Rijles

 Lang geleden had ik rijles...... het waren leuke lessen maar af en toe deed ik toch wel domme dingen. 
Ik had al eerder rijles gehad, maar in die tijd was ik niet in orde, werd vaak duizelig e.d. en toen ik een keer niet verder durfde rijden omdat ik mij heel raar en ziek voelde ben ik een tijdje gestopt. In die tijd dat ik nog les had presteerde ik het toen een keer om door rood te rijden.....

ik reed in Amsterdam en had naar mijn gevoel al 3759 verkeerslichten gezien en die laatste heb ik gewoon niet gezien.... niet rood, niet groen en niet oranje.... ik dacht dat ik alle lichten al gehad had. Mijn instructrice liet mij gaan omdat het kon op dat moment en er zat een vrachtwagen vlak achter ons .... die had ze liever niet tegen ons aan, dus dan maar doorgaan. 

Maar.... oom agent had het gezien en hield ons aan.... ik had nog steeds niet door dat ik door rood reed en lachte: " Zal hij denken dat ik te jong ben om te lessen? Ik kom nauwelijks boven het stuur uit!" Maar al snel werd het duidelijk... door rood.... en dat zou een hoop centjes kosten zei oom.
Uiteindelijk mochten we zonder boete doorrijden en ik was nog steeds verbaasd.... door rood????

Ook een keer werd er getoeterd door iemand die haast had en bij een andere auto kwam toen een hoofd uit het open dak en er werd naar ons geroepen: "Rustig aan hoor, we hebben het allemaal moeten leren!"  Wij lagen in een deuk! 

Toen ik in Purmerend woonde na mijn trouwen besloot ik weer te gaan lessen, ik was weer fit.
Ik moest een keer rechtsaf slaan en daar stond een hele rij auto's.... ik zette hem er keurig achter en wachtte..... maar het duurde wel lang. Tot mijn instructeur grijnzend zei: "Ja mag er wel langs hoor, het is geen file, ze staan geparkeerd!" Wat voelde ik mij dom! Het was natuurlijk ook gewoon dom!

Ik mocht afrijden.... het was toen sinds kort mogelijk dat je ervoor kon kiezen of de instructeur meereed.... maakte mij niet uit..... daarom besloot hij niet mee te rijden omdat hij bij die 2 die voor mij waren wel meereed. Het was nog maar net dat dat mocht en hij wilde de examinator niet het gevoel geven dat hij hem op de vingers keek.   
Ik stapte in en meldde dat ik niet snel op links en rechts reageer... ik moet altijd even nadenken, dus even wijzen naar die kant of die kant werkt beter. Natuurlijk wist ik dat verkeer vanaf de kant van de examinator voorrang had, dat was een automatisme.... maar zeg rechts en ik ga naar links.... had ik al een keer met lessen:  "Hé, hier ben ik nog nooit geweest" "Dat klopt, ik stuurde je de andere kant op maar jij ging hierin". De examinator reageerde nauwelijks op mijn mededeling.
Ik wist dat mijn voorgangster gezakt was omdat ze te langzaam reed, nou.... dat zou mij niet gebeuren. 
Op een dijkje met veel zijstraatjes reed ik lekker door, maar die auto deed zo raar.... iedere keer kon ik gas geven wat ik wilde maar dan ging hij langzamer. Na de zoveelste keer wilde ik het zeggen.... maar net op tijd zag ik dat hij bij elke zijstraat remde..... zonder het te zeggen!

Nee, ik had niet te langzaam gereden, maar had dus wel heel veel ingrepen. Hij gaf ook nog een ruk aan mijn stuur maar dat was echt niet nodig.... hij wilde overal erg ruim omheen maar ik had juist altijd goed door of ik er langs ging, dus overdreef het niet .... mijn instructeur had daar geen moeite mee, maar hij dus wel. Ik werd zenuwachtig van die man die niks zei en zelfs nauwelijks antwoord gaf..... voor een rood licht stond een klein autootje voor ons dat aan alle kanten gedeukt was, zelfs het dak! "Nou, die is flink geraakt!" zei ik en naast mij hoorde ik alleen: "Huhhh???" Grote griezels, hier kan ik niet tegen, maar ik vertelde toch maar dat ik vond dat hij wel erg veel deuken had. Het antwoord was een langgerekt en verveeld: "Jaaaa" met een zucht er achter. 
Ik was gezakt!
De tweede keer..... dezelfde examinator.... NEEEEEE.... die wil ik niet. Maar ja, het was niet anders en ik nam mij voor om mijn mond niet open te doen. Dat ging beter.... want niks zo erg als geen antwoord krijgen. 
Toen de tijd erop zat en we weer op het parkeerterrein stonden begon hij op te sommen wat ik allemaal verkeerd zou hebben gedaan..... en bij het laatste zei hij: "Maar daar zal ik u niet op laten zakken".  Ik dacht dat hij alleen dat laatste bedoelde.... en vroeg: "O, waar dan wel op?" "Wat zeg ik nou?" hoorde ik streng naast mij "Nou, dat u mij op dat laatste niet zal laten zakken, maar waar dan wel op?" Hij keek mij zuchtend aan... en ik vroeg aarzelend: "Bedoelt u dat ik geslaagd ben?" Hij slaakte een heel diepe zucht over zoveel onbenul en zei op een nare  en sarcastische toon: "Ja, als u niet gezakt bent dan bent u geslaagd!" Nou hou ik wel van sarcasme, maar in dit geval was het echt niet leuk. 
 Ik wist dus ondertussen wel dat hij kon praten, maar blij werd ik nog steeds niet van hem! Wel blij dat ik geslaagd was natuurlijk, maar wat een vervelende kerel! Ik ben zijn naam nooit vergeten!