Verlegen

 

Als kind was ik heel verlegen en dat was echt een probleem. Ik praatte alleen thuis maar zodra er een ander was hield ik mijn mond. Er waren maar weinig mensen waartegen ik iets zei. 
Was ik bijv. met mijn moeder bij een tante dan zei ik vrijwel niks. Moest ik daar naar de wc dan wachtte ik zo lang mogelijk in de hoop dat ik thuis zou zijn voor het echt niet meer ging, want ik vond het raar om ineens weg te lopen naar de wc, maar ik vond het ook raar om de zeggen dat ik naar de wc ging of dat ik plassen moest.... dat kondig je niet aan. 

Kreeg ik van de slager een plakje worst dat moest ik 'dank u wel' zeggen, dat wist ik wel, maar het lukte niet. Terwijl ik nog moed aan het verzamelen was werd er al op aangedrongen: "Zeg eens dank u wel" .... dat maakte het eigenlijk alleen maar moeilijker....ik wist het wel, het hoefde niet voorgezegd te worden. 
Het werd altijd meerdere keren herhaald en ik vond het dan steeds erger worden.... iets nazeggen voelde raar. 
Ik snap mijn moeder wel.... die wilde natuurlijk ook dat ik beleefd was, maar ja.... op deze manier werkte het niet. Ik besefte dat eigenlijk pas later.... maar ik weet nog steeds hoe ik mij toen voelde. 
Ik had niet het besef om het uit te leggen, dat was gewoon te moeilijk, ik kon dat niet onder woorden brengen. 

Achteraf denk ik dat het geholpen zou hebben als er van tevoren was afgesproken dat we het samen zouden zeggen (even aftellen...1...2...3...dank u wel). Ik denk dat dat vooral met mijn vader wel gelukt zou zijn want mijn vader was alles voor mij.... wij voelden elkaar goed aan. Met mijn moeder kon ik ook prima opschieten, niks mis mee, maar ik was duidelijk een vaderskind!  Ik zou er wel op moeten kunnen vertrouwen dat de ander het op normale sterkte zou zeggen, anders werkt het niet. Als de ander stiekem fluistert dan zou ik meteen weer dichtslaan. In het begin zou ik waarschijnlijk zelf wel fluisteren, want het zal niet in één keer lukken, maar ik denk dat dat een begin had kunnen zijn. Als je er aan went om het samen te zeggen lukt het misschien na een tijdje ook om het alleen te zeggen.
 Een heel jong kind mag echt nog wel geholpen worden hiermee. 
Maar voorzeggen wat er gezegd moet worden kan alleen als er niemand anders bij is.... even van tevoren het zeggen.... dat zou meer kans maken. En even afwachten... niet te snel aandringen en lukt het niet dan kan altijd nog gevraagd worden "Zullen we het samen zeggen?" 

Het lijkt op niet durven, maar het is ook niet kunnen.... het lukt gewoon niet. Alsof je over een ravijn moet springen wat je niet durft maar wel wil... steeds een aanloop en steeds toch niet... dat is ook niet durven maar gaat verder dan dat.
Het is natuurlijk ook onzekerheid, maar vooral een drempel waar je niet overheen kan komen.... een metershoge drempel. Bang iets geks te zeggen is het misschien ook wel.... het is van alles tegelijk, het heeft allemaal met elkaar te maken, maar al die dingen zijn net even anders. 
Ik weet nog dat ik het ook vreselijk vond als ik mijn moeder tegen bijvoorbeeld de buurvrouw iets over mij hoorde vertellen..."wat denk je dat Ansje gisteren zei..." dan zou ik het liefst ter plekke door de grond zakken, maar dat heb ik nooit verteld. Als ik het gezegd had zou ze er echt wel op gelet hebben, maar ze wist het niet omdat ik mijn mond hield. Als ze zoiets vertelde ging het meestal om leuke dingen, maar toch vond ik het vreselijk. Ik begreep toen ik nog zo klein was waarschijnlijk niet het verschil tussen ergens om lachen en uitlachen.... het verschil tussen leuk en vervelend als zoiets verteld werd. 
Het waren geen dingen waarvoor ik mij hoefde te schamen, maar ik deed het wel.
 

Hier zit ook wel wat in!

Toch was er een keer iemand die bij ons logeerde en die ik nooit eerder gezien had waar ik tegen praatte. Zij vroeg mij heel rustig iets over mijn poppen.... er was niemand anders bij.... ze drong niet aan.... en ik vertelde alles over mijn poppen... hun namen en alles wat er maar te vertellen viel en ik weet nu nog dat ik dat toen zelf wonderlijk vond.... ik was verbaasd dat ik dat zomaar deed, zonder enige moeite. 

Natuurlijk is niet iedereen hetzelfde maar ik denk dat de meeste verlegen kinderen net als ik zijn.... aandringen werkt niet, voorzeggen nog minder. 

Ik herken verlegenheid vaak bij anderen.... ik ken alle trucs om het te verbergen en bij kleintjes is het duidelijk zichtbaar.... je niet goed durven aankijken, niks zeggen. 
Het kuchen, een brutale opmerking maken .... allemaal trucs om het te verbergen. Ja, ook een brutale opmerking.... als zoiets in je hoofd komt dan zeg je dat om te laten merken dat je dat echt wel durft. Maar iets gewoons lukt vaak niet.... best raar. (Eigenlijk net als vroeger bij mijn schoonouders, die letten er zo erg op of ik mij wel thuis voelde en zelf iets lekkers durfde te pakken dat ik dan maar een bonbon pakte om te laten zien dat ik dat echt wel durfde.... ook als ik er totaal geen trek in had).

Als er bij een kind op aangedrongen wordt iets te zeggen help ik het, dan zeg ik tegen de ouders dat ik iets hoorde, heel zachtjes. Vaak hebben de lippen dan wel bewogen in een poging tot iets te zeggen. Tegen het kind zeg ik dan "Ja toch?" en meestal zal het knikken. 
Wel het kind erbij betrekken, maar niet aandringen en niet teveel aandacht geven. 
Stel dat een kind zou moeten zeggen hoe het heet dan zit de kans erin dat er gezegd wordt: "Zeg dan hoe je heet Bertram". Als dat ooit gebeurt zal ik zeggen tegen het kind: "Zal ik vragen of het het deze keer mag overslaan? Want ik heb al gehoord hoe je heet Bertram.... want dat heeft je moeder al gezegd".... zoiets gaat het dan worden. 

Ooit kwam er een oudtante bij mijn opa en oma op visite die ik nog niet kende.... een nogal aanwezige en bazige vrouw.... niks voor mij. Meteen een omhelzing en "Hallo schatje" .... brrrr.  En alles wat ze schattig aan mij vond moest luidkeels vermeld worden en iedereen werd erbij gehaald: "Kijk eens hoe schattig".  Als ik er aan terugdenk voel ik de afkeer weer. Vreselijk vond ik haar. 

Verlegenheid is moeilijk voor een kind.... en ook als het ouder wordt. Een klein beetje verlegen is geen ramp, maar het moet niet te erg worden. Bij mij heeft het lang geduurd.... het werd wel iets minder maar het ging erg langzaam. Na mijn 16de kwam er wat meer verbetering in en later vond ik dat ik niet meer verlegen was, maar als ik terugdenk aan die tijd dan was het toch echt nog niet helemaal weg..... maar het was over het algemeen geen probleem meer. 

😂🤣😄

Nu sla ik regelmatig door naar de andere kant.... ik flap er van alles uit zonder na te denken. Ik denk dat ik nog wat in te halen heb van vroeger.....  echt.... ik reageer nu vaak te snel. Gelukkig heeft dat nog nooit problemen opgeleverd en meestal is het niet zo erg (alleen niet de bedoeling), maar ik heb ook wel eens iets gezegd wat ik zelf eigenlijk te ver vond gaan.... maar daar werd goed op gereageerd, dus geen probleem. Ach.... het was iemand die mij goed genoeg kende om daar niet kwaad op te worden. Over het algemeen is het niks ergs.... niets om kwaad over te worden..... en als in zo'n geval iemand wel kwaad wordt dan trek ik mij daar weinig van aan.... die heeft het waarschijnlijk niet begrepen. 

Verlegenheid wordt wel eens verward met introvert..... maar dat is toch niet hetzelfde. Het kan wel samengaan, maar dat is echt niet altijd zo.

Hoewel het niet de bedoeling is er alles maar uit te gooien wat in mijn hoofd opkomt voelt dit toch beter dan die verlegenheid. 
Nu praat ik ook vaak te veel en te lang..... maar ik denk dat dat ook een beetje komt omdat ik alleen ben. Vaak heb ik alleen mijzelf als gezelschap.... en daar heb ik geen moeite mee, maar als ik dan met anderen ben blijf ik wel eens doorratelen. Alsof ik denk: 'Ah, iemand die wil luisteren, die moet ik vasthouden!' .... dat denk ik natuurlijk niet echt.... althans niet bewust. Soms heb ik het zelf door, maar ja... als ik dan halverwege een verhaal ben moet ik dat toch even afmaken..... en dan ben ik het weer vergeten en ratel ik door naar het volgende verhaal. En dan denk ik achteraf wel eens dat ik toch teveel aan het woord ben geweest. Toch kan ik echt wel luisteren naar anderen, maar als er stiltes vallen vul ik die vaak automatisch op.... ik doe het niet bewust, het gebeurt gewoon. 
Ik probeer het niet te doen..... maar het lukt niet altijd.... en als het wel lukt is er vaak iemand die zeg: "Wat ben je stil... is er wat?" Grijns!

Mensen die mij vroeger niet gekend hebben geloven vaak niet dat ik vroeger verlegen was.... dat begrijp ik best.