Vrijdag

Vrijdag was een moeilijke dag.... een begrafenis. Precies 3 weken geleden een crematie en ook toen was het een warme dag. Beide personen waren muzikant bij onze vereniging. Dus weer speelden we tijdens de herdenking. Deze keer was het in het verenigingsgebouw, het gebouw waar wij repeteren en alles regelen.... een thuiswedstrijd dus. Daar was het wel lekker, de airco werkte goed, maar toen naar de begraafplaats.... het was zo verschrikkelijk warm. Gelukkig wel veel bomen daar. Wij moesten daar voorop lopen en in onze windjacks.... nylon windjacks.... dat was op verzoek van de overledene en dan doe je dat. De tamboers vooraan, die trommelden de dodenmars.
 Ik had al een nekventilator om mijn nek hangen.... wel lekker, maar niet afdoende, ik had mij stevig ingesmeerd met factor 50 want de zon was fel en ik had geen idee hoe veel/vaak ik in de zon zou zijn.
Wel blij dat ik op de fiets was .... want in mijn auto zou de temperatuur ondertussen het kookpunt bereikt hebben en ik heb geen airco. Tegen de tijd dat ik er ben is het nog niet voldoende afgekoeld en dan daarna weer terug in die hete auto.... nee, dan is de fiets toch beter, hoewel dat deze keer ook geen verkoeling bracht.

Ik voelde mijn benen steeds wiebeliger worden, ik werd een beetje duizelig en mijn evenwicht was ook niet helemaal lekker. 
Ik besloot af te haken toen de jasjes weer uit mochten en we ons aansloten bij de andere mensen, maar nu niet meer als groep. Ik liep naar mijn fiets en fietste terug naar het clubgebouw waar ik op een stoel plofte en meteen een lekker glas koud water kreeg. Toen ik een beetje bijkwam ruimde ik mijn spullen op, want ik had na het spelen alleen mijn instrument ingepakt. Mijn lessenaar met muziek stond er nog, er was eerder geen tijd om dat ook nog in te pakken. Ik hees mij naar boven, echt.... ik had moeite om boven te komen en alles verder in te pakken.
Als snel kwamen de anderen..... tegen 4 uur nam ik afscheid en fietste naar huis.... het was nog steeds vies warm.
Thuis weer fietstassen uitpakken, pakketje van de postbode aanpakken....  een gewonnen prijs, zonnebrandcreme, nou dat was vandaag wel nodig.
Binnen trok ik alles uit..... mijn kleding was gewoon nat! Even acclimatiseren voor ik ga douchen. 
Na het douchen liet ik mij gewoon opdrogen..... lekker! Even wat eten en daarna viel ik in slaap..... en werd wakker vlak voor het begon te onweren 's avonds. Het was dichtbij..... felle lichtflitsen, knetterende donder. Gelukkig trok het snel verder.... ik vind onweer mooi om te zien, maar het moet niet te dichtbij komen. Ik ben er niet bang voor maar ken de gevaren maar al te goed. 

Maar het was een mooi afscheid, passend bij de overledene. Zo hoort het!
Net als 3 weken eerder, dat was ook mooi!
Maar nu even stoppen, zo is het wel genoeg. 

De één was al langer ziek, de tweede was plotseling. De tweede was drie weken eerder bij die crematie en was zelf die dag jarig. 

Het bericht dat zij was overleden kwam bij mij binnen vlak voor de wk-voetbalwedstrijd Nederland-Japan...... zij was gek op voetbal en zou zeker gekeken hebben. Misschien gek, maar het voelde een beetje alsof ik de wedstrijd voor haar keek. Zoals ik vroeger voor Edwin deed als de wedstrijd te laat kwam, dan keek ik voor hem en vertelde hem 's morgens hoe het geweest was.

Het hoort bij het leven.... maar wennen doet het nooit.  

Ik ben toch blij dat ik er beide keren bij geweest ben, ook al ben ik nu iets eerder afgehaakt. Het is het laatste wat je voor iemand kan doen! Maar toch heb ik het idee dat ze vanaf een wolk zat te lachen omdat wij met verhitte gezichten in die jasjes voor haar uit liepen. 
Zo kon ze ons toch nog even plagen. 
Ze was als zo lang bij onze vereniging, we kenden haar allemaal zo goed. Ze deed ook erg veel voor de club. 

Maar die nekventilator was top! Wat een heerlijk ding..... met deze hitte natuurlijk niet afdoende maar wel lekker. Ik nam hem eigenlijk ook mee voor het geval iemand onwel zou worden, dan kan wat verkoeling al heerlijk zijn! Maar ik heb hem zelf gebruikt. Anderen hielpen mij hem zoveel mogelijk te verstoppen onder mijn jasje, wat natuurlijk niet helemaal lukte maar alle beetje helpen. Het was zo benauwd warm dat ik mij heel goed kan voorstellen dat iemand niet goed wordt. Ook door de kleding die je bij dergelijke gelegenheden draagt. 
Iemand zei dat het hielp om niet aan de warmte te denken, maar dat lukt mij onmogelijk als het zweet in mijn nek drupt en in mijn ogen loopt. Ik probeer wel aan ijsbergen en frisse watervallen te denken, maar echt helpen doet het niet.

Mijn nieuwe telefoon snap ik niet..... net als altijd bij dergelijke gelegenheden zette ik het geluid uit!
Maar hij maakte toch af en toe geluid en dat merkte ik te laat. Ik wist niet zeker hoe ik hem helemaal uit moest zetten, dus hoopte maar dat het apparaat zich koest zou houden en dat is gelukkig gelukt. Ik heb al moeten opzoeken hoe ik hem moest laten herstarten, dat was al anders dan bij die andere, maar helemaal uit had ik nog niet naar gekeken. Maar er moet toch een manier zijn om alle geluidjes echt uit te zetten? 
Nou ja, even opzoeken maar. 

 Het eerste onweer vrijdagavond (ik denk het eerste, maar ik had dus even geslapen) was heftig en dichtbij en ik las dat bij sommige mensen de stoppen eruit knalden,  maar het zakte af en de zon kwam weer tevoorschijn en stond prachtig rood aan de horizon. 
Daarna gerommel en weerlicht in de verte..... het bleef lang onrustig.
Maar het kwam weer dichterbij..... en zoveel flitsen dat het wel een stroboscoop leek, niet normaal.
Echt heel mooie bliksem gezien.... horizontaal en verticaal en soms met veel vertakkingen.
Mooi om te zien, maar het moet niet te dichtbij komen, vooral niet bij verticale ontladingen. 
De donderklappen waren nu minder angstaanjagend, veel minder hard, maar het was onmogelijk om te ontdekken welke flits bij welke donder hoorde, dus geen idee hoe ver weg het was.