Week 48. Herinneringen aan Christina, beetje ziek, kapster en meer.....

 Maandag 25 november: Vandaag kwam ik niet erg op gang.... ik besloot alleen naar de kapster te gaan en verder niet.

Bij mijn kapster Elles Care Beauty & Hair is het altijd gezellig, ik ken haar al jaren!

Ik weet nog dat ze in haar opleiding zat voor kapster en schoonheidsspecialiste. Ik ben toen wel eens haar 'model' geweest op school.... toen nog niet om te knippen (ik heb geen haar voor een leerling, die gaat huilend naar huis!!) maar voor een gezichtsbehandeling en handen. Ook een keer voeten, toen belde ze de avond van tevoren dat ze niemand had.... ik waarschuwde haar dat ik geen ideale voeten had daarvoor...... deels aan elkaar gegroeide tenen (zwemvliezen)  waardoor er geen teenspreiders tussen kunnen en sommige nagels zijn zo klein dat je die niet kan lakken zonder te knoeien omdat het kwastje veel groter is dan de nagel.. Maar ja, er was niemand anders, dus ik kwam...... haar lerares begreep gelukkig dat het niet anders kon en vond dat ik maar niet haar voetenmodel moest zijn bij een examen hahaha.... dat snap ik heel goed.

Ze is goed, ik ken haar vooral als kapster, maar zij weet mijn haar te temmen en dat is maar weinig anderen gelukt. Lang haar is bij mij geen probleem, maar sinds ik het kort heb moet het in elk geval aan de achterkant voor zo'n 50 % uitgedund worden anders is het met 2 weken een oerwoud! En zo stug en steil dat het snel niet mooi geknipt is, er valt niks te verdoezelen.... en dan ook nog 3 kruinen! 

Ik moest er om 4 uur zijn, dus na het knippen meteen naar huis.... kwartiertje rijden ongeveer..... dan is het nog niet helemaal donker en bijna thuis weet ik het wel..... hoewel ik in het donker ooit bijna bij de afslag op de verkeerde weghelft zat.... toen was ik de enige auto daar en zag het pas op het laatst.... sinds die tijd lette ik daar extra op en ging het goed.... nu zie ik het nog slechter, maar ik weet nu waar ik op letten moet en om die tijd is het druk genoeg dat ik altijd wel iemand voor mij heb en/of er staan auto's voor het verkeerslicht die Monnickendam uit willen en dan is het duidelijk waar mijn weg is..... dus als het door het donkere weer donkerder is dan ik hoop dan lukt dat wel.... en dat is dan alleen het laatste stukje .... in Monnickendam (ook maar een klein stukje) gaat het wel lukken! 
Als het al te donker is als ik wil vertrekken laat ik mijn auto staan en ga terug met de bus, dat had ik al bedacht! Dan haal ik mijn auto later wel op! Van tevoren de mogelijkheden alvast bedenken.... zodat het niet onveilig wordt! 

Het zit weer lekker, na afloop nog snel mijn koppie thee opgedronken en meteen naar huis..... voor donker thuis, perfect! 

Dinsdag 25 november: 

Ik bleef maar slaperig deze ochtend.... toen begon ik te hoesten.... een pijnlijke hoest, daarna begon de hoofdpijn en ik had het koud, ook al stond de thermostaat duidelijk hoger dan normaal.... het leek wel of ik met de minuut beroerder werd. Ik meldde mij af bij vriendin en bij de muziekvereniging.... even via de app bij mijn saxbuurvrouw dan geeft zij het wel verder door..... en dook mijn bed in. Ik had andere plannen, maar ja.... het is niet anders. Hopen dat het snel over is, dus vandaag mijn bed in en slapen.... warm drinken, thermostaat nog een tikkie hoger .... meer kan ik er niet aan doen! Het zal wel weer te druk geweest zijn, dan slaat het meestal toe bij mij. 
Gelukkig niet misselijk.... dat vind ik al heel wat. 

Nadat ik een uurtje geslapen had bestelde ik boodschappen....dat wordt morgen al bezorgd.... prima! Ik verwacht later deze week wel weer zelf wat te kunnen halen, maar ik had nu echt wat dingen nodig zoals brood en melk..... dan gelijk de vriezer maar vullen..... en als ze toch brengen meteen maar wat extra melk, dat is wel zo handig want in mijn fietstas kan ik er meestal maar een paar kwijt als ik ook andere boodschappen heb. Nu geen gigavoorraad besteld maar wel wat meer. Wel jammer dat ze een tijdvak hebben van 4 uur.... en niet later nog een nauwkeuriger tijdstip. Maar ja..... ik ben blij dat ze het brengen. 

Woensdag 26 november: Vandaag is het 39 jaar geleden dat mijn nichtje Christina overleed. Deze dag vergeet ik nooit meer....  het was nauwelijks te geloven. Mijn nichtje, 13 jaar oud. 
Mijn buurman bracht mij meteen naar mijn broer toe met de auto toen hij het hoorde "Nee, je gaat niet alleen!"  Het was maar een klein stukje, maar hij begreep dat ik waarschijnlijk met mijn hoofd er niet bij was en vergeten zou op het verkeer te letten. 

Zij was als een dochter voor ons. De vaste oppas van Edwin, misschien meer zijn 2de moeder!

Oktober 1986

Haar laatste foto was gemaakt op Edwin zijn 2de verjaardag. 7 november 1986: 

Ze was 3 toen ik verkering kreeg met Ed en was meteen dikke vrienden met hem. Toen we trouwden kwam ze bij ons logeren, nog in de flat in Purmerend. Later, toen ik al in dit huis woonde,  kwam zij samen met haar jongere zusje een tijdje bij ons wonen en daarna kwam ze naar ons toe zoveel ze kon, ze ging soms zelfs mee naar mijn werk. 
Ik vraag mij wel eens af hoe ze nu geweest zou zijn als ze was blijven leven. Ik denk dat ze kinderen zou hebben en dat zou dan een beetje voelen als mijn kleinkinderen. Misschien zou ze al oma geweest zijn, zou best kunnen. Als ik het mij probeer voor te stellen zijn het altijd mooie beelden, maar misschien  is haar wel veel ellende bespaard gebleven door jong te sterven .... we zullen het nooit weten, er zijn alleen herinneringen en die zijn mooi!

1986 noem ik altijd het rampjaar, Ed overleed in april en Christina in november.

Maar mooie herinneringen .... het waren goede jaren samen, met allebei!

Het loopt in het leven nooit zoals we zouden willen en het is maar goed dat we niet alles van tevoren al weten. We blijken als het moet toch meer aan te kunnen dan we denken en daarbij is en blijft het belangrijkste: Blijf de mooie dingen in het leven zien! Wie het mooie ziet kan het slechte beter aan. 
Ook al gaat het om heel kleine dingen, elk geluksmomentje is er één! En juist in moeilijke tijden heb je die geluksmomentjes hard nodig. Ik herinner mij dat een paar weken na het overlijden van Christina er 2 kleine meisjes aanbelden, ze hadden een zelfgemaakt kerststukje in hun handen.... voor mij! Helemaal zelfgemaakt. Ik kreeg tranen in mijn ogen en ik weet niet eens meer of ik nog iets gezegd heb .... ik kon niet goed meer praten op dat moment. Het was zo lief.... zo onverwachts.... dat zijn momenten om te koesteren... dan weet je dat anderen aan je denken, dat je niet alleen bent! 

Donderdag 27 november: Gisteren was ik al redelijk opgeknapt, ik had veel en lang geslapen, dat helpt ook al. Het hoesten was zelfs al beter! Wel nog even rustig aan natuurlijk.
Het ging echt al heel redelijk... niet top, maar dat is logisch.
Daarom ook vandaag nog een rustige dag .... verwarming nog steeds aan. Ik slaap weer veel.... dat is al een teken dat er wel wat aan de hand was!

Het gaat goed genoeg dat ik niets meer hoef af zeggen, maar het zwemmen morgenochtend sla ik nog maar even over! Het is altijd heerlijk, maar nu kan ik beter thuisblijven! 

In het nieuws dat een school geen Sinterklaasfeest meer viert maar kinderfeest. Echt, daar zou ik mijn kind vanaf halen! Het schijnt te maken te hebben met Surinaamse leerkrachten. Nou hebben we al roetveegpieten waarbij je weinig moeite hoeft te doen om te zien wie er onder die roetvegen zit.... maar blijkbaar is niets goed genoeg en moeten we het feest afschaffen. Sorry, maar dit gaat mij echt te ver! 
Vorig jaar waren ze daar al mee begonnen, toen vierden ze het al niet. Van mij mag iedereen zijn eigen feest vieren maar laat ons onze feesten dan vieren!  We kunnen ons toch niet aan de hele wereld aanpassen? Als ik naar een ander land zou gaan pas ik mij aan aan hun gewoontes, ook als ik ze raar vind of overdreven. Ik hoef niet overal aan mee te doen, maar laat ze wel hun feest vieren. Het is elk jaar weer een verrassing wat er nu weer bedacht is om het feest te verpesten. Kleine aanpassingen..... ach, als ze het vriendelijk vragen kan dat wel. Maar er is teveel geëist! Daar krijg ik de neiging van om het tegenovergestelde te doen! Maar we mogen al lang niet meer krom praten, geen oorringen meer dragen, geen rode lipstick meer, geen zwart of bruin meer (alleen hier een daar een veegje)  geen zwarte kroespruiken meer.... nu al op een school het feest niet meer. Eerdaags moeten we het stiekem vieren.... als vroeger in een schuilkerk .... laat vooral niemand zien dat je Sinterklaas viert! Door de jaren heen was het toch al veranderd, maar dat ging geleidelijk aan en het zou echt wel verder veranderen.  Zelf vond ik het al heel lang een goed idee om wat minder nauwkeurig te schminken, hier en daar nog een witte veeg of randje.  
Het was voor mij het leukste feest van het jaar.... maar al dat gezeur heeft het voor mij aardig verpest. 
En nee.... ik ga niet schelden of schreeuwen, ik ga niet demonstreren.... maar ik heb er wel mijn eigen mening over. Gelukkig heb ik er nog wel heel veel mooie herinneringen aan! 
   

Edwin en ik als muziekpieten .... toen zwart nog zwart mocht zijn.

Vrijdag 28 november: Vandaag moest ik  eigenlijk naar de 'borstenbus', het was weer zover.
Volgens mij al 2 1/2 jaar geleden.

Ik ga altijd, natuurlijk is het even vervelend, maar het is wel te doen en ik vind het te belangrijk om over te slaan. Erg vrouwvriendelijk is het inderdaad niet, maar zolang ze de andere mogelijkheid nog niet aanbieden moet het maar. Gelukkig is het bij mij niet zo erg dat ik er heel lang last van heb (1 keer duurde het wat langer), dus 1x per 2 jaar moet dan te doen zijn! Wat mot dat mot en ik vind dat ut mot!

Tegenwoordig moeten we voor de 'bus' zelf een afspraak maken, voorheen kreeg je meteen een afspraak bij de uitnodiging (die je dan evt. kon veranderen)..... toen zaten we vaak met een heel stel buren te wachten, dat was eigenlijk best wel leuk..... ik heb nou eenmaal leuke buren! 

2x ging het niet door..... de eerste keer moest de boel opnieuw gekalibreerd worden en kon ik vertrekken en een nieuwe afspraak maken, een andere keer lag er sneeuw en er was voor 's middags heel slecht weer verwacht. Ik was gebeld, maar toen was ik bezig, het nummer zei mij niks, dus laat maar..... en toen ik er kwam hing er een brief aan de deur dat ze weggegaan waren voordat het losbarstte. 
Ik loop graag door de sneeuw, dus ik wandelde rustig terug en kwam een buurvrouw tegen: "Hey, ga je naar de borstenbus? Die is gesloten!"  Ook zij had de telefoon niet opgenomen. Samen wandelden we weer naar huis. Dat is het voordeel van per straat oproepen, nu zou ik het niet vragen omdat de kans heel klein is dat we kort na elkaar een afspraak hebben gemaakt. 

MAAR ...... gisteren werd ik gebeld..... het kon niet doorgaan! Er was een zieke collega. Ik schoot in de lach....  ondertussen hoorde ik dat degene die belde het echt een vervelende klus vond om mensen af te bellen... snap ik, lijkt mij ook niet leuk. Ik vertelde haar dat het mij al 2 keer eerder was overkomen dat het niet doorging en zei ook waarom .... en ze vond dat ik dan mocht komen, ..... ze kon een paar afspraken wel door laten gaan, maar de meeste moest ze afzeggen. Ik begreep dat die afspraken dan waren voor mensen die moeilijk op een andere dag konden..... bijvoorbeeld omdat ze er vrij voor gevraagd hadden en dat niet graag nog een keer doen, of ze gaan hierna met vakantie,  misschien kunnen ze later dit jaar geen vrij meer krijgen (bijv. als je in een winkel werkt zou dat een probleem kunnen zijn in december).....  ik besloot dat ik mijn afspraak wel kon verzetten, dan had zij meer ruimte voor mensen die problemen hadden met verzetten. Ik zei er wel bij: "Alleen als het in Monnickendam kan!" want ik had al gehoord dat sommige mensen geen afspraak hier meer konden krijgen en naar plaatsen in de wijde omgeving moesten en mogelijkheden te zien kregen die echt te ver weg waren.... daar had ik natuurlijk geen zin in! Jawel, er was nog een dag vlak voor Kerst met meerdere mogelijkheden .... 

"Hoe laat wilt u? " ... "Liefst eind van de ochtend of begin van de middag" .... dat had ze voor mij, er was zelfs nog keus.  Volgens mij was ze opgelucht dat ik het wilde verzetten..... ach, het is een kleine moeite voor mij. Voor werkenden kan het lastiger zijn en zolang ik gewoon in Monnickendam een afspraak heb is het geen enkel probleem. Ze kan er maar weinig plaatsen die dag en zal misschien dan toch mensen moeten verzetten voor wie het moeilijker is... niet leuk voor haar! Met minder personeel kunnen ze minder doen, dat snap ik. Hoewel ik het een vervelend onderzoek vind zie ik er toch niet echt tegenop dus ook dat is geen reden om eerder te willen .... het is zo gebeurd. Ik zal er geen minuut minder door slapen ... ook voor de uitslag ben ik niet bang .... natuurlijk besef ik dat het een slechte uitslag kan zijn, maar dan ben ik blij dat het ontdekt is en dan is het vroeg genoeg om mij zorgen te maken. Het is altijd goed geweest en in mijn familie komt geen borstkanker voor voor zover ik weet.... sowieso komt kanker weinig voor bij ons (vorig jaar in het ziekenhuis werd mij dat gevraagd)... niet alle vormen zijn erfelijk maar de aanleg voor kanker in zijn algemeenheid misschien wel! Dus ik heb geen reden om er bij voorbaat al bang voor te zijn, ik behoor niet tot een risicogroep.  Het kan altijd, maar dan is het echt vroeg genoeg om van slag te raken.

En als ik het wel krijg, dan liefst zo laat mogelijk.... dan heb ik in elk geval al een mooi leven gehad en ben ik oud genoeg om eventueel te beslissen dat ik niet behandeld wil worden. Afhankelijk van mijn kansen en verdere gezondheid is de kans steeds groter dat hoe ouder ik ben ik misschien zal beslissen dat ik geen behandeling meer wil..... als de kansen op genezing klein zijn, als de behandeling zwaar en langdurig is .... zal ik mij dan ooit nog goed gaan voelen? En hoeveel jaren blijven er daarna nog over? 
Als ik jong was zou ik het aandurven en waarschijnlijk aankunnen, maar dan kan ik als het goed gaat nog vele jaren in gezondheid leven.... maar hoe ouder ik ben hoe minder er overblijft en dan zal ik het er niet altijd meer voor over hebben! 

Maar ik vind die bevolkingsonderzoeken belangrijk! Net als indertijd het uitstrijkje..... te belangrijk om niet mee te doen. Ook geen feest, maar er zijn erger dingen. Maar daarvoor ben ik boven de leeftijd, dat hoeft niet meer! Ik doe als ik ervoor in aanmerking kom aan alle bevolkingsonderzoeken mee. Voor darmkanker hoefde ik 10 jaar niet mee te doen nadat er één keer nader onderzoek nodig was (niks aan de hand, zelfs geen poliep.... wel divertikels (uitstulpingen) maar daar valt niks aan te doen.... maar die kunnen wel eens ontsteken, vandaar dat er wat bloed gevonden was). Voor ik boven de leeftijd ben kan ik nog net één keer aan dat onderzoek meedoen. 

Goed dat het er is! Natuurlijk loop je de kans dat je een onderzoek krijgt dat achteraf niet nodig bleek te zijn, .... ik had dat dus een keer, maar ik had het er wel voor over...... en zo erg was dat onderzoek niet! 

Zaterdag 29 november: Vandaag is het 80 jaar geleden dat mijn ouders trouwden. Ze zouden nu 105 en 101 geweest zijn. 

De chrysanten in mijn moeders haar (plus corsage en bruidsboeket) hadden lelietjes van dalen moeten zijn, maar de avond van tevoren kwam de bloemist zeggen dat hij ze niet kon leveren.
Net na de oorlog was er veel nog niet te koop, mijn moeder had trouwschoentjes met een kartonnen zool..... blij dat ze in elk geval iets had! 
Mijn moeder was niet blij met die grote chrysanten en sinds die tijd had ze een hekel aan chrysanten bij feestelijke gelegenheden. Voor normaal mocht het wel, maar als er iets te vieren was wilde ze geen chrysanten. 

Mijn vader kon die ochtend de trouwringen niet vinden..... overal gezocht en het werd later en later. Ondertussen kreeg mijn moeder plagende opmerkingen te horen zoals "hij wil niet meer". 

Eindelijk kwam hij... veel te laat. 
Ze hadden 3 auto's, geleend van de burgemeester, de directeur van het postkantoor en de huisarts, de rest moest lopen. 
Omdat mijn moeder bij de burgemeester werkte wilde hij bij de huwelijksvoltrekking aanwezig zijn, maar hij had nog een andere afspraak... in Amsterdam .... hij moest daar met de tram naartoe, want het bruidspaar had zijn auto! 

Omdat mijn vader te laat was, waren ze ook te laat in de kerk en het stadhuis.... de burgemeester zou te laat op zijn afspraak komen.... maar hij had een oplossing gevonden: De tram moest voor het stadhuis wachten tot mijn ouders getrouwd waren, dan zou hij snel instappen en kon de tram naar Amsterdam rijden!  Mooie oplossing, maar dat zou nu echt niet meer kunnen!
De overige passagiers moesten dus ook wachten, dat zouden ze nu niet meer accepteren. 
Ik heb het verhaal vaak gehoord.
En waar mijn vader zijn trouwringen vond? In zijn broekzak, daar had hij ze alvast in gedaan zodat hij ze niet kwijt zou raken, samen met zijn sokken. Dat zou mij nu ook kunnen overkomen. 

Zondag 30 november: Gisteren lag ik heerlijk op de bank te slapen toen de bel ging. Mijn ogen kreeg ik nauwelijks open, maar ik bereikte de voordeur.... mij werd een pakketje overhandigd waarvan ik een dag eerder bericht had gekregen dat het maandag pas kwam. Ik hoorde de stem van mijn favoriete bezorger..... die is altijd snel..... maar nu supersnel als het 2 dagen eerder komt dan verwacht. 
Het was een gewonnen prijs. Gisteren kreeg ik ook de bevestigingsbrief binnen van het bevolkingsonderzek.... ook weer goed. Zelf stuurde ik een mail naar de klantenservice van de Hema, want de bestelling van 3 weken eerder die niet compleet was is nog steeds niet compleet! Via de chat was mij beloofd dat ik de deksels alsnog zou krijgen, maar nog niks gezien.... het wordt nu wel eens tijd! En nu wachten op antwoord. Ook weer wat kerstkaarten geschreven, het worden er steeds minder. 
Dat zijn rustige klusjes die toch gedaan moeten worden.

Nog steeds niet echt fit maar ook niet echt ziek. Ik merk wel duidelijk verbetering, de fut komt een beetje terug!

Vandaag toch maar weer boodschappen gedaan en dan gelijk naar 2 winkels. Eerst naar AH voor een Hollands huisje..... pech..... de nieuwste was er niet meer en dat is de enige die ik nog mis. Ik vroeg of ze nog kwamen.... zij informeerde weer verder... en nu niet op voorraad, maar volgende week weer aangevuld! Mooi!
Naar de volgende winkel, de Dekamarkt want die had een paar mooie aanbiedingen die ik wilde hebben.... flessen olijfolie voor de halve prijs vind ik een aantrekkelijke aanbieding want ik gebruik veel olijfolie. 

De zon scheen, maar er stond een koude wind. Toen ik weer huis was verdween de zon.... net op tijd binnen want zonder zon was het wel erg koud! 5 dagen niet buiten geweest, ik ben 'verpieterd'. 
En toen was ik toch echt af!!! Ganz kaputt. Maar ....... het is gelukt. 
Daarna wel zo'n uur of 3 liggen slapen. 

Morgen weer een nieuwe week..... een nieuwe maand, de laatste van het jaar! Een feestmaand, met licht in donkere dagen.