Maandagmorgen werd ik wakker van de telefoon..... slaapdronken nam ik hem op... te laat. Het was Geurtje en snel belde ik terug, want dan is er iets aan de hand. De ambulance was onderweg voor Edwin die een gevoelloze linkerarm had en later hoorde ik dat ook zijn linkerbeen niet lekker was.
Natuurlijk schrok ik flink. Geurtje was ook onderweg naar het ziekenhuis en hield mij op de hoogte.
Ik lichtte alvast mijn broer in want ik vond dat die het wel moest weten. En iemand op wiens hond ik zou passen tijdens de vakantie. Dat zou ik eerst niet doen maar ze kon niemand anders vinden.... dus dan toch maar. Maar nu wist ik niet hoe het zou lopen en dan vond ik dat ze maar beter bijtijds kon weten dat het misschien niet doorging. Ik moet natuurlijk wel vrij zijn om naar Arnhem te gaan en evt. daar langer te blijven als dat nodig is.
Het voelde goed om even mijn verhaal kwijt te kunnen via de app.
Gelukkig belde Geurtje en ze was bij Edwin en ik kreeg hem zelf ook aan de telefoon. Hij klonk normaal.... maar hartslag was niet goed, bloeddruk veel te hoog en bloedvaatjes in de hersenen geknapt.
Een hersenbloeding.
Pfffff..... dat was schrikken.... gelukkig dat hij goed aanspreekbaar en normaal verstaanbaar was en het hele verhaal zelf vertelde. Daar werd ik ook rustiger van. Toen meer mensen ingelicht.... het is zo raar als mensen die ik vaak spreek het pas veel later horen.
Niet iedereen, dan heb ik een secretaresse nodig, maar anderen lezen het dan hier. Zo moet het maar even.
Hij was eerst gewoon naar zijn werk gegaan, dacht dat het wel over zou gaan, wel gekeken of zijn mond scheef stond, of hij normaal kon praten.... hij weet waar je op moet letten maar dat was allemaal goed. Hij had nog aan collega's gevraagd of zij ook vonden dat hij normaal praatte en of zij vonden dat zijn mond scheef stond... maar nee.... nou, dan valt het wel mee dacht hij toen nog.... gaat wel over!
Maar het werd niet minder en hij besloot de huisarts te bellen voor advies, die nam contact op met het ziekenhuis en even later kwam de ambulance en werd hij van zijn werkplek gehaald.
Zijn bloeddruk bleek heel hoog te zijn en dat werd met veel medicijnen weer normaal.
Blij dat hij verder in orde leek..... de schade lijkt dus mee te vallen.
Ik ging natuurlijk op bezoek.... niet hals-over-kop, rustig aan, hij moet ook rust hebben en ze zijn natuurlijk steeds met hem bezig.... ik weet hoe dat gaat.
Het avondbezoek begint al om half 6, dat was een mooie tijd.
Doordat niet duidelijk was waar de halte van de bus was ......(wonderlijk, de één aan de ene kant van het station onder de overkapping...'binnen' en hetzelfde busnummer de andere kant op aan de andere kant buiten!) miste ik mijn bus in Arnhem net..... toen eindelijk iemand wist waar hij stopte rende ik er naartoe en net toen ik bij de draaideuren was reed hij langs diezelfde deuren... net van de halte af. 20 seconden eerder en ik had hem gehaald. De volgende een kwartier later... valt mee. En Wesley stond op de halte te wachten, die weet de weg toch wat beter dan ik. Lief!
Edwin was goed te spreken, hij had net gegeten ..... lekker, andijviestamp met een worstje. Hij deed voor hoe hij met die hand waar nauwelijks kracht in zat en loodzwaar leek zijn worstje sneed.... hij kon er zelf om lachen. Ik zou hem op een vork geprikt hebben en afgehapt.... "Ik ben geen kannibaal" was zijn antwoord. Hihihi, ik dus wel, want ik doe het wel vaker zo. Edwin zit altijd met verbazing te kijken hoe ik een pizza eet.... die snij ik niet in punten, ik hap hem af..... schuif hem een stukje van mijn bord en dat hap ik af.... ik geef toe, het is raar en ik doe het niet waar anderen bij zijn (met uitzondering van Edwin dan).
"Nou Edwin, dat was dus sensatie op je werk" "Ja, ik wilde opvallen want ik heb intern gesolliciteerd en nu denken ze 'die moeten we hebben, die komt zelfs werken met een hersenbloeding!' .... zijn humor is hij dus nog niet kwijt! Zo waren er nog een paar dingen.... hij had meteen zijn antwoord klaar.
De vooruitzichten zijn goed.... het is een kleine bloeding maar op een vervelende plek. Ze verwachten dat alles goed komt. Zijn bloeddruk steeg wel weer tijdens het bezoek.... op zich niet zo gek natuurlijk, maar het moet niet te gek worden, dus dat is nog wel iets dat goed in de gaten gehouden moet worden.
Maar..... alle reden om positief te blijven en dat is hij zeker. Hij ligt niet meer aan een monitor (op de SEH wel) maar het wordt natuurlijk wel steeds gecontroleerd en heeft geen infuus..... geen kabels of slangen, dus hij kan 'gewoon' zijn bed uit. Met een been dat nauwelijks meewerkt is het natuurlijk acrobatiek, maar toch.... hij kan het!
Die onhandelbare hand is dik, zijn vingers lijken worstjes (sorry Edwin), ziet er raar uit.
Geen idee hoe lang hij moet blijven..... we zien wel. Nu ging ik weer naar huis.... maar best kans dat als hij naar huis mag dat hij hulp nodig heeft.... en dat ik dan daar blijft. Hangt er natuurlijk ook vanaf wat hij wil.... ik dring mij niet op, maar wil alles doen wat nodig is. Ook geen probleem om meerdere keren heen en weer te gaan..... we zien wel hoe het loopt.
In de trein terug ging ik appjes, chats en mailtjes beantwoorden.... en kreeg antwoorden terug.... ik switchte van de één naar de ander..... totdat mijn phone bijna leeg was... 12 %.
In de bus kon hij alvast wat opgeladen worden..... dacht ik..... lukte niet, hij bleef maar 'roepen' dat hij opgeladen wilde worden. Dan thuis maar.... ik hoorde wel dat er nog het één en ander binnenkwam, maar dat moest maar even wachten tot ik thuis was.
Iedereen bedankt voor het medeleven en aangeboden hulp.... ik heb al zoveel lieve berichten ontvangen... dat doet ons goed! En na de eerste schrik zijn we weer helemaal positief!
