Tandarts

Woensdagmorgen moest ik naar de tandarts..... om half 12 moest ik er zijn. 
Mooie tijd, ik ga graag laat in de ochtend. 
Gewoon voor controle, maar deze keer had ik wat te melden op haar vraag of er problemen waren met mijn gebit. Een paar weken geleden ontdekte ik op een kies een soort haakje wat een beetje scherp was. Heel klein, geen probleem verder... maar het hoort er niet, dus toch maar even melden.
En verder voelde ik afgelopen weekend dat een tand aan de buitenkant heel ruw was.... ik twijfelde even... was dat al? Dat leek mij onwaarschijnlijk... ik keek in de spiegel en volgens mij miste ik een stuk glazuur..... toch bleef ik twijfelen... ik heb nou eenmaal nooit een supergebit gehad dus is er al het één en ander aan geknutseld en dan kan het wel eens anders aanvoelen. 
Maar hoe kan het glazuur er nou afspringen? Heb ik die tand flink gestoten? Geen idee!

Ik melde het allebei..... de kies bleek een heel klein gaatje te zijn, daar wordt komende dinsdag al wat aan gedaan.... dat is lekker snel. Ook eind van de ochtend, dus ik hoef vriendin niet weer af te zeggen. 
En die tand....inderdaad was er een stuk glazuur af, ontstaan door een klein gaatje. Om 12 uur had ze ruimte voor noodgevallen, maar er was nog geen noodgevalmelding, dus...... ik mocht die tand meteen laten doen.... eerst nog even de patiënt die na mij was helpen en dan mocht ik. 
Ze wilde verdoven.... "Is dat nodig?" Ja, dat was nodig! Ze weet dat ik het niet wil voor kleine dingen... niet omdat ik die spuit vervelend vind, een beetje omdat ik dan een tijdlang een verdoofde bovenlip (en neus) heb, maar vooral omdat ik er vanuit ga dat dat spul niet in mijn lichaam hoort.... zelfs als het iets is wat mijn lichaam zelf aanmaakt dan hoort het er niet in die hoeveelheid te zitten en heb ik het dus liever niet.

Ik weet niet wat het voor spul is (vaak Lidocaïne, maar er is meer mogelijk)... daar vraag ik ook niet naar want dat maakt verder niet uit, als het nodig is is het nodig, heel goed dat het dan kan!
Net als bij medicijnen.... ik wil het alleen als het echt nodig is en niet overal maar een pilletje voor om symptomen te verdoezelen..... tenzij de symptomen erg heftig zijn.  Als de oorzaak er echt mee weggehaald wordt is het anders en ook vaak noodzakelijk! Als de bijwerkingen erger zijn dan de kwaal denk ik ook wel wat langer na of het echt nodig is. Pijnstillers alleen als het echt nodig is en slaapmiddelen heb ik nog nooit gebruikt. Daar waren ze vroeger in het ziekenhuis nogal royaal mee maar ik heb altijd geweigerd.  Daar had ik wel eens heel wat overredingskracht voor nodig maar ik wilde ze echt niet. Als ik ze ooit nodig heb hoop ik dat ik snel weer kan stoppen of afbouwen. 
Statines heb ik ook altijd geweigerd..... want het was voor mij alleen preventief.... mijn cholesterol is altijd goed, meestal zelfs perfect en dan vind ik dat een te zwaar middel! Toen er ooit flink op aangedrongen werd om het te gebruiken zei ik: "Ik loop ook niet de hele dag rond in een schuimrubber pak en valhelm omdat ik misschien wel eens zou kunnen vallen" .... dokter vond dat dat heel wat anders was en begon met 'wat nou als je dit krijgt of dat krijgt'..... "Ik moet toch ergens aan doodgaan" hij keek mij even vreemd aan. Later vroeg hij mij nog eens precies uit te leggen waarom ik het niet wilde en waar ik mijn informatie vandaan haalde ("o.a. van sites van voor- en tegenstanders van statines, want als ik alleen bij tegenstanders kijk heb ik altijd gelijk! Maar ook van mensen die ik ken met flinke bijwerkingen") en hij gaf toen aan er verder niet meer op aan te dringen!

Eerst een verdovende zalf en dan de prik terwijl de assistente met haar vinger rondjes draaide op mijn hand.... heel raar, maar dat helpt tegen die pijn. 
Ik kreeg een halve dosering.... prima..... maar dat bleek al snel niet genoeg te zijn want de pijn was wel erg duidelijk aanwezig, ze zag het aan mijn gezicht .... dus de rest ook ingespoten en dat ging beter. Evengoed nog wel een paar keer pijnlijk, maar dat was maar even. Ik geef niet elk pijntje aan, het moet toch gebeuren dus ga maar door. 
Ze vraagt regelmatig hoe het gaat en ik mag aangeven als ze even stoppen moet, maar deze keer vroeg ze het een paar keer net toen ik slikte en kwam mijn antwoord er daardoor wat zielig uit. 🤣
Ze legt ook altijd alles uit wat ze doet.... af en toe een gekke opmerking.... heerlijk!
Ineens hoor ik: "Nou, dat wordt mooi al zeg ik het zelf!" .....  nou, ze bleek gelijk te hebben, die tand is nu mooier dan voordat het glazuur eraf sprong! 
Tandartsen zijn soms gewoon kunstenaars.... het is toch een soort beeldhouwen. De kleur uitkiezen vind ik ook een kunst... maar het is nog altijd goed geweest. 

Omdat het toch nog wel even geduurd had vroeg ze of ik niet duizelig was, maar dat viel wel mee.
Had ik al gezegd dat ik een toptandarts heb? Echt.... het is gewoon gezellig daar, altijd lachen.... en voor zover ik dat kan beoordelen is ze ook gewoon GOED! En ook de assistente is een lieverdje!
Ik zie er nooit tegenop om naartoe te gaan. Natuurlijk zijn sommige dingen vervelend maar dat hoort er nu eenmaal bij... en de normale dingen zijn niet zo erg dat ik er bang voor ben. Boren vind ik natuurlijk minder geslaagd, maar soms valt ook dat mee (ook zonder verdoving) en ook dat hoort er nu eenmaal bij. Een beetje pijn kan ik wel hebben, vooral als het niet zo lang duurt!

Toen Edwin klein was hadden we een andere tandarts en dan vroeg Edwin wel eens: "Wanneer mogen we weer naar de tandarts?" Maar ja, die ging ook graag naar dokters, hij vond het allemaal reuze interessant. Bij hem is in het ziekenhuis (en één keer bij de huisarts) een paar keer een bultje weggehaald van zijn hoofd/gezicht met plaatselijke verdoving.... toen we er weer een keer naartoe moesten zei hij: "Ik hoop dat het nu met narcose is want dat heb ik nog nooit meegemaakt!" Ja, je kan alles overdrijven natuurlijk. 

Ik liep heerlijk in het zonnetje naar huis. Heel wat beter weer dan een dag eerder.

Nog maar niet lunchen.... eten gaat waarschijnlijk wel, maar drinken is lastig met een verdoofde lip... en bovendien uitkijken met hete dranken. Om 3 uur besloot ik dat het drinken nu moest lukken.... nog wel voorzichtig, maar het lukte.... lekker.... koffie, brood.... daar was ik aan toe. Ruim een een uur later was het vrijwel weer normaal.... voelde nog wat vreemd, sax spelen zou nog lastig zijn maar verder geen probleem meer..... pas om een uur of 6 was het echt over.

Even weer spullen teruggezet in de auto.... ik haal hem altijd leeg als hij naar de garage moet, alleen wat ruitenkrabbers en wissers e.d. mogen erin blijven en alles wat in de deurvakken en handschoenenkastje zit.

En weer een dag om!