Een gevallen vrouw.....

 Dinsdag...... op de fiets naar de muziekrepetitie. Het regende harder dan ik dacht, maar niet kinderachtig doen.... ik smelt niet van wat water. Was het maar waar.... dat zou een leuke manier zijn om af te vallen. 
Behoorlijk nat kwam ik aan. 
Ik ga nog steeds in de pauze naar huis.... het gaat wel al beter, maar een hele repetitie is nog net even teveel. Mijn jas was nog nat.... mijn broek was ook nog niet opgedroogd, de tas van mijn lessenaar was nog nat.... alles was nat!

Nu regende het nog harder..... ik had lang werk met inpakken, want ik verbind alles met elkaar met een riem zodat het niet zo eenvoudig bij elke hobbel of kuil uit mijn tas kan vallen. Maar mijn rugzak had ik er niet aan vast, die had ik zover in de fietstas gepropt dat de klep dicht ging, die blijft droog! Mijn saxtas is te groot en mijn lessenaar ook, dus die moesten vast. Mijn schoudertas ging ook in de fietstas, die was ook nog nat van de heenweg en ik wilde niet dat hij zo nat werd dat mijn phone erin ging drijven. Nou, daar ging ik. Het was donker, dan neem ik vaak een andere route. Het fietspad ligt lager dan de weg waar de auto's rijden.... een fietspad aan één kant van de weg... via de kortste weg heb ik de tegenliggers aan mijn kant van de weg.... en doordat die weg hoger is ben ik al snel verblind. Andersom is een kleiner stuk langs de weg en de auto's rijden dan aan de andere kant.... meer afstand dus, dat helpt. Maar ja... de route is wat langer en met deze regenbui..... voor mijzelf niet erg, maar mijn sax en de andere spullen.... toch maar de kortste route, het was rustig op de weg. 
Bij de rotonde was ik van plan om even tegen het verkeer in te gaan.... het is daar rustig om die tijd en anders moet ik drie keer oversteken.... dan liever 1 keer als er niks aankomt. 
Maar net voor ik er was kwam er een tegenligger over de rotonde en hij kwam mijn kant op.... en jawel.... ik zag niks meer.... kan die bestuurder ook niks aan doen natuurlijk. Er is daar een soort vluchtheuvel die de banen op het fietspad daar gescheiden houdt.... die zag ik niet. 

Het moet een doffe klap gegeven hebben..... ik heb op het nieuws niets gehoord over een aardbeving, maar volgens mij trilde de aarde. Daar lag ik.... naast mijn fiets.... ik krabbelde overeind. De auto stopte, het raam ging open en ik riep al dat alles in orde was. Lief dat ze stopten! Als het nodig was hadden ze dus geholpen en dat voelt goed..... echt, er zijn nog zat goede mensen! 
Ze konden hun weg dus vervolgen. Ik raapte mijn fiets op, samen met mijn sax die er naast lag. De fiets was er niet op gevallen, dus waarschijnlijk geen schade vermoedde ik.... maar..... een sax is een kwetsbaar instrument. 
Aan de overkant stonden jongens bij de bushalte.... die vroegen ook nog even of allen goed ging. Netjes! Ik was zelf nog helemaal heel..... dat is ook belangrijk. 

Verderop bij een oversteek  was de lantaarn uitgevallen..... het was erg donker..... en ik wist dat bij het fietspad aan de overkant... waar ik naartoe moest... ook zo'n verhoogd tussenstukje zit. Ik nam het zekere voor het onzekere en stapte af! Eén keer vallen is wel genoeg!  De regen werd minder. 
Vlakbij mijn straat is een zebrapad met een fietsersoversteek..... ik stapte af.... en de tweede auto stopte voor mij! TOP! Het hoefde niet, ik heb geen voorrang op de fietsoversteek. Wel op het zebrapad als ik naast mijn fiets loop (niet fietsend!).... maar ik stond niet bij het zebrapad.... lekker dat hij stopte. Thuis alles uitgepakt.... sax uit de natte tas gehaald, die tas moet eerst drogen. Heel zachtjes even 2 toonladders gespeeld.... hij doet het. Het was geen tijdstip om te 'saxofoneren', maar nu moest het even... ik wilde niet tot morgen wachten .... ik wilde NU weten of hij het nog deed. 
Ik ben er zelf goed vanaf gekomen.... ik denk dat ik er zelfs geen blauwe plek aan overhoud.
Wel merk ik dat ik spierpijn in mijn handen en armen krijg en mijn knie voelt een beetje anders... maar geen pijn verder, geen schaafwonden. Morgen zal ik wel flink stijf zijn.... maar dat gaat wel weer over! 

In elk geval wil ik bij deze de jongens bij het bushokje en de mensen in de auto bedanken! 
Ze lieten mij niet zomaar liggen! Ik had geen hulp nodig, maar met wat pech was ik slechter terecht gekomen en dan was hun hulp heel belangrijk geweest!

Bedankt!