Het hoort bij het leven...

 Vrijdag had ik een crematie. Dat zijn altijd nare dingen maar het hoort erbij, de dood hoort bij het leven en ik vind dat ik naar een crematie of begrafenis moet als ik die persoon goed gekend heb... het voelt ook niet goed als ik niet ga. Als ik echt niet kan dan is het niet anders, maar dat gebeurt niet vaak. 
Dit keer ging het om iemand van de muziekvereniging en we zouden daar ook wat spelen. 
Het is natuurlijk moeilijk om iedereen bij elkaar te krijgen overdag, niet iedereen kan zomaar vrij krijgen, maar we waren toch met een flinke ploeg. 
En een altsaxofoniste die een jaar of 6 geleden naar Drenthe is verhuisd was er ook en speelde mee.... dat was natuurlijk heel mooi. 
Ook verder waren er veel mensen..... plaatsen tekort, er waren heel veel staanplaatsen! Ik denk wel 40 of 50 (ik heb ze niet geteld). Wel mooi als er zoveel mensen zijn.

Ik reed heen met mijn broer mee maar die ging daarna wat anders doen dus die had al geregeld dat ik terug met iemand anders kon en die bracht mij netjes thuis. Wel lekker met alles wat ik mee te slepen had, maar ik had het helemaal niet gek gevonden om bij haar thuis uit te stappen en naar huis te lopen, echt ver is het niet, maar thuis afleveren is natuurlijk prettiger en lief.
Al die spullen, het is wat lastig. Veel lieten hun instrumentkoffer in de auto, maar dat was voor mij niet handig omdat ik met een ander mee terug reed. Ik had gevraagd of ik mee kon rijden omdat ik altijd de weg kwijt ben en ik daarom een uur vroeger dan nodig is vertrek. Dit was iets waar ik niet te laat mag zijn, dus dan moet ik veel speling hebben. Ik had al  gezegd dat het ook met mijn autootje mocht, want het was  niet om benzinekosten uit te sparen.... maar ja, ik heb wel een klein autootje en dat kan met meer mensen snel te klein zijn. En met elkaar meerijden is natuurlijk wel zo handig als er meer mensen naartoe gaan. Met de bus was niet handig had ik al gezien, niet ingewikkeld maar ik moest dan bijna 1 1/2 kilometer lopen en dat met volle bepakking in de hitte leek mij niet geslaagd. Zonder spullen is het al veel beter te doen en als het dan ook nog minder warm is is het geen enkel probleem en dan is dat een mogelijkheid die ik achter de hand kan houden.  

Ik pakte mijn instrument binnen uit in een wachtruimte en liet daar de instrumenttas en de tas van mijn lessenaar achter. 
Later, toen we klaar waren sloten we ons aan bij de anderen ..... toen liet ik mijn lessenaar en tas met muziek e.d. maar even achter, want ik had al een sax aan mijn nek hangen en daar bepakt en bezakt lopen vond ik ook zo raar. Er waren meer spullen die later nog opgehaald moesten worden.
Maar ja.... toen kon ik niet terug.... en ik vermoed dat die zaal snel genoeg weer voor een ander gebruikt moest worden, dus te lang wachten kon niet. Ik kon er eerst niet naar binnen, later wel... en gelukkig hadden ze mijn instrumenttas e.d. vanuit de wachtruimte overgebracht naar de plek waar we na afloop naartoe gingen.  Het duurde even voor ik alles bij elkaar had en verder in kon pakken. 
Ik wil dat altijd meteen in orde hebben.... niet alleen voor mijzelf (de sax is veiliger als hij in de tas zit), maar ook omdat ik echt wel doorhad dat die spullen niet te lang in die zaal mochten blijven. Bovendien wil ik klaar zijn als mijn chauffeuse naar huis wil..... ze wil best wel even wachten maar ik wil haar niet onnodig laten wachten.... het is niet handig als ik dan nog mijn spullen bij elkaar moet zoeken en alles inpakken.  
Dan sla ik liever het drinken over..... dat doe ik thuis wel.... eerst moet alles in orde zijn. 

Het was warm..... we zouden in het zwart en dat is natuurlijk altijd netjes, maar ja.... ik ben ouderwets, zonder tegenbericht houd ik mij zoveel mogelijk aan de etiquette. En dat is geen blote benen en armen en dichte schoenen. Met dit weer maak ik een uitzondering voor de armen, korte mouwen kunnen dan wel, maar ik zal niet zonder mouwen gaan.... wel iets zonder mouwen maar met iets er overheen en dat kan dan na afloop evt. weer uit, na afloop kan mouwloos wel! Ik ben liever te netjes dan dat het onbehoorlijk gevonden wordt. Maar ja..... ik was toch wel jaloers op de mensen met frisse mouwloze jurkjes en blote benen. En echt, het staat wel netjes maar ik krijg het niet in mijn systeem..... het hoort niet. Misschien moet ik mijn systeem maar eens resetten. Het maakt ook eigenlijk niet uit, netjes is netjes.... maar als ik zoiets zelf aandoe voelt het niet goed. Ik zou dan toch weer een panty erbij aantrekken... want dat hoort dan. En een vestje met korte mouwen.... dat is netter. Als een ander dat niet doet vind ik dat prima maar voor mijzelf ben ik strenger..... alleen als er een verzoek is voor bepaalde kleding wijk ik af van de etiquette, daar zit ik nou eenmaal aan vastgeroest!  
Ik zal dan ook  nooit opvallende sieraden dragen en de oude etiquette schrijft voor dat alleen parels toegestaan zijn. Daar houd niemand zich aan en dat begrijp ik heel goed, zolang het bescheiden sieraden zijn vind ik dat dat ook kan..... maar ik heb parel-oorbelletjes, dus ik draag die bij dergelijke gelegenheden, geheel volgens de etiquette! Voorheen droeg ik dan wel eens piepkleine zwarte knopjes of heel kleine zwarte ringetjes.... dat kan ook vind ik. Maar ik heb eens meegemaakt dat er iemand was met een rammelende bedelarmband en dat vond ik eigenlijk wel storend. Verder draag ik dan geen sieraden .... met uitzondering van de gouden ketting die ik altijd om heb (vaak onder mijn kleding)... daar hangen mijn trouwringen aan met twee plaatjes met onze namen erachter.... ik heb dat toen zo ontworpen en laten maken en die gaat niet af! Alleen in het ziekenhuis bij sommige onderzoeken moest hij wel eens af maar daarna ging hij dan meteen weer om. 
Zwart hoeft niet altijd.... en zeker niet alles hoeft zwart (tenzij dat afgesproken is of gevraagd wordt), maar vrolijke kleuren zal ik nooit dragen.... want ik voel mij niet vrolijk! Zwart met iets wits, beige, grijs.... dat zijn voor mij de kleuren bij dergelijke gelegenheden. Maar donkerblauw, donkergroen en zelfs donkerrood kan ook. We zijn allemaal anders en ik vind het geen probleem als anderen soepeler met de regels omgaan, maar zelf ben ik op dat punt ouderwets. 
Maar het was een mooi afscheid en dat is veel belangrijker! Het is het laatste wat je voor iemand kan doen.... en voor de directe nabestaanden!  

Maar thuis ging heel snel de zwarte kleding uit om plaats te maken voor een luchtig jurkje. 

Het is een week van ups en downs, woensdag nog gezellig naar een verjaardag hier in de straat, vrijdag een crematie en zaterdag weer een verjaardag (dat zouden er eigenlijk 2 zijn, maar de echt jarige die dag viert het niet).  Ook dat hoort bij het leven. De wereld stopt niet met draaien al kan dat soms wel zo voelen..... maar hij draait door en daar kan je maar beter bij meedraaien. Ook al kan het wel eens moeilijk zijn en zou je het liefst je voor alles en iedereen willen verstoppen.... je zal toch ooit weer een keer tevoorschijn moeten komen en hoe langer je er mee wacht hoe moeilijker het wordt. 

Thuis kon ik meteen lunchen..... en daarna viel ik in slaap. Toen ik wakker werd was de zon weg.... de lucht had aan de horizon een rare gore kleur en ik zag donderwolken. 
Toch nog maar even de achterdeur open.... heerlijk frisse lucht stroomde naar binnen maar al snel zag ik regendruppels op het raam en in de verte hoorde ik de donder al. 
Dan de deur maar op een kier, even wat er aan vastbinden zodat hij niet steeds openwaait.... er stond niet veel wind maar met onweer kan dat zo veranderen. 
Vroeger zeiden Edwin en ik dan tegen elkaar als het donderde: "De wolken hebben ruzie".
Het onweer kwam duidelijk dichterbij, ik zag het weerlichten...... de donder werd steeds duidelijker. Heel dichtbij is het niet geweest..... na verloop van tijd werd het weer lichter en stopte het met regenen.