet ze wat ik ervan gemaakt heb maar ook dat ik nu niet anders meer heb en het nog op tijd kan aanpassen .... dan kan ze meedenken over wat het worden moet.  Jeetje, maken op bestelling, dat is weer eens wat anders. 

Afgesproken dat ik morgen meerij met mijn broer naar de begrafenis van onze (aangetrouwde) neef..... lekker! Anders was ik zelf gegaan, maar echt.... ik vind autorijden vermoeiend! Een kort stukje valt wel mee, maar langere stukken.... liever niet.  Maar nu ga ik lekker met mijn broer mee.... dat is ook gezelliger dan alleen.  Maar ook al rij ik niet veel..... ik ben nog steeds blij met mijn autootje! Het is niet dat ik niet durf te rijden, maar ik vind het helemaal niet leuk, in het donker kan ik echt niet rijden (dus altijd ruim op tijd weg)  .... en ik ben bekaf na een lange rit. Vooral als ik ergens op tijd moet zijn vind ik het vervelend..... dan vertrek ik rustig een uur eerder dan nodig is om er ruim op tijd te zijn, want ik kan zelfs met navigatie verdwalen! Vooral naar een plek die ik niet ken vind ik lastig.... dan ga ik vaak verkeerd. Dan nog een parkeerplek zoeken..... nee.... geen hobby van mij. Ik was eens in Arnhem verdwaald ..... ik ben er toen telefonisch doorheen geloodst. Dat was nog op een eerder adres van Edwin. Waar hij nu woont lukte mij beter, maar ik ga liever met de trein!   

*****

Gisteravond kreeg ik een berichtje van een kleindochter van de overledene..... die woont sinds kort aan deze kant van Nederland en hoorde van haar moeder dat ik kwam..... ze bood aan dat ik evt. mee kon rijden. Dat is top! We kennen elkaar niet, haar moeder ken ik wel.... maar de kinderen en kleinkinderen van de achternichtjes en -neef ken ik niet of nauwelijks.... ik weet alleen wat namen. Heel lief dat ze mij dat even meldde! 
Echt..... er lopen nog zat goede mensen op deze aardbol rond, maar de slechte vallen nou eenmaal meer op! Het is al mooi als mensen rekening met anderen houden, aan ze denken! 
Maar bij veel mensen is het alleen 'ikke, ikke, ikke' en dat is jammer. Toch ontmoet ik vaak mensen die wel om anderen geven.... die mij een zitplaats aanbieden, die mij helpen als ik val, helpen met bagage etc., op het belletje in de bus drukken als ze zien dat ik er niet bij kan, iets van de bovenste plank pakken in de winkel ..... soms is het maar een kleine moeite.... maar zo goed dat ze het doorhebben en als ze het aanbieden is het al mooi! 

Zaterdag 22 november: Vannacht werd ik wakker voor een sanitaire stop.... dat gebeurt vaker dus niks bijzonders. Vroeger ging ik dan slaapwandelend terug naar mijn bed en was weer snel in dromenland, maar tegenwoordig ben ik dan even klaarwakker en ga wat anders doen tot ik weer slaperig wordt, ik weet ondertussen dat dat het beste werkt. 
Ik pakte mijn laptop en stuurde een mail met foto's naar de bestelster van de pennen .... dan kan ze die bekijken 's morgens. 

Heel toevallig had zij een sanitaire stop op hetzelfde moment (hahaha, wel heel toevallig) ..... en keek in haar computer, ze zag mijn mailtje binnenkomen. Ze begreep dat ik wakker was en belde meteen maar even over de pennen. Dat is nou leuk..... spontane actie midden in de nacht! Dus nog even gezellig gekletst. Heerlijk! 

******

Al vroeg moesten we vertrekken..... broer kwam mij ophalen en ik stond al klaar... ik loop altijd naar de overkant omdat het hier doodloopt en erg smal is.... dus vaak achteruit terug en er wordt regelmatig tegen een overstekende lantaarnpaal aangereden (echt, die staat op de verkeerde plaats, vroeger stond hij verder naar achteren). Ik denk dat het voor mij 20 meter lopen is.... dat stelt niks voor en dus is het handiger als ik daar wacht! 
Op naar Friesland. 

Naar Friesland ben ik meerdere keren zelf met de auto geweest.... verschillende plaatsen zelfs. Het is met ov nou eenmaal niet handig hiervandaan.
 Ooit naar een boerderij, samen met mijn moeder en een nog jonge Edwin. In de oorlog zat mijn vader daar ondergedoken en er was nog altijd contact met de zoon van de boer van toen. Die zoon was toen nog jong en toen er een razzia was dook mijn vader in de hooiberg. .... de zoon sprong er achteraan...  hem zochten ze niet, maar hij kon toen niet meer terug, dat viel teveel op dus stil zaten ze daar met z'n tweeën.... de Duitsers staken met bajonetten in de hooiberg en raakten de jongen.... hij gaf geen kik, maar het was een flinke wond! Het zou heel anders met mijn vader afgelopen zijn als de jongen niet zo stil was gebleven! Ik heb toen ik daar was het litteken gezien, heel heftig. We zijn er toen een dagje geweest.... erg leuk, erg aardige mensen. Als het nodig is rij ik dus wel.... maar toen kon ik nog wel in donker rijden, dat maakte het ook eenvoudiger..... nu moet ik altijd op de tijd letten, want echt..... ik ben een gevaar op de weg in het donker!  Als er onverwachts langdurig oponthoud is en ik niet voor donker thuis kan zijn zal ik in de auto moeten slapen. 

Maar nu dus lekker met z'n tweeën.... juist bij zoiets wel prettig, het is toch altijd triest zo'n dag.... ook al heeft hij een prachtige leeftijd bereikt. Ik ben wel gewend overal alleen heen te gaan, maar samen is toch wel prettig. 
Ik vond het heel mooi dat de rouwkaart in het Fries was.... er was maar één woord waar ik niet uit kwam, maar dat heb ik opgezocht. De tekst over plaats en tijd e.d. was wel in het Nederlands, dat snapt iedereen.... dus iedereen weet hoe de dag verloopt. 
Het was een mooie dienst, deels in het Fries maar broer en ik konden dat redelijk volgen. Er werd prachtig gezongen. door DEZE zangeres.... ik hoorde later dat het op verzoek van de overledene was. 
Ik wist niet dat ik familie had die zo mooi kan zingen (is wel verre familie hoor). Het was doodstil in de kerk toen zij 'mag ik dan bij jou' gezongen had... tot de dominee zei dat hij een applaus nu wel passend vond. Daar was ik blij mee.... ik had al de neiging om te klappen, maar durfde niet te beginnen. Best moeilijk om op zo'n moment te zingen, maar ze deed het toch maar! Knap!
Verschillende familieleden weer gesproken, ik ken de kinderen redelijk goed, de één wat beter dan de ander natuurlijk, de oudste dochter is net zo oud als ik ben. Ook sprak ik de kleindochter die mij schreef dat ik evt. mee kon rijden.... leuk om met haar kennis te maken, ik weet zeker dat ik haar herken als ik haar tegenkom. Goed dat ik ze allemaal even gesproken heb, we zien elkaar niet vaak. Broer bleef geduldig wachten. 

Thuis was ik toch wel gaar, ondanks dat ik niet zelf hoefde te rijden. 
Ik heb het altijd moeilijk bij begrafenissen .... ik kan het niet helpen, mijn tranen zitten nogal los.... meestal kan ik het beperken tot alleen natte ogen .... nu ook, maar dat gebeurde wel meerdere keren, vooral als ik merk dat een ander het moeilijk heeft. Natuurlijk is het niets om mij voor te schamen, maar toch wil ik het niet. 
Ik bedenk dan maar dat het erger zou zijn als het mij niks deed. 

Het was goed dat ik de verjaardag voor die avond had afgezegd, dat was echt teveel geworden!
Thuis kroop ik al snel onder een dekentje op de bank....  ik had het koud, verwarming wat hoger en na het eten viel ik in slaap en werd 4 uur later pas wakker! Toen was het bedtijd!
Omdat ik op dat moment klaarwakker was ging ik even tv kijken, even terugkijken wat ik gemist had en al snel sliep ik weer verder. 
 
Zondag 23 november:  Eerst even uitslapen natuurlijk! Het werd niet zo erg laat en toen ik de gordijnen opendeed keek ik verbaasd naar een witte wereld. De straten waren vooral nat, maar op de auto en bomen en struiken etc. was het echt wit!

Na de lunch nog even naar een winkel.... ik had nog cadeaubonnen nodig om cadeau te geven vanmiddag. Dat schoot er van de week steeds bij in, maar ja.... AH is op zondag ook open.
Ik liep naar de schuur om mijn fiets te pakken.... brrrr....koud! IJsregen. 
Het was niet echt glad, maar helemaal goed was het ook niet.... als het maar een beetje een twijfelgeval is fiets ik niet... dus ook niet naar de bushalte vanmiddag! 
Geheel tegen mijn gewoonte in stapte ik in de auto.... voor dat kleine stukje! 
Thuis de bonnen ingepakt, zelfgemaakte pen erbij (de één met een kopje koffie en de ander met hartjes), iets erbij vind ik toch leuker geven  .... het geheel eerst in een plastic zakje, anders is de kans groot dat de pen door het papier steekt en bovendien is het zo eenvoudiger in te pakken.

In de namiddag dus naar Volendam voor een verjaardag. Omdat ik er bij de volgende verjaardag daar niet ben had ik ook voor die jarige alvast een cadeautje mee. Dat doe ik altijd.... vooraf of achteraf, maar als ik zelf niet kan dan krijgen ze toch altijd wat van mij.

Als ze het niet vieren is het anders, dan hangt het er vanaf waarom ze het niet vieren. Als iemand gewoon geen zin in verjaardagen heeft geef ik niet altijd wat, maar als iemand het niet viert door omstandigheden (en dat kan van alles zijn) dan vind ik het wat anders. 

Warm aangekleed stond ik bij de bushalte..... dikke handschoenen, sjaal, pet en een warme jas. Gelukkig was het droog, dat maakte wel een groot verschil...... heel koud had ik het nu niet.  
Door wegwerkzaamheden reed de bus iets anders, maar stopte wel dicht bij mijn halte in Volendam .... en iets dichterbij het adres waar ik zijn moest!  Aan de overkant zag ik geen halte.... ik kijk op de terugweg wel, anders loop ik een halte verder. 

Even later zat ik al aan de warme thee..... en ik kreeg een cadeautje nog voor mijn verjaardag voordat ik mijn cadeautjes had gegeven. Met mijn verjaardag was de weg hier afgesloten en zouden ze wel heel erg om moeten rijden.... niet handig, dus ik zei zelf al dat ik het snapte als ze niet zouden komen. 
Altijd gezellig daar...... en toen neef vertrok vroeg hij of ik soms mee wilde rijden. Nou, dat was wel handig..... als hij toch rijdt dan graag! Ik mocht voorin en zijn vrouw ging achterin, luxe hoor. Zo kwam ik wel heel eenvoudig en snel thuis en hoefde ik  niet naar de bushalte te zoeken. Het leek wel minder koud te zijn, maar ik ben nu natuurlijk amper buiten geweest ...... als ik een tijdje in de wind sta bij een bushalte voelt het vast kouder.  
Het was een gezellig besluit van de week.... ondertussen zit ik weer onder mijn dekentje op de bank.... lekker warm. Ik ben al vaker mee teruggereden.... top. 

Een week met lief en leed.... 

week 46 deel 2

 

Donderdag 13 november: Ik sliep lang nadat ik eerder die nacht de slaap maar niet kon vatten. Geen reden voor en ik lag lekker, maar de slaap kwam pas vroeg in de ochtend. De wekker had ik ondertussen al uitgezet..... dan maar wat langer in bed. Kwart over twaalf werd ik wakker!!! Dat was wel genoeg slaap.... niet handig want de dag is zo wel erg kort, maar ik heb mijn slaap toch nodig!  Ach, voor een keertje niet zo erg. 
Er was ondertussen een pakketje gearriveerd met vnl. kralen e.d., dus ik moest even fröbelen! Weer wat leuke pennen gemaakt en tas/sleutelhangers. Heerlijk werk..... dat soort dingen moet zo af en toe tussendoor, ik maakte ook een paar pennen die ik cadeau ga geven.... een cadeaubon met een pen erbij ... dat vind ik leuker dan alleen een cadeaubon. 
 Daarna echt aan de slag met de normale huishoudelijke bezigheden.
Even een kop koffie met slagroom.... heerlijke verwennerij! 

Ook al stond ik laat op, ik heb best wel veel gedaan nog. Hh-werk is geen hobby, maar ik heb er ook geen hekel aan..... hangt er vanaf wat het is! 
Ik heb een nieuwe stofzuiger en die is echt top! Hij zuigt prima en hij maakt nauwelijks geluid .... deze kan ik ook midden in de nacht gebruiken, geen buur zal er wakker van worden, echt! En omdat het oog ook wat wil is hij metalic rood..... het is gewoon de Ferrari onder de stofzuigers! 
Nou, dat maakt het stofzuigen meteen een stuk leuker. Zo heb ik ook emmers met zonnebloemen en goudvissen e.d., daar word ik ook altijd vrolijk van ..... als ik dan toch aan het werk moet dan graag met leuke (en handige natuurlijk) spullen. Net zo functioneel als de gewone spullen, maar met bijvoorbeeld een zwarte emmer vind ik het een stuk saaier! 
Ook weer een was weggewerkt, nog steeds blij met de centrifuge die ik een tijdje geleden kreeg. 
Omdat ik alles op de hand was is mijn wasgoed veel natter, ik krijg het met de hand niet droger. 
Ik heb een wasdroger, maar daar gooide ik het zo nat niet in.... maar als ik niet buiten kon drogen dan duurde het in de koudere maanden behoorlijk lang voor het droog was. De droger gebruik ik nog steeds zelden (ook ooit gekregen 👍), maar soms is het handig .... hij gaat dus zeker niet weg! 
Het komt nu behoorlijk droog uit de centrifuge en het is nu snel echt droog. 
Het wassen op de hand bevalt mij prima (met een heel gezin moet ik er niet aan denken, maar voor 1 persoon vind ik het zelfs leuk om te doen, lekker kliederen met water), maar in de winter was het drogen vaak wel lastig, vooral de grote dingen en dat is nu geen enkel probleem meer.  

Vrijdag 14 november: Natuurlijk weer eerst naar het zwembad, het is zo lekker. De oefeningen zijn niet heel zwaar gewoonlijk, maar soms doe ik ze op dubbele snelheid..... en als iets wel moeilijk gaat doe ik het gewoon langzamer..... iedereen kan dat aanpassen, we hebben er mensen bij die hoogbejaard (ook 90-ers!) zijn en mensen die veel jonger zijn dan ik ben.... dan is het logisch dat het niet voor iedereen hetzelfde is. Soms heeft iemand last van een schouder of weet ik veel wat.... dan pas je de oefeningen ook aan. 

Deze instructeur (die ook te zien is in het Monnickendammer Sinterklaasjournaal van omroep Pim! 🤪) houdt het vrij rustig.... maar leuk met muziek en regelmatig zingen we gezellig mee. 
Hiervoor hadden we een instructrice (al ruim een jaar geleden vertrok zij, jammer) die veel feller was.... maar ook dan paste iedereen het voor zichzelf aan als dat nodig was. Ik vond het wel lekker zo'n fanatieke les! Maar nu vind ik het ook prima.... het is gewoon heerlijk om oefeningen in het water te doen... het water geeft weerstand wat op zich al een oefening is en vallen is geen probleem, je komt zacht terecht! Daarna nog even zwemmen en ontspannen in het bubbelbad (geen apart bad, gewoon een deel van het zwembad waar het bubbelt!). Het is maar een klein zwembad.... een instructiebad van 10x25 meter ...... groot genoeg! Aflopend in diepte... dus ik doe de oefeningen in minder diep water dan de langere mensen.... bij de grens naar diep (daarna loopt het sneller af) heb ik al moeite om mijn hoofd boven water te houden, daar wordt ik nogal eens mee geplaagd, want als we door het water moeten lopen kom ik ook wel eens op dat punt dat eigenlijk net wat te diep is en dan begint er altijd wel iemand te lachen. Het is een leuke groep.... een beetje plagen maakt het juist leuk! Eens in de maand koffie/thee drinken met wat lekkers erbij, regelmatig gaan er kaartjes naar iemand die ziek is en daar zetten we dan allemaal onze naam op.... we leven mee. Toen ik vorig jaar in het ziekenhuis belandde had ik mijn kaartje al heel snel....  de caissière bracht het naar mijn broer en die nam het mee naar het ziekenhuis toen hij de volgende dag op bezoek kwam.... goed en snel geregeld, sneller dan de post. Vaak als iemand er meerdere keren achter elkaar niet is wordt er geïnformeerd of alles goed is.  Gewoon een sociale groep dus en dat is ook belangrijk!
In deze groep doen ook oud-collega's van mij mee.... die ook in dit zwembad werkten. Mijn baas van toen heeft ook jarenlang meegedaan met deze groep, tot het niet meer ging en hij is ondertussen helaas overleden.  Maar ik denk dat dit wel duidelijk maakt dat ik daar altijd leuk gewerkt heb.... leuke en gezellige collega's! 
Leuk dat er weer wat nieuwe mensen bij gekomen zijn, zelfs ook een paar mannen! Die zijn altijd ver in  de minderheid, maar nu zijn er ineens een paar bij. 

De rest van de dag deed ik niet veel, want ik had contant telefoon.... echt niet normaal. Geen vervelende gesprekken, zeker niet maar het waren er opvallend veel en vooral lange gesprekken..... 5 gesprekken door 3 mensen waarbij 1 gesprek zelfs 1 uur en 3 kwartier was. Ook 's avonds nog telefoon. Maar het was allemaal leuk..... dus het was een prima dag! Veel gelachen en dingen geregeld en dat is ook belangrijk. Bij het eerste gesprek (toen ik net thuis was van 't zwemmen) was het wel lachen.... ik moest iets regelen via internet en dat lukte niet meteen.... maar ik had dus iemand aan de telefoon via mijn smartphone en was ondertussen op mijn laptop bezig, daar ging het niet volgens plan, maar terwijl ik nog las en zocht naar wat ik moest hebben hoorde ik in mijn oor alweer nieuwe aanwijzingen waardoor ik nou niet bepaald mijn aandacht erbij kon houden. Eindelijk leek het toch goed te gaan maar ik moest wat invullen wat van een pasje kwam dat ik eerst uit mijn tas moest vissen..... het zat in een mapje dat steeds dichtviel.... ik had handen tekort en ondertussen steeds aanwijzingen hahahah..... het is wel gelukt uiteindelijk.  Phone aan het oor.... laptop op schoot (maar die glijdt er steeds af doordat ik korte benen heb, dan loopt het schuin... kinderen glijden ook altijd van mijn schoot af), zoeken in mijn tas naar die pasjes en dan dat mapje dat steeds dichtviel.... dat gaat niet met maar twee handen! En dan ondertussen in mijn oor...."je moet dat nummer invullen" .... "ja maar ik kan het nergens invullen" "dan moet je ...." nou ja, zo ging het steeds. Ik voelde mij steeds dommer worden. Zoiets gaat altijd beter als ik dat op mijn gemak kan doen.... maar dit moest nu even tegelijk waardoor het zo raar ging en ik was niet voorbereid want anders had ik de juiste site al voor mij gehad, laptop op tafel, pasje ernaast.... dat is handiger. Een evt. volgende keer zal ik vragen of hij 10 minuten later wil terugbellen ..... of een kwartier .... dan gaat het beter.

Het volgende gesprek was met een ander maar had hier wel mee te maken.... die hing op en een ander belde en dat ging over iets heel anders .... vervolgens nummer 2 weer... (tussendoor nog wat mailtjes) en 's avonds belde de derde weer terug .. een vreemde dag maar wel leuk!  Tijdens het bellen heb ik gegeten en gedronken, tussendoor kon ik steeds net even snel wat klaarmaken ... als ik het neerzette ging de telefoon weer. Ik dacht tussendoor ook nog even naar de wc te kunnen maar toen werd ik ook gebeld en nam ik niet op tijd op .... die belde later terug. Er kwam ook een bestelling voor kralenpennen, toch iemand die ze leuk vindt! Ik ga ook gewoon door, ik vind ze leuk om te maken. Nu niet alleen met gezichtjes, maar veel meer soorten. Ik vind het een leuk aardigheidje om cadeau te geven. Ik vraag er 1,50 voor.... daar verdien ik niet veel aan maar ik hoef er niet rijk van te worden, ik vind het leuk werk en ik vind het leuk om op rommelmarkten te staan. Met Sint Maarten had ik er ook een paar kleine armbandjes bijgedaan.... die werden wel gekozen. Ik had er meer dingen bij die ik ook op de rommelmarkt had staan..... nu liep het goed! 😂🤣

Zaterdag 15 november: Vandaag komt Sinterklaas in Nederland aan!

Ik ga het lekker op tv bekijken!
Eerst maar eens de verwarming aan, 15 1/2 graad is zelfs voor mij te koud!  Hoewel ik heel goed en lang geslapen had voelde ik mij niet echt uitgeslapen.... dat is voor mij normaal.... ik word nooit wakker met het gevoel van 'hiep hiep hoera een nieuwe dag' .... ik spring nooit enthousiast mijn bed uit... ik moet altijd even ontzombiën! Dus rustig aan beginnen, koppie koffie erbij.... geen haast. Ik bleef de hele dag een beetje duf en viel zelfs weer in slaap.... ik heb niet alles van Sinterklaas gezien. 
Ach.... ik heb wel vaker een niet-fitte dag, gaat wel weer over..... hooguit een paar dagen gewoonlijk, maar soms maar een paar uur. 
De kralenpannen alvast ingepakt voor verzending... nog even een papiertje er omheen en adresseren, dan kan hij komende week op de post. 

Zondag 16 november: Het plan was om naar Amsterdam-Noord te gaan omdat ik nog een stel cadeautjes nodig had, maar ik bleef thuis..... dat was beter, ik kijk komende week wel. Nu nog even rustig aan, ik ben wel fitter dan gisteren maar het kan beter. Dus heb ik vooral rustige klusjes gedaan.... zoals alvast een paar kerstkaarten schrijven, mijn nieuwe agenda ingevuld, een paar armbandjes gemaakt, wat dingen uitgezocht.... wel bezig geweest dus, maar kalmpies an. 

Ondertussen kreeg ik triest nieuws..... ja, dat hoort er ook bij helaas. Troost is dat mijn neef een mooie leeftijd bereikt heeft. Een erg aardige man die zo lekker kon genieten van alles.... ik vond dat altijd zo mooi! 
 Dus heb ik volgende week een begrafenis.... en niet in de buurt.
Ik ga er zeker naartoe. Het is geen moeilijke route.... een groot deel van de route heb ik al vaker gereden, het laatste stuk zal dan ook wel lukken. Er zijn geen geplande werkzaamheden op mijn route.

De verjaardag die ik die dag zou hebben heb ik afgezegd, dat zou wat tijd betreft net kunnen waarschijnlijk, maar daar moet ik met ov naartoe omdat het op de terugweg zeker donker is..... en dat kan zowel heen als terug niet rechtstreeks,,,, de bus hiervandaan komt niet in in de buurt van die wijk, dus moet ik sowieso overstappen.... maar terug zijn er minder mogelijkheden omdat bus die het meest logisch zou zijn 's avonds niet meer gaat en ik dan ergens in niemandsland moet overstappen of via Amsterdam moet gaan ..... dus het is wat lastig.   

Nou, ik kan mij niet voorstellen dat ik daar dan nog fut voor heb!  Ik dacht eerst dat ik dan een dubbele verjaardag had, maar dat is de volgende dag! (Eigenlijk is dat gewoon 1 verjaardag, maar ik weet dat ik bij de volgende verjaardag op dat adres er niet ben, dus ik maak er maar een dubbele verjaardag van). 
En dan 2 weken later een feestje waarbij ik ook met donker thuiskom, dus met het ov, maar dat is meerdere keren overstappen. Dan een week later weer een verjaardag (die is dichtbij) en dan is het al bijna Kerst.