Ik was nog jong.....

 en onervaren.
Soms doe je wel eens dingen waarvan je achteraf denkt: 'Hoe heb ik zo dom kunnen zijn?'

Ik was een jaar of 11 toen een orthodontist 2 knobbels in mijn onderkaak onder mijn tong ontdekte,  2 kiezen waar geen ruimte voor was. Die zouden er ooit uit moeten. 

De jaren daarna merkte ik dat de knobbels omhoog kwamen en uiteindelijk kwam er onder een kies een wit puntje tevoorschijn. Ik maakte een afspraak met mijn tandarts en ondertussen kwam er aan de andere kant ook een wit puntje. Hij stuurde mij naar de kaakchirurg.... die moest maar kijken of de onderste of de bovenste kiezen eruit moesten. 
Ik ging er naartoe met het idee 'even kijken en over 6 weken terugkomen' .... want dat was mijn ziekenhuis ervaring. 
Maar nu ging het anders.... ik kreeg meteen een groen laken over mij heen met een gat bij mijn mond en de vraag of ik eerst links of eerst rechts wilde. Ik kreeg meteen een verdovingsprik..... en ik wist niet wat ik er van denken moest..... dit werd dus een operatie.... maar.... maar..... is dit een plaatselijke verdoving of een narcose? Ik had nog nooit een narcose gehad en wist eigenlijk niet hoe dat ging. Maar als ik in slaap moest vallen dan was dat niet gelukt.... en dat konden ze niet zien omdat ik onder dat laken lag. 
Hoe moest ik ze laten weten wat ik klaarwakker was? Misschien was het wel de bedoeling dat ik wakker was, maar wat als ik flauwviel? Dat zouden ze dan ook niet merken.
Ik besloot kreunend te gaan ademhalen.... echt waar..... daar zouden ze aan kunnen horen of ik bij kennis was of niet! Achteraf vraag ik mij af wat ze daar gedacht hebben van mijn gekreun. Het was ook allemaal zo plotseling.... ik had dit nog niet verwacht en wist zo snel niet wat er allemaal gebeurde. En ik had daarna al snel door dat dit natuurlijk geen volledige narcose was... al had ik dat nooit gehad, ik wist eigenlijk echt wel dat dat niet met een prik in de mond gebeurde, maar ik had geen tijd om logisch na te denken.... het ging te snel! 

Een week of 6 later was de andere kant aan de beurt.... toen deed ik niet zo raar.

Hij haalde de onderste kiezen eruit.... hij kon er slecht bij omdat ik een kleine mond heb dus mijn mond stond echt verder open dan hij ooit geweest was. 

 Eén van die keren heeft mijn kaak een week op slot gezeten, volgens mij de eerste keer .... half open, heel weinig beweging zat erin. 
Sinds die tijd staat hij af en toe 'op slot' .... ik krijg hem altijd wel weer goed... en vaak gaat het vanzelf maar dan maakt het een knappend geluid.... luid en duidelijk. Later heeft een kaakchirurg mij verteld dat het knappen geen slijtage was omdat het dan al erger had moeten zijn, het was waarschijnlijk die keer veroorzaakt door de kaakchirurg. Mijn sterke kaakspieren hielden de boel bij elkaar en die waren waarschijnlijk zo sterk doordat ik saxofoon speelde!

 Er was toen van tevoren naar mijn gezondheid gevraagd en ik vertelde over mijn leverprobleem een paar jaar eerder. 
Beide keren kreeg ik een wagonlading pijnstillers mee.... genoeg om wekenlang de maximale dosering te nemen..... en ik was stomverbaasd toen mij de tweede keer gevraagd was of ik nog over had.... ja natuurlijk had ik over.... dat spul kan nooit gezond zijn dus ik neem het alleen als het echt nodig is.... het zijn geen snoepjes.  

Een paar jaar later las ik in de krant dat die pijnstiller uit de handel was gehaald.... het was vooral erg slecht voor de lever en er waren al mensen aan overleden!!!! Ben ik even blij dat ik er maar heel weinig van genomen had! 

Nog altijd neem ik weinig pijnstillers.... vaak is het gewoon niet nodig, ik ga wel even slapen dan is het daarna misschien minder. Ik mag wel wat voelen, meteen naar de pijnstillers grijpen maakt dat je ook steeds minder pijn hebben kan.  Pijn is ook een waarschuwing.... bij sterke pijnstilling is die waarschuwing weg, wordt niet gevoeld! Het is mooi dat er pijnstillers bestaan, maar ik ben er heel zuinig mee. 
Ooit kreeg mijn vader een spuit morfine van de huisarts.... dat was een wondermiddel en hij vertelde de huisarts dat hij dat spul wel vaker wilde.... waarop de huisarts grijnzend zei: "Ik geef het niet snel... de pijn is snel weg en daardoor ook de waarschuwing.... de patiënt gaat lachend de hemel in!" Ik ben dat nooit vergeten.