Lang geleden.... in ons gezin.

 Soms komen oude verhalen weer boven..... waarschijnlijk heb ik er al vaker over geschreven, maar dan is het nu in de herhaling:

Mijn broer Mart (Matthijs) was een jaar of 3 toen hij met ome Cees mee mocht in de auto. Ome Cees moest nog even wat uit huis halen en liet Martje achter in de auto. Toen ome Cees even later terug kwan hing zijn auto nog op 2 wielen aan de kade, de rest hing in en net boven het water. 
Daar moest een takelwagen bij...... Mart stapte even later uit (in de krant stond: 'parmantig stapte het ventje uit') en zei verbaasd: "Ik wou naar 't voeballe, maar hij ging de verkeerde kant op!". 

Mijn vader maakte een auto voor mijn broers.... het ding was heel stevig maar loeizwaar!

De broers van mij zorgden vaker voor commotie..... ze waren een keer met mijn moeder bij diezelfde oom. Zij speelden in de tuin.... het hekje was dicht, ze konden nergens heen..... dacht men. 
Mijn moeder zat binnen aan een kop koffie toen ze merkte dat er wat aan de hand was in de straat... aan de voorkant .... er renden mensen, er klonken geschrokken geluiden .... ze wilde weten wat er was. 
Daar kwamen Mart en Jan aan.... nog heel jong allebei en Mart hield zijn kleine broertje goed vast.... "Mam, hier is Jan, hij heeft onder de tram gelegen maar hij is nog niet dood!"
Wat was er gebeurd? 
Ze waren over het hekje geklommen en op verkenningstocht gegaan..... ze kwamen in het Noordeinde waar de tram op de halte stond ... op het punt om te vertrekken. 
Ze besloten (ik vermoed dat dat Mart zijn idee was) de tram weg te duwen, maar doordat de tram ging rijden verloor Jan zijn evenwicht en kwam inderdaad onder de tram terecht. 
Hij lag met zijn hoofd op de rail, maar net toen er een wiel aankwam rolde hij verder.... ik begreep dat dat een paar keer gebeurde. Mensen gilden, er viel iemand flauw, mensen renden er naartoe, maar Jan mankeerde niks. 

Mijn moeder was in de keuken en in de kamer klonk een harde klap en daarna was alles donker, de stroom was uitgevallen. Ze schrok, Mart was alleen in de kamer en daar kwam de klap vandaan.... wat bleek.... Martje was aan de lamp gaan hangen en met lamp en al naar beneden gekomen. Echt, die kon je geen minuut alleen laten toen hij nog klein was.

Bovenstaande verhalen zijn van voor mijn tijd.... toen ik geboren werd waren de broers al 5 1/2 en 7. 

Ze hebben vaak in de haven gelegen .... toen ze nog niet konden zwemmen, maar ze wisten altijd de kant te bereiken. Ze hadden altijd ongelukjes, vooral de jongste ..... die deed in de speeltuin een keer een wedstrijd wie het verst van de schommel kon springen ..... hij won, hij kwam in het prikkeldraad terecht en kon door naar de dokter, zijn scheenbenen lagen helemaal open. Een paar dagen later zat andere broer te vissen en kreeg het haakje in zijn been. Helaas was het een dreggetje, dus 3 haakjes met weerhaakje en het zat er ver in. De dokter.... een invaller, dezelfde als een paar dagen eerder.... heeft er een flinke klus aan gehad.... het zweet stond op zijn voorhoofd en hij vroeg mijn moeder of ze nog meer zoons had. Ze kon hem geruststellen..... alleen nog een meisje (ik dus) en die haalde dat soort dingen niet uit. Nee, ik was superverlegen.... meer mensenschuw eigenlijk. Braaf bleef ik altijd op de stoep spelen en als er andere kinderen kwamen vluchtte ik naar binnen. 
Ik durfde niks... en nog steeds ben ik geen held. Ik heb een enorme hoogtevrees en  ben ook bang voor anderen als ze hoog staan. Als ik mensen zie vallen bij programma's als 'Ter land, ter zee en in de lucht" dan schrik ik.... ik ben altijd bang dat ze ernstig gewond zijn en haal opgelucht adem al ze weer opstaan. 

Mijn verlegenheid is over.... gelukkig wel. Lange tijd was het wel over, maar toch..... 
Maar nu is het al vele jaren echt wel over en regelmatig sla ik door naar de andere kant.... ik beweer altijd dat dat komt omdat ik nog wat in te halen heb uit de tijd dat ik niks durfde te zeggen. Om dezelfde reden praat ik veel (denk ik).... hoewel dat laatste ook komt doordat ik alleen ben.... ik weet dat dat vooral ontstaan is nadat Ed is overleden.... geleidelijk aan. Vaak heb ik het zelf door, maar als dat halverwege een verhaal is kan ik niet zomaar stoppen.... ik neem mij voor daarna mijn mond even te houden, maar even later ben ik dat weer vergeten .... sorry, het gaat vanzelf!

In de tuin bij opa en oma Martis.
Zelf hadden wij geen tuin.
Ik weet nog dat het jurkje geel was.... toen dus ook al gek op geel.

Het komt nu nog maar zelden voor dat ik dichtsla..... als dat gebeurt is er wat bijzonders aan de hand, mijn verlegenheid is nu echt wel over.
 
Wel was ik een driftkikkertje. Ik vermoed achteraf dat dat ook te maken had met mijn verlegenheid.... alleen thuis bij broers en ouders durfde ik wat te zeggen .... dus als er bijvoorbeeld op school of op straat iets gebeurde durfde ik niks te zeggen, ik kropte het op.... als thuis dan iemand iets tegen mij zei ontplofte ik! Broers vonden die ontploffingen wel leuk en plaagden mij regelmatig..... dat stopte/minderde toen ik ontdekt had dat driftig worden het erger maakte.... toen ik kalm wist te blijven en zelfs meelachte was de lol eraf voor ze.  Als ik nu driftig wordt is er echt wel een reden voor.
Ik huil wel snel..... als ik kwaad ben, medelijden heb, ontroerd ben, moe ben, blij ben, verdrietig ben ...... nou ja, ik kan overal om huilen, ik doe mijn geboorteplek eer aan.... als Waterlander laat ik de waterlanders rijkelijk stromen. Maar.... ik kan lachen en huilen tegelijk.... dat kon ik als kind al.... 'Jantje lacht en Jantje huilt' zei mijn moeder dan. 

Ik was een echt vaderskind.... altijd met mijn vader en mijn vader had altijd gelijk! Mijn moeder was prima, maar mijn vader was alles! 

Ik heb een prima jeugd gehad..... plagende broers horen erbij, daar leer je ook van! Toen niet altijd leuk, maar dat is beter dan dat een kind nooit geplaagd wordt  en/of altijd maar zijn/haar zin krijgt .... dan kan het nergens tegen! Een kind heeft af en toe wat tegenstand nodig, 'nee' horen en niet alles mogen.
En diezelfde broers zouden mij altijd helpen als dat nodig was. Er kwam een tijd dat iedereen speldjes spaarde.... ik dus ook en mijn broers kwamen vaak met speldjes thuis.... zij wisten nog wel eens aan bijzondere speldjes te komen. Later met de sleutelhangers hetzelfde. Oudere broers kunnen dus ook wel eens handig zijn. 
Er werd altijd veel gelachen thuis.... heerlijk, ik heb daar goede herinneringen aan. Zoals die keer dat de mannen trek in wat lekkers hadden en mijn moeder nog een blikje knakworst in huis bleek te hebben. Eén van de broers warmde het op en zou het netjes verdelen.... maar hoe verdeel je 8 knakworstjes met z'n drieën (2 broers en mijn vader... ik hoefde niet). Nou.... dan ga je naar de kamer en vraagt wie er 2 worstjes lust! Dan is er altijd wel iemand die gretig "Ja, ik!!!" roept. Dat gebeurde en het antwoord was "Mooi, dan hebben wij er 3!". 
Het was net de 'zoete inval' bij ons.... altijd kwamen er wel mensen langs, altijd was er dan koffie. 

Als ze met z'n tweeën iets moesten verdelen moest de één delen en de ander mocht kiezen... nou, reken maar dat het verdelen dan met wiskundige precisie ging!

Ik herinner mij nog toen ik net 16 was en flink ziek naar het ziekenhuis vervoerd werd....  wat was mijn vader ongerust.... mijn moeder natuurlijk ook, maar aan mijn vader merkte ik het beter, hij deed er alles aan om er elk bezoekuur te zijn en al zou het code pimpelpaars zijn.... al moest het kruipend, hij zou proberen er te komen. Toen ik nog ziek thuis was en mijn temperatuur opgenomen moest worden gaf hij vaak rare antwoorden als ik hem vroeg hoe hoog het was .... dan zei hij bijvoorbeeld 567. Ik had het door, het was zo hoog dat hij het niet wilde zeggen om mij niet ongerust te maken. Dat zijn van die dingen die mij altijd bijgebleven zijn! 

Toen ik in het zwembad werkte moest ik als ik 's avonds werkte daarna altijd geld in de nachtkluis van de bank storten. Mijn vader ging dan mee.... hij zei dan dat hij ook wel zin in een wandeling had. 
Dan gebeurde er altijd van alles.... we hebben eens een brand gemeld, we hebben de wacht gehouden bij de brug omdat er een slagboom naar beneden gewaaid was en de brugwachter was er niet.
Ik wees bij de juwelier eens iets aan in de etalage en het alarm ging af. We keken in de etalage van een kledingzaak en in een ooghoek zag ik in eens een etalagepop van een stoel opstaan en weglopen. Ik had er niet echt naar gekeken, het was uiteraard geen pop. Maar mijn vader en ik lagen dubbel van het lachen.

Ze waren niet overdreven streng, maar er waren duidelijke regels! 's Avonds uit? Prima, zo laat thuis zijn en er werd niet verboden om te drinken, maar we mochten niet dronken thuiskomen. Mijn vader had daar een test voor.... als we de wet van Archimedes nog konden opzeggen dan zou het nog wel meevallen. Mijn jongste broer en ik kunnen hem nog steeds razendsnel opratelen! En ja.... ik begrijp hem ook nog!

Met mijn vader tijdens de feesten van 1973
Herdenking  Slag op de Zuiderzee.

De kwajongensstreken die mijn vader uithaalde schreef ik al vaak over..... heerlijk.
Mijn broers haalden ook wel het één en ander uit, vooral de oudste. De jongste was verstandiger, die dacht na en zag de mogelijke gevolgen, de ander deed wat in zijn hoofd opkwam zonder er verder over na te denken. 
Mart moest dus nog wel eens ergens naartoe om zijn excuses aan te bieden als hij wat uitgehaald had. Ik herinner mij 3x. 
Dat is dan een zware tocht, soms moest hij uit zijn spaarpot geld halen om wat lekkers te kopen voor het slachtoffer van zijn streken. Hij moest.... mijn moeder zei: "Je kan kiezen ... of je gaat er naartoe om je excuses aan te bieden ... of je meld je bij het politiebureau!" Het politiebureau vond hij nog erger, dus de keuze was snel gemaakt.
Hij ging altijd schoorvoetend heen en kwam huppelend terug, want vaak werd er dan gezegd: "Beloof je dat je het nooit meer doet?" en dan kreeg hij een snoepje. 

Familie, veel familie! Hier zijn mijn ouders 12 1/2 jaar getrouwd.

Bij opa en oma Martis

En toen kreeg ik zelf een gezinnetje..... en ook dat was heerlijk. We hadden het goed... helaas maar kort met z'n drieën, maar de herinneringen blijven. Daarna samen met Edwin en ook dat was prima....  hoe graag ik het ook anders gezien had: Samen met Ed oud worden en 4 kinderen (of zoiets... we hadden geen vast aantal in ons hoofd.... maar zeker meer dan 1 en waarschijnlijk meer dan 2 als het kon maar dat hangt ook van de omstandigheden af! We zijn er altijd vanuit gegaan dat het anders wordt als er misschien een zorgenkind is of als we zelf gezondheidsproblemen zouden krijgen.... of... of... maar 4 leek ons erg leuk.)

Edwin als DJ. 
Hij heeft al op heel wat feestjes gedraaid. 

Het zat er al jong in

Mooie herinneringen!

Toen ik Edwin kreeg nam ik dingen uit mijn jeugd mee in de opvoeding.
'Ja is ja en nee is nee!' Bij mij kwam er dan achter 'Tenzij er een goede reden is om te veranderen' want ik kan natuurlijk een verkeerde beslissing hebben genomen. 
Zeuren helpt niet.... dat werkt zelfs averechts.
En vooral.... veel plezier maken!

Tanden poetsen

In de kassa van het zwembad.

Edwin was gek op verkleden... en nog steeds/

Edwin op school
tijdens zijn opleiding AV-techniek/Podiumtechniek
als verslaggever Eddy Gobo

Mijn 70ste verjaardag

Wesley (bonuskleinkind) is iets langer! 
Echt, we staan allebei!