Zoeken in deze blog

zondag 7 december 2025

Week 49 Weer een week met van alles wat en vooral een heel gezellige verjaardag met een etentje!

D E C E M B E R

De feestmaand!


Maandag 1 december: Mopperdemopper...... er zit een grote zwarte vlieg in huis.... een paar dagen geleden dacht ik hem al te zien vanuit een ooghoek, maar hij was sneller dan ik.... maar nu wordt hij opdringerig! Hij zit steeds op mijn glas of mok....en hij vloog rakelings langs mijn oor. 
Hij is kleiner dan een bromvlieg en groter dan een huisvlieg.... ook groter dan een klustervlieg! 
Doordat ik klustervliegen heb gehad reageer ik toch wat schrikkeriger.... het zal och niet weer? Maar nee.... volgens mij is deze echt alleen, is groter, veel sneller en zit niet op het raam! Maar ik wil wel van deze ongenode gast af! Hij laat zich niet vangen.... hij is snel..... ik heb nu zo'n vieze vliegenplakstrip opgehangen.... ik hoop dat hij er op landen wil! Hij zal wel honger hebben want er is niks te halen voor hem, daarom laat hij zich nu vaker zien denk ik. Nu bekers e.d. met deksel, voelt toch beter. 
Alles tegenover elkaar openzetten wil wel eens helpen, maar ja.... daar is het wat koud voor! 

De kerstkaarten zijn geschreven.... alleen nog de afzender erop. Nog wel even nakijken of ik echt iedereen heb..... het gebeurt nog wel eens dat ik iemand over het hoofd zie. 
De agenda voor volgend jaar is ook ingevuld (ja, ik gebruik nog een papieren agenda!).

Dinsdag 2 december: Vlieg is/lijkt verdwenen.... geen idee waarheen! 
's Middags theeleuten met vriendin en 's avonds naar de muziek. De donkere straat is nog steeds donker, de verlichting daar is al een maand stuk. Dus.... omrijden.

Woensdag 3 december: Mijn Hollands huisje was er weer niet...... ik besloot dan maar 2 andere te nemen en hield rekening met iemand die wilde ruilen omdat die een ander nummer miste.  Kleine moeite om die dan te kiezen .... ik bracht hem meteen even langs, weer iemand blij gemaakt. 
Het is niet zeker dat ze nog komen, ze zijn steeds op. Dat komt natuurlijk omdat er maar één nieuw huisje is en normaal 2..... dus mensen die 1 bon hebben moesten voorheen een keuze maken. 
Nu wil iedereen die ene en dan gaat het snel.. Er kunnen ook kerstboomhuisjes voor gehaald worden, maar de meester mensen willen eerst de serie compleet hebben. Nu loop ik dus één huisje op achter ..... als er volgend jaar weer 2 huisjes zijn blijft dat ook zo, want ik kan er geen 3 halen. Mijn bonnen zijn nu op, dus als ze toch nog komen heb ik pech.... maar ja.... ik kan moeilijk elke dag 2 keer gaan kijken of ze er zijn! Vandaag kwam ik toen ze aan het bijvullen waren.... hij zat er niet bij.
Bij al die huisjes zou een toren of een kerk misschien ook leuk zijn. 

Nu nog het cadeau afmaken voor de volgende jarige.... wat geef je iemand die 90 wordt en waar je al jaren maar nauwelijks contact mee hebt?  
Het gaat een dinerbon worden..... geen idee of hij nog vaak uit eten gaat, of hij nog veel de deur uitgaat, maar ik heb gekeken.... ook in zijn woonplaats is een restaurant waar hij hem kan gebruiken .... en in een stad dichtbij kan hij zelfs op meerdere plaatsen terecht. Hij kan ook voor een lunch kiezen .... dat vind hij misschien prettiger. Die plak ik dan vast op een dinerbord samen met een verjaardagskaart en ik plak daar ook bestek op, zo pak ik het in. Ik moet alleen nog een bord kopen. En de bon, maar dat is geen probleem, we hebben een Primera en AH zal hem ook wel hebben.... vandaag vergeten mee te nemen en na 2 supermarkten had ik geen fut meer om terug te gaan. 

Donderdag 4 december: Vandaag dan toch eindelijk gewinkeld! Even met de bus naar Amsterdam-Noord. Ooit ging ik daar naartoe met de auto maar nu al jaren met de bus... net zo handig. Tegenwoordig is het wel wat verder lopen voor ik er ben maar dat vind ik niet erg... gewoon lekker doorlopen hou ik langer vol dan het winkelen zelf. Ik vertrok 's middags, kwam onderweg iemand tegen waar ik mee bleef kletsen, dus het werd later... maar er was tijd genoeg, zo lang hou ik het toch niet vol. Na 2 winkels even gezeten met een kop thee .... dat is even nodig en dan weer verder, maar niet veel winkels meer.  Ik ben geslaagd..... om kwart over 4 was ik weer thuis. Even het cadeau voor de jarige bij elkaar gepakt en geplakt.... morgen verder inpakken. 


Ik viel in slaap..... at toen ik wakker werd en viel weer in slaap. Ondertussen waren er berichtjes binnengekomen die ik beantwoordde toen ik weer wakker was .... zonder dat ik doorhad dat het rond 12 uur 's nachts was.... sorry, ik hoop dat ik niemand wakker maakte! 
Maar..... één berichtje meldde dat ik een huisje van mij mocht ruilen voor het nieuwste huisje.... wow. Ze had graag de kerstboomhuisjes, maar omdat ik die niet heb mag een andere ook. SUPER! 

Vrijdag 5 december: Ik besloot nog niet te zwemmen, ik ben wel behoorlijk opgeknapt, maar ik denk dat ik beter rustig aan kan doen.... morgen weer een drukke dag, niet overdrijven. Ik zou wel trakteren vandaag.... dus ik ging wel naar het zwembad, maar zonder badpak .... met wat lekkers en extra aanvulling van kruidnootjes met en zonder chocola, minichocolettertjes, chocomunten, speculaasrotsjes (die waren ook lekker!), echte pepernoten etc. 



Ik had papieren Sintbordjes en -bekers en servetten en prikkertjes die met  Sinterklaas te maken hadden. Minigebakjes (slofjes)... deels ook in Sinterklaasstijl had ik gekocht in verschillende smaken, die zijn lekker.  Ik had een klein pakje glutenvrije koekjes omdat ik wist dat er iemand is die glutenvrij moet... geen idee of ze koffie blijft drinken, maar als ze er is dan heeft ze ook wat... en anders komt het wel op.


 
Ik had een metalen trommel in de vorm van het boek van Sinterklaas waar ik wat lekkers indeed.  In een taartstolp gingen de gebakjes met van alles er doorheen gestrooid, vlaggetjes erin.... lekker feestelijk!
Ergens anders nog meer van die gebakjes, die pasten niet meer in de stolp/  En een pak cakejes in reserve voor als er erg veel waren.  Je moet op alles voorbereid zijn.

Het boek van Sintklaas zat ook vol met lekkere dingen!

Op mijn gemak zette ik alles neer.... een klein extra tafeltje had ik ook mee omdat de tafel daar zo klein is. Iemand had cake gebakken, dus er was zelfs nog meer. Het was een succes, er werd flink van gesnoept en als mensen hun bordje en prikkertje meenemen dan weet ik dat ze het leuk vinden!


Iemand die het erg leuk vond en het vandaag ook viert gaf ik wat schone bordjes, bekers en servetten
 mee .... weer iemand blij.


Ik had zelfs een rol doekjes mee om de tafel schoon te maken, want de kans op knoeien was groot! Even het doekje nat maken in  het zwembad en ik kon schoonmaken. Normaal neem ik dat niet mee.... dan wordt er ook wel geknoeid en als ik een dweiltje kan vinden maak ik het ook wel schoon, maar ik heb geen sleutel van de personeelskamer natuurlijk en daar is de 'keuken'.... dus als ik er niet bij kan houd het even op. Maar nu was er zoveel wat kon kruimelen... ik vond dat ik dat dan ook moet opruimen. Met de vloer was de badmeester mij voor, die kwam al met een gieter het schoonspoelen. 
Anders zou ik dat ook gedaan hebben, ik weet waar gieters en emmers staan .... dat is niet veranderd, toen ik daar lang geleden werkte stonden dat soort dingen daar ook al en omdat ik daar nog een beetje bij het meubilair hoor ben ik brutaal genoeg om het dan gewoon te pakken! Vullen met badwater.... simpel! 


Wel handig die doekjes, want ik liep natuurlijk op blote voeten en doordat er schoongemaakt was werd  het flink nat.... normaal heb ik een handdoek mee maar nu niet... maar wel die doekjes... opgelost! Tegen mijn gewoonte was ik met de auto gegaan..... zo kwam al het lekkers goed over. Ik had nog zat lekkers over.... ik zei dat mensen wat mee mochten nemen als ze dat wilden. Ik zette het één en anders neer voor de badmeesters en de rest nam ik mee terug. De kruidnootjes en pepernoten blijven nog wel even goed, misschien zijn daar met Kerst ook nog liefhebbers voor 🤣😂.

's Middags mijn dubbele Hollandse huisje geruild voor de nieuwe.... mijn serie is weer compleet. Ik vind die kerstboomhuisjes ook leuk, maar ik wil vooral de serie compleet hebben en dubbele zijn ook welkom. Maar...... ik heb er heel veel, dus ik vind dat iemand die weinig heeft eerst aan de beurt is voor bonnen die anders niet gebruikt worden. Zelf heb ik al eens een huisje weggegeven aan iemand die er nog één miste..... wel iemand die ik ken en ook aardig vindt, ik doe dat natuurlijk niet bij iedereen.... dan zou ik snel los zijn en ik ben juist zo blij met die lange rij. Nooit teveel..... ze zijn zo leuk. En een lichtsnoertje (op batterijen) erachter.... hier en daar een lampje in een  huisje duwen..... en met één klik zijn de huisjes aan. Dat is handiger dan één voor één .... soms passen de lampjes die erbij zitten slecht en dan is het een gepriegel..... prima als je 3 huisjes hebt, maar bij een hele rij is een snoertje echt handiger. Natuurlijk komt het niet precies uit en is er dus ook 'buitenverlichting'..... maar dat zit aan de achterkant ... dus geen probleem vind ik. 



Snik, nu zijn de Disneykransjes op bij AH.... ik had nog een bon. Of ze nog komen? Waarschijnlijk niet maar niets is zeker. Geen ramp hoor, ik vind de huisjes belangrijker! Ik heb 4 kransjes en toevallig allemaal verschillend, dus ik heb niks te mopperen .... ze zijn leuk, maar de huisjes vind ik leuker! 
Ik vind het altijd leuk om dergelijke dingen te sparen, maar hiermee niet heel fanatiek. 

's Avonds arriveerde mijn eerste kerstkaart... oeps....die had ik nog niet geschreven, dat wist ik zeker. 
Hij bleek niet in mijn adresboek te staan.... ik heb vorig jaar (of was het dit jaar al) een losbladig adresboek in gebruik genomen en hem daar vergeten in te zetten. Snel alsnog gedaan.... misschien heb ik hem dan vorig jaar ook wel overgeslagen, geen idee. 
Gelijk maar even op alle kaarten die met de post meegaan de afzender gezet.... die zijn nu klaar voor verzending. 

Mijn pennenbestelling afgemaakt, de aanvulling die ik nodig had was gearriveerd, dus dat kan ik in het weekend klaar maken voor verzending. 

Het cadeau voor morgen ingepakt..... ik ben er klaar voor!

Zaterdag 6 december: Vandaag vier ik de verjaardag van iemand die 90 werd!
Ik kreeg een uitnodiging voor een etentje in Egmond aan Zee. Dat moet met het ov (want terug is het donker) ..... en dat is meerdere keren overstappen. Het leek er even op dat terug erg lastig zou zijn, maar ineens kreeg ik meer mogelijkheden te zien en dan moet het kunnen, ook al duurt heen veel korter dan terug en is het vooral terug niet een simpele reis. Maar dit moet even. 




De reis verliep soepel, bus, metro, trein en dan weer bus ...... toen ik op de trein zat te wachten in Amsterdam kwam er een conducteur naar mij toe "Dag mevrouw, moet u niet mee? Nee? Waar gaat u dan naartoe?" "Naar Alkmaar"  Hij draaide zich om naar zijn collega's en vroeg ze: "Mannen, kunnen we naar Alkmaar gaan, dan kan deze mevrouw mee"  De mannen zeiden dat het niet ging en ik kreeg te horen: "Sorry mevrouw, ze willen niet... hij stapte in en zwaaide nog even en toen de trein vertrok zwaaide er 2 conducteurs heel uitbundig naar mij..... ik hou van dat soort acties! Als snel kwam mijn trein... in Alkmaar even kijken waar de bussen stonden, stevig doorlopen en ik zat op tijd in de bus. Goed opletten waar ik eruit moest..... ja, de volgende halte, ik belde en daar was de halte al.... de chauffeur wenste mij vanaf zijn zitplaats nog een heel fijn weekend toe. Even kijken..... o, die kant op (ik had op googlemaps streetview gekeken, daardoor herkende ik dingen)..... ik liep er zo naartoe... geen probleem. Er stond een stevige wind..... prachtig om de zee te zien daar! Ik ben geen strandmens, niet om te zonnen, maar de zee hou ik van en een strandwandeling vind ik wel heerlijk... lekker uitwaaien. Maar nu even niet natuurlijk.  Binnen gevraagd waar ik moest zijn.... o, naar boven.... en daar zag ik de jarige al, hij kwam meteen naar mij toe..... even later een dochter die ik meer dan 40 jaar niet heb gezien en de tweede dochter die ik net zo lang niet had gezien. 



Een derde dochter had ik ook lang niet gezien, maar die zie ik wel eens op facebook doordat zij omgaat met mijn nichtje. Zij herkende mij ook meteen. Toen de zoon..... die had ik tussendoor nog wel eens gezien, maar niet vaak. Leuk om ze allemaal weer eens te zien. De kinderen waren er allemaal en de kleinkinderen en zelfs de achterkleinkinderen.



 Ah, ik zag familie uit Monnickendam de trap op komen.... die wonen hier vlakbij. Ik vroeg of ik mee terug kon rijden en dat was natuurlijk goed.
Dat was top! De terugweg was nou eenmaal lastiger en nu hoefde ik niet op de tijd te letten. Ik wist dat de kans erin zat dat ze er zouden zijn, maar ja.... het zijn ook 80-ers, misschien was het ze toch teveel om te komen .... daarom had ik maar niks gevraagd .... de heenweg vond ik geen probleem en nu ze er dus waren kon ik terug wel mee en dat vond ik wel erg prettig (ik zou er terug zo'n 2 1/2 uur over doen). Zo gezellig.... ik stond bij een statafel (ik sta niet graag lang), maar de bediening kwam met barstoelen voor ons aan maar die waren wel erg hoog.... daar kwam ik niet op.... maar met vereende krachten, vooral de kracht van een neef kwam ik toch op die stoel hahahah. Ze kwamen steeds rond met lekkere hapjes, wat bij onze tafel zeer gewaardeerd werd, dus toen iemand even de plank met schaaltjes bij ons neerzette vonden wij dat we de hapjes niet koud konden laten worden en aten alles op (was niet zoveel meer, maar toch....)


Na ruim 2 uur verkasten we naar de overkant naar een hotel/restaurant waar een heerlijk buffet stond..... echt.... zo lekker. 2 keer opgeschept! Maar de eerste keer had ik vooral rauwkost en wat kibbeling..... de tweede keer meer kibbeling en zalm en nog wat rauwkost en salades. O, en toen werden de toetjes ontdekt..... te lekker.... niet aan mijn diabetes denken maar gewoon doen!


Heerlijke ijssoorten, vruchtjes en ik had tiramisu in een klein bekertje...... jammie, hier lust ik wel pap van.... maar ik kon geen pap meer zeggen!




 Nog even gesproken met dochters en de jarige....Eén van de dochters vertelde mij dat haar kinderen gevraagd hadden wie ik was en zij had uitgelegd: "Je ken toch die foto die bij opa staat, die trouwfoto.... daar staat ook een kleine meisje op en een jongetje ... bruidsmeisje en bruidsjonkertje.... zij is dat meisje" ......leuk.... toen konden ze het een beetje plaatsen. Logisch dat ze het niet wisten, ze hadden mij nog nooit gezien! 


De achterkleinkinderen waren nog heel klein, maar tijdens het borrelen zaten zij rustig te kleuren en ook later tijdens het eten heb ik geen rennende kinderen gezien, geen geschreeuw of gehuil, zelfs het schattige ukkepukkie van 7 maanden was heel rustig. Natuurlijk ben ik ook niet steeds erbij geweest, de kleintjes zaten niet vlakbij mij, maar ik heb ze in elk geval niet gehoord. 

Tijd om naar huis te gaan..... iemand bracht mijn neef met de auto naar zijn auto.... en neef kwam zijn vrouw en mij weer ophalen bij het restaurant.... goed geregeld allemaal. Onderweg flink veel regen gehad, maar hier was het weer droog. Hij bracht mij tot dicht bij mijn huis... ik had al gezegd dat dat niet eens hoefde, want ze wonen dichtbij, dat stukje kan ik wel lopen, maar hij kwam langs mijn straat en bracht mij dus dichterbij.... uiteraard niet voor de deur, want dat is onhandig. Thuis zat ik even later in pyjama op de bank..... ik keek op de klok.... hééé' .... anders had ik nu nog in Alkmaar op mijn trein staan wachten.... dan naar Amsterdam en met de bus naar Monnickendam (metro zou ik overslaan)  .... ik was  nu heel wat sneller! Toch goed dat ik heen wel met het ov was..... de laatste 2 jaar heb ik niet veel met het ov gereisd, vooral weinig ritten met meerdere overstappen en het is best goed om dat zo nu en dan te doen, je moet het bijhouden anders ga je steeds meer tegen dergelijke ondernemingen opzien.... dat is met veel dingen zo. Zoveel mogelijk alles blijven doen is het beste. 




Ik kan terugkijken op een leuk feest....  veel mensen weer gesproken en ik denk dat het voor de jarige en de kinderen en kleinkinderen een leuke herinnering is. 




Ondertussen nam Sinterklaas afscheid, hij wordt hier altijd uitgezwaaid en na de zoveelste keer 'Dag Sinterklaasje' gezongen en gespeeld te hebben vaart hij de haven uit... dag Sint, tot volgend jaar. De muziek speelt bij een grote kerstboom nog een paar kerstliedjes en de lichtjes in de boom gaan aan! Sint eruit en Kerst erin! 
 
Zondag 7 december: Wonderlijk, ik heb de laatste tijd vaak een beetje last van mijn maag... brandend maagzuur. Niet heel erg, maar wel vaak. Ik hield mij keurig aan mijn dieet.... al lange tijd nauwelijks uitzonderingen meer.... en toen begon die maag een beetje vervelend te doen. Gisteren heb ik nergens op gelet.... veel gegeten en een zoet toetje.... en ik heb nergens last van! 

Ik ben nooit zo vroeg, maar ik heb nu echt al een begin gemaakt met de kerstversiering. Ik red het anders niet..... ik doe dit jaar meer omdat ik een deel van de kerst thuis ben en de Arnhemmers hier komen. Ik deed het al jaren in etappes, maar het moet in steeds meer etappes.... en wat klaar is is klaar!  Ik had eerder al wat dingen naar beneden gebracht en enkele dingen zelfs al een plaatsje gegeven en nu nog een paar dingen. 









Vandaag verder rustig aan gedaan.... vnl klussen als cadeautjes inpakken, wat kerstversiering dus,  de pennenbestelling verzendklaar gemaakt (alle aanpassingen zijn nu gedaan), een paar telefoontjes gehad.... waaronder iemand die ik even moest helpen met internet, soms lukken dingen niet en dan ben ik voor iemand een EHBI-er (Eerst Hulp Bij Internet). Altijd leuk als het dan wel lukt. Vraag mij niks over de computer zelf of over aansluitingen, daar weet ik niks van en met stekkers ben ik zelf altijd bang dat ik het verkeerd doe, maar internet zelf ben ik heel redelijk in thuis. Voor computerproblemen heb ik zelf Edwin.... meestal als er iets raars met mijn laptop is stuur ik een berichtje en krijg dan vaak meteen een code terug die het oplost, hij weet veel van die codes uit zijn hoofd. Zoals die keer dat mijn scherm ineens op z'n kant stond.... hij wist direct de oplossing. Hij ziet niet alle berichten meteen, overdag zit hij natuurlijk op z'n werk waardoor het niet altijd meteen kan, maar soms is hij echt supersnel. 

Deze maand heb ik elk weekend wel wat..... het is druk deze laatste maand van het jaar. Maar wel allemaal leuke dingen. 

vrijdag 5 december 2025

Zo jammer.....


Ik zit weer heel alleen Sint Klaas te vieren
het is voor mij het mooiste feest van 't jaar
maar Sint is niet meer in
en toch heb ik nog zin
'k geloof nog in die ouwe knar zowaar!

Maar heel veel mensen schuiven 't door naar Kerstmis
Een ander heel mooi feest aan 't eind van 't  jaar
maar weet je wat ik vind
de Kerst past niet bij Sint
en daarvoor maak ik echt geen rijmpjes klaar!

Veel mensen die niet in de Sint geloven
Dat vind ik eigenlijk een beetje raar
De Kerstman is het nu
maar ik vraag nu aan u
Gelooft u die dan wel ineens zomaar?

Die holle bolle Gijs met rendier Rudolf
hij is voor elke schoorsteen veel te zwaar
het heeft geen enkele zin
hij past er echt niet in
en is voor 't oude Sintfeest een gevaar.

Ik mis de leuke rijmen en surprises
'k ben met die bolle nepper nu wel klaar!
Geef mij maar ouwe Klaas
die is voor mij de baas
Dat is die beste man al zoveel jaar!


Ik heb nooit begrepen waarom mensen zeggen "De kinderen geloven niet meer in de Sint, dus we doen het met Kerst". Prima als je dat leuker vindt, maar geloven ze dan wel in de Kerstman? 
Het is een heel ander feest en eigenlijk vind ik het minder bij Kerst passen. Bij Kerst past meer een enkel luxe cadeau maar geen gekkigheid, geen surprises en geen rijmen. 



En ik vind ook dat Kerst om heel andere dingen gaat.... ook als je niet gelovig bent. Voor de meeste mensen hoort het met Kerst vrede te zijn.... dat past echt bij Kerst!  En ik mag toch aannemen dat ook niet-gelovigen het kerstverhaal kennen. Of je het gelooft of niet.... het verhaal hoort bij Kerst en mag dan ook vertelt worden.... als je niet gelooft dan zie je het maar als een mooi sprookje, net zoals de Sinterklaasverhalen.... ik vind dat dat meer bij de Kerstsfeer past.  Natuurlijk moet je doen wat je zelf wil.... maar ik vind het zo jammer dat het allemaal bij elkaar geveegd wordt. Ik zie zo graag het verschil tussen beide feesten.

Eigenlijk heb ik het idee dat het voor veel mensen een excuus is omdat ze geen zin hebben in al die voorbereidingen ervan... terwijl die voorpret vaak ook al zo leuk kan. Maar zeg dan gewoon dat je het niet leuk vind en om er vanaf te zijn het met Kerst doet.
De surprises hoeven niet perfect te zijn, de rijmen mogen mank zijn, je mag een beetje geholpen worden ... het maakt niet uit, als je maar lol hebt! Elkaar een beetje plagen... ook dat is leuk. 

Ik vind het jammer dat steeds minder mensen het Sinterklaasfeest vieren!


En het kan ook allebei een beetje.... ik vierde altijd uitgebreid Sinterklaas maar voor Edwin lagen ook er altijd wat pakjes onder de boom. Dat stond gezellig en er stond een dag en tijd op de pakjes wanneer hij het open mocht maken.... dat ging door tot de jaarwisseling (niet elke dag) en op die avond het meest... want dat is voor een kind een lange avond. Zo had hij steeds iets om naar uit te kijken. Het waren kleine cadeautjes.... een schrift, potlood, leuk gum, Donald Duck, klein spelletje .... dat soort dingen. Doordat we op dat soort dagen meestal met z'n drieën waren (Edwin, mijn moeder en ik) was het zo voor hem wat leuker als mijn moeder en ik de hele avond zaten te kletsen. We deden ook wel spelletjes, maar niet aldoor. Hij keek steeds op de klok of hij al iets mocht uitpakken. Zo werd oudejaarsavond voor hem ook spannend en ik hield tot het laatst vrolijke pakjes onder de boom! 


Maar dit jaar ben ik toevallig precies op 5 december aan de beurt om te trakteren na het zwemmen (is 1x per maand) en natuurlijk is dat in Sinterklaassfeer! Heb ik toch een beetje mijn Sinterklaasfeest. 
En echt..... ik eet op 5 december van een Sinterklaasbordje en drink uit een Sinterklaasbeker! 

zondag 30 november 2025

Week 48. Herinneringen aan Christina, beetje ziek, kapster en meer.....


 Maandag 25 november:
Vandaag kwam ik niet erg op gang.... ik besloot alleen naar de kapster te gaan en verder niet.

Bij mijn kapster Elles Care Beauty & Hair is het altijd gezellig, ik ken haar al jaren!


Ik weet nog dat ze in haar opleiding zat voor kapster en schoonheidsspecialiste. Ik ben toen wel eens haar 'model' geweest op school.... toen nog niet om te knippen (ik heb geen haar voor een leerling, die gaat huilend naar huis!!) maar voor een gezichtsbehandeling en handen. Ook een keer voeten, toen belde ze de avond van tevoren dat ze niemand had.... ik waarschuwde haar dat ik geen ideale voeten had daarvoor...... deels aan elkaar gegroeide tenen (zwemvliezen)  waardoor er geen teenspreiders tussen kunnen en sommige nagels zijn zo klein dat je die niet kan lakken zonder te knoeien omdat het kwastje veel groter is dan de nagel.. Maar ja, er was niemand anders, dus ik kwam...... haar lerares begreep gelukkig dat het niet anders kon en vond dat ik maar niet haar voetenmodel moest zijn bij een examen hahaha.... dat snap ik heel goed.


Ze is goed, ik ken haar vooral als kapster, maar zij weet mijn haar te temmen en dat is maar weinig anderen gelukt. Lang haar is bij mij geen probleem, maar sinds ik het kort heb moet het in elk geval aan de achterkant voor zo'n 50 % uitgedund worden anders is het met 2 weken een oerwoud! En zo stug en steil dat het snel niet mooi geknipt is, er valt niks te verdoezelen.... en dan ook nog 3 kruinen! 




Ik moest er om 4 uur zijn, dus na het knippen meteen naar huis.... kwartiertje rijden ongeveer..... dan is het nog niet helemaal donker en bijna thuis weet ik het wel..... hoewel ik in het donker ooit bijna bij de afslag op de verkeerde weghelft zat.... toen was ik de enige auto daar en zag het pas op het laatst.... sinds die tijd lette ik daar extra op en ging het goed.... nu zie ik het nog slechter, maar ik weet nu waar ik op letten moet en om die tijd is het druk genoeg dat ik altijd wel iemand voor mij heb en/of er staan auto's voor het verkeerslicht die Monnickendam uit willen en dan is het duidelijk waar mijn weg is..... dus als het door het donkere weer donkerder is dan ik hoop dan lukt dat wel.... en dat is dan alleen het laatste stukje .... in Monnickendam (ook maar een klein stukje) gaat het wel lukken! 
Als het al te donker is als ik wil vertrekken laat ik mijn auto staan en ga terug met de bus, dat had ik al bedacht! Dan haal ik mijn auto later wel op! Van tevoren de mogelijkheden alvast bedenken.... zodat het niet onveilig wordt! 




Het zit weer lekker, na afloop nog snel mijn koppie thee opgedronken en meteen naar huis..... voor donker thuis, perfect! 

Dinsdag 25 november:
 


Ik bleef maar slaperig deze ochtend.... toen begon ik te hoesten.... een pijnlijke hoest, daarna begon de hoofdpijn en ik had het koud, ook al stond de thermostaat duidelijk hoger dan normaal.... het leek wel of ik met de minuut beroerder werd. Ik meldde mij af bij vriendin en bij de muziekvereniging.... even via de app bij mijn saxbuurvrouw dan geeft zij het wel verder door..... en dook mijn bed in. Ik had andere plannen, maar ja.... het is niet anders. Hopen dat het snel over is, dus vandaag mijn bed in en slapen.... warm drinken, thermostaat nog een tikkie hoger .... meer kan ik er niet aan doen! Het zal wel weer te druk geweest zijn, dan slaat het meestal toe bij mij. 
Gelukkig niet misselijk.... dat vind ik al heel wat. 



Nadat ik een uurtje geslapen had bestelde ik boodschappen....dat wordt morgen al bezorgd.... prima! Ik verwacht later deze week wel weer zelf wat te kunnen halen, maar ik had nu echt wat dingen nodig zoals brood en melk..... dan gelijk de vriezer maar vullen..... en als ze toch brengen meteen maar wat extra melk, dat is wel zo handig want in mijn fietstas kan ik er meestal maar een paar kwijt als ik ook andere boodschappen heb. Nu geen gigavoorraad besteld maar wel wat meer. Wel jammer dat ze een tijdvak hebben van 4 uur.... en niet later nog een nauwkeuriger tijdstip. Maar ja..... ik ben blij dat ze het brengen. 

Woensdag 26 november: Vandaag is het 39 jaar geleden dat mijn nichtje Christina overleed. Deze dag vergeet ik nooit meer....  het was nauwelijks te geloven. Mijn nichtje, 13 jaar oud. 
Mijn buurman bracht mij meteen naar mijn broer toe met de auto toen hij het hoorde "Nee, je gaat niet alleen!"  Het was maar een klein stukje, maar hij begreep dat ik waarschijnlijk met mijn hoofd er niet bij was en vergeten zou op het verkeer te letten. 



Zij was als een dochter voor ons. De vaste oppas van Edwin, misschien meer zijn 2de moeder!



Oktober 1986


Haar laatste foto was gemaakt op Edwin zijn 2de verjaardag. 7 november 1986: 



Ze was 3 toen ik verkering kreeg met Ed en was meteen dikke vrienden met hem. Toen we trouwden kwam ze bij ons logeren, nog in de flat in Purmerend. Later, toen ik al in dit huis woonde,  kwam zij samen met haar jongere zusje een tijdje bij ons wonen en daarna kwam ze naar ons toe zoveel ze kon, ze ging soms zelfs mee naar mijn werk. 
Ik vraag mij wel eens af hoe ze nu geweest zou zijn als ze was blijven leven. Ik denk dat ze kinderen zou hebben en dat zou dan een beetje voelen als mijn kleinkinderen. Misschien zou ze al oma geweest zijn, zou best kunnen. Als ik het mij probeer voor te stellen zijn het altijd mooie beelden, maar misschien  is haar wel veel ellende bespaard gebleven door jong te sterven .... we zullen het nooit weten, er zijn alleen herinneringen en die zijn mooi!





1986 noem ik altijd het rampjaar, Ed overleed in april en Christina in november.
Maar mooie herinneringen .... het waren goede jaren samen, met allebei!

Het loopt in het leven nooit zoals we zouden willen en het is maar goed dat we niet alles van tevoren al weten. We blijken als het moet toch meer aan te kunnen dan we denken en daarbij is en blijft het belangrijkste: Blijf de mooie dingen in het leven zien! Wie het mooie ziet kan het slechte beter aan. 
Ook al gaat het om heel kleine dingen, elk geluksmomentje is er één! En juist in moeilijke tijden heb je die geluksmomentjes hard nodig. Ik herinner mij dat een paar weken na het overlijden van Christina er 2 kleine meisjes aanbelden, ze hadden een zelfgemaakt kerststukje in hun handen.... voor mij! Helemaal zelfgemaakt. Ik kreeg tranen in mijn ogen en ik weet niet eens meer of ik nog iets gezegd heb .... ik kon niet goed meer praten op dat moment. Het was zo lief.... zo onverwachts.... dat zijn momenten om te koesteren... dan weet je dat anderen aan je denken, dat je niet alleen bent! 

Donderdag 27 november: Gisteren was ik al redelijk opgeknapt, ik had veel en lang geslapen, dat helpt ook al. Het hoesten was zelfs al beter! Wel nog even rustig aan natuurlijk.
Het ging echt al heel redelijk... niet top, maar dat is logisch.
Daarom ook vandaag nog een rustige dag .... verwarming nog steeds aan. Ik slaap weer veel.... dat is al een teken dat er wel wat aan de hand was!



Het gaat goed genoeg dat ik niets meer hoef af zeggen, maar het zwemmen morgenochtend sla ik nog maar even over! Het is altijd heerlijk, maar nu kan ik beter thuisblijven! 

In het nieuws dat een school geen Sinterklaasfeest meer viert maar kinderfeest. Echt, daar zou ik mijn kind vanaf halen! Het schijnt te maken te hebben met Surinaamse leerkrachten. Nou hebben we al roetveegpieten waarbij je weinig moeite hoeft te doen om te zien wie er onder die roetvegen zit.... maar blijkbaar is niets goed genoeg en moeten we het feest afschaffen. Sorry, maar dit gaat mij echt te ver! 
Vorig jaar waren ze daar al mee begonnen, toen vierden ze het al niet. Van mij mag iedereen zijn eigen feest vieren maar laat ons onze feesten dan vieren!  We kunnen ons toch niet aan de hele wereld aanpassen? Als ik naar een ander land zou gaan pas ik mij aan aan hun gewoontes, ook als ik ze raar vind of overdreven. Ik hoef niet overal aan mee te doen, maar laat ze wel hun feest vieren. Het is elk jaar weer een verrassing wat er nu weer bedacht is om het feest te verpesten. Kleine aanpassingen..... ach, als ze het vriendelijk vragen kan dat wel. Maar er is teveel geëist! Daar krijg ik de neiging van om het tegenovergestelde te doen! Maar we mogen al lang niet meer krom praten, geen oorringen meer dragen, geen rode lipstick meer, geen zwart of bruin meer (alleen hier een daar een veegje)  geen zwarte kroespruiken meer.... nu al op een school het feest niet meer. Eerdaags moeten we het stiekem vieren.... als vroeger in een schuilkerk .... laat vooral niemand zien dat je Sinterklaas viert! Door de jaren heen was het toch al veranderd, maar dat ging geleidelijk aan en het zou echt wel verder veranderen.  Zelf vond ik het al heel lang een goed idee om wat minder nauwkeurig te schminken, hier en daar nog een witte veeg of randje.  
Het was voor mij het leukste feest van het jaar.... maar al dat gezeur heeft het voor mij aardig verpest. 
En nee.... ik ga niet schelden of schreeuwen, ik ga niet demonstreren.... maar ik heb er wel mijn eigen mening over. Gelukkig heb ik er nog wel heel veel mooie herinneringen aan! 
   

Edwin en ik als muziekpieten .... toen zwart nog zwart mocht zijn.



Vrijdag 28 november: Vandaag moest ik  eigenlijk naar de 'borstenbus', het was weer zover.
Volgens mij al 2 1/2 jaar geleden.
Ik ga altijd, natuurlijk is het even vervelend, maar het is wel te doen en ik vind het te belangrijk om over te slaan. Erg vrouwvriendelijk is het inderdaad niet, maar zolang ze de andere mogelijkheid nog niet aanbieden moet het maar. Gelukkig is het bij mij niet zo erg dat ik er heel lang last van heb (1 keer duurde het wat langer), dus 1x per 2 jaar moet dan te doen zijn! Wat mot dat mot en ik vind dat ut mot!

Tegenwoordig moeten we voor de 'bus' zelf een afspraak maken, voorheen kreeg je meteen een afspraak bij de uitnodiging (die je dan evt. kon veranderen)..... toen zaten we vaak met een heel stel buren te wachten, dat was eigenlijk best wel leuk..... ik heb nou eenmaal leuke buren! 



2x ging het niet door..... de eerste keer moest de boel opnieuw gekalibreerd worden en kon ik vertrekken en een nieuwe afspraak maken, een andere keer lag er sneeuw en er was voor 's middags heel slecht weer verwacht. Ik was gebeld, maar toen was ik bezig, het nummer zei mij niks, dus laat maar..... en toen ik er kwam hing er een brief aan de deur dat ze weggegaan waren voordat het losbarstte. 
Ik loop graag door de sneeuw, dus ik wandelde rustig terug en kwam een buurvrouw tegen: "Hey, ga je naar de borstenbus? Die is gesloten!"  Ook zij had de telefoon niet opgenomen. Samen wandelden we weer naar huis. Dat is het voordeel van per straat oproepen, nu zou ik het niet vragen omdat de kans heel klein is dat we kort na elkaar een afspraak hebben gemaakt. 


MAAR ...... gisteren werd ik gebeld..... het kon niet doorgaan! Er was een zieke collega. Ik schoot in de lach....  ondertussen hoorde ik dat degene die belde het echt een vervelende klus vond om mensen af te bellen... snap ik, lijkt mij ook niet leuk. Ik vertelde haar dat het mij al 2 keer eerder was overkomen dat het niet doorging en zei ook waarom .... en ze vond dat ik dan mocht komen, ..... ze kon een paar afspraken wel door laten gaan, maar de meeste moest ze afzeggen. Ik begreep dat die afspraken dan waren voor mensen die moeilijk op een andere dag konden..... bijvoorbeeld omdat ze er vrij voor gevraagd hadden en dat niet graag nog een keer doen, of ze gaan hierna met vakantie,  misschien kunnen ze later dit jaar geen vrij meer krijgen (bijv. als je in een winkel werkt zou dat een probleem kunnen zijn in december).....  ik besloot dat ik mijn afspraak wel kon verzetten, dan had zij meer ruimte voor mensen die problemen hadden met verzetten. Ik zei er wel bij: "Alleen als het in Monnickendam kan!" want ik had al gehoord dat sommige mensen geen afspraak hier meer konden krijgen en naar plaatsen in de wijde omgeving moesten en mogelijkheden te zien kregen die echt te ver weg waren.... daar had ik natuurlijk geen zin in! Jawel, er was nog een dag vlak voor Kerst met meerdere mogelijkheden .... 



"Hoe laat wilt u? " ... "Liefst eind van de ochtend of begin van de middag" .... dat had ze voor mij, er was zelfs nog keus.  Volgens mij was ze opgelucht dat ik het wilde verzetten..... ach, het is een kleine moeite voor mij. Voor werkenden kan het lastiger zijn en zolang ik gewoon in Monnickendam een afspraak heb is het geen enkel probleem. Ze kan er maar weinig plaatsen die dag en zal misschien dan toch mensen moeten verzetten voor wie het moeilijker is... niet leuk voor haar! Met minder personeel kunnen ze minder doen, dat snap ik. Hoewel ik het een vervelend onderzoek vind zie ik er toch niet echt tegenop dus ook dat is geen reden om eerder te willen .... het is zo gebeurd. Ik zal er geen minuut minder door slapen ... ook voor de uitslag ben ik niet bang .... natuurlijk besef ik dat het een slechte uitslag kan zijn, maar dan ben ik blij dat het ontdekt is en dan is het vroeg genoeg om mij zorgen te maken. Het is altijd goed geweest en in mijn familie komt geen borstkanker voor voor zover ik weet.... sowieso komt kanker weinig voor bij ons (vorig jaar in het ziekenhuis werd mij dat gevraagd)... niet alle vormen zijn erfelijk maar de aanleg voor kanker in zijn algemeenheid misschien wel! Dus ik heb geen reden om er bij voorbaat al bang voor te zijn, ik behoor niet tot een risicogroep.  Het kan altijd, maar dan is het echt vroeg genoeg om van slag te raken.



En als ik het wel krijg, dan liefst zo laat mogelijk.... dan heb ik in elk geval al een mooi leven gehad en ben ik oud genoeg om eventueel te beslissen dat ik niet behandeld wil worden. Afhankelijk van mijn kansen en verdere gezondheid is de kans steeds groter dat hoe ouder ik ben ik misschien zal beslissen dat ik geen behandeling meer wil..... als de kansen op genezing klein zijn, als de behandeling zwaar en langdurig is .... zal ik mij dan ooit nog goed gaan voelen? En hoeveel jaren blijven er daarna nog over? 
Als ik jong was zou ik het aandurven en waarschijnlijk aankunnen, maar dan kan ik als het goed gaat nog vele jaren in gezondheid leven.... maar hoe ouder ik ben hoe minder er overblijft en dan zal ik het er niet altijd meer voor over hebben! 



Maar ik vind die bevolkingsonderzoeken belangrijk! Net als indertijd het uitstrijkje..... te belangrijk om niet mee te doen. Ook geen feest, maar er zijn erger dingen. Maar daarvoor ben ik boven de leeftijd, dat hoeft niet meer! Ik doe als ik ervoor in aanmerking kom aan alle bevolkingsonderzoeken mee. Voor darmkanker hoefde ik 10 jaar niet mee te doen nadat er één keer nader onderzoek nodig was (niks aan de hand, zelfs geen poliep.... wel divertikels (uitstulpingen) maar daar valt niks aan te doen.... maar die kunnen wel eens ontsteken, vandaar dat er wat bloed gevonden was). Voor ik boven de leeftijd ben kan ik nog net één keer aan dat onderzoek meedoen. 

Goed dat het er is! Natuurlijk loop je de kans dat je een onderzoek krijgt dat achteraf niet nodig bleek te zijn, .... ik had dat dus een keer, maar ik had het er wel voor over...... en zo erg was dat onderzoek niet! 




Zaterdag 29 november: Vandaag is het 80 jaar geleden dat mijn ouders trouwden. Ze zouden nu 105 en 101 geweest zijn. 




De chrysanten in mijn moeders haar (plus corsage en bruidsboeket) hadden lelietjes van dalen moeten zijn, maar de avond van tevoren kwam de bloemist zeggen dat hij ze niet kon leveren.
Net na de oorlog was er veel nog niet te koop, mijn moeder had trouwschoentjes met een kartonnen zool..... blij dat ze in elk geval iets had! 
Mijn moeder was niet blij met die grote chrysanten en sinds die tijd had ze een hekel aan chrysanten bij feestelijke gelegenheden. Voor normaal mocht het wel, maar als er iets te vieren was wilde ze geen chrysanten. 

Mijn vader kon die ochtend de trouwringen niet vinden..... overal gezocht en het werd later en later. Ondertussen kreeg mijn moeder plagende opmerkingen te horen zoals "hij wil niet meer". 
Eindelijk kwam hij... veel te laat. 
Ze hadden 3 auto's, geleend van de burgemeester, de directeur van het postkantoor en de huisarts, de rest moest lopen. 
Omdat mijn moeder bij de burgemeester werkte wilde hij bij de huwelijksvoltrekking aanwezig zijn, maar hij had nog een andere afspraak... in Amsterdam .... hij moest daar met de tram naartoe, want het bruidspaar had zijn auto! 



Omdat mijn vader te laat was, waren ze ook te laat in de kerk en het stadhuis.... de burgemeester zou te laat op zijn afspraak komen.... maar hij had een oplossing gevonden: De tram moest voor het stadhuis wachten tot mijn ouders getrouwd waren, dan zou hij snel instappen en kon de tram naar Amsterdam rijden!  Mooie oplossing, maar dat zou nu echt niet meer kunnen!
De overige passagiers moesten dus ook wachten, dat zouden ze nu niet meer accepteren. 
Ik heb het verhaal vaak gehoord.
En waar mijn vader zijn trouwringen vond? In zijn broekzak, daar had hij ze alvast in gedaan zodat hij ze niet kwijt zou raken, samen met zijn sokken. Dat zou mij nu ook kunnen overkomen. 



Zondag 30 november: Gisteren lag ik heerlijk op de bank te slapen toen de bel ging. Mijn ogen kreeg ik nauwelijks open, maar ik bereikte de voordeur.... mij werd een pakketje overhandigd waarvan ik een dag eerder bericht had gekregen dat het maandag pas kwam. Ik hoorde de stem van mijn favoriete bezorger..... die is altijd snel..... maar nu supersnel als het 2 dagen eerder komt dan verwacht. 
Het was een gewonnen prijs. Gisteren kreeg ik ook de bevestigingsbrief binnen van het bevolkingsonderzek.... ook weer goed. Zelf stuurde ik een mail naar de klantenservice van de Hema, want de bestelling van 3 weken eerder die niet compleet was is nog steeds niet compleet! Via de chat was mij beloofd dat ik de deksels alsnog zou krijgen, maar nog niks gezien.... het wordt nu wel eens tijd! En nu wachten op antwoord. Ook weer wat kerstkaarten geschreven, het worden er steeds minder. 
Dat zijn rustige klusjes die toch gedaan moeten worden.

Nog steeds niet echt fit maar ook niet echt ziek. Ik merk wel duidelijk verbetering, de fut komt een beetje terug!

Vandaag toch maar weer boodschappen gedaan en dan gelijk naar 2 winkels. Eerst naar AH voor een Hollands huisje..... pech..... de nieuwste was er niet meer en dat is de enige die ik nog mis. Ik vroeg of ze nog kwamen.... zij informeerde weer verder... en nu niet op voorraad, maar volgende week weer aangevuld! Mooi!
Naar de volgende winkel, de Dekamarkt want die had een paar mooie aanbiedingen die ik wilde hebben.... flessen olijfolie voor de halve prijs vind ik een aantrekkelijke aanbieding want ik gebruik veel olijfolie. 



De zon scheen, maar er stond een koude wind. Toen ik weer huis was verdween de zon.... net op tijd binnen want zonder zon was het wel erg koud! 5 dagen niet buiten geweest, ik ben 'verpieterd'. 
En toen was ik toch echt af!!! Ganz kaputt. Maar ....... het is gelukt. 
Daarna wel zo'n uur of 3 liggen slapen. 




Morgen weer een nieuwe week..... een nieuwe maand, de laatste van het jaar! Een feestmaand, met licht in donkere dagen.