Buurtje

 Al vaak heb ik gezegd dat ik in zo'n leuk en gezellig buurtje woon. Als ik hulp nodig heb kan ik bij veel mensen terecht... velen hebben het aangeboden maar ook zijn er nog genoeg waarvan ik zonder dat ze het aanboden weet dat ik geholpen wordt als ik dat vraag.... als ze dat kunnen uiteraard. 



Wat ik ook zo leuk vind is dat er nooit geklaagd wordt als iemand een feestje geeft met wat meer geluid dan we gewend zijn. Vrijwel iedereen geeft dat van tevoren door.... voorheen altijd met briefjes (soms met telefoonnummer met de vermelding dat we dat kunnen bellen als het te erg is... en tot hoe laat de muziek aan blijft), tegenwoordig gaat het vaak via de buurtapp. Wat ik zo leuk vind is dat niemand moppert, wel allemaal felicitaties of 'veel plezier' ..... ook 'mogen we ook verzoeknummers aanvragen?'..... gewoon leuk dus! 

Helaas zijn ze overleden, maar we hadden hier een hoogbejaard echtpaar wonen, heel lieve mensen, woonden er al heel lang (toen ze nog niet bejaard waren al), mensen die ook wilden helpen als dat nodig was. Toen ze zelf minder mogelijkheden hadden en ze geen auto meer hadden omdat ze zelf doorhadden dat rijden onverantwoord werd ging ook hun gezondheid achteruit en vooral buurvrouw moest nog wel eens in het ziekenhuis zijn. Meerdere buren reden ze er regelmatig naartoe en ik was reserve. Buurman ging dan ook mee, maar ik heb maar een heel klein autootje (Peugeot 107).... driedeurs, dus achterin komen was voor veel mensen moeilijk. De eerste keer dat ik voor ze reed liet ik buurvrouw voorin zitten, zij kon echt niet achterin en buurman zag ik aan de andere kant van de auto staan. Terwijl ik buurvrouw hielp riep ik naar buurman: "De stoel kan naar voren hoor!" waarop het antwoord kwam: "Ik zit al!" Huh? Hoe deed ie dat zo snel? Hij was toen al 90.  Die man was zo lenig als een aal! Heel wat jongere mensen hadden er moeite mee. 

Diezelfde buurman heeft mij eens geholpen toen mijn sleutel afgebroken was. 
Het was op een vroege zaterdagochtend, ik had Edwin weggebracht naar school want ze zouden naar het Fanny Blankers-Koenstadion gaan.
Ik sprak af dat ik hem vanuit de tuin zou uitzwaaien als ze langs reden.
Ik wilde binnendoor gaan......krak.... sleutel doormidden. 
Snel omlopen en Edwin uitzwaaien... hij moest eens weten. 

Ik had een reservesleutel want Edwin had zijn sleutel aan mij gegeven, hij had hem toch niet nodig!
Maar hoe kreeg ik dat afgebroken stukje uit het slot? 
Eerst maar eens kijken of er al mensen wakker waren.... in de buurstraat was iemand in zijn schuur bezig.... hij sleep een paar punttangetjes wat dunner/scherper en gaf ze aan mij. 
Wat ik ook probeerde.... het lukte niet! Ik kreeg het stukje wel te pakken maar het schoot steeds terug. 
Tangen weer teruggebracht..... en ik zag een buurvrouw in haar keuken.... ik zwaaide en liep naar de deur: "Is uw man handig?" "Ja, die van mij is wel handig".

Ik legde het uit en hij zou komen, de buurman die later als 90-er nog zo lenig was.
Daar kwam hij.... hij had eerst een paar haakjes gemaakt..... jammer, ook hem lukte het niet maar hij had erg zijn best gedaan. 
Even kijken of broer al wakker is..... ik zag geen beweging dus dan door naar mijn moeder... die was altijd vroeg. Even doorwarmen met een kop thee.
Nog eens langs broer en toen zag ik dat ze wakker waren. 
Ik vertelde het verhaal en hij vroeg: "Staat er boven een raam open en heb je een ladder?" 
Ja, mijn slaapkamerraam staat open en ik heb een ladder in de schuur... en de sleutel van de schuur heb ik aan mijn sleutelbos!"
Hij zou meegaan.... er kwam op dat moment een kennis langs die ook meeging. 
Zelf durfde ik niet hoger dan een meter op een ladder, dus broer klom erop. Het lastige was dat ik een hor voor het raam had.... scharnierend en met magneetsluiting. Erachter grove vitrage waar een hoek van de hor vaak in haakte...lastig! En daarachter de overgordijnen die ook nog dicht waren.
Maar, het lukte, hij was binnen!
Hij schroefde het slot van de deur en wij konden naar binnen.
Hij hield het slot op zijn kop .... de zwaartekracht werkte een beetje mee en zo kreeg hij het stukje eruit.
Het slot weer erop geschroefd en alles was weer normaal.
Maar buren hadden dus ook al geholpen!
 

Toen ik 2 jaar geleden 2x met de ambulance mee moest sloten de buren beide keren af.... goed geregeld. Die buren hebben mij al zo vaak geholpen.... zo blij met ze! Ze hebben ook een sleutel.... ze kwamen meteen toen ik buurvrouw aan de telefoon had en ineens niet meer praten kon... ze waren 112 al aan het bellen. Belden mijn broer.... vroegen eerst waar ze zijn nummer konden vinden. Ik gebaarde dat mijn smartphone in de tas zat waarmee ik net thuisgekomen was na een kleine week ziekenhuis. 
En alles was snel en rustig geregeld!

Ze gaan nooit zomaar naar binnen.

 Zelfs toen ik een keer met vakantie was en het gas tijdelijk afgesloten was geweest waren ze niet verder dan de gang gekomen. Er was een hele gebruiksaanwijzing hoe ik alles weer aan de gang kon brengen..... die hadden ze aan de deur naar de kamer geplakt. Ze wilden best mijn cv weer klaar voor gebruik maken, maar wilden niet ongevraagd naar zolder, dus dit was een topoplossing. De meterkast wilden ze wel in, die is in de gang... maar verder niet..... tenzij het echt noodzakelijk is... en zo hoort het ook, maar zij zijn daar heel precies in en daar ben ik blij mee. Echte toppers! Ook hebben ze jarenlang 2 avonden per week op Edwin gepast zodat ik muziek kon blijven spelen nadat Ed overleden was.

Bij een andere buurvrouw logeerde Edwin als 2-jarige toen ik ik met de muziekvereniging 5 dagen naar Frankrijk was.  Toen ik eens op de fiets wilde stappen op weg naar mijn werk hing mijn fietsketting er ineens los bij.... overbuurman kwam net aanrijden, zeg het, stapte meteen uit en legde de ketting er weer netjes om. En zoveel mensen die aanbieden boodschappen te doen als ik ziek ben of mij naar een dokter te brengen e.d. ..... zo lief!

De meeste buren ken ik, maar niet allemaal.... het zijn ook geen gewone straten (2 straten met één gezamenlijke in/uitrit).... het zijn allemaal doodlopende straatjes met grasveldjes ertussen..... de straat is dus niet in één keer te overzien.
Veel buren zijn altijd belangstellend, maar over het algemeen zitten de buren niet de hele dag bij elkaar en dan te roddelen over de anderen.... dat is hier niet.
Maar zoveel leuke en lieve dingen.... ik weet dat er altijd hulp in de buurt is! 

Ik ben dus ook om die reden heel blij dat ik hier woon.