Herinneringen aan een geweldige leraar.

 Afgelopen week kwamen er veel herinneringen boven aan mijn schooltijd op de MULO. 

Een leraar waar (vrijwel?) iedereen gek op was is overleden. Op facebook zag ik de vele berichten van mensen die allemaal superpositief over hem waren. En terecht want hij was de leukste, liefste, vrolijkste, beste leraar die we ooit gehad hebben. Zijn humor, zijn twinkelende ogen, zijn gekke verhalen ..... zijn geheugen. Ja, volgens mij kende en herkende hij iedereen nog! Edwin heeft hem ook gehad en ook die generatie was gek op hem. Hij kwam op school toen ik in de 1ste klas zat, na de kerstvakantie, dat moet in januari 1968 geweest zijn. Wiskunde kreeg ik van hem.... hij kon het goed uitleggen. Daarvoor hadden we 2x een invaller gehad.... de eerste was een man op leeftijd die zo snel praatte dat hij niet te volgen was en eigenlijk is hij weggepest, heel erg natuurlijk. Daarna een andere, maar die vonden we ook niks. 

Maar  toen kwam hij en was zo anders dan wij gewend waren..... veel losser, hij vertelde moppen die op het randje waren in die tijd.... die je van een leraar toen niet verwachtte.
Ik herinner er mij één: 
Komt een vrouw bij de dokter: "Dokter, iedereen zegt dat ik een paardenkont heb". De dokter schreef iets op en zij vroeg "Is dat een recept dokter?"  "Nee, een vergunning om op straat te mogen schijten!" 
De klas lag dubbel! Mijn ouders waren verbaasd toen ik hem thuis vertelde "zei een leraar dat????" 
Zijn verhalen over 'de Slappe' die hij volgens mij ter plekke verzon..... geweldig! 
Zijn gekke strafregels..... dat is van na mijn tijd (ik herinner het mij in elk geval niet), maar hij verzon de gekste dingen die ze op moesten schrijven en had er zelf de grootste lol om.... dat was in de tijd dat Edwin les van hem had. 

Ik kwam hem jaren na mijn schooltijd eens tegen, toen Edwin een kleuter was.... hij zat op de school ernaast. 
Er ging een vriendinnetje van Edwin met ons mee en die leraar kwam net aanrijden, stapte uit en keek eens: "Dag Ansje..... die jongen is van jou, dat zie ik wel, maar dat meisje heb ik mijn twijfels over" 
Scherp!

Die keer dat hij op de begrafenis van mijn nichtje was en mij bij het condoleren spontaan een zoen op mijn wang gaf .... dat voelde goed! Ik zag dat hij het ook moeilijk vond, ze was veel te jong gestorven op een nare manier. Dat voelde zo lief. Dat is ook iets dat mij altijd bijgebleven is. 

Ik herinner mij zijn auto uit die begintijd, een witte Citroën Dyane. Jaren later haalde ik Edwin op van de school ernaast toen er een rode cabrio voorbijkwam. Even verder stapte hij uit: "Heee, groeten we niet meer?" "Ik had geen idee dat u erin zat, zo'n auto verwachtte ik niet!" In die tijd zei niemand meer u tegen hem en werd hij bij zijn voornaam genoemd, maar ik was nog gewend u en meneer te zeggen! 

Nooit vervelend en eigenlijk nooit echt streng. 

Het was dus een prima leraar, had humor, was lief, vrolijk..... en zijn pretoogjes... ik zal hem nooit vergeten! Laatst had ik het nog met een neef over hem die jaren geleden ook les van hem kreeg .... we vroegen ons af hoe oud hij was. 

Jan Hovestad..... ik hoop dat hij beseft heeft hoe geliefd hij was! 

k heb echt wel meer goede leraren gehad (en slechte), maar deze was heel bijzonder en ik ben blij dat ik hem gekend heb en vooral dat hij ooit mijn leraar was!