Vervolg en herinneringen

 Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder. De revalidatie is nog niet begonnen maar er is wel al een intakegesprek geweest. Het gaat erg goed, hij wandelt al ..... vandaag bracht hij mij naar de bushalte. Hij heeft duidelijk al meer kracht in arm en been. Dat is snel, heel snel! En helemaal TOP! 

We zijn ondertussen wel over de schrik heen, hoe vervelend en moeilijk het voor Edwin ook is..... het had veel erger kunnen zijn. Gelukkig beseft hij dat zelf ook en is hij positief! 
Doordat ik het eerder zoiets meegemaakt had was de schrik misschien wel extra sterk en in elk geval was dat wel de reden dat ik zo blij was dat ik hem sprak en hij gewoon praatte. Het was wel in een heel andere situatie, maar toch kwam die herinnering meteen sterk naar boven:

40 jaar geleden, april 1986...... mijn man Ed had leukemie (acute lymfatische leukemie), al sinds juni 1985. Het was lange tijd goed gegaan, nauwelijks bijwerkingen van de chemo (alleen gevoelloze vingertoppen) en na 1 behandeling was het beenmerg al schoon. Dat zegt nog niet alles, want beenmerg zit door je hele lichaam en ze nemen maar een beetje af, maar toch..... het was een duidelijk teken dat het aansloeg. Elke controle was goed, een goed teken, maar er kan altijd een kwaadaardige cel ergens achtergebleven zijn, in je grote teen of zo.... en die kan de boel behoorlijk verpesten! 
Hij ging zich steeds beter voelen en wilde weer halve dagen gaan werken..... hij ging naar een vergadering van zijn werk in januari en gaf dat daar aan. 
Op weg naar huis (het was niet ver.... Volendam-Monnickendam)  voelde hij zich ineens niet goed en kreeg pijn.... spierwit kwam hij thuis. Al snel bleek dat de leukemie helemaal terug was. 
Zwaardere kuren.... daar werd hij wel ziek van.... maar na de eerste leek het aan te slaan, het was sterk verbeterd. Na de 2de was het weer helemaal terug. 
Toen hadden ze niks meer voor hem.... alleen een experimentele kuur..... er werd duidelijk bij gezegd dat hij er weinig goeds van kon verwachten, mogelijk wel ellende. Maar ja.... iets anders was er niet... wachten op het einde is ook niks. Bovendien wilde hij zo graag dat zijn zoon zich hem later zou herinneren, dus rekken was voor hem al belangrijk...... hij koos voor het experiment! 
Ik bleef bij hem in het ziekenhuis, ik kreeg een bed naast hem. 
Hij knapte op, hij voelde zich beter en we hebben daar nog een paar goede dagen gehad, we hebben ondanks alles nog veel gelachen. 
Maar op een nacht ging het niet goed.... hij bleek een hersenbloeding te hebben. Dat werd pas de volgende ochtend duidelijk. Het ging steeds slechter. Toch 'werkte' alles nog.... maar met moeite. Als ze zeiden doe je linkerbeen omhoog dan lukte dat heel langzaam en vooral moeizaam, dat was met alles zo. Praten ging moeilijk en hij was nauwelijks te verstaan. Ik had wel door dat hij alles nog begreep. 
De schade was waarschijnlijk klein, als ze het bloed konden afvoeren zou het waarschijnlijk goed gaan, maar ze konden het niet afvoeren omdat de medicijnen er voor gezorgd hadden dat hij geen bloedstolling meer had. Het zou net zo snel weer vollopen werd ons uitgelegd. Niet lang daarna stierf hij.... zijn laatste woorden waren nauwelijks te verstaan, maar het waren lieve woorden die voor mij een dierbare herinnering zijn. 

De herinnering aan dit alles maakte dat ik zo blij was dat Edwin normaal kon praten en daardoor was het ook meteen duidelijk dat hij niet verward was of zoiets. Zijn vader was ook niet verward, maar doordat hij zo slecht te verstaan was was dat minder snel duidelijk. 
Het ging natuurlijk allemaal heel anders met Edwin, hij was verder niet ziek en had een normale bloedstolling. Bovendien zijn we 40 jaar verder en zijn er veel meer mogelijkheden, ze weten zoveel meer. Maar toch..... ik moest er steeds aan denken na de eerste berichten. De opluchting dat hij normaal praatte.... dat nam al veel ongerustheid weg. Een niet-werkend arm en been is natuurlijk heel vervelend en lastig, maar de vooruitzichten zijn goed.... verwacht wordt dat het met revalidatie helemaal goed komt! Het revalideren zal best zwaar zijn, maar ik ben er van overtuigd dat hij dat wel aankan! En elke verbetering is al meegenomen, maar we gaan natuurlijk uit van volledig herstel..... en dat is ook echt mogelijk!!! En nu hij al duidelijke verbeteringen merkt moet dat zeker lukken.

Ik was wat eerder vertrokken vandaag zodat ik nog een paar winkels in kon. Eerst naar de Hema op het Centraal Station in Amsterdam.... die was verplaatst en eerder kon ik hem niet vinden maar nu wist ik het. Ik ging daar mijn postcodeloterijcadeautjes ophalen.... 2x, dus 1 voor mij en 1 voor Geurtje.
In Arnhem ging ik nog een paar winkels in.. en ik besloot bij de Hema een broodje te eten Ik was er lang niet geweest en ze hadden nu allemaal 'bomvolle' broodjes. Nou, een bomvol broodje gezond dan maar. 
Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik vind ze heel onhandig om te eten. Toen ik het pakte lag mijn tafeltje al vol met sla.... bij de eerste had vielen er plakjes ei uit en zat de mayonaise van oor tot oor en op mijn vingers. Ze mogen er wel een gebruiksaanwijzing bij geven. Het smaakte prima, dat was het probleem niet, maar het werd een knoeiboel. 
's Avonds at ik bij Geurtje..... lekker! Daarna naar huis en de reis verliep heel voorspoedig.... ik stapte in Arnhem uit de bus en liep naar het perron waar de trein net aankwam, in Amsterdam liep ik naar de bushalte en een minuut later kwam de bus. Sneller kan het niet.
Een heerlijke dag.... zo heerlijk om te zien dat het goed ging!