i.p.v. Zorgkaart Nederland.

 

Al vaker schreef ik over mijn neuroloog dat ik totaal geen vertrouwen in hem had, ik schreef ook over dingen die hij zei die niet klopten en nog zo het één en ander. 
Ik was zo blij dat ik niet meer naar hem toe hoefde dat ik er ook even helemaal niets meer mee te maken wilde hebben. Toen ik op Zorgkaart Nederland na verloop van tijd een recensie wilde schrijven lukte dat niet. Meerder keren gezocht.... ging niet. 
Nu ben ik er achter dat het echt niet meer kan, het kan nu alleen nog op uitnodiging (van arts of ziekenhuis). Nou, de meeste artsen zullen alleen een uitnodiging sturen als ze een goede recensie verwachten, dus ik zal geen uitnodiging krijgen want ik heb hem op fouten gewezen (toen ik bij hem op de poli was kon het nog wel, maar toen wilde ik het even helemaal achter mij laten, later dat jaar is het veranderd en kon ik niet meer zelf daar wat schrijven). 
Er staat 1 recensie in en daar krijgt hij een hoog cijfer en is van al wat langer geleden. Dat geeft natuurlijk geen goed beeld, dus ik wilde een minder goede, maar wel eerlijke recensie plaatsen, maar nu het niet kan heb ik besloten het verhaal hier nog 1 keer te doen en deze keer met zijn naam erbij. 
Als alleen op uitnodiging een recensie geplaatst kan worden heb ik dus geen vertrouwen in goede recensies, als je alleen op uitnodiging kan plaatsen is de kans te groot dat er geen slechte recensies staan.

Ik beweer niet dat hij slecht IS, ik geef aan dat ik meerdere slechte ervaringen met hem had en dat is natuurlijk niet hetzelfde.

Maar het is wel goed om dit ook te laten weten vind ik. 

Hij was overigens wel vriendelijk. 

Maar hier volgen dus nog één keer al mijn ervaringen met dokter Maliepaard in het Dijklander Ziekenhuis in Purmerend, het complete verhaal.... completer dan ik op de Zorgkaart Nederland gezet zou hebben: 

Ik lag mei 2024 in het Dijklanderziekenhuis in Hoorn met een flink ontstoken galblaas en een abces op mijn lever, ik kreeg na een kleine week te horen dat ik naar huis mocht de volgende dag, de behandeling sloeg aan en opknappen doe je tegenwoordig thuis. 

De volgende dag kwam ik thuis.... en kreeg daar de eerste epileptische aanval, waarna ik naar het ziekenhuis in Purmerend vervoerd werd. Het vermoeden was eerst een TIA, maar dat bleek het niet te zijn en toen gingen ze er vanuit dat het een stuttering stroke was. Later was de aanval wat uitgebreider waardoor het vermoedelijk epilepsie was. 

Ik heb in totaal 4 epileptische aanvallen gehad (3 in het ziekenhuis in Purmerend w.v. 1 op de SEH en 2 in de stroke unit) en de laatste werd gefilmd en naar een neuroloog gestuurd, blijkbaar niet Dr. Maliepaard. De dienstdoende neuroloog schreef medicijnen voor en toen kon ik eindelijk gaan slapen, het was al wat later op de avond. 

De volgende dag kwam Dr. Maliepaard langs.... hij vertelde dat ik epilepsie had en al snel naar huis mocht. Ik vroeg mij af of ik het moest melden als ik thuis een aanval kreeg en begon mijn vraag met "wat moet ik doen als ik thuis een aanval krijg (en ik wilde er nog achteraan zeggen 'moet ik dat dan ergens melden?') maar hij gaf al antwoord: "Bel 112 maar" "Dat zal moeilijk gaan, ik kan dan niet praten" "Nou, dan spreekt u maar met uw buren af dat als u belt en niks zegt dat ze 112 bellen". 
Vond ik wat wonderlijk... ook dat ik 112 moest bellen, want volgens mij hoeft dat niet als je weet dat het epilepsie is.... tenzij het te lang duurt. Maar goed... hij denkt er misschien anders over of het is veranderd. Als het hier bij gebleven was dan was er geen enkel probleem geweest.
 Ik kon dan inderdaad niet praten, maar er kwam wel geluid uit..... een raar gehakkel, maar geen woorden.... dus kan ik beter wel proberen te praten aan de foon, want dan is het wel duidelijk dat er iets niet goed gaat.
Hij vertelde ook dat er nog een MRI gemaakt moest worden "Maar dat wordt nu niks, het is vandaag Hemelvaartsdag, morgen is het vrijdag en dan al weekend, kom volgende week maar op de poli!"
Prima, ik zorg wel voor vervoer (ik mocht toen niet autorijden vanwege die aanvallen en kon nog nauwelijks op mijn benen staan doordat ik al een tijdje ziek was). 

De volgende ochtend mocht ik naar huis.... hij kwam nog even langs en ik vroeg: "Is er iets dat ik gebruiken kan als ik ondanks de medicatie toch een aanval krijg?" zijn antwoord: "Nee, want die neusspray mag alleen toegediend worden in het ziekenhuis!" Oké, jammer.
Even later ging ik op weg naar huis langs de apotheek en kreeg mijn medicijnen en vervolgens: "Alstublieft, hier nog 2 flesjes neusspray voor als een aanval langer dan 5 minuten duurt".  Ik keek haar verbaasd aan en herhaalde wat Dr. Maliepaard gezegd had en zij zei: "Nou, hij schrijft het zo vaak voor!".  Toen dacht ik echt 'hij is gek!'. Dit kwam zo raar over. Die neusspray heb ik nooit nodig gehad, maar ik had er altijd één bij mij.... dat voelde goed.... een beetje zekerheid dat als ik toch nog een aanval zou krijgen dat ik een hulpmiddel had. Thuis een aanval is minder erg, maar ergens anders of onderweg lijkt mij extra eng... en dan geeft zo'n flesje wat rust.

Maar nog even terug... hij was dus langs geweest, ik zat er klaar voor om naar huis te gaan maar had nog allemaal kabels om mijn nek hangen en een infuusnaald in (die was alleen voor contrastvloeistof gebruikt). Een verpleegkundige kwam binnen en zei: "Ik ga even vragen of dat er allemaal af mag, want je gaat toch zo naar huis en die naald is ook niet nodig, want de MRI is pas volgende week, ik heb het er net nog met de neuroloog over gehad" dat klopte dus. Ze liep weg om het te vragen en kwam even later terug, alles mocht eraf. Zij bevrijdde mij van kabels en naald en liep weg.... om heel snel weer terug te komen: "Er moet weer een naald in, over een half uur een MRI". Verbazing van beide kanten, maar er zijn erger dingen. Wel vreemd. Maar goed... naald erin. Achteraf ging die hele MRI niet door, maar daar kon dr. Maliepaard niets aan doen, dit had niets met hem te maken (ik had kort daarvoor een stent in mijn galblaas gekregen en ik wist niet van wat voor materiaal dat was.... als het van metaal was dan moest het er minstens 6 weken zitten omdat het magnetisch veld van de MRI het anders zou kunnen verplaatsen. Ik wist het niet en zij konden er blijkbaar niet achter komen, dus ging het niet door. Hij was overigens van kunststof hoorde ik later) .

Geen probleem, naald kon eruit en even later was ik weer thuis.... voor de tweede keer die week thuisgekomen uit het ziekenhuis, nu kon ik eindelijk echt aan mijn herstel werken.... oefenen met lopen, met de rollator naar buiten. 

6 1/2 week later belde hij, geheel volgens afspraak en vertelde dat ik geen epilepsie had maar dat het uitgelokte aanvallen waren geweest. Omdat ik mijzelf al aardig ingelezen had begreep ik het en vertelde dat ik de dag voor die aanvallen een soort van ruzie gehad had met iemand en daar heel veel stress van had waardoor het die nacht mij niet gelukt was mijn ogen dicht te houden en ik dus de hele nacht niet geslapen had.... overdag had ik ook geen kans gehad om te slapen door een onderzoek dat nogal lang duurde en natuurlijk die 'ruzie' (dat had overigens niets met het ziekenhuis te maken en daar wil ik het verder hier ook niet over hebben! Ik had het in dat ziekenhuis bijzonder goed, dus ik wil niet de indruk wekken dat zij hier schuldig aan zijn!!!), maar ik had in die tijd juist heel veel slaap nodig.
Die volgende ochtend werd ik naar huis gebracht en alles duurde nogal lang voor ik thuis en weer alleen was ..... en toen die eerste aanval kwam was ik al zeker zo'n 31  uur wakker ...... bij de laatste aanval 39 uur...., maar doordat ik meteen naar het ziekenhuis gebracht werd en daar allerlei onderzoeken kreeg was er geen kans om te slapen, bovendien was ik door al dat gedoe klaarwakker. 
Ik wist dat stress en vooral slaapgebrek zo'n aanval kunnen veroorzaken en hij zei ook meteen dat het dan door slaapgebrek kwam, maar de stress speelde natuurlijk ook mee (sowieso omdat ik daardoor niet kon slapen, maar ook de stress op zich) en dat mijn gezondheid nog zwak was maakte het ook moeilijker, zoiets kan je beter aan als je fit bent... en dan daarna in mijn eentje in het ziekenhuis was op dat moment moeilijk, voor het eerst in mijn leven voelde ik mij toen eenzaam! Thuis is het anders.... dan had een flinke huilbui iets kunnen helpen en met kussens smijten om mijn woede een beetje kwijt te raken.... alle beetjes helpen. 

Ineens zei dokter Maliepaard ...."O, ik lees hier ook nog iets over witte stof.... ach.... dat ziet die radioloog dan en dan moet zo'n man dat wel melden!" Dat klonk nogal arrogant vond ik. Hm... vreemd  maar blijkbaar niet belangrijk, maar het was wel duidelijk dat hij het op dat moment pas zag.... hij had zich dus niet voorbereid was mijn indruk! 
Ik moest doorgaan met de medicatie tot ik 6 maanden later bij hem op de poli kwam, als ik dan geen last meer had gehad dan mocht ik afbouwen. Het leek mij wat lang, maar ik had toen nog geen bijwerkingen, dus maakte er geen probleem van.... het zal dan wel nodig zijn.
De 6 maanden niet autorijden werd verkort naar 3 maanden. 
Later kwam ik er achter dat dat medicijn pas na zo'n 6 tot 8 weken echt begint te werken.... en blijkbaar beginnen dan de bijwerkingen ook, want die begonnen niet lang na dat gesprek. 
Die periode dat ik geen aanvallen had in die eerste 6 weken zegt mij dus veel meer dan in die periode erna.... want in het begin werkte het medicijn niet of nauwelijks! Nadat ik die avond ben gaan slapen na die 4de aanval was het probleem dus eigenlijk al opgelost, geen last meer gehad. 

Die bijwerkingen waren niet mis....o.a. ernstige haaruitval (ik was al de helft kwijt, maar heb veel haar, dus met een ander kapsel viel het nog niet op), ik ging onzeker lopen, mijn evenwicht was minder, ik kon heel slecht op woorden komen (is na het stoppen van dat medicijn duidelijk beter geworden, maar niet helemaal overgegaan), slechte concentratie (nog steeds slechter dan voor die tijd), flinke huidproblemen, dagelijks hoofdpijn en nog zo het één en ander (in de bijsluiter stond onder andere ook dat de nieren er mee konden stoppen, leverfalen, depressies, paniekaanvallen, zelfmoordgedachten.... nogal heftig dus). 
Toen ik mij na een tijdje niet fit voelde en mijn leverwaarden weer gestegen bleken te zijn waardoor ik halsoverkop naar de SEH moest vertrouwde ik het middel niet meer en besloot ik zelf een begin te maken met afbouwen. In die neuroloog had ik al geen vertrouwen meer, dus ik besloot meteen te minderen zonder contact met hem op te nemen. 
Het 1x afbouwen ging probleemloos.... geen last. 

Toen ik na 3 maanden medicijnen moest bijbestellen hoorde ik bij de apotheek dat dat maar 1x kon, de volgende keer moest ik een nieuw recept hebben. Maar..... de neuroloog belde na 6 1/2 week, ik moest  over een half jaar terugkomen, dat is 7 1/2 maand nadat ik met het medicijn startte, als ik dan maar voor 6 maanden heb had ik liever eerder een afspraak gehad. Via de poli kon ik een nieuw recept krijgen. Maar ik vond dit middel eigenlijk wel heftig om zolang zonder enige controle te gebruiken, maar goed, zo denk ik er over, misschien is het wel normaal! 
Half november kwam eindelijk die afspraak in mijn ziekenhuisagenda .....die was een maand later dan gezegd was, dus 8 1/2 maand nadat ik met dat medicijn startte! 
Ik was zo nijdig dat ik nog een keer minderde en weer ging dat goed. Beide keren waren er bijwerkingen die minder werden of zelfs stopten. 

Eindelijk mocht ik naar hem toe.... 21 januari 2025:
"Hoe gaat het?" 
"Ik heb geen aanvallen meer gehad" 
"Dat is mooi... en hoe gaat het met de medicijnen?" 
"Daar ben ik minder blij mee" 
en ik vertelde over een aantal van de bijwerkingen, bij de verhoogde leverwaarden leek hij te schrikken. Ik zei er wel eerlijk bij dat ik natuurlijk niet zeker wist dat het daar van kwam.
Hij vertelde dat het een normale begindosering was, maar omdat ik zo klein ben was het misschien teveel voor mij geweest. Daarna stak hij zijn handen omhoog en zei: "Maar ik heb het niet voorgeschreven hoor, dat was mijn collega!" Dat vond ik raar en oncollegiaal! 
En onzin... want als een ander het die avond voorgeschreven heeft dan heeft hij dat blijkbaar klakkeloos overgenomen toen ik de volgende dag zijn patiënt was..... prima, dat snap ik wel, maar geef dan niet je collega de schuld. Dat ik klein ben.... mijn lengte staat in mijn dossier. Daar staat ook in dat ik een abces op mijn lever had..... dan krijgt mijn lever het met dat medicijn erg zwaar te verduren! Maar hij heeft denk ik niet verder gekeken!  Kan gebeuren, maar geef dan niet je collega de schuld! Het kan natuurlijk zijn dat ik sowieso dat medicijn moest gebruiken, maar hij gaf mij het gevoel dat hij nergens naar gekeken had en dus onvoorbereid was en dat voelt niet goed. 
Hij vroeg hoeveel ik nog gebruikte van dat medicijn, want ik had gezegd dat ik geminderd was.... ik heb toen gelogen en gezegd dat ik maar 1x geminderd was.  Niet mijn gewoonte om te liegen, het is ook niet mijn gewoonte om zelf mijn medicatie te wijzigen, maar ja.... ik had geen vertrouwen in hem. 
Toen ik gezegd had hoeveel ik nog gebruikte zei hij: "Ga daar dan maar mee door"
Huh? Ik zou toch mogen afbouwen? "Nog langer? Ik vond dit al lang duren!" "Ja maar u moet begrijpen dat...." en vervolgens kreeg ik een hele uitleg over epilepsie. Ik onderbrak hem: "De vorige keer zei u dat ik geen epilepsie had, maar uitgelokte aanvallen!" 
Hij schrok zichtbaar en keek snel in zijn computer. Hij bleef in zijn computer kijken.... hij bladerde maar heen en weer.... en ik zag allemaal plaatjes van de binnenkant van mijn hoofd voorbijkomen. 
Ineens draaide hij zich om: "Wil u er erg snel vanaf, dan elke 2 weken 1 pil minder te beginnen met vanavond!" 
Hij had het er ook nog over dat het wel een cluster van 4 aanvallen was, blijkbaar had hij nog niet door dat als het door slaapgebrek komt en je wordt steeds onderzocht en getest dat het slaaptekort dan steeds verder oploopt.... en dus nieuwe aanvallen. 
Hij keek weer in zijn computer en zocht één van de plaatjes van mijn hoofd op: "Ja..... ik zie hier wel veel witte stof" (ik dacht meteen... 'ja, dat wist je 7 maanden geleden al, maar toen las je het en nu pas zie je het bijbehorende plaatje volgens mij' .... maar ik zei niks!). 
"Tsja, dat ga ik overleggen met de andere neurologen, eens in de maand komen we bij elkaar en dan bespreken we bepaalde gevallen en dan breng ik dit in" ... blijkbaar was het dus toch belangrijk!
Hij zou mij bellen over 6 weken, de dag nadat ik de laatste pil zou moeten innemen.

Dat deed hij... en nog keurig op tijd ook. En..... hij had zich voorbereid. Hij noemde alle bijwerkingen die ik gezegd had op en vroeg hoe het er mee ging. Stiekem moest ik er wel om lachen, hij was blijkbaar van mij geschrokken. Ik zei dat alles steeds beter ging en dat betekende dat ik niet terug hoefde te komen maar als er iets was moest ik onmiddellijk aan de bel trekken! (er is vast nog wel een andere neuroloog met een bel). Hij wilde al ophangen maar ik zei dat er nog iets was: "Hoe is het afgelopen met het overleg met de andere neurologen over de witte stof?" ......"O..... dat.... ach.... dat hebben we allemaal, dat begint al als we 45 zijn!" O, nu is het weer niet belangrijk.... wat moet ik hier mee? Dit voelt niet goed! 

Mijn cijfers:

Vriendelijkheid  9
Zorg en informatie 1

Toen ik helemaal gestopt was met het medicijn dacht ik dat ik snel zou opknappen, maar dat was niet het geval.... de duidelijke bijwerkingen gingen  over na 6 tot 8 weken, maar de vermoeidheid, de lusteloosheid, het gammel voelen.... dat knapte pas in de late zomer van 2026 op.... een stuk beter, maar nog niet zoals het voor die tijd was, maar ja..... ondertussen ook een paar jaar ouder. 
Ik vroeg mij wel eens af of het echt nog door die medicijnen kwam maar ben er ondertussen achter dat dat waarschijnlijk wel het geval is. De combinatie van die medicijnen met mijn lever die al een flinke opdonder had gehad door dat abces heeft mij en mijn lever behoorlijk uitgeput waarschijnlijk en bovendien begon ik al met dat medicijn toen ik nog op moest knappen van wat ik daarvoor mankeerde en daar nog antibiotica voor gebruikte. Het herstel heeft moeite gekost en heeft daarom lang geduurd. Maar goed dat ik 50 jaar geleden na eerdere leverproblemen al besloot om geen alcohol meer te drinken, want dat zou nu een heel slechte combinatie geweest zijn!
Ik hoop dat het nog verder opknapt, naar mijn gevoel heeft het mij toch een paar jaar van mijn leven gekost.... de afgelopen 2 1/2 jaar kon ik duidelijk minder en was alles daardoor toch minder leuk. Gelukkig ben ik van mijzelf positief waardoor ik niet in de put terecht kwam. Ik kan nog altijd van kleine dingen blij worden en dat helpt zeker en doordat ik veel hobby's heb die ik gewoon in huis kan doen en niet vermoeiend zijn verveelde ik mij nooit en er was nog genoeg te lachen. Maar toch..... het had zoveel leuker kunnen zijn! Ik heb dingen af moeten zeggen waar ik al voor betaald had. Zoveel dingen heb ik overgeslagen waar ik normaal wel naartoe zou zijn gegaan. Ik ben meer dan een jaar niet naar mijn muziekvereniging geweest omdat het spelen gewoon niet lukte. Toen ik weer begon was het nog steeds slecht, maar de laatste weken merk ik een duidelijke vooruitgang. Nog niet op het oude niveau, maar wel veel beter. Mijn slechte concentratie maakt dat ik veel fouten maak, ik hoop dat dat ook nog over gaat.
Zonder de epileptische aanvallen zou het sowieso beter gegaan zijn, maar die neuroloog heeft het nog erger gemaakt volgens mij. In elk geval doordat hij niet duidelijk was en vreemde dingen zei, maar ik denk vooral dat ik onnodig lang dat medicijn heb moeten slikken.... uiteraard kan een arts daar beter over oordelen, maar ik kan mij niet voorstellen dat dit goed was. 8 1/2 maand lijkt mij erg veel.
  Dat er mee gestart werd is niet onlogisch... zeker na 4 aanvallen op één dag en als nog niet bekend is dat het uitgelokte aanvallen zijn. Het is een medicijn dat erg goed werkt bij epilepsie, maar helaas veel nare bijwerkingen kan geven. Daar heeft natuurlijk niet iedereen last van, maar ik had er wel last van. Het huidprobleem was zo heftig dat ik zelfs een tijd niet heb kunnen fietsen.... het voelde dan alsof mijn huid gewoon wegscheurde en ik was bang dat het daardoor zou verergeren, dus de fiets bleef lange tijd in de schuur! Omdat deze bijwerking pas begon nadat ik al 1x geminderd was dacht ik dat het geen bijwerking was maar gewoon toeval, maar het werd een stuk beter een week of 6 nadat ik nogmaals met medicijnen minderde en nadat ik helemaal gestopt was ging het na een week of 6 over. Het bleef nog wel lang gevoelig, maar dat ging uiteindelijk ook over.... het leek dus toch een bijwerking te zijn (er stonden meerdere huidproblemen in de bijsluiter). 

In een brief aan de huisarts schreef hij dat ik op eigen initiatief was geminderd (dat klopt, maar dat was niet zonder reden) en dat de medicatie is afgebouwd op mijn verzoek...(daar ben ik het niet mee eens, ik hield hem aan zijn belofte!). 

Ik weet ondertussen wel wat meer van witte stof maar het zit mij toch niet lekker..... niet belangrijk, wel belangrijk, toch weer niet belangrijk...... geen enkele uitleg. 

Ik deel dit verhaal niet om hem zwart te maken, maar om te laten zien hoe belangrijk het is om als patiënt alert te blijven en je eigen dossier en medicatie kritisch te blijven volgen.
Hij hoeft niet aan de schandpaal! Het kan zijn dat ik echt een uitzondering ben met mijn slechte ervaringen, maar als het vaker gebeurt en er zijn meer mensen met dergelijke ervaringen dan lees ik dat graag in de reacties (of via Messenger, mail, app of wat dan ook) .... en natuurlijk mogen goede ervaringen ook geplaatst worden, ook die zijn belangrijk. 

 En kan het niet in het kort op de Zorgkaart Nederland, dan maar een stuk langer op mijn weblog!

Sorry dokter Maliepaard, maar het ging echt niet goed! Het niet belangrijk, wel belangrijk en toen weer niet belangrijk over de witte stof maakte mij onzeker en toch wat ongerust. Het voorval met de neusspray was raar, het afschuiven op een collega voelde niet prettig, het niet meer weten wat ik mankeerde en daarom doorgaan met het medicijn kwam op mij nogal klungelig over, de plotselinge MRI was vreemd, er waren teveel dingen die ik op zijn minst wonderlijk vond. 
Teveel dingen die mij het gevoel gaven dat ik zelf moest nadenken en bepalen wat goed voor mij was. 
Er zijn natuurlijk dingen waar ik niet over kan oordelen, maar dat er dingen niet goed gingen lijkt mij toch wel duidelijk. 

 

Trein

 Het is bekend dat ik graag met de trein reis..... maar ik kreeg van de week een foto van Edwin waarbij het nog leuker is. 

Zo'n rit kan mij niet lang genoeg duren!

Oktober

 

Het waren drukke, maar leuke dagen..... mijn verjaardagsdagen. 
Maandags heb ik weinig gedaan.... ik heb een groot deel van de dag geslapen.... uurtje wakker, wat doen, even liggen en weer in slaap vallen.... zo ging het de hele dag en ik heb 's nachts ook goed geslapen. 
Vriendin meldde dat theedrinken niet doorging dinsdag omdat ze werken moest. Kan gebeuren, maakt niet uit.... we hebben wel een vaste dag, maar zeggen vaak genoeg af.... het moet geen verplichting worden.
Achteraf kwam het best wel goed uit, want ik was dinsdag nog steeds gaar! Niet zo erg dat ik het zelf afgezegd zou hebben, maar toch...

Maandag had ik wat opgeruimd en de laatste dingen afgewassen, maar niet veel meer en dinsdag was het ook maar mondjesmaat wat ik deed.... maar wel al wat meer. 
's Avonds natuurlijk naar de muziek en ik nam wat te snoepen mee. Zoetigheid voor bij de koffie/thee en ik besloot fruit mee te nemen. Een schaal met witte en rode druiven, schijfjes verse vijg, mandarijnpartjes, blauwe bessen, aardbeien, paprikareepjes .... een schaal met gezondheid!  
Ik had de indruk dat het wel in de smaak viel. 

Wat verpakkingen met nootjes e.d. legde ik achter de bar.... ze kijken maar wanneer ze dat nemen, dat zal wel na afloop zijn, tijdens de 'derde helft'. Of ze bewaren het voor een andere keer.... zelf ging ik in de pauze weg. Ik kwam door al dat lekkers wel bepakt en bezakt aan.... op de fiets, samen met mijn nogal grote lessenaar, rugtas met bladmuziek e.d. en saxofoon. Mijn schoudertas met phone e.d. vergat ik mee te nemen.... kon er ook eigenlijk niet meer bij. 

Heerlijk geslapen, geen wekker gezet.... rustige woensdagochtend en omdat de zon zo vrolijk scheen ging ik nog even buiten zitten met een kop koffie. Het was best warm! 14 oktober en dan bikiniweer! 
Niet dat ik in bikini ga zitten, ik heb er niet eens één, maar het had gekund!
Ik zit daar best lekker, half verscholen achter mijn auto. Later kwamen er wat meer wolken, maar de meeste wolken wisten de zon te ontwijken.

Met mijn verjaardag was het regen, regen en nog eens regen. Zaterdag in Nijmegen had ik een bui op mijn hoofd op de heenweg en onderweg ook wat regen tegen de treinramen horen kletteren, maar verder niet nat geworden. Zondag..... weet ik eigenlijk niet goed meer.... ik had visite. Maar volgens mij wel buien. Maandag heb ik vooral geslapen, dus geen bui gezien en dinsdag leek het mee te vallen tot in de namiddag de kranen boven open gingen.... jeetje.... hebben ze daar boven ook hogedrukspuiten? 

Steeds knapte het op en dan kwam er weer zo'n stortbui. Toch ben ik droog overgekomen (met de fiets). 
En woensdag dus volop zon!

De tafel moet weer op zijn plaats, maar dat ding is loeizwaar. Ik had hem verplaatst omdat het dan handiger is als met mijn verjaardag iedereen tegelijk komt. Dat was niet het geval, dat gebeurt alleen als ik hem op zijn plaats laat staan.... echt waar, dat is al 2 keer gebeurd. Dan denk ik 'ze komen nooit allemaal tegelijk, laat die tafel maar staan' en dan kan ik er niet door omdat wel iedereen tegelijk komt. Nu was het ook niet nodig geweest. 
Normaal staat hij op het kleed, een dik kleed, hij staat er nu bijna naast, een klein randje valt nog onder de tafel. Hij schuift slecht op dat dikke kleed en daardoor lig het kleed nu scheef door het verplaatsen van de tafel. Terugzetten gaat het best door hem te tillen, maar dat kan ik niet alleen.

 Ik red het uiteindelijk wel, maar dan ligt het kleed weer scheef. Ik bedacht dat ik het kleed beter kon oprollen voorlopig. Natuurlijk kan ik iemand vragen om te helpen, maar ik wil toch binnenkort een nieuwe koel/vriezer..... om die te plaatsen en die andere mee te nemen moeten ze over het kleed. Als er misschien nog wat water uit die oude lekt of zo heb ik dat toch liever op de plavuizen. En op de plavuizen schuift de tafel beter! Die rol kleed zal mij niet in de weg liggen! Dus... probleem opgelost! 

Het kan even duren voor ik een nieuwe koel/vriezer bestel, want de vriezer is nog lang niet leeg en de koelkast is ook behoorlijk vol. 
Maakt niet uit.... voor het voorjaar is er zeker een nieuwe. Omdat ik hem op een andere plaats wil moet ik kasten verplaatsen.... volle kasten, dus die moeten leeggehaald en weer gevuld worden. En dan natuurlijk ook schoonmaken in, onder en achter die kasten, als ze toch leeg en van hun plaats zijn moet dat ook meteen gebeuren. Een hele klus dus en ik kan daarom niet ineens besluiten dat ik morgen een nieuwe koel/vriezer laat komen 🤣😂. Het vereist enige voorbereiding. 
Geen haast.... niet alles hoeft meteen te gebeuren. Ook die tafel hoeft ook niet meteen op z'n plaats. 

Ik was aardig bijgekomen van de drukte..... maar nog wel even rustig aan. Er staat nog van alles op het programma voor de komende tijd, morgen is er weer een dag. 
Ik vind het altijd wel leuk om mijn cadeaus nog even te laten staan, af en toe even kijken.... zo leuk! 

Ik heb dit altijd al gehad dat ik gaar ben als het druk geweest is.... en dat is er met de jaren natuurlijk niet beter op geworden en 2 jaar geleden is het wat sneller verslechterd. Dat komt langzaam aan wel weer bij.... mijn energie komt toch wel wat terug. Er zijn wat klussen blijven liggen die ik normaal altijd leuk vond om te doen maar waar ik de afgelopen 2 jaar tegenop zag.... ik begin het nu weer leuk te vinden. 
Maar teveel achter elkaar moet ik niet doen, dat kon ik nooit!  Geen probleem..... ik wissel rust en klussen altijd af en als ik veel moet doen in korte tijd zet ik de wekker.... en afhankelijk van hoe ik mij voel is het dan bijvoorbeeld steeds een uurtje bezig zijn en dan een half uur rust. Maar andersom kan ook als ik mij niet fit voel. Of als het lekker gaat langer doorgaan en korter rusten. Maar op die manier kan ik het meeste doen zonder een week gammel te zijn. Vroeger kreeg ik altijd koorts als ik teveel gedaan had.... dan voelde ik mij gewoon ziek. Die koorts is er niet meer..... het lijkt wel of ik nu geen koorts meer kan krijgen, ook als ik bijv. een ontsteking heb heb ik nu geen koorts. Wonderlijk. 


 

Zwemmen en watergym.... een goed begin van de dag!

 Vrijdag 2 oktober begon de dag feestelijk..... ik ging natuurlijk naar watergym en daar vierde iemand haar 90ste verjaardag. Ze is pas ruim een week later jarig, maar op de 1ste vrijdag van de maand gaan we altijd samen koffiedrinken in de zwemzaal en iemand neemt dan wat lekkers mee. Dat was dus de jarige deze keer.... ze had heerlijke cake gebakken. En dat op de nationale ouderendag.... heel toepasselijk! 
Het zwembad was versierd voor haar..... en omdat zij de enige van de groep is die duikt van de kant moest dat even op de foto! 
Bijna iedereen was er..... speciaal voor haar. Tijdens het koffiedrinken kwam er zelfs nog iemand bij die al een tijdje niet mee kan doen omdat ze zich niet goed bewegen kan, maar ze wilde hier toch bij zijn... zo leuk. Gelukkig wordt zij binnenkort geopereerd en dat zou de oplossing moeten zijn voor haar problemen. Ik hoop haar snel weer te zien.

De jarige vond het geweldig, ze was zo enthousiast...... leuk! 

Daarna naar huis, het was heerlijk weer.... dan thuis nog maar even buiten op het bankje koffie drinken.... een half uurtje. Het was een heel flets zonnetje...... er waren grote stukken hemelsblauwe lucht, maar dat was niet in de buurt van de zon. Na een half uur zou ik net naar binnen gaan .. maar toen  smolten de wolken als sneeuw voor de zon....... daar was zij ..... op volle kracht! Toen ben ik nog maar een half uurtje blijven zitten! 
Ja, de zon is voor mij vrouwelijk..... warm en prettig, maar ook heet en temperamentvol, soms flets en futloos, grillig. Past niet bij een man..... veel mannen zijn toch van: "Ja hoor, ik vind het allemaal wel goed, wat jij wil... als ik er maar geen last van heb".... en zo is de zon niet!

🤣😂🤪

Deze aquavitaalgroep (gewoon watergym en nog even zwemmen) heeft meer 90-ers en ook een aantal 80-ers.  Ik ben daar nog jong! Lange tijd was ik zelfs de jongste, maar die tijd ligt al ruim achter mij, ik ben nu de middenmoot. 

Zwemmen is een gezonde bezigheid.... je gebruikt veel spieren en gewoonlijk zonder overbelasting. 

Met watergym doen we weer andere dingen..... bewegingen die je zonder die oefeningen te weinig maakt, dus om een beetje soepel te blijven is het heerlijk.... en een beetje krachtoefeningen (niet te zwaar, maar net genoeg kracht zetten om je spieren toch te laten werken). Vallen is geen probleem, je valt zacht als je je evenwicht verliest, dat maakt dat je dingen in het water kan doen die op het droge te moeilijk zijn. 

 Het is allemaal rustig aan en wie het te rustig vindt doet het sneller, dubbel tempo bijvoorbeeld, geen probleem. En andersom ... als het te snel gaat of te veel is.... doe mee wat je kan! 

Er is wel vaker iemand die iets niet kan om wat voor reden dan ook.... geen enkel probleem. 

Het is een leuke groep.... een paar mannen en wat meer vrouwen.... probeer het ook eens, het is echt leuk. 

En ook in andere zwembaden zijn soortgelijke lessen.... ik vind het een aanrader! Geen topsport, maar gewoon bewegen om een beetje soepel te blijven en dan nog even zwemmen.... heerlijk! 

En gezien de hoge leeftijd van sommigen moet het haast wel gezond zijn! Er is zelfs iemand bij die zelf vroeger hier nog zwemles heeft gegeven en die is de 90 al ruim gepasseerd! 
De kans op blessures is nauwelijks aanwezig!
Één keer in de maand dus koffie/thee drinken en dan neemt iemand wat lekkers mee. De groep is te groot om allemaal elk jaar aan de beurt te komen om te trakteren, dus dat hoeft niet steeds.
Een beetje reclame maken voor iets dat leuk en gezond is mag vast wel..... toch? 

Doordat ik daar gewerkt heb is het voor mij bekend terrein. Lange tijd mocht ik daar in het diepe zwemmen terwijl er in het ondiepe iets anders was. Ik mocht daar gewoon mijn gang gaan zolang de anderen *(groot-) ouder en kind*  er maar geen last van hadden. Soms hielp ik wel eens. Als iemand 2 kleine kinderen meenam dan ging eentje vaak naar de zwemjuf.... maar ja, 2 ouders met 2 kinderen is wat lastig en dan deed ik wel eens mee. En zo was er wel vaker iets waar ik bij kon helpen. 
Ooit was ik een uur te vroeg.... en ze riepen al dat ik mee kon doen. Dat heb ik gedaan en al snel deed ik dat elke week..... dat was dus deze groep, waar ik nog steeds bij meedoe. Ondertussen wel andere mensen (want ik doe het al heel lang), maar het is nog steeds heerlijk.  

Verjaardag die 3 dagen duurt en update Edwin

 

Eerst de update:
Het gaat nog steeds goed, hij is bij een bedrijfsarts geweest en hij mag echt niet meer dan 2x per week 2 uur werken (dat doet hij al een tijdje), die arts leek dit al veel te vinden. Hij moet daar pas in week 52 weer naartoe, dus voorlopig blijft het zo. 
Autorijden.... hij mocht van zijn arts 3 maanden niet autorijden, dus dat zou tot begin oktober zijn. Maar.... hij moest een gezondheidsverklaring invullen, die moest bekeken en beoordeeld worden, dan bericht dat hij naar een keuringsarts moest (daar kan je ook niet de volgende dag naartoe), daar is hij ondertussen geweest en nu duurt het nog ongeveer een maand voordat hij hoort of hij mag rijden. Hij verwacht van wel, maar het is afwachten. Eigenlijk komt het er dus op neer dat als je 3 maanden niet mag rijden dan moet je enkele weken nadat je dat te horen krijgt al alles opstarten in de hoop dat de vooruitgang zo gaat als je verwacht, dat is de enige manier om het niet langer dan 3 maanden te laten duren. Als je pech hebt blijk je te vroeg te zijn, want zo ver van tevoren kan er bij een keuring toch nog reden zijn om langer te wachten en ben je je geld voor niks kwijt! En ook de gezondheidsverklaring moet je naar waarheid invullen en niet naar wat je verwacht.... dus je kan het eigenlijk nooit goed doen. Of je mag pas later weer autorijden, of je moet soms liegen over je gezondheid (wat later misschien wel klopt, maar op dat moment niet). Als je langer niet mag autorijden ligt dat anders.... bij een jaar kan je meestal best al 2 maanden voor die datum al voldoende opgeknapt zijn om het naar waarheid in te kunnen vullen.... en elke situatie is natuurlijk weer anders. 
Maar goed, dat is de grootste ramp niet.... hij hoeft in elk geval nu niet te tanken, dat geld kan hij in zijn zak houden! 
Maar het belangrijkste is dat het goed gaat! Dat is natuurlijk het mooiste en grootste cadeau! Hoe langer het goed gaat hoe beter het voelt! Er is natuurlijk wel wat gebeurd en hij mag nog niet alles, maar er is niks aan hem te merken dat anders is, geen uitval of zo.... en hij wandelt veel, heel veel. Dus actief genoeg.... dat is alleen maar goed, wandelen is een goede manier van bewegen, dat is ook niet zo snel te belastend.

Dat is dus allemaal erg meegevallen.... en zo moet het blijven!!!! Maar het is natuurlijk niet iets dat je zomaar vergeet.... zoiets veroorzaakt zoveel schrik, dat werkt echt wel een flinke tijd na, vooral als nog niet alles mag. Niet dat ik daar iets van merk aan hem, maar ik kan mij voorstellen hoe dat toch door suddert. Hoe normaler het leven weer wordt, hoe minder je er aan denkt neem ik aan. 
Gelukkig krijgt hij na de revalidatietherapie nog allerlei andere therapieën .... daarvoor staat hij op de wachtlijst, dat komt allemaal wel goed. Hij is altijd nogal nuchter en dat is echt nog niet veranderd. 

Ik ben blij dat mijn neuroloog 2 jaar geleden het niet heeft doorgegeven aan het CBR (vaak is er geen meldingsplicht)toen ik niet rijden mocht maar wel duidelijk maakte wat de gevolgen konden zijn als ik het toch deed. Toen kon het rijverbod ook eenvoudig verkort worden toen bleek dat ik toch wat anders gemankeerd had dan eerder gedacht werd. Mijn neuroloog heeft niet veel goed gedaan (sorry, maar er klopte echt veel niet!), maar dat was prima! 

Mijn verjaardag:

Nou... ik was jarig...en hoe! 
3 dagen zelfs, te beginnen op de dag zelf, vrijdag 9 oktober.

Jawel, 72 is die ouwe taart geworden, niet meer te eten!

's Morgens kwamen de eerste gasten.....heel gezellig, met 7 mensen, dat is eigenlijk precies goed: Heel gezellig om gezellig met elkaar te kletsen, genoeg mensen om toch het gevoel te hebben dat het een speciale dag is en niet zoveel dat ik nauwelijks aandacht kan hebben voor mijn gasten. Als het er meer dan 12 tegelijk zijn kan het soms best wat veel zijn, wel gezellig maar nauwelijks kans om met iedereen te praten.

4 bleven er lunchen.... ook heel leuk en toen was iedereen weg.... ik waste alles af en ruimde op en kon nog even lekker rustig zitten toen de volgende 2 kwamen,  vriendin en dochter.... eigenlijk allebei vriendinnen. Lekker kletsen natuurlijk, wij raken nooit uitgepraat en het gesprek kwam over een gek voorval dat ik jaren geleden met iemand meemaakte..... de bel ging.... en daar stond ze voor de deur, ik schoot in de lach: "Ik had het net over je! Het wonderlijke was dat ze nog nooit eerder op mijn verjaardag was geweest.... ze is maar zelden hier binnen geweest, dus ik had haar niet verwacht. Wel heel leuk, altijd lachen met haar, we kennen elkaar al heel lang en zijn van hetzelfde bouwjaar.

Vriendin en dochter gingen weg en de ander bleef nog even. Zij ging weg en toen zij weg ging zette een ander net haar fiets neer. Die bleef tot tegen half 8 en ik ruimde snel het één en ander op. 
Daarna kwamen er nog 2.... dat is dan ook weer lekker.... een rustig avondje met gezellig mensen die ik niet vaak spreek. 

Na het opruimen keek ik nog even tv en ging toen slapen. Geen fut meer om nog af te wassen.
De volgende ochtend ging de wekker veel te vroeg naar mijn zin, maar ja.... ik zou naar Arnhem. Met Edwin had ik afgesproken dat ik er rond 2 uur zou zijn, met een half uur speling beide kanten op. Maar 's avonds zag ik een berichtje van Geurtje met de vraag of ik mee naar Nijmegen wilde, dat was een idee van Wesley...... nou gezellig natuurlijk. 

Dan om 1 uur bij de Hema in Nijmegen. Doordat er ondertussen weer visite kwam stopte ik even met de berichtjes en pas de volgende ochtend ging ik verder.... nog behoorlijk slaperig en ik zag dat ik niet alles verstuurd had.
"Hoe kom ik bij de Hema?" (ik ben wel eens met de trein naar Nijmegen geweest en toen ben ik wel bij een Hema geweest, maar dat is jaaaaren geleden, geen idee hoe ik daar naartoe liep!)..."Is het handiger als wij ook naar het station komen?" "Ja, dat lijkt mij wel handig". Zij kwamen met de bus en onderweg was er nog even contact over de aankomsttijd en ze stonden al te wachten toen ik naar de stationshal liep. Eerst lunchen bij de Hema... ik betaalde, want ik zou eigenlijk wat lekkers meenemen, maar ja... dat was nu wat onhandig. Ik had het natuurlijk al in huis... nou ja, ik kijk wat er in de vriezer kan en de rest komt wel op. Niet te lang in de vriezer, want ik ben hem juist aan het leegmaken omdat ik een nieuwe wil (eigenlijk moet). 

Ik kreeg daar ook mijn cadeaus. Natuurlijk hadden ze weer veel te veel voor mij gekocht, maar wel erg leuk! Allemaal leuke en mooie dingen, geweldig! Gelukkig had ik mijn trolleytas mee. 

Lekker even winkelen. Drie keer kocht ik wat leuke dingetjes..... de eerste keer pakte Edwin het om het af te rekenen, maar omdat Geurtje al stond af te rekenen pakte zij het aan en betaalde zij het. 
In een andere winkel pakte Geurtje het uit mijn handen en rekende het snel af. Bij de derde winkel stond ik zelf af te rekenen, ik pakte mijn pas..... en Wesley was mij net voor! Die is lang, die steekt even zijn arm uit, over mij heen en klaar! Nou, dat is goedkoop winkelen! Ik koop al geen dure dingen, maar dit is nog goedkoper hahaha. Ik riep wel dat ik zo niks meer durfde te kopen waar zij bij waren. 
Nog even ergens wat drinken en het was tijd om te vertrekken!

Ze brachten mij nog naar het station..... en daarna gingen we verschillende kanten op. Even zoeken daar op het station..... ah.... er waren liften.... das is prettig met mijn trolleytas. Roltrappen zijn ook prima, maar voor zover ik kon ontdekken waren daar alleen roltrappen naar omhoog..... en dan moet je ze ook nog maar weten te vinden, dus toen ik de liften ontdekte koos ik daar voor! 

Even wachten.... ik keek op mijn gemak rond en hoorde naast mij "Zoekt u wat?" Een behulpzame conducteur.... ik legde hem uit dat ik op de volgende trein wachtte, het juiste spoor al gevonden had en bedankte hem. Toch leuk als ze al willen helpen voordat je hulp nodig hebt! Wel natuurlijk eerst vragen natuurlijk, dat is met alle hulp zo .... anders krijg je dat verhaal van het oude vrouwtje dat door iemand mee naar de overkant genomen/gesleurd wordt..."zo, u bent veilig aan de overkant' ... 'maar ik wilde niet naar de overkant, ik stond daar op iemand te wachten'.

Ik koos maar weer voor een klapstoel in de trein.... daar heb ik ruimte voor mijn rijdende tas en ben ik dicht bij de deur. Tegenover de wc...... zo'n wc waarvan de deur met een knop opengaat en vanzelf weer dicht.... daar heb ik vaker tegenover gezeten en dan gaf ik steeds aanwijzingen want ook als de deur vanzelf dicht gaat moeten ze hem wel met een knop op slot doen anders kan een ander de deur weer opendoen. 
Deze keer knipperde de knop rood.... buiten werking. Er kwam iemand naast mij zitten, een gezellige prater. Zij wilde zelf ook naar de wc, maar ja.... hij werkte  niet. Steeds kwamen er mensen die op de knop drukten en wij elke keer maar uitleggen dat hij buiten werking was..... maar de meeste keren bleek dat in het Engels te moeten. Een stuk verder bleek wel een werkende wc te zijn, maar daar stond een flinke rij voor. 

Er kwam nog iemand bij ons zitten, die moest maar een kort stukje mee, maar die was ook gezellig. 
Ineens leek de wc weer in orde te zijn.... de knop werd weer groen en het knipperende rode lampje werd ook weer groen, dus ik meldde het snel aan mijn 'buurvrouw'.... ze wilde net opstaan toen alles weer rood werd. Nou ja.... rare wc! 
In Amsterdam deed de roltrap naar beneden het niet.... wat zijn die dingen toch vaak stuk! 
Maar...... de roltrap naar de bussen die al wekenlang stuk was deed het weer...... en mijn bus stond er al.... over 2 minuten zou hij vertrekken, dus even stevig doorlopen en ik haalde het..... mooi! Nu was ik nog net voor donker thuis! Bekaf, erg veel gelopen..... ook in tempo want Edwin, Geurtje en Wesley hebben er altijd flink de vaart in en hebben ook veel langere benen, vooral Wesley. Edwin hield mij wel steeds in de gaten en bleef meestal bij mij. Ook omdat ik de weg daar niet ken.... als ik ze kwijt ben zal ik in Arnhem sneller een vermoeden hebben waar ze zijn en anders bel ik ze.... dan vind ik het wel, daar ken ik de weg vrij goed in het centrum.
Deze week had ik het wandelen de meeste dagen overgeslagen omdat ik het best druk had, maar zaterdag heb ik voor meerde dagen gelopen! 
Eten, tv aan en verder niks. Een laat telefoontje met een felicitatie.... lang gesprek. De beller wist dat hij mij om die tijd wel kon bellen. Prima...  hij had het eerder al 2 keer geprobeerd (via de vaste telefoon), maar toen was ik nog niet thuis. Weer helemaal bijgepraat, leuk dat hij belde. Nog even iemand mailen.

Voor mijn doen vrij vroeg sliep ik al. Werd wel om half 5 wakker en was te wakker om meteen weer te slapen, maar te slaperig om wakker te blijven. Even de laptop erbij dan maar..... en dan weer verder slapen tot de wekker gaat. Ik kwam moeilijk op gang
Dan naar de winkel voor verse broodjes......  want de visite komt lunchen. Het regende.
Voor het eerst sinds april of zo had ik weer dichte schoenen en sokken aan, vorige week fietste ik nog zonder jas en in een mouwloos shirtje! De warme jassen mogen weer naar beneden!

Geldt dit jaar ook voor oktober!

Ik verwachtte de visite niet vroeg en dat klopte helemaal, daarom had ik rustig aan gedaan. Het is niet erg als niet alles klaarstaat, als het belangrijkste maar alvast gedaan is. 
Ik had tijd genoeg. Toen ze kwamen kon ik de broodjes en vleeswaren e.d. op tafel zetten, nog even wat kroketten bakken en ze konden eten. 
Ze kwamen ook met leuke cadeaus..... ik ben duidelijk niet vergeten. 

En morgen doe ik helemaal niks.... tenzij ik daar zin in heb! Nou ja, ik moet natuurlijk wel afwassen en het belangrijkste opruimen, maar dat is zo klaar!
Het waren erg leuke dagen, maar morgen even geen wekker en  alles rustig aan! 

Ik ben weer ontzettend verwend met leuke cadeaus en gezellige visite. 
Er kwamen leuke kaarten, heel veel felicitaties via internet op allerlei manieren en via de telefoon, ik kreeg planten, bloembollen (in mand), oorbellen, poppenhuisspullen, (puzzel-)boeken, knutselspullen, leuk schaaltje, mandjes, gekke sokken, geld, een mooie Sinterklaaskrans en Sinterklaasplanthangers, een thee-adventskalender, leuke verjaardagskalender, doucheschuim, taartschep (met tekst 'piece of cake') en... en.... teveel om op te noemen en allemaal dingen waar ik echt blij mee ben. Ook teveel om alles te fotograferen.
Ik ga het morgen allemaal eens op mijn gemak bekijken. Ik vind het al leuk als mensen komen, cadeau is niet nodig (oké, wel leuk natuurlijk, maar ook een kleinigheidje is leuk, iets van 1 euro met liefde gegeven en bedacht is mij ook heel veel waard!!!). 

Vanavond at ik de overgebleven croissants.... ik had ham/kaas- en kaascroissants gekocht, maar de hamkaas ceoissants die ik at waren met chocola .....  die lagen dan in een verkeerd vak.... ik neem aan dat sommigen mijn gasten ook een verkeerde hadden. Niks mis mee, ik vond het heerlijk, maar als je wat anders verwacht is dat toch raar! Bovendien zijn deze met suiker en het is niet de bedoeling dat ik daar veel van neem, dus die koop ik nooit.... maar ze waren wel lekker!

Morgen weer normaal eten, vandaag at ik restanten.

Allemaal heel erg bedankt voor alles

...... het waren superdagen!

Verlegen

 

Als kind was ik heel verlegen en dat was echt een probleem. Ik praatte alleen thuis maar zodra er een ander was hield ik mijn mond. Er waren maar weinig mensen waartegen ik iets zei. 
Was ik bijv. met mijn moeder bij een tante dan zei ik vrijwel niks. Moest ik daar naar de wc dan wachtte ik zo lang mogelijk in de hoop dat ik thuis zou zijn voor het echt niet meer ging, want ik vond het raar om ineens weg te lopen naar de wc, maar ik vond het ook raar om de zeggen dat ik naar de wc ging of dat ik plassen moest.... dat kondig je niet aan. 

Kreeg ik van de slager een plakje worst dat moest ik 'dank u wel' zeggen, dat wist ik wel, maar het lukte niet. Terwijl ik nog moed aan het verzamelen was werd er al op aangedrongen: "Zeg eens dank u wel" .... dat maakte het eigenlijk alleen maar moeilijker....ik wist het wel, het hoefde niet voorgezegd te worden. 
Het werd altijd meerdere keren herhaald en ik vond het dan steeds erger worden.... iets nazeggen voelde raar. 
Ik snap mijn moeder wel.... die wilde natuurlijk ook dat ik beleefd was, maar ja.... op deze manier werkte het niet. Ik besefte dat eigenlijk pas later.... maar ik weet nog steeds hoe ik mij toen voelde. 
Ik had niet het besef om het uit te leggen, dat was gewoon te moeilijk, ik kon dat niet onder woorden brengen. 

Achteraf denk ik dat het geholpen zou hebben als er van tevoren was afgesproken dat we het samen zouden zeggen (even aftellen...1...2...3...dank u wel). Ik denk dat dat vooral met mijn vader wel gelukt zou zijn want mijn vader was alles voor mij.... wij voelden elkaar goed aan. Met mijn moeder kon ik ook prima opschieten, niks mis mee, maar ik was duidelijk een vaderskind!  Ik zou er wel op moeten kunnen vertrouwen dat de ander het op normale sterkte zou zeggen, anders werkt het niet. Als de ander stiekem fluistert dan zou ik meteen weer dichtslaan. In het begin zou ik waarschijnlijk zelf wel fluisteren, want het zal niet in één keer lukken, maar ik denk dat dat een begin had kunnen zijn. Als je er aan went om het samen te zeggen lukt het misschien na een tijdje ook om het alleen te zeggen.
 Een heel jong kind mag echt nog wel geholpen worden hiermee. 
Maar voorzeggen wat er gezegd moet worden kan alleen als er niemand anders bij is.... even van tevoren het zeggen.... dat zou meer kans maken. En even afwachten... niet te snel aandringen en lukt het niet dan kan altijd nog gevraagd worden "Zullen we het samen zeggen?" 

Het lijkt op niet durven, maar het is ook niet kunnen.... het lukt gewoon niet. Alsof je over een ravijn moet springen wat je niet durft maar wel wil... steeds een aanloop en steeds toch niet... dat is ook niet durven maar gaat verder dan dat.
Het is natuurlijk ook onzekerheid, maar vooral een drempel waar je niet overheen kan komen.... een metershoge drempel. Bang iets geks te zeggen is het misschien ook wel.... het is van alles tegelijk, het heeft allemaal met elkaar te maken, maar al die dingen zijn net even anders. 
Ik weet nog dat ik het ook vreselijk vond als ik mijn moeder tegen bijvoorbeeld de buurvrouw iets over mij hoorde vertellen..."wat denk je dat Ansje gisteren zei..." dan zou ik het liefst ter plekke door de grond zakken, maar dat heb ik nooit verteld. Als ik het gezegd had zou ze er echt wel op gelet hebben, maar ze wist het niet omdat ik mijn mond hield. Als ze zoiets vertelde ging het meestal om leuke dingen, maar toch vond ik het vreselijk. Ik begreep toen ik nog zo klein was waarschijnlijk niet het verschil tussen ergens om lachen en uitlachen.... het verschil tussen leuk en vervelend als zoiets verteld werd. 
Het waren geen dingen waarvoor ik mij hoefde te schamen, maar ik deed het wel.
 

Hier zit ook wel wat in!

Toch was er een keer iemand die bij ons logeerde en die ik nooit eerder gezien had waar ik tegen praatte. Zij vroeg mij heel rustig iets over mijn poppen.... er was niemand anders bij.... ze drong niet aan.... en ik vertelde alles over mijn poppen... hun namen en alles wat er maar te vertellen viel en ik weet nu nog dat ik dat toen zelf wonderlijk vond.... ik was verbaasd dat ik dat zomaar deed, zonder enige moeite. 

Natuurlijk is niet iedereen hetzelfde maar ik denk dat de meeste verlegen kinderen net als ik zijn.... aandringen werkt niet, voorzeggen nog minder. 

Ik herken verlegenheid vaak bij anderen.... ik ken alle trucs om het te verbergen en bij kleintjes is het duidelijk zichtbaar.... je niet goed durven aankijken, niks zeggen. 
Het kuchen, een brutale opmerking maken .... allemaal trucs om het te verbergen. Ja, ook een brutale opmerking.... als zoiets in je hoofd komt dan zeg je dat om te laten merken dat je dat echt wel durft. Maar iets gewoons lukt vaak niet.... best raar. (Eigenlijk net als vroeger bij mijn schoonouders, die letten er zo erg op of ik mij wel thuis voelde en zelf iets lekkers durfde te pakken dat ik dan maar een bonbon pakte om te laten zien dat ik dat echt wel durfde.... ook als ik er totaal geen trek in had).

Als er bij een kind op aangedrongen wordt iets te zeggen help ik het, dan zeg ik tegen de ouders dat ik iets hoorde, heel zachtjes. Vaak hebben de lippen dan wel bewogen in een poging tot iets te zeggen. Tegen het kind zeg ik dan "Ja toch?" en meestal zal het knikken. 
Wel het kind erbij betrekken, maar niet aandringen en niet teveel aandacht geven. 
Stel dat een kind zou moeten zeggen hoe het heet dan zit de kans erin dat er gezegd wordt: "Zeg dan hoe je heet Bertram". Als dat ooit gebeurt zal ik zeggen tegen het kind: "Zal ik vragen of het het deze keer mag overslaan? Want ik heb al gehoord hoe je heet Bertram.... want dat heeft je moeder al gezegd".... zoiets gaat het dan worden. 

Ooit kwam er een oudtante bij mijn opa en oma op visite die ik nog niet kende.... een nogal aanwezige en bazige vrouw.... niks voor mij. Meteen een omhelzing en "Hallo schatje" .... brrrr.  En alles wat ze schattig aan mij vond moest luidkeels vermeld worden en iedereen werd erbij gehaald: "Kijk eens hoe schattig".  Als ik er aan terugdenk voel ik de afkeer weer. Vreselijk vond ik haar. 

Verlegenheid is moeilijk voor een kind.... en ook als het ouder wordt. Een klein beetje verlegen is geen ramp, maar het moet niet te erg worden. Bij mij heeft het lang geduurd.... het werd wel iets minder maar het ging erg langzaam. Na mijn 16de kwam er wat meer verbetering in en later vond ik dat ik niet meer verlegen was, maar als ik terugdenk aan die tijd dan was het toch echt nog niet helemaal weg..... maar het was over het algemeen geen probleem meer. 

😂🤣😄

Nu sla ik regelmatig door naar de andere kant.... ik flap er van alles uit zonder na te denken. Ik denk dat ik nog wat in te halen heb van vroeger.....  echt.... ik reageer nu vaak te snel. Gelukkig heeft dat nog nooit problemen opgeleverd en meestal is het niet zo erg (alleen niet de bedoeling), maar ik heb ook wel eens iets gezegd wat ik zelf eigenlijk te ver vond gaan.... maar daar werd goed op gereageerd, dus geen probleem. Ach.... het was iemand die mij goed genoeg kende om daar niet kwaad op te worden. Over het algemeen is het niks ergs.... niets om kwaad over te worden..... en als in zo'n geval iemand wel kwaad wordt dan trek ik mij daar weinig van aan.... die heeft het waarschijnlijk niet begrepen. 

Verlegenheid wordt wel eens verward met introvert..... maar dat is toch niet hetzelfde. Het kan wel samengaan, maar dat is echt niet altijd zo.

Hoewel het niet de bedoeling is er alles maar uit te gooien wat in mijn hoofd opkomt voelt dit toch beter dan die verlegenheid. 
Nu praat ik ook vaak te veel en te lang..... maar ik denk dat dat ook een beetje komt omdat ik alleen ben. Vaak heb ik alleen mijzelf als gezelschap.... en daar heb ik geen moeite mee, maar als ik dan met anderen ben blijf ik wel eens doorratelen. Alsof ik denk: 'Ah, iemand die wil luisteren, die moet ik vasthouden!' .... dat denk ik natuurlijk niet echt.... althans niet bewust. Soms heb ik het zelf door, maar ja... als ik dan halverwege een verhaal ben moet ik dat toch even afmaken..... en dan ben ik het weer vergeten en ratel ik door naar het volgende verhaal. En dan denk ik achteraf wel eens dat ik toch teveel aan het woord ben geweest. Toch kan ik echt wel luisteren naar anderen, maar als er stiltes vallen vul ik die vaak automatisch op.... ik doe het niet bewust, het gebeurt gewoon. 
Ik probeer het niet te doen..... maar het lukt niet altijd.... en als het wel lukt is er vaak iemand die zeg: "Wat ben je stil... is er wat?" Grijns!

Mensen die mij vroeger niet gekend hebben geloven vaak niet dat ik vroeger verlegen was.... dat begrijp ik best. 

Waarschuwing

 

De waarschuwingen vliegen ons om de oren..... roken is ongezond, alcohol is ongezond, vlees is niet gezond etc. Velen zien dit als betutteling, maar waarom zou een waarschuwing fout zijn? 
Verbieden gaat een stuk verder, maar een rookverbod vind ik wel logisch omdat anderen er last van hebben. Geen alcohol achter het stuur vind ik ook logisch..... en sowieso moet iemand die gedronken heeft geen overlast veroorzaken..... maar natuurlijk moet niemand overlast veroorzaken, maar mensen met (teveel) alcohol op zijn hun rem nogal eens kwijt. Met drugs hetzelfde. 
Van deze dingen weten we natuurlijk al lang dat het ongezond is..... maar er wordt steeds meer ontdekt en ik vind het alleen maar goed dat dat dan gemeld wordt. Ze zullen het ook melden als ineens blijkt dat er ook een gezonde kant aan zit.... of moeten ze dat dan ook maar niet zeggen? 

Van roken is al heel lang bekend dat meeroken ook ongezond is.... dan vind ik een verbod op veel plekken zeker op zijn plaats.... het is niet alleen hinderlijk voor anderen, maar ook ongezond! Wat je thuis doet moet je zelf weten..... maar niet raar kijken als mensen niet meer langs willen komen als je huis stinkt als één grote asbak. Echt.... ik heb dat meegemaakt.... als ik daar naartoe ging trok ik kleren aan die eigenlijk toch al in de was moesten want na afloop stonk ik als een kettingroker! En mijn bezoeken daar duurden dan ook niet lang, de rook sloeg op mijn keel. Veel rokers beseffen het niet, geloven het zelfs niet.
 

In mijn vroege jeugd stonden er al artikelen in de krant dat roken ongezond was... Dokter Meinsma schreef er in de jaren 60 regelmatig over.... maar de beste man werd uitgelachen... hij bleek toch gelijk te hebben. 

Drugs .... het kan natuurlijk niet gezond zijn. De ene drug is de andere niet.... softdrugs zijn minder erg, maar ik kan mij niet voorstellen dat het goed voor je is als je het veel gebruikt. Ook met drugs kunnen remmen niet meer werken.... wat er voor zorgt dat (net als bij alcohol) het ook indirect ongezond kan zijn want je kan gevaarlijke dingen gaan doen.... en daarbij ook een ander in gevaar brengen. Maar goed, wie het binnen de perken weet te houden en geen rare dingen doet moet het verder zelf weten of hij gebruikt. En natuurlijk is er de pijnstillende werking van sommige drugs. Dat maakt het nog niet gezond, maar kan wel belangrijk zijn. 

Vlees.... daar doe je een ander geen kwaad mee (alleen de dieren, dat dan weer wel)! Ongezond? Nou.... ik heb mijn twijfels... ik denk wel dat veel vlees ongezond kan zijn, maar een stukje.... 
Vitamine B12 zit alleen in dierlijke producten.... dat hoeft natuurlijk geen vlees te zijn, eieren, kaas en melk zit het ook in, maar veganisten zullen het met een supplement moeten aanvullen.... en het lijkt mij toch beter om het op een natuurlijke manier binnen te krijgen.... en er zitten meer goede dingen in.  
Rood vlees schijnt het slechtste te zijn.... en ik kreeg vroeger biefstuk om aan te sterken! 

Maar dat kan natuurlijk, gevogelte schijnt beter te zijn.... vind ik ook lekker, dus geen probleem. 
Op z'n tijd iets vegetarisch heb ik ook geen moeite mee. Maar ik vind vlees lekker en ik zie ook voordelen aan het eten van vlees (vooral B12) en ik eet het dus wel. Maar erg vaak kip, daar ben ik gek op en als dat beter is dan lijkt mij dat een goed idee! Dieren eten ook vlees.... en wij zijn ook dieren, zoogdieren. Ik ga  niet zover dat ik het eten van vlees aanraad, misschien is het veel slechter dan ik denk... dus daar wil ik mij niet aan wagen, ik zeg alleen dat ik wel vlees eet en wat ik als voordeel zie. Maar B12 kan dus ook uit andere dierlijke producten gehaald worden. 
Dierlijk eiwit wordt beter opgenomen in ons lichaam dan plantaardig eiwit. Een kippenei vertoont veel overeenkomsten met het menselijk eiwit en wordt daardoor beter opgenomen. Dat wil niet zeggen dat iemand die geen dierlijke eiwitten binnenkrijgt dus een tekort heeft.... maar de kans is wel groter. 
Als je vegetarisch of veganistisch wil gaan eten is het dus wel goed om informatie te zoeken over voor- en nadelen en maak dan je keuze. Een weloverwogen keuze is altijd beter dan een bevlieging. Ik heb respect  voor mensen die weldoordacht vegetariër of veganist zijn

En de dieren? Natuurlijk ben ik tegen dierenleed, maar als een dier een goed leven heeft gehad dan heb ik er geen moeite mee om zijn/haar vlees te eten. En dierenleed.... het is er, zonder meer... maar soms denk ik dat mensen zich teveel in die dieren verplaatsen. Een mens is nou eenmaal een ander dier dan een koe of een kip, met een ander gevoel, andere beleving. Ik moet er niet aan denken om de hele dag in de wei te staan, ik zou liever in de stal staan.... maar hoe denkt de koe of het paard erover? 
Een dier pijn doen of slecht te eten geven is natuurlijk altijd fout. Maar ik vraag mij ook wel eens af of huisdieren nou altijd wel zo'n fijn leven hebben. Ze worden verstikt door de liefde van de baas, maar de te kleine kooitjes, het niet naar buiten mogen.... zou dat allemaal zo fijn zijn voor een dier? Ik heb wel het idee dat dieren goed in staat zijn overal het beste van te maken. 'Oké.... ik mag niet naar buiten, maar lekker op schoot en geaaid worden is ook wel fijn, dan doe we dat maar.' 

Dat er gezonde en ongezonde voeding is is wel duidelijk. En wat voor de één ongezond zijn kan voor de ander prima zijn. Gluten bijvoorbeeld zijn echt niet ongezond, maar wel voor mensen met coeliakie. 
Ik eet redelijk gezond, maar ook wel eens ongezond..... een patatje op zijn tijd is echt wel erg lekker. Een slagroomgebakje.... jammie ...... maar alles met mate! Natuurlijk moet ik rekening houden met suiker i.v.m. mijn diabetes..... maar zo af en toe mag ik best wel wat hebben, ik moet het alleen niet overdrijven! Doe ik dat wel dan zal ik er zelf de gevolgen van moeten dragen... zo simpel is het.  
Door een tussenweg te bewandelen blijft het toch leuk en kan ik extra genieten van wat lekkers. 

Alcohol.... ook daarvan is al heel lang bekend dat het niet gezond is, maar vroeger werd wel gedacht dat een klein beetje juist wel gezond was. Elke dag een glas rode wijn zou goed zijn, pleegzuster bloedwijn was om aan te sterken (verrijkt met o.a. ijzer). Maar dat alcohol in elk geval slecht voor de lever was wist ik als kind al. 

Daarom ben ik op mijn 22ste gestopt met alcohol drinken.... ik had toen net voor de 2de keer problemen gehad met mijn lever.... niet zo erg als 6 jaar eerder, maar toch weer een lever die niet in orde was. 
Dat was voor mij reden genoeg om geen alcohol meer te drinken. 

In die tijd werd je voor gek verklaard als je niet dronk en ik kreeg regelmatig te horen dat het niet gezellig was om niet te drinken.... zelf mensen die wisten waarom ik niet dronk zeiden dat. 
Ik mis het niet.... en toen ik ruim 20 jaar geleden diabetes kreeg (ik wist toen al bijna 25 jaar dat het sluimerde) was het goed dat ik geen alcohol dronk, want ook daarvoor is het niet goed. 
Toen ik 2 jaar geleden in het ziekenhuis lag met o.a. een abces op mijn lever werd mij regelmatig naar mijn alcoholgebruik gevraagd..... (en drugsgebruik, roken).... een arts vertelde mij heel blij te zijn dat ik geen alcohol dronk: "Deden meer mensen dat maar, dan zou ik het hier een stuk rustiger hebben". 
In mijn dossier staat dat ik 'momenteel' geen alcohol drink, niet rook en geen drugs gebruik. Ik schoot in de lach bij het woord momenteel.... al 50 jaar geen alcohol en nog nooit drugs gebruikt en nooit gerookt.... en dan 'momenteel'. Het klopt wel, maar het komt over alsof ik tijdelijk gestopt ben. 

Veel dingen zijn niet goed voor ons.... er wordt steeds weer wat ontdekt en dat wordt dan gemeld.... je moet zelf weten of je je er iets van aantrekt. Dingen die verboden zijn daar is echt wel een goede reden voor en de voornaamste reden is gewoonlijk dat je er een ander ook kwaad mee kan doen. 
Wat je jezelf aandoet moet je zelf weten..... maar denk ook eens aan je nabestaanden! 
Niet mopperen, want dat is ook slecht voor je gezondheid en voor je omgeving. Doe wat je denkt dat goed voor je is. Wil je het risico nemen? Vind je het onzin? Geloof je het niet?  Prima, maar zeur niet! 
Ik geloof ook niet alles wat ik hoor of lees... ik twijfel ook regelmatig maar zoek ook veel op. 
Van voeding weet ik wel iets meer omdat ik mijn diploma voedingsleer heb, maar dat is van lang geleden en natuurlijk zijn sommige inzichten veranderd. Ik probeer de nieuwe ontwikkelingen zoveel mogelijk te volgen. Voor mijn diabetes is het ook goed om wat meer van voeding te weten, dus een extra reden om alles op dat gebied te blijven volgen. 

Overigens is een diabetesdieet niks bijzonders.... het is gewoon gezonde voeding die voor iedereen geschikt is. Gewoon voor het hele gezin gezond (tenzij er iemand is met een ander dieet natuurlijk, maar dat lijkt mij logisch!). Wel bijvoorbeeld opletten welk fruit je eet.... fruit is gezond maar bevat ook veel suiker..... maar er zijn grote verschillen. Aardbeien zijn prima, maar druiven zijn suikerrijk, dus daar niet teveel van. Zo zijn er wel meer dingen, maar die aanpassingen zijn altijd prima, voor iedereen, het kan geen kwaad om als fruit wat vaker voor aardbeien te kiezen i.p.v. witte druiven. 

En de opwarming van de aarde? Ook zoiets.... dat wordt vaak ook niet geloofd, zodra het vriest komen de opmerkingen weer dat de opwarming dus onzin is. Maar het valt toch niet te ontkennen dat er steeds vaker hittegolven zijn en periodes van droogte. Als je dat niet ziet dan heb je echt een bord voor je kop. 
Of het door de vervuiling komt..... dat kan ik niet met 100% zekerheid zeggen, daar heb ik geen verstand van en ik kan alleen maar afgaan op wat ik hoor en lees, maar vervuiling is nooit goed!  En dan niet wijzen naar andere dingen die meer vervuilen, want dan gebeurt er nooit wat. 'Ik mag elke dag een vuurkorf aansteken want de fabrieken stoten veel meer ellende uit'  is natuurlijk onzin. Die fabrieken stoten wel meer uit, maar maken wel dingen waar je zelf gebruik van maakt, waar je soms niet buiten kan. Ook fabrieken doen steeds meer hun best om het te beperken. En jij... met je vuurkorf of bbq .... in je eentje stoppen zet inderdaad geen zoden aan de dijk hoewel alle beetjes helpen, maar als iedereen zou stoppen dan zijn het toch echt al heel wat zoden. En stoppen is misschien wat drastisch, maar minderen is ook al goed. Doe je het niet? Ook goed, maar geef dan niet alleen de fabrieken de schuld en de vliegtuigen etc. 
Dat gemopper altijd helpt niet.... je kop in het zand steken ook niet! Geef gewoon toe..... ik wil een vuurkorf, ik wil een bbq op houtskool of hout, ik wil een open haard, ik wil .....  

Prima.... dan is het duidelijk. En op z'n tijd is dat geen ramp.... we kunnen nou eenmaal niet terug naar de oertijd (hoewel ze toen ook boven een vuur hun vlees roosterden, maar ja, toen waren er veel minder mensen en er waren geen auto's, vliegtuigen en fabrieken etc.) en we zullen altijd wel blijven vervuilen, maar door een beetje op te letten en het niet te vaak te doen scheelt het toch al. 
Vervuiling is nooit goed, of het nou wel of niet de opwarming van de aarde veroorzaakt.....dus een beetje opletten kan zeker geen kwaad!  Mensen zijn blijkbaar zo bang dat ze iets niet meer mogen..... maar meestal mag het wel maar wordt het afgeraden en dan is het aan jou welke keuze je maakt. 
We kunnen niet zonder regels, geboden en verboden..... stel je voor dat er geen verkeersregels waren.... dan hadden we nu geen overbevolking! Stel je voor dat het niet verboden was om iemand in elkaar te slaan of te verkrachten.... we kunnen niet zonder verboden! En als een verbod je niet zint dan heb je pech gehad! De meeste (of misschien wel alle) verboden zijn niet onredelijk.... omdat je er een ander mee kan beschadigen! 

Maar wat je eet.... dat mag je lekker zelf weten! Of je rekening wil houden met wat gezond is mag je ook lekker zelf weten. We worden er alleen regelmatig gewezen op wat (mogelijk) niet goed voor ons is of juist wel. Daar hoef je je niks van aan te trekken, maar er zijn ook mensen die het wel goed vinden om er rekening mee te houden.... die er misschien zelfs baat bij hebben. Dus ik hoop dat die meldingen blijven komen, zodat we niet onwetend blijven van mogelijke gevaren. 

Als iemand weet dat de kans groot is dat hij diabetes krijgt en dan leest dat een bepaald voedingsmiddel de kans om het te krijgen groter maakt lijkt het mij logisch dat hij dat dan minder vaak gebruikt. Als iets anders het juist blijkt tegen te gaan eet hij dat waarschijnlijk wat vaker..... dat is toch alleen maar mooi? 

We kunnen van alles opzoeken, ook over voeding, roken, alcohol etc., het is altijd goed om meer te weten. Maar..... zoek niet alleen naar sites die jouw mening delen, want dan heb je altijd gelijk. Zoek ook naar sites met andere meningen, dan weet je pas echt meer! 

En voor bijna alles geldt dan een tussenweg vaak de beste weg is.... alles met mate!

PROOST.... op je gezondheid!
(ik proost met een kopje thee).