Gedachten.....

..... ik kijk wel eens om mij heen en zie dan dingen waar ik mij over verbaas. Natuurlijk, we zijn allemaal anders, maar sommige dingen begrijp ik echt niet en ik denk er dan over na hoe ik dat zelf gedaan zou hebben. 

Bijvoorbeeld over mensen die alleen komen te staan. Het valt mij op dat over het algemeen mannen daar meer moeite mee hebben dan vrouwen. Vooral de mannen die niet gewend zijn zelf wat te doen in het huishouden want die kunnen zich dan vaak niet redden en mijn indruk is dat die soms blij zijn met elke vrouw die aardig doet en het huishouden kan doen. 

Wat ik dan wel eens zie gebeuren dat er dan een vrouw bij intrekt die vervolgens alles wil veranderen.... alle meubelen moeten vervangen worden, foto's van de overleden vrouw moeten van de muur, alles wordt anders en niets is er meer dat aan zijn vrouw herinnert. Ik vind dat respectloos en begrijp die vrouw niet, maar die man begrijp ik ook niet ... dat het na verloop van tijd gebeurt snap ik nog wel.... maar soms is het zo snel en dan ook echt alles anders!  Als er kinderen zijn lijkt mij dat voor hen ook vreselijk.... komen bij hun vader langs en is het ineens een heel ander huis waar niks meer is van hun moeder.... hun huis is hun thuis niet meer. De één zal daar gevoeliger voor zijn dan de ander, maar mij lijkt dat vreselijk.

Natuurlijk, als 2 mensen samen gaan wonen verandert er het één en ander.... ik zou ook spullen van mijzelf meenemen dus dan wordt het een mengeling, dat is anders. De kinderen van één van beiden komen in een ander huis wat sowieso vreemd zal zijn, maar dan voelt het logischer als het anders is. 
Ik zou dat nooit willen! Als de vrouw overleden is hoort er een foto van haar te zijn en ik vind dat ze er altijd bij zal horen.... ze zal in de meeste gevallen belangrijk geweest zijn in zijn leven, de moeder van zijn kinderen..... je kan haar toch niet even wegpoetsen? Ze zal er altijd bij blijven horen.....  ze houdt haar eigen plek en ik zou hopen dat ik mijn eigen plek krijg.... niet in plaats van haar! In het gunstigste geval mag ik naast haar staan, maar niet haar plaats innemen. Ik zie haar niet als concurrente, waarom zou ze dat zijn? Ze is er niet meer, maar de herinneringen wel en die moeten blijven. Natuurlijk zijn er grenzen.... als het huis vol hangt met haar foto's, als er alleen over haar gepraat wordt en als zelfs een versleten bank met gaten in de bekleding niet vervangen mag worden omdat zij die nog gekocht heeft  dan gaat het te ver, maar ik kan mij bijna niet voorstellen dat dat gebeurt. 

En ook de kinderen.... als die volwassenen zijn kunnen ze een andere vrouw echt niet als hun moeder zien. Ik heb vroeger wel eens bedacht dat als ik een man met nog jonge kinderen zou ontmoeten en we zouden samen verder gaan dat ik er nooit op zou aandringen dat ze mij als moeder moeten zien en mij zo ook noemen. Alleen als ze dat zelf willen en dan zou ik dat prachtig vinden! En dan nog zou ik willen dat ze mij anders noemen dan hun eigen moeder. Er zijn variaties op mamma te bedenken, maar het kan ook met de voornaam erachter, zodat ze bijvoorbeeld een mamma Ans en een mamma Ciska hebben. Die naam zal er niet altijd achter gezegd worden, maar als ze het over één van beiden hebben wel. Dan hoeven ze niet te zeggen: "Nee, ik bedoel mijn 1ste moeder (of mijn echte moeder)" dan is dat gewoon mamma Ciska. Ik zou er op aandringen dat er over die moeder gesproken wordt, vooral als ze klein zijn moeten ze weten hoe ze was en als ze wat ouder zijn en zelf herinneringen hebben mogen ze die herinneringen niet kwijtraken. 

Met volwassen kinderen is dat anders.... maar die hebben veel herinneringen en daar moeten ze over kunnen praten, ze was een belangrijk deel van hun leven dus ze hoort erbij. 
Zo denk ik erover..... als die man en ik van elkaar houden en het goed hebben samen mogen we ons verleden niet uitgummen, die herinneringen nemen wij gewoon mee! 

Bij een scheiding is het anders, maar dan heb je over het algemeen minder leuke herinneringen, ook al zal dat ooit goed geweest zijn..... maar de kinderen hebben misschien alleen maar mooie herinneringen en dat moet dan zo blijven. Nooit negatief zijn over die ander! 

Nee, er is niemand in mijn leven gekomen maar ik denk hier gewoon wel eens aan. Er zal waarschijnlijk ook niemand meer in mijn leven komen, die kans wordt steeds kleiner..... maar dat is prima. 
Natuurlijk zou het leuk zijn, maar dan moet het wel echt goed zijn.... ik vind  'hij is wel aardig en dan ben ik niet meer alleen' niet voldoende, dan blijf ik liever alleen! Gezelschap kan ik zelf opzoeken.... leuke dingen met iemand anders doen kan ook zonder dat je een relatie hebt, zonder dat je gaat samenwonen of zelfs trouwen.

Ik ben nooit op zoek geweest.... dat ligt mij niet! Geen advertentie, geen gezoek op dating-sites, geen winter vol liefde of wat dan ook.... ik geloof meer in het toeval als het echt goed moet zijn. Op al die andere manieren wil je de ander leuk vinden en ik denk dat je dan minder kritisch bent. Dat zal misschien niet voor iedereen zo zijn, maar zo voelt het voor mij. Zoals vroeger met een advertentie .... dan spraken mensen meestal ergens af om wat te eten of drinken samen. Ik stel mij zo voor dat je allebei naar de kapper gaat, leuke kleren aantrekt en je beste humeur meeneemt...... je leert elkaar niet zo kennen als je echt bent.... het duurt misschien wel maanden voor je elkaar echt leert kennen. Er zullen zat mensen op die manier de ware gevonden hebben, maar ik zag het niet zitten. 

Ik zei altijd: "Ik heb liever dat iemand bij V&D tegen mij opbotst en dan als troost mij een kop koffie aanbiedt. Misschien heb ik oude kleren aan, misschien wel met verfvlekken omdat ik aan het klussen was en even wat nodig heb. Misschien had ik nodig naar de kapper gemoeten en piekt mijn  haar alle kanten op en misschien reageer ik nijdig als hij tegen mij opbotst .....  maar dan leren wij elkaar wel kennen zoals we zijn en niet op zijn best! Maar misschien klikt het en op die manier heb ik het liever....  gewoon zoals we zijn. 
Die zei ik vaak..... en toen ging V&D failliet.... ik heb toen vaak te horen gekregen: "Hoe moet dat nou, wordt het nu de Hema of een andere winkel?" 

Als ik zie hoeveel mensen een relatie hebben die naar mijn idee niet echt goed is.... in elk geval niet op een manier die ik goed zou vinden dan blijf ik erbij.... ik zoek niet! Ik weet hoe het is om het echt goed te hebben met iemand en voor minder ga ik niet!  Ik zou ook niet zo snel gaan samenwonen, als het tegenvalt is één van beiden toch het huis kwijt en waar moet je dan naartoe?  Latten kan ook.... in elk geval niet meteen de huur opzeggen of een huis verkopen.... er moet nog een weg terug zijn, zeker het eerste jaar! 

Juist als je wat ouder bent ben je denk ik minder flexibel en pas je je minder snel aan.... het leven heeft je gevormd en misschien gekreukeld en dat valt niet zomaar meer glad te strijken. Vooral als je lang alleen geweest bent kan het moeilijk zijn om altijd iemand om je heen te hebben. Dat moet allemaal wennen en dat gaat niet zo snel meer als je ouder bent.  Daarom rustig aan.... en zeker bij twijfel niet gaan samenwonen. Alleen als je heel zeker van je zaak bent en dan nog moet je het niet te snel besluiten.
Gaat het goed dan is het geweldig..... maar als het minder goed is dan is het voor mij niet goed genoeg. 
Als het om dingen gaat neem ik genoegen met minder, maar als het om mensen gaat dan ligt het toch anders. Ik weet dat mensen niet altijd zijn zoals ze lijken. 

Ik ben een dagdromer..... dan gaan dit soort gedachten wel vaker door mijn hoofd. Misschien raar, misschien denk ik teveel na over alles, maar ik vind het heerlijk om over overal over te mijmeren. Ik zie veel, ik hoor veel, ik lees veel ..... en denk vaak: "Zo zou ik het niet willen!"

Ik ben tevreden, het kan natuurlijk beter, maar dat zal altijd zo zijn. Als je alles al hebt wat je zou willen dan is er niks meer waar je blij van kan worden en dan is het dus ook niet goed. 
Ik ben tevreden met mijn leven zoals het nu is. Ik had het mij anders voorgesteld maar het is nu eenmaal zo gelopen. Daar kan niemand wat aan doen dus dat heb ik maar te accepteren en ik moest er het beste van zien te maken.... en naar mijn gevoel is dat gelukt. Daar zal vast niet iedereen het mee eens zijn, want er zijn altijd mensen die wat op- of aan te merken hebben... 'je moet dit, je moet dat'..... maar ik bepaal zelf wel wat ik moet. Ik ben tevreden, ik ben gelukkig... gelukkig genoeg kan ik beter zeggen, want natuurlijk was ik liever samen met Ed oud geworden en met meer kinderen en een stel kleinkinderen, maar ik heb mij aangepast aan een leven zonder hem. 5 april is dat al 40 jaar. Dit jaar is het dan eerste paasdag, toen was het net Pasen geweest.... het weekend ervoor. Hij mocht met Pasen thuis zijn maar het ging mis en ik heb hem weer naar het ziekenhuis gebracht en ben daar gebleven.... tot het eind. Ik kreeg een bed naast hem op zijn kamer en zo konden we die laatste periode samen zijn. 40 jaar.... het is een lange tijd, maar ik heb er gelukkig altijd het beste van weten te maken. Ik heb het geluk dat ik altijd de goede dingen ben blijven zien. Juist in moeilijke tijden heb je die goede dingen nodig en moet je extra genieten van alles wat goed en mooi is. Extra goed luisteren naar mooie muziek, echt kijken naar bloemen... hoe mooi ze in elkaar zitten... de kleuren.... overal extra goed naar kijken en genieten. Blij zijn met elk vriendelijk woord en aangeboden hulp. 

 Maar ik ben wel altijd mijn eigen leven blijven leiden.... ik ben zoals ik ben en leef mijn leven zoals ik het wil. Wie dat niet zint die kijkt de andere kant maar op! Zolang ik niemand kwaad doe mag ik mijn leven leiden zoals ik dat wil! 
Natuurlijk ben ik veranderd.... het leven vormt je.... ik zou anders geweest zijn als Ed nog leefde omdat ik dan een ander leven gehad zou hebben.

Nu moest ik alles zelf doen en zelf beslissen en kon ik niet op hem leunen. Ik hou er niet van om altijd maar aan anderen om hulp te vragen en probeerde dus zoveel mogelijk alles zelf te doen.... nog steeds. Als ik echt hulp nodig heb vraag ik het heus wel.... ik merk dat ik met sommige dingen wat meer moeite krijg en vraag dan echt wel hulp als ik dat nodig vind, maar ik ga niet voor elke spijker in de muur de buurman vragen of steeds aan iedereen advies vragen.  Als ik het zelf doe zal het misschien wel eens minder goed gebeuren maar daar zit ik niet mee .... advies vraag ik alleen om duidelijkheid over de mogelijkheden te krijgen, maar niet om te horen te krijgen hoe ik iets moet doen, want dat bepaal ik zelf. Sinds er internet is valt daar ook veel op te zoeken.... daar kan ik vaak ook terecht voor advies. 
Ik snap niks van belastingen.... ik vertrouw mijzelf ook niet als ik zoiets zelf moet doen en ik ben heel blij dat ik daar altijd hulp bij krijg. Zo zijn er vaker dingen waar ik echt wel hulp bij vraag..... maar alleen als ik het echt nodig vindt. 

Mensen die afhaken omdat ik geen hulp nodig heb zijn meestal mensen die hulp aanbieden omdat ze zichzelf dan goed voelen.... en als het niet nodig is zijn ze beledigd.... dan kunnen ze zichzelf niet op de borst kloppen omdat ze zo goed voor een ander zijn. Ik zeg niet dat dat altijd zo is, maar er zijn echt mensen die zo zijn, al zullen ze het zelf misschien niet eens beseffen!  Mensen die echt willen helpen bieden het aan en zijn er als ik ze nodig heb. Bij die mensen blijft het aanbod ook altijd gelden, over 20 jaar is dat nog steeds geldig! Dat zijn de mensen waarvan ik weet dat ik er altijd terecht kan, al is het midden in de nacht (al zal ik dat niet snel doen... maar als het echt niet anders kan wel). Dat zijn de mensen die geen hulp opdringen omdat ze weten dat ik het echt wel vraag als het nodig is, dat zijn de mensen die mij echt kennen en begrijpen. Ik ben blij met die mensen! En dan zijn er ook nog mensen die het niet letterlijk aanbieden, maar waarvan ik weet dat ik in geval van nood altijd om hulp kan vragen.... die als ze zelf niet kunnen helpen wel doen wat ze wel kunnen. En omdat er veel hulp aangeboden wordt hoef ik niet steeds dezelfde mensen te vragen, dat is ook een fijn idee. Ook dit zijn dingen waar ik vaak aan denk.

Dat maakt mij een gelukkig mens..... zoveel lieve mensen om mij heen die mij willen helpen en die mij ook begrijpen!  Ik zal geen misbruik maken van aangeboden hulp.... wat ik zelf kan doe ik zelf en dat weten die mensen. Maar wat was ik blij toen mijn met onkruid overwoekerde tuin door iemand onkruidvrij gemaakt werd.... zo lief en ze was er zo handig mee! Zelf kwam ik er niet doorheen, het groeide sneller dan ik het weg kon halen. Dat was hulp waar ik blij mee was.... en ik ben er nog steeds blij mee. Dat was iets wat mij niet lukte maar wat ik wel steeds probeerde, maar ja.... onkruid blijft groeien en toen ik ziek werd lukte het helemaal niet meer en zij was supersnel en gewoon lief... geen gezeur, maar doen en niet 'o wat ben ik goed'. Een buurman die mijn stukgewaaide hek repareerde.... dat kon ik ook niet zelf....  ik wist dat ik een nieuw hek moest en had geprobeerd het zolang met touw bij elkaar te houden, maar dat werkte niet. Dat zijn dingen waar ik wat aan heb.... het wordt gedaan zonder iets terug te verlangen..... zonder 'kijk mij eens goed bezig zijn'. 
Dat zijn mensen waar ik gelukkig van wordt, die zijn er echt voor mij! En zo zijn er meer..... veel zelfs.
Mensen zijn er in alle soorten en maten, we zijn echt allemaal anders..... en ook daar denk ik vaak over na. Dan vraag ik mij bijvoorbeeld af hoe iemand zo geworden kan zijn en verzin daar hele verhalen omheen...... soms onzin en lachwekkend, soms best mogelijk en triest. 

Maar dingen zelf doen geeft voldoening.... als het zelf lukt is dat heerlijk en kan ik trots op mijn klus zijn. Niet erg als het minder goed is als een vakman het gedaan zou hebben, goed is goed genoeg!
Er zijn grenzen, ik kan niet alles en dat hoeft gelukkig ook niet. Edwin is er vaak voor de techniek, want dat is niet mijn sterkste kant. Vroeger was ik redelijk handig, maar alles veranderde zo snel dat ik dat niet meer bij kon houden.... ik stam nog uit de tijd dat het gewoon was om zelf een stekker aan een snoertje te zetten en een schakelaar ertussen of een dimmer (waardoor er nu alleen maar ouderwetse gloeilampen in kunnen).. dat snapte ik en heb het regelmatig gedaan.
Belastingen doe ik dus ook niet zelf, dat doet mijn broer.... en zo zijn er wel meer dingen waar ik echt wel hulp voor vraag. Als ik ziek ben en dringend een boodschap nodig heb vraag ik het aan iemand, als het wachten kan bestel ik boodschappen bij Picnic of AH en andere dingen zijn ook online te bestellen.... want ik laat mensen niet voor mij lopen als het niet nodig is. 

Zo gaan mijn gedachten/dagdromen vaak alle kanten op! Het gaat vanzelf en vaak voelt dat goed. 
Zo herbeleef ik ook dingen waar ik moeite mee heb.... dat is niet altijd fijn maar helpt wel een beetje om het te verwerken en het van meerdere kanten te kunnen bekijken. Ik zie de dingen daardoor steeds duidelijker. Besluiten nemen gebeurt ook tijdens die overdenkingen. Ja, ik ben een denkende dromer.... ik bedenkt mijn dagdromen zelf.... deels komt het aanwaaien maar ik stuur ze zelf bij. Ik heb ook wel lucide dromen, dromen waarbij je je er bewust van bent dat je droomt en die je ook kan bijsturen..... soms is het half om half..... deels een gewone droom die overgaat in een lucide droom of andersom.