Vroeger.....

 Mijn opa van moederskant was kolenboer..... in dienst bij een oom van hem. 
Als hij thuiskwam waste hij zich van top tot teen met groene zeep.... ook zijn haar. 
Het was een vriendelijke man.... kon echt genieten en vond het leuk om stiekem een reep chocola in onze jaszak te doen, maar dat mocht opoe niet weten. 
Vroeger was de bedstee in de kamer en omdat hij de volgende dag weer vroeg moest beginnen wilde hij graag op tijd naar bed.... maar soms kwam zijn oom/baas langs en die bleef altijd lang zitten. 
Als het bedtijd was liet opa zijn broek zakken en zei: "Wat jelui doet moet jelui weten, maar ik ga naar bed!" en kroop de bedstee in. 
Hij was ook hulpsluiswachter, dat vond hij prachtig. Hij verhuurde daar ook bootjes en leerde van toeristen een paar woordjes Engels.... "Spiek joe Inglies?" vroeg hij ons dan en dan glunderde hij helemaal. 

Hij was vaak te vinden bij 'de Engelse hoek'.... daar bespraken de mannen toen het oorlog was wat er op de Engelse radio voor nieuws was geweest.  
Tv ging hem boven zijn pet.... 'als wij die mensen zien dan zien ze ons ook!'  En als de omroepster vriendelijk zwaaide zei hij: 'Ze heeft vast een keer een bootje bij mij gehuurd, ze ken mij, ze zwaait altijd zo vriendelijk naar mij'.  Dat ging gewoon zijn verstand te boven, hij was verder tot het laatst toe helemaal helder, dus dat was het probleem niet. Hij is net geen 80 geworden, dat leek hem zo'n mooie mijlpaal maar hij heeft het niet gered. 
Ik ben blij dat ik hem nog gekend heb!

Opoe en opa van der Horst

Mat de oma's was het net andersom, oma Martis was lief maar opoe van der Horst was ik een beetje bang voor. 

Mijn ouders kregen al jong verkering, al ruim voor de oorlog uitbrak....en mijn moeder was 16 in 1940.

 Toen mijn vader een paar jaar later moest onderduiken wilden ze nog even snel trouwen, dus eerst in ondertrouw.... opa van der Horst vond het geen goed idee, geen goede basis voor een huwelijk ... dus het ging niet door en pa kwam in Friesland terecht waar mijn moeder later ook naartoe ging. 

Na de oorlog zouden ze dan eindelijk trouwen.... maar de ondertrouw was verlopen, dus dat moest opnieuw. 

Het was een goed koppel.....  ze hadden het samen goed en dat is altijd zo gebleven. Mijn broers en ik hebben een goede jeugd gehad, er werd altijd veel gelachen, er mocht veel, maar er waren duidelijke regels!

De koffie stond klaar want er kwam altijd wel iemand langs. Toen mijn moeder een koffiezetapparaat had vulde ze nadat ze koffie had gezet het meteen weer met koffie en water, dan hoefde ze het alleen maar aan te zetten als er weer iemand kwam.... klaar terwijl u wacht. 

Het lijkt erop dat ik hier mijn grote broers aan het mishandelen ben.

Ik vond het altijd heel gezellig als er voetballen op tv kwam, kwam dan kwamen de vrienden van mijn broers vaak kijken.... leuk zo'n hele groep. Ik dacht ook verstand van voetballen te hebben en riep soms "Dat is gemeen" en kreeg dan van alle kanten te horen dat er niks aan de hand was. Toen de tv ermee stopte gingen ze met de hele groep naar de buren..... "Kom maar hoor!" ..... mijn moeder, schoonzus en ik bleven in huis..... gelukkig maar, want er kwam ineens rook uit de tv..... snel mijn vader gehaald en die bracht de tv naar buiten waar hij verder uitbrandde..... de knoppen lagen gesmolten op de kast. 

Geen groot gezin.... 3 kinderen. Het hadden er 5 moeten zijn, maar de oudste is maar 2 dagen geworden en de jongste is tijdens de geboorte gestikt. Ik had wel een oudere zus en een jonger broertje willen hebben.... Ans en Kees, het heeft niet zo mogen zijn. Als de eerste Ans(je) was blijven leven zou mijn naam Maria geweest zijn, geen idee wat dan mijn roepnaam zou zijn geworden, mogelijkheden genoeg. Nu is Maria mijn tweede naam. 

Het was nooit saai! Goeie herinneringen aan een mooie tijd!