4 mei

 Het is 4 mei, dodenherdenking. Ik ben er altijd met de muziekvereniging..... maar de laatste 2 jaar niet, vandaag voor de derde keer niet. In 2024 lag ik die dag in het ziekenhuis en het jaar erop speelde ik nog niet mee sinds ik ziek werd. 
Nu speel ik weer.... een beetje. Het kost mij nog steeds moeite al gaat het wel beter, de klank wordt beter.... ik kan weer harder spelen als dat nodig is ...... er zit echt wel vooruitgang in ook al is het echt nog niet goed. 
Ik loop al jaren niet mee op straat, ook al spelen ze tegenwoordig staand..... het in de maat lopen in wat niet altijd mijn paslengte en tempo is met een sax om mijn nek is ook zonder te spelen ook te zwaar..... en lang staan had ik al langer moeite mee, maar is erger geworden. Bij het monument had ik altijd last van mijn rug.... we staan op gras en ik lijk altijd wel met mijn hielen in een kuiltje te staan. Zo voelt het in elk geval en zeker bij zoiets kan je niet al te veel bewegen om van houding te veranderen. 
Afgelopen repetitie wel meegespeeld met de te spelen nummers..... die heb ik zo vaak gespeeld, daar hoef ik nauwelijks naar te kijken. Ik had een nieuwe buurvrouw erbij..... die ernaast speelt ook nog maar kort bij ons dus allebei hadden ze die nummers nooit gespeeld..... en de andere altsaxofoniste was er niet. Ik heb dus vrijwel alles meegespeeld, ter ondersteuning van de andere 2. Het is muziek die best zwaar speelt, beetje te zwaar voor mij, maar het lukte.... af en toe op adem komen en lipontspannende oefeningen doen. Ik hoop wel dat de nieuwe saxofoniste blijft.... dan zijn we met z'n vieren! 4 vrouwen!
Ik heb er een paar jaar alleen gezeten en daarvoor jarenlang met z'n tweetjes. Voordat ik ziek werd kwam er weer een 2de bij.... die had al eerder meegespeeld toen ze 11 was.... ze was toen al goed maar verhuisde.... te ver weg om haar steeds te brengen en te halen, maar ondertussen had ze een rijbewijs en auto. Zo blij dat zij er weer was.... ik merkte toen ook al dat ik wat meer moeite had met spelen (misschien was ik al ziek zonder dat ik het wist).... besloten werd dat ik 2de sax ging spelen en zij 1ste. Dat was nog voor ik ziek werd geregeld..... gelukkig! Maar nu 4 altsaxen.... TOP! Die 4de kwam eigenlijk even kijken of ze het wat vond, dus ik moet het even afwachten of ze blijft.... maar vast wel! 
Zij kende die saxofoniste al die nog niet zo lang meespeelt en ik schoof dus maar een plaatsje op... nu zit ik op de 4de plek.... ik vind het prima. Ik heb bijna altijd op de eerste plaats gezeten.... altijd 1ste partijen gespeeld.... het is tijd voor een ander! Daar heb ik geen moeite mee.... ik zit daar prima en de 2de partijen zijn ook nodig! Ik speel al 56 jaar mee (nou ja, natuurlijk ook een tijd niet meegespeeld, maar wel 56 jaar lid)...... ik ben 71..... dan is het normaal om het aan anderen over te laten, zeker als ze beter zijn!  Ik heb natuurlijk wel de ervaring.... dus ik weet wel eens dingen. Zoals een (oud) boekje waar alles zonder maatstrepen genoteerd staat brengt verwarring bij mensen die dat niet gewend zijn.... en ik ken dat boekje al heel lang... dus ik kan uitleggen....( bijv. 'Ja, klopt, er staan geen maatstrepen, maar hij slaat dit in vieren'). 

Daarna hadden we onze jaarlijkse ledenvergadering. Daar was ik ook een paar jaar niet geweest. Ik had er geen eigenlijk zin in, maar vond dat ik er wel bij moest zijn. Sommige dingen horen er nu eenmaal bij! Het duurde niet lang en er was geen oeverloos gezeur (heb ik ook wel meegemaakt en dan soms over onbelangrijke onderwerpen en dan werd het wel laat). Geen probleem dus.... en toch goed dat ik er geweest ben. Wel leuk... ik had vorige week een erg leuk t-shirt gezien en stuurde er een foto van naar iemand door 'leuk voor onze dirigent'. Daarna zag ik een foto van een (tijdelijk) heel groot orkest waar één van onze leden aan meedoet..... foto's van een repetitie zie ik regelmatig voorbijkomen. Die dirigent had dat shirt aan! Ik zei het tegen degene die meedoet met dat tijdelijke orkest ..... en schoot in de lach toen zij zei dat ze er een foto gemaakt had en doorgestuurd naar één van onze andere leden met de mededeling dat dat leuk voor onze dirigent zou zijn! Twee zielen één gedachte!

En nu 4 mei.... ik volgde het thuis op tv. Tijdens de 2 minuten ga ik altijd staan, dat ben ik zo gewend.... normaal sta ik bij het monument en dan voelt het thuis niet goed als ik blijf zitten. 
Ik vind dodenherdenking belangrijk! Denken aan de vele doden en aan wat nooit meer gebeuren mag! Helaas zijn er nog steeds oorlogen..... vreselijk! 
Daarom vind ik bevrijdingsdag ook belangrijk, maar eigenlijk raar dat het nog maar eens in de 5 jaar gevierd wordt! We mogen blij zijn dat we vrij zijn.... en ik vind dat dat elk jaar gevierd mag worden! Dat was vroeger ook zo en is voor mij onlosmakelijk verbonden met de dodenherdenking. Eerst herdenken en dan feestvieren! 

Er is met man en macht gewerkt om het monument op de Dam schoon te krijgen. Het was kortgeleden schoongemaakt maar nu was het beklad met rode verf en o.a. was er genocide geschreven. 
Het was lastig schoonmaken, het monument is poreus, de verf hardnekkig. 
Vreselijk.... zoiets kan echt niet! Respectloos! Wat voor mening je ook hebt, waar je ook tegen bent... dit doe je niet! En de daders zullen er niets mee bereiken, eerder het tegendeel! Dit wakkert haat aan.
Echt, van oorlogsmonumenten en graven blijf je af! 

Ik hoor wel eens dat dodenherdenking onzin is omdat het al zo lang geleden is..... maar dan moet je veel meer afschaffen! Alle Christelijke feestdagen herinneren ons aan iets dat heel lang geleden gebeurd is en waar veel mensen niet eens in geloven..... toch vieren ze het mee... elk jaar! Natuurlijk vieren ongeloven het anders dan gelovigen.... het gevoel erbij is anders.... maar ze doen wel allemaal mee, al weten ze niet eens waar het over gaat want het is een vrije dag! Herdenken hoort er dan ook bij.... nog zoveel mensen die de verhalen kennen van ouders en grootouders en nog altijd zijn er mensen die het meegemaakt hebben. Het herinnert ons eraan dat zoiets nooit meer mag gebeuren. 
Het zou daarom haat moeten tegengaan..... na de oorlog was er nog lang haat tegen de Duitsers en dat is begrijpelijk voor veel mensen die de ellende hebben meegemaakt, maar lang niet alle Duitsers waren natuurlijk slecht. En de Duitsers van nu..... de meesten kennen alleen de verhalen, net als ik. 
Je kan niemand kwalijk nemen wat zijn vader, grootvader of overgrootvader heeft gedaan! 
Mijn ouders zijn de oorlog goed doorgekomen maar hebben veel meegemaakt..... de mensen die daar schuldig aan zijn neem ik het kwalijk (voor zover ik weet wie het waren), maar niet de kinderen daarvan.... en de volgende generaties.
Maar de mensen die ze geholpen hebben ben ik nog steeds dankbaar! 
Haat kan omslaan in geweld, oorlog en ellende.  Nooit meer oorlog!